Κάποιες (σωστές) σκέψεις για το Μακεδονικό κ.λπ.

Αποτέλεσμα εικόνας για μακεδονικο μΕΤΑΝΟΙΑ
………………………………..
Δεν ήταν ούτε ο «Θεός της Ελλάδας».
Δεν υπάρχει «Θεός της Ελλάδας».
Ο Χριστός σταυρώθηκε για τους Σκοπιανούς, τους Τούρκους και τους Έλληνες εξίσου. Υπέφερε και ενδιαφέρεται ακριβώς το ίδιο για την Παναγία και τους Αγίους, τους Έλληνες, τους Σκοπιανούς, τον Άννα και τον Καϊάφα και τους σατανιστές.

Ο Άννας και ο Καϊάφας όμως ήταν που ήθελαν μόνο τον «Θεό του έθνους τους μόνο»… και δεν άλλαξαν γνώμη ούτε μετά την Ανάσταση — παρά μόνο πήγαν να επιβάλλουν το ψέμα τους.

Ο Θεός μας προστατεύει όχι επειδή «είμαστε Έλληνες» αλλά επειδή, και στο βαθμό όπου, του το ζητάμε με τη ζωή μας. 
Δηλαδή προσπαθούμε να ζήσουμε σύμφωνα με τις εντολές του και μετανοούμε.
Τα συλλαλητήρια έπαιξαν τεράστιο ρόλο με τα ποσοτικά αλλά πρωτίστως τα ποιοτικά μεγέθη τους.
Εξέφρασαν ΜΕΤΑΝΟΙΑ και ΑΛΗΘΕΙΑ — όχι φανατισμό, όχι εχθρότητα, όχι εμπάθεια.
Το ότι σέβομαι το δικαίωμα του άλλου να υπάρχει, δε σημαίνει πως αν πείσει τον εαυτό του ότι δικαιούται το σπίτι μου θα του το δώσω. Ούτε βέβαια θα κάνω σκοπό της ζωής μου να τον διαλύσω — απλά θα του πω ότι αυτό δε γίνεται.
Το κλειδί είναι η ΜΕΤΑΝΟΙΑ.
ΦΤΑΙΜΕ για πολλά.
Συχνά όχι γι’αυτά που μας κατηγορούν, αλλά φταίμε για κάθε ψέμμα, για κάθε υπερβολή, για κάθε άνθρωπο που πληγώσαμε, για κάθε δυνατότητα προσφοράς και αλληλεγγύης που προσπεράσαμε, για κάθε κακία που δικαιολογήσαμε («έτσι κάνουν όλοι»,»εγώ είμαι το κορόιδο;» κλπ), για κάθε παραστρατημένο που χλευάσαμε αντί να βοηθήσουμε…
Φταίμε κυρίως που προσπαθήσαμε πολλές φορές να φτιάξουμε έναν Χριστό και μια Εκκλησία στα μέτρα μας… 
Έναν «Santa Claus» που εκπληρώνει ευχές κι ένα «φυλαχτό» που απομακρύνει κακά κι αναποδιές… 
Αλλά δεν ανεχτήκαμε να ακούσουμε τι έχει να μας πει για τη ζωή και το θάνατο, για το τι είναι ο άνθρωπος, για το τι είναι η ειρήνη και η ευτυχία… 
Γιατί εμείς «ξέρουμε»… 

Έχουμε κοινωνιολογία και αντισυλληπτικά και δαρβινισμό και ηρεμιστικά [και εκτρώσεις], και δε μας χρειάζεται να ακούσουμε για την ψυχή… 
 
Άρα λοιπόν το καύσιμο του διαστημόπλοιου από εδώ και πέρα είναι η μετάνοια
Που ο Χριστός μας την στέλνει, λίγο αν ανοίξουμε μια χαραμάδα.
Το 90′ ήταν τον Δεκαπενταύγουστο με την απολύτως και παντοιοτρόπως ανεξήγητη και ακατανόητη «γεωπολικά» απελευθέρωση των στρατιωτικών μας από τον Ερντογάν.
(Που δεν άλλαξε σε τίποτα, και που δεν πήρε τίποτα απ’αυτά που ήθελε σε αντάλλαγμα. Είπαμε ο καθένας πιστεύει ότι θέλει, ελεύθεροι άνθρωποι είμαστε.)
Το σφύριγμα της λήξης μετά τις καθυστρερήσεις ήταν το δημοψήφισμα στα Σκόπια.
Όποιος έχει μάτια και θέλει να δει, βλέπει.
 
Το θέμα είναι τι γίνεται αύριο.
Εμείς, πώς θέλουμε να είμαστε αύριο;
Χαιρετισμούς,
Αγησίλαος.
https://amfoterodexios.blogspot.com/
 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Retype the CAPTCHA code from the image
Change the CAPTCHA codeSpeak the CAPTCHA code