Το Μέγα Κηποταφείον

 

Διάβασα στὸ Γεροντικό, ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ ἀρχαῖα βιβλία τοῦ μοναχικοῦ θεσμοῦ, ὅτι ὁ ἀββᾶς Μακάριος περπάτησε μέρες καὶ μέρες μέσα στὴν ἔρημο, γιὰ νὰ βρῆ τὸ κηποταφεῖο τοῦ Ἰαννῆ καὶ τοῦ Ἰαμβρῆ. Κι ἐγὼ χρόνια τώρα ψάχνω μὲ τὸν νοῦ μου νὰ βρῶ τὸ μεγαλύτερο νεκροταφεῖο τοῦ κόσμου. Εἶναι στὴν πολυάνθρωπη Ρωσσία;

Εἶναι στοὺς ἀρχαίους λαοὺς τῆς Ἀνατολῆς; Εἶναι στὴν εὐδαίμονα Ἀμερική; Καὶ μετὰ ἀπὸ πολλοὺς συλλογισμούς, καλοὺς καὶ κακούς, κατέληξα σὲ ἕνα πολὺ πικρὸ συμπέρασμα. Εἶναι, μὴ τρομάξετε, οἱ ἐπίσκοποί μας στὴν Ἑλλάδα!

Χαλάει ὁ κόσμος, γκρεμίζονται τὰ πάντα (ἀκόμη καὶ εὐκτήριοι οἶκοι Ἰεχωβάδων καὶ δαιμονολατρῶν γίνονται μὲ τὶς εὐλογίες τῶν κρατούντων!)• οὔτε μιλιὰ οὔτε λαλιά.

Κατήντησαν σὰν τὰ εἴδωλα τῶν ἐθνῶν• μήτε βλέπουσι μήτε ἀκούουσι μήτε λαλοῦσι! Οἱ τάφοι τῶν μαρτύρων καὶ τῶν ὁσίων πάντα λαλοῦν, θαυματουργοῦν, πληροφοροῦν, εὐωδιάζουν. Ἔχουμε σήμερα, δυστυχῶς, στὴν Ἐκκλησία ἕνα ζωντανὸ κοιμητήριο, ὅπου οὐκ εἰσὶ λαλιαὶ οὐδὲ λόγοι.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὑπερδύναμη στὸν κόσμο. Τὰ πολιτεύματα ὅλα θὰ καταστραφοῦν, ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία ποτέ.
Λαλῆστε. Μιλῆστε. Φωνάξτε! Κουραστήκαμε νὰ περιμένουμε. Χαθήκαμε μέσα στὴν σιωπή σας. Σαχάρα ἡ Ἐκκλησία; Οὔτε βότανο φυτρώνει οὔτε ὀσμὴ εὐωδιᾶς ὑπάρχει. Ἀναμένουμε ὁμολογία καὶ λόγο ἀφυπνιστικό. Ζητοῦμε τὰ θεϊκὰ σημεῖα τοῦ ὄρους Σινᾶ. Θεοφανία ζητοῦμε. Μόνον ἡ Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ μᾶς τὴν δώση.
Ὁ Μωυσῆς, ποὺ καθωδηγοῦσε τὸν λαὸ τὸν ἐκλεκτό, δὲν ἦταν μόνον πολιτικός, ἀλλὰ καὶ θρησκευτικὸς ὁδηγός. Αὐτὴν τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐξουσία βγάλτε την πρὸς τὰ ἔξω μὲ διάθεση μαρτυρική, γιὰ ἀνάψυξη τῶν κουρασμένων καὶ πεφορτισμένων Χριστιανῶν καὶ ὀρθοδόξων Ἑλλήνων.
Ἐὰν δὲν σμίξη καὶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία τὸ αἷμα της μὲ τὸ αἷμα τῶν ὁμολογητῶν καὶ μαρτύρων τῆς Εἰκονομαχίας καὶ τῶν ἁγίων Νεομαρτύρων, δὲν θὰ φέξη σ᾽ αὐτὸν τὸν τόπο. Ἔλεγε ὁ μακαριστὸς ἐπίσκοπος Ἀττικῆς Ἰάκωβος: «Προσέχετε, αὐτοὶ θὰ σᾶς βγάλουν τὰ ράσα καὶ θὰ σᾶς βάλουν νὰ περπατᾶτε στοὺς δρόμους μὲ παντελόνια».
Στὸν Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, ὅταν οἱ πολιτικοὶ καὶ οἱ ἀρχηγοὶ ἐγκατέλειψαν τὴν Ἑλλάδα, ὁ δεσπότης καὶ ὁ παπᾶς κράτησαν τὸν λαὸ αὐτόν. Ἀπὸ τὴν βρακοζώνη τοῦ πολιτικοῦ μόνον οἱ ὀπαδοί του μποροῦν νὰ κρατηθοῦν καὶ ἂν μποροῦν κι αὐτοί.
Τὸ φλάμπουρο ὅμως τοῦ ράσου ζωοποιεῖ τὸν λαό, τὸν ἡρωοποιεῖ, τὸν σώζει μὲ τὴν δύναμη τοῦ ἐσταυρωμένου καὶ ἀναστημένου Χριστοῦ. Βίρα τὶς ἄγκυρες, Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, καὶ βάλε πλώρη. Χαθήκαμε. Κυριολεκτικὰ ἀπωλεσθήκαμε.
Ἱερὲ κλῆρε τοῦ Θεοῦ, ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς, συνειδητοποιῆστε ὅτι ἡ πασχαλιάτικη λαμπάδα, μὲ τὴν ὁποία προσκαλεῖτε τὸν λαὸ στὸ ἀνέσπερο φῶς, τρεμοσβήνει. Ὄχι μόνον τὸ φῶς θὰ σβήσουν, ἀλλὰ καὶ τὴν λαμπάδα θὰ σᾶς πάρουν μέσα ἀπὸ τὰ χέρια σας.
Κρατῆστε την σφικτὰ καὶ ἀναμμένη καὶ βροντοφωνῆστε: «Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτὸς καὶ δοξάσατε Χριστὸν τὸν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν».
+Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης

 

Επί χούντας οι μαθητές τραγουδούσαν κρυφά Θεοδωράκη Επί ΣΥΡΙΖΑ τραγουδούν κρυφά το «Μακεδονία ξακουστή»

 

parelasi_artheo

Τραγούδησαν στην παρέλαση «Μακεδονία Ξακουστή» και αποβλήθηκαν – Σάλος στο 1ο λύκειο Γέρακα

Ανορθόδοξα

 

Ανορθόδοξα - Media

Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας: η πλειονότης των Ελλήνων είναι Ορθόδοξοι.
     Οι Έλληνες είναι Ορθόδοξοι με δύο τρόπους.
Ο πρώτος αφορά τον πολύ λαό και έγκειται στη χαλαρή σχέση που έχουν οι Έλληνες με το (επίσης χαλαρό ως προς τους κανόνες του) Ορθόδοξο δόγμα, ενώ κυρίως ταυτίζονται με την Ορθοδοξία ως προς το τελετουργικό της, που μέσα στους αιώνες έγινε ταυτοτικό στοιχείο και αγλάϊσμα του ρωμαίικου πολιτισμού.
     Ο δεύτερος τρόπος είναι μεν πολύ μικρότερου εύρους ανθρώπων, αλλά ιδιαιτέρως επιδραστικός στην κοινωνία, διότι αφορά στο Ορθόδοξο δόγμα ως προς την ουσία του. Ουσία ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα διότι η Ορθοδοξία μέσα στη διαχρονία της περισσότερο φιλοσοφεί παρά διοικεί.
     Τέλος, τους Έλληνες συνδέουν με την Ορθοδοξία δύο ακόμα ισχυροί παράγοντες. Ο πρώτος αφορά στο γεγονός ότι ο υπαρκτός ελληνισμός διαμόρφωσε τον χριστιανισμό κατά τους πρωτοχριστιανικούς αιώνες και την ύστερη αρχαιότητα, με την Ορθοδοξία στη συνέχεια να γίνεται μια κρατική θρησκεία (Βυζάντιο) κι όχι μια θρησκεία-κράτος (Μεσαιωνική Δύση). Ο δεύτερος δεσμός των Ελλήνων με την Ορθοδοξία οργανώθηκε όταν, μετά την πτώση των Καισάρων, η Εκκλησία ανέλαβε την εκπροσώπηση (και) των Ελλήνων στην Οθωμανική διοίκηση.
     Κατά τη λόγια και τη λαϊκή παράδοση για τους Έλληνες το θέμα της πίστης ήταν πάντα ένα πολιτικό ζήτημα (όπως για όλους τους λαούς), αλλά με έντονες ιδιομορφίες που διαμόρφωσαν την ιδιοπροσωπία του έθνους σε σημαντικά θέματα όπως το δίκαιο, η αλληλεγγύη και κυρίως η ελευθερία. Η συζήτηση περί όλων αυτών είναι μακρά, έχει πολλές εκδοχές – και δεν είναι της παρούσης. Της παρούσης είναι το πρελούδιο για τη διαμόρφωση μιας τελικής συμφωνίας για τις σχέσεις της Ελλαδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (και όχι της Ορθοδοξίας) με το ελληνικό κράτος. Μια συμφωνία μεγάλης πολιτικής σημασίας (που θα έπρεπε να είναι συστατικό ακόμα και μιας Υψηλής Στρατηγικής – αν κάτι τέτοιο υπήρχε).
     Ως συνήθως, το βαθειά πολιτικό αυτό ζήτημα ήρθε να το αντιμετωπίσει ο πολιτικαντισμός. Το ερώτημα αν ο Ιερώνυμος έφερε τούμπα τον Κωλοτούμπα ή αν ο Κωλοτούμπας την έφερε στον Ιερώνυμο ήδη ως προς την απάντησή του διχάζει τους ανά την επικράτεια οπαδίτες. Είναι νωρίς να βγουν συμπεράσματα και σε τέτοιες περιπτώσεις ο Διάβολος συνήθως κρύβεται στις λεπτομέρειες – ύπαγε οπίσω μου Σατανά!
     Στην τρέχουσα εξέλιξη εγείρονται δύο θέματα: α) το ερώτημα της πίστης εν σχέσει προς τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους και β) το ερώτημα του χρήματος. Ερώτημα ως προς την πίστη εν σχέσει με το πρόσωπο δεν τίθεται. Άλλωστε τέτοια ερωτήματα αφορούν στο είναι και το υπάρχειν ενώ τα ερωτήματα που έχουν ζουμί στις κοινωνίες μας, αφορούν στο έχειν, το κατέχειν και το κατέχεσθαι.
     Έβαλε λοιπόν η Εκκλησία τα ράσα της αλλιώς και συνεχίζει Δεσπότης ο Μανωλιός ή έβαλε χέρι το κράτος στο παγκάρι και τα του Θεού τω Καίσαρι;
     Εν πρώτοις επί του θέματος υπάρχουν δύο εξέχουσες: εις ότι αφορά την πίστη ως πολιτικό παράγοντα δεν άλλαξε τίποτα, η Ορθοδοξία (όπως και στο προοίμιο του Συντάγματος αναφέρεται) παραμένει κρατούσα και επικρατούσα θρησκεία στην επικράτεια. Κατά τα άλλα η «θρησκευτική ουδετερότητα» του κράτους (θα) αφορά σε πολυπολιτισμικές (και κερδώες) ψιλοϋπεργολαβίες, ώσπου να καταστούν κι αυτές με τη σειρά τους κινδυνώδεις.
     Η δεύτερη εξέχουσα αφορά στον μπεζαχτά. Το κράτος δεν θα πληρώνει πια τους κληρικούς αλλά θα πληρώνει την Εκκλησία να τους πληρώνει! Ωραίο! Βεβαίως κάτι τέτοιο αφορά 9.000 περίπου κληρικούς και 200.000.000 ευρώ. Σήμερα. Αύριο;
     Κι όταν έχεις να κάνεις με ένα κράτος – ληστή που αθέτησε τα συμβόλαια των συντάξεων, εύλογο είναι να αρχίσουν να ανησυχούν οι κληρικοί για τους μισθούς, τις συντάξεις και την περίθαλψή τους.
     Όπως και να ‘χει, το πράγμα τώρα αρχίζει. Ο Τσίπρας πήγε να πετάξει τη «μπάλα στα μνήματα» και άνοιξε ένα θέμα που, όπως το Μακεδονικό, χρήζει, ως προς τον χειρισμό του, ικανότητες μεγαλύτερες από του Καρανίκα. Και προθέσεις καλύτερες από του κ. Πάϊατ. Διότι, ανεξαρτήτως αν η Ιερά Σύνοδος αιφνιδιάσθηκε, ανεξαρτήτως αν οι Δεσπότες (που πάνω απ’ το κεφάλι τους έχουν μόνον τον Θεό) διχασθούν, υπάρχουν και οι 9.000 παπάδες, οι οικογένειές τους και κυρίως οι ενορίες! Μεγάλο πράγμα οι ενορίες στην Ελλάδα.
     Όσο για την ιδεοληπτική, σχεδόν υστερική και αντικληρικανική κριτική τύπου Φίλη (στον Τσίπρα), αυτή αφορά στο 50% του 4% που επηρέαζε κάποτε ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι άνευ αντικρίσματος (όσην αξία κι αν έχει). Εκεί όμως που παίζεται το χοντρό παίγνιον ως προς την εθνική αποδόμηση η Εκκλησία είναι λιγότερο ευάλωτη από όσον υπήρξαν τα ΑΕΙ και ο Τύπος.
     Κι εδώ παράγεται το εξής οξύμωρο: εκεί που ο ορθός λόγος (και ο Μαρξισμός) απέτυχαν να αντιμετωπίσουν την ταξική ήττα και την εθνική υποδούλωση απέναντι στους εθνομηδενιστές και τη Νέα Τάξη, παίρνει θέση αντίστασης η πίστη. Η πίστη όμως ως πολιτική είναι ρομφαία δίκοπη. Ελευθερώνει ή σκλαβώνει, αναλόγως. Η πίστη, για παράδειγμα, κράτησε ζωντανούς τους Εβραίους ως έθνος κατά τη μακραίωνη Διασπορά τους (διότι δεν ήταν πίστη – κράτος). Η πίστη όμως ως κράτος χαρακτήρισε τη Δύση (Σταυροφορίες κ.α. έως τον Τριακονταετή Πόλεμο) ή το Ισλάμ ως Χαλιφάτο.
     Στη δική μας παράδοση η πίστη έχει περισσότερο αντιστασιακό χαρακτήρα, ιδίως απ’ όταν έπαψε να ‘ναι κρατική υπόθεση, όπως στο Βυζάντιο κι έγινε επαναστατική υπόθεση, όπως επί Οθωμανικής κατοχής.
     Βεβαίως σήμερα, ο διαχωρισμός Εκκλησίας – Κράτους δεν έχει τέτοια δραματικά χαρακτηριστικά. Ο απόηχός τους όμως μπορεί να δώσει χαρακτηριστικά φαρσοκωμωδίας σε μια πολιτική διαδικασία όταν τη χειρίζονται πολιτικάντηδες…

ΣΤΑΘΗΣ

 

Καλή εβδομάδα! Η εβδομάδα του Αγίου Ιακώβου! Την Πέμπτη 22 Νοεμβρίου ,για πρώτη φορά, τιμάται η μνήμη του , ως Αγίου, πλέον, μετά την αγιοκατάταξή του που έγινε στις 27 -11-2018 και ορίσθηκε επισήμως ως ημέρα εορτασμού η 22α Νοεμβρίου!

 

Μιχελογιαννάκης: «Τα μεγάλα νοσοκομεία έγιναν δωρεάν από την εκκλησιαστική περιουσία»

 

Νέες δηλώσεις Μιχελογιαννάκη: «Τα μεγάλα νοσοκομεία έγιναν δωρεάν από την εκκλησιαστική περιουσία» Επανέρχεται ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Μιχελογιαννάκης, στη θέση του ότι δεν χρειάζεται αναθεώρηση του Άρθρου 3 του Συντάγματος.
Όπως λέει ο κ. Μιχελογιαννάκης η αναθεώρηση του άρθρου που ορίζει τις σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας δεν χρειάζεται γιατί:
Υπάρχουν ήδη διακριτοί ρόλοι Εκκλησίας – Κράτους.
Στο ελληνικό κράτος, με επικρατούσα την Ορθόδοξη Εκκλησία, υπάρχει πλήρης θρησκευτική ελευθερία.
Υπάρχει απόλυτος σεβασμός στην ανεξιθρησκεία.
Υπάρχει σεβασμός στα όργανα της Εκκλησίας, στην Ιερά Σύνοδο και στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο, και ο καταστατικός χάρτης έρχεται στο Κοινοβούλιο.
Υπάρχει σεβασμός στην παράδοση.
Υπάρχει σεβασμός στη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που είναι Ορθόδοξη.
“Όσον αφορά στην εκκλησιαστική περιουσία, ως γιατρός, δεν μπορώ να ξεχάσω ότι τα νοσοκομεία Ιπποκράτειο, Ευαγγελισμός, Παίδων, Α. Συγγρός, Αρεταίειον, Ασκληπιείο Βούλας, Σωτηρία και Αιγινήτειο, έχουν ανεγερθεί δωρεάν, από την εκκλησιαστική περιουσία”, καταλήγει ο κ. Μιχελογιαννάκης.
Υπενθυμίζεται ότι ο βουλευτής Ηρακλείου του ΣΥΡΙΖΑ είχε ταχθεί και υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16 για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, μόλις λίγες ώρες μετά την σχετική συζήτηση στη Βουλή σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων.

Τι είναι άραγε αυτό που θα μας αφυπνίσει;

 

Γράφει ο Νεκτάριος Δαπέργολας
Αυτή είναι η αποτρόπαια εμβληματική εικόνα μιας σχεδόν ολόκληρης ίσως κοινωνίας.
Ένα πραγματικό βύθιον άγος, ακριβώς στον αντίποδα εκείνης της εκούσιας θυσίας του Κωνσταντίνου Κατσίφα.
Εικόνα αντάξια ενός άθλιου παρακράτους που υποδύεται το κράτος.
Που θωπεύει προκλητικά όσους την καίνε, ενώ εξουθενώνει ως φασίστες όσους την αγαπούν, εκσφενδονίζει χημικά σε όσους τη σηκώνουν, βεβηλώνει χυδαία τη μνήμη του ήρωα που μόλις προχτές έδωσε τη ζωή του γι’ αυτήν.
Εικόνα αντάξια ενός ελεεινού μηδενιστικού συρφετού πλεγματικών μισελλήνων που παριστάνει ξετσίπωτα την κυβέρνηση.
Αντάξια μιας στρατιάς ψυχανώμαλων φασιστοειδών με… αντιεξουσιαστικό ιδεασμό, που φόρεσαν κουκούλες και τάχθηκαν ν’ αφοδεύουν νυχθημερόν πάνω σε ιερά και όσια αιώνων.

Αντάξια της στυγνής τρομοκρατίας που ασκούν ανενόχλητα όλα αυτά τα σιχαμερά τάγματα εφόδου, βγαλμένα από τα πιο μαύρα υπόγεια της Ιστορίας.
Αντάξια και μιας Δικαιοσύνης, που βρίσκεται σε επιθανάτιο ρόγχο, μιας Αστυνομίας, που απλά έχει πάψει να υφίσταται, καθώς και κάθε άλλου ατιμασμένου πια θεσμού που πνέει τα λοίσθια μέσα στην καταθλιπτική ντροπή της γύρω αλητείας και ασυδοσίας.
Αντάξια όμως και μιας ολόκληρης χώρας, που απέμεινε σιωπηλή να τα ανέχεται όλα αυτά, δειλή, ευνουχισμένη και υποταγμένη (ενώ ακόμη κι αν υπάρχουν κάποιες αντιδράσεις, είναι ελάχιστες, σπασμωδικές και πάντα προς τη λάθος κατεύθυνση, πάντοτε ξοδεύοντας ελπίδες πάνω σε όλο και νέα σκύβαλα και ειδωλόθυτα, πάντοτε οδηγώντας προς ακόμη πιο απόκρημνα μονοπάτια).
Χανόμαστε ως λαός μέσα στον βούρκο, όχι απλώς ανήμποροι να ξυπνήσουμε, αλλά – ακόμη χειρότερα – αρνούμενοι πεισματικά να το πράξουμε.
Σαν να ζεις τις Τελευταίες Ημέρες της Πομπηίας, να έχεις καθημερινά στα χείλη σου την πρόγευση της ολικής καταστροφής, αλλά ακόμη και οι μαύροι καπνοί του ηφαιστείου, που συνεχώς πυκνώνουν, να μην είναι ικανοί να σε συνεφέρουν.
Τι είναι άραγε αυτό που θα μας αφυπνίσει;
Πόσο επώδυνο θα είναι και τρομακτικό εν τέλει;

Μη ξεχνάς πως δεν είναι για όλους ωραίο το χιόνι..

 

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα κάθονται και υπαίθριες δραστηριότητες
Και τώρα που χειμωνιάζει και τα τοπία ομορφαίνουν και γίνονται λευκά… 
Μη ξεχνάς πως δεν είναι για όλους ωραίο το χιόνι…

http://amfoterodexios.blogspot.com/