Τί απαντάς στα ερωτήματα του Ναυάρχου;

 

simaia

Γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΓΑΡΆΚΗΣ
ΥΠΟΝΑΥΑΡΧΟΣ ΠΝ

“Πόσο πραγματικά έτοιμος είσαι για κρίση με την Τουρκία”;

Ασφαλώς, θα αντιλαμβάνεσαι ότι σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, υπάρχει το ενδεχόμενο ενός μικρού ή μεγαλύτερου θερμού επεισοδίου με την Τουρκία. Οι λόγοι …. για πρώτη φορά (για πρώτη φορά, λέω) είναι τόσο πολλοί, τόσοι έντονοι, τόσο ευρύτεροι και ανεξέλεγκτοι-ανεξάρτητοι των επιλογών και δυνατοτήτων μας, διότι:
– Για πρώτη φορά (μεταπολεμικά), οι εξελίξεις στις ΗΠΑ, δημιουργούν μια γενικότερη αστάθεια και παγκόσμια απειθαρχία (όλοι παίζουν ανεξάρτητα και ο καθένας για πάρτι του, ότι αρπάξει).
– Για πρώτη φορά, το μεταναστευτικό είναι μια πανευρωπαϊκή απειλή, που δημιουργεί τάσεις «απομονωτισμού» στις Δυτικές Χώρες και έξαρση εθνικιστικών-συντηρητικών πολιτικών. Χτίζονται «τείχη-κάστρα» και όσοι προλάβουν ή το επιλέξουν, θα βρεθούν …. εσωτερικά ή εξωτερικά αυτών.
– Η Τουρκία, αν και πολλές φορές έχει βρεθεί σε εσωτερική κρίση, εντούτοις για πρώτη φορά, αντιμετωπίζει ένα τέτοιο ιδιόμορφο μείγμα …. πολιτικής αστάθεια και ηγεμονισμού, οικονομικής κρίσης και θρησκευτικού φανατισμού, εσωτερικής αναθεώρησης του πολιτικού προσανατολισμού της και εξωτερικών απειλών, επανεξέτασης στρατηγικών στόχων και καθεστωτικής αντίληψης.
– Η λιτότητα, έχει τσακίσει την Ευρώπη και η οικονομική κρίση, έχει κάνει επιφυλακτική τη Δύση. Όλοι κοιτάζουν τα του οίκου τους και δευτερευόντως τα των φίλων και συμμάχων τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, οι οικονομικοί συνεταιρισμοί να αποσταθεροποιούνται και να συμπαρασύρουν σε αυτό και τους διεθνείς οργανισμούς και τους αμυντικούς σχηματισμούς (η ΕΕ αποσαθρώνεται, οι Παγκόσμιοι Οργανισμοί απαξιώνονται, το ΝΑΤΟ αδρανοποιείται, κυρίως από τις περιοριστικές πολιτικές των ΗΠΑ), για πρώτη φορά μεταπολεμικά.
– Επίσης, για πρώτη φορά η τρομοκρατία, είναι πλέον η υπ’ αριθμόν 1 απειλή της Δύσης, πολύ πιο σημαντική και ευαίσθητη από τις τοπικές πολεμικές συρράξεις, διότι κατάφερε και έφερε το πεδίο της μάχης, εντός των συνόρων των Δυτικών Χωρών. Επομένως, οι γεωπολιτικές επιλογές των Χωρών, γίνονται πλέον επ’ αυτής της βάσης και όχι πάνω στη βάση γεωπολιτικής επιρροής, όπως παλαιότερα. Αυτό δίνει το δικαίωμα, σε Χώρες όπως η Τουρκία, να μιλούν σε όλους αφ’ υψηλού και να διεκδικούν ρόλο υπερδύναμης, μέσω απειλών και εκβιασμών (που φαίνεται όμως, να πιάνουν τόπο).
– Τέλος, δεν ξέρω ακριβώς αν είναι για πρώτη φορά μεταπολεμικά, που η Πατρίδα μας, αντιμετωπίζει τόσο πολύπλευρη, πολύχρονη και οξεία οικονομική κρίση (χρεοκοπίας), αλλά ….. σίγουρα, για πρώτη φορά μεταπολεμικά, έχουν τόσο πολύ ανατραπεί οι στρατιωτικοί συσχετισμοί στο Αιγαίο. Επισημαίνω όμως, ότι στο Αιγαίο κυρίαρχος θα είναι, όχι ο ισχυρότερος, αλλά …. ο πιο έτοιμος, ο πιο αποφασισμένος και ο πιο ευέλικτος (βλ. https://www.facebook.com/kon.voulgarakis/posts/10209915046647073?pnref=story)

Αν λοιπόν πραγματικά πιστεύεις, ότι για πρώτη φορά, υπάρχει τόσο έντονος – ορατός κίνδυνος πολεμικής σύρραξης με την Τουρκία,

τότε πες μου ….. ΕΣΥ Έλληνα Πατριώτη:

– Είσαι έτοιμος, να δώσεις την ευχή σου στον γιό σου, που θα επιστρατευτεί, για να πάει στο Παρατηρητήριο της Σάμου ή στη Φ/Γ  ΕΛΛΗ για επιχειρήσεις στο Ανατολικό Αιγαίο;
– Είσαι έτοιμος, να αποδεχτείς από τώρα και για όσο χρειαστεί, μια περικοπή κατά 50% των σημερινών αποδοχών και καταθέσεων σου, υπέρ ενίσχυσης των Ε.Δ. (με πυρομαχικά, καύσιμα και ανταλλακτικά);

Αν είσαι έτοιμος, για πρώτη φορά (και όχι όπως, το 1974), τότε δικαιούσαι …… να έχεις Πατρίδα και να ομιλείς γι’ Αυτήν!!

www.militaire.gr

Μπράβο Ηγούμενε! Είθε το ορθόδοξο ομολογιακό θάρρος σου να ακολουθήσουν και άλλοι ηγούμενοι και αρχιμανδρίτες, οι ποιούντες την νήσσαν.

 

Κείμενο-Τοποθέτηση του Ἱεροῦ Κοινοβίου Ὁσίου Νικοδήμου Πενταλόφου Παιονίας Κιλκίς περί τῆς ἐν Κρήτῃ συνόδου

Αποτέλεσμα εικόνας για κοινοβιο νικοδημου

Ἐρωτώμενοι ἀπό ἀδελφούς μας ἐν τῷ κόσμῳ περί τῆς «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου», θά θέλαμε νά καταθέσουμε τά ἑξῆς: 

Ἐμεῖς οἱ Μοναχοί, ἀδελφοί μου, ζοῦμε καθημερινά τή λειτουργική ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας στό ἀναλόγιο καί ἐνώπιον τῆς Ἁγίας Τραπέζης. Ἀπό τήν ἀναστροφή μας μέ τά ἱερά κείμενα (Παρακλητική, Μηναῖον κλπ), διδασκόμεθα ἐμπειρικά τήν δογματική ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Μέ πόνο ἀντικρίζουμε τά κείμενα τῆς ἐν Κρήτῃ συνόδου ὡς ξένα πρός τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος» δέν εἶναι «Συν-οδός», δέν ἐπορεύθη τήν ὁδόν τῶν Ἁγίων Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀφοῦ δέν ἐπεκύρωσε τίς προηγούμενες Συνόδους. Δέν εἶναι «ἑπόμενη τοῖς Ἁγίοις Πατράσι». Ἡ σύνοδος τῆς Κρήτης ἔφερε μιά ἀνατροπή στήν ἱστορία τῆς λειτουργίας τῶν Συνόδων.

Μιά ἀληθινή Σύνοδος εἶναι συνέχεια τῶν πρό αὐτῆς Συνόδων καί ἐπικυρώνει τίς ἀποφάσεις τους, ὅπως συμβαίνει μέχρι σήμερα μέ τίς τοπικές συνόδους τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν. Ἡ ἐν Κρήτῃ σύνοδος δέν ἐπεκύρωσε τίς πρό αὐτῆς Συνόδους, δέν κατεδίκασε τίς αἱρέσεις πού αὐτές κατεδίκασαν, ἀλλά ἐνεργώντας ἀντίθετα καί ἀντιπατερικά, ἀγνοώντας τίς ἀποφάσεις τῶν πρό αὐτῆς Συνόδων, ἀνύψωσε τίς αἱρέσεις καί τίς ἀναγνώρισε ὡς Ἐκκλησία.

Αὐτό τραυμάτισε τήν μοναχική μας συνείδηση. Αἰσθανόμεθα τίς ἀποφάσεις τῆς συνόδου αὐτῆς ὡς ξένο σῶμα πού προσπαθεῖ μέ βία νά εἰσχωρήσει μέσα στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Θεωροῦμε ὅτι ἡ σύνοδος αὐτή ἐμφορεῖται ἀπό τό πνεῦμα τῆς συγχρόνου παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (πού ἤδη μετρᾶ πάνω ἀπό 100 χρόνια ζωῆς) καί ὅτι ἀπέστη ἀπό τόν ὀρθό δρόμο πού μᾶς ὑπέδειξαν οἱ Πατέρες μας.

Ἐμεῖς οἱ Μοναχοί ἐμμένουμε «ἐν οἷς ἐδιδάχθημεν καί ἐπιστώθημεν», ἀναμένοντες καί προσκαρτεροῦντες ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ διά τήν ἔκβασιν τῆς ὅλης ὑποθέσεως.

Μετ᾿ εὐχῶν,

Ὁ Καθηγούμενος

Ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος

καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

http://aktines.blogspot.gr/2016/12/blog-post_26.html#more

Αδελφοί μας οι μουσουλμάνοι και άγιο το Κοράνι που αρνείται τη θεότητα του Σωτήρας μας Χριστού, κοινός και ίδιος ο Θεός μας με τους σταυρωτές του Κυρίου Εβραίους και αγιώτατος αδελφός μου ο Πάπας. Αν όλα αυτά δεν είναι η Πανθρησκεία, τότε τί είναι;

 

Ἀνακουφιστική θεραπεία καὶ εὐθανασία

 
Ο Μεσογαίας Νικόλαος  ήταν ο βασικός ομιλητής της εκδήλωσης Βραδιά του Ερευνητή στο Αμφιθέατρο της Ιατρικής Σχολής Λάρισας, με θέμα την «Ανακουφιστική φροντίδα: Μαζί στο τέλος της ζωής που όμως… δεν τελειώνει».

Αφορμή για το θέμα της ομιλίας του στάθηκε η πρόσφατη απόφαση του δημοσιογράφου Αλέξανδρου Βέλλιου που επέλεξε να φύγει από τη ζωή με «μη υποβοηθούμενη ευθανασία». «Θέλω να μεταφέρω στον κόσμο, πώς θα μπορούσε αυτός ο άνθρωπος στο τέλος της ζωής του να βρεθεί σε ένα σωστό περιβάλλον» και περιέγραψε το τέλος της ζωής άλλων ανθρώπων οι οποίοι βρέθηκαν σε αυτό το μηχανισμό. Στάθηκε δε στο παράδειγμα νέου στην ηλικία καρκινοπαθή, ο οποίος λίγο πριν φύγει από τη ζωή ευχαρίστησε τα μέλη της Μονάδας Ανακουφιστικής Φροντίδας λέγοντας «ευχαριστώ γιατί ήρθα με βαριά κατάθλιψη και με βοηθήσατε να φύγω υγιής». Ο  Μεσογαίας  είναι ο ιδρυτής της Μονάδας.

Εκεί δηλαδή, που τελειώνει ή εξαντλούνται οι θεραπευτικές φροντίδες, ο ασθενής δεν εγκαταλείπεται αλλά τον αγκαλιάζει ένας φορέας για να μπορέσει να του δώσει ποιότητα ζωής και ανακούφιση των συμπτωμάτων του.

Η Μονάδα δεν φροντίζει τον ψυχικό και φυσικό πόνο μόνο των ανθρώπων που νοσούν, αλλά και του περιβάλλοντός του. Μάλιστα, όπως σημείωσε  «ακόμη και όταν καταλήξει ο ασθενής, παρακολουθούμε την οικογένειά του για 6 μήνες».»Επιδιώκουμε αυτό που ονομάζεται ευθανασιακή επιλογή, η ποιότητα σε σχέση με τη διάρκεια ζωής και πως θα μπορούσε να διασφαλιστεί η ποιότητα, έτσι ώστε η βασανιστική περίοδος των ασθενών προς το τέλος της ζωής τους να μεταμορφωθεί σε μια εξαιρετική εμπειρία» κατέληξε ο Νικόλαος.

Αγία Ματρώνα: «Θα βάλουν μπροστά σας τον «Σταυρό» και το «Ψωμί» και θα σας πούν διαλέξτε!»

 

Η Άννα Βιμπόρνοβα θυμάται… «Επισκέφθηκα την Ματρώνα  τις μέρες της Μεγάλης Σαρακοστής, λίγο πριν πεθάνει.

– Μη φοβάσαι μου λέει, δεν θα ξαναγίνει σύντομα πόλεμος. Θα ξαπλώσουμε έτσι, και θα σηκωθούμε «αλλιώς»…

– Πως αλλιώς;  την ρωτάω.

– Να,-μου λέει- θα γυρίσουμε στο «ξύλινο»…

– Μάτουσκα, της λέω, τι σημαίνει το «ξύλινο»;

– Ξύλινο αλέτρι μου λέει, με αυτό θα δουλεύουμε τότε…

– Καί που θα πάνε τα τρακτέρ που τώρα έχουμε;…»

– Ω, λέει,  άσε τα τρακτέρ… Θα δουλεύει τότε το αλέτρι το ξύλινο, και η ζωή θα είναι καλή. Όμως, ακόμη δεν φτάσαμε μέχρι αυτούς τους καιρούς. Εσύ όμως, δεν θα πεθάνεις μέχρι τότε, και θα τα δείς όλα αυτά. Η επαναφορά του ξύλινου αρότρου στην ζωή μας (και εφ΄ όσον βρεθούνε ζώα να τα σύρουν), θα ισοπεδώσει την ανθρώπινη αλαζονεία της εποχής μας… Εάν δεν βρεθούνε ζωντανά  πολύ φοβάμαι ότι θα τα σύρουμε εμείς για  να μη πεθάνουμε από την πείνα. Πόλεμος (συμπλήρωσε) δεν θα ξαναγίνει (με τον τρόπο που μέχρι τώρα ξέρουμε…) Χωρίς… πόλεμο θα πεθάνετε όλοι. Θα πέσουν πολλά θύματα. Όλοι οι νεκροί, θα ξαπλώσετε επάνω στην γη….

Θα σας πω και κάτι άλλο,  Αποβραδίς, όλα θα είναι (όρθια και καλά) πάνω στην γη, και όταν θα  σηκωθείτε το άλλο πρωι, όλα θα μπούν (θα ταφούν) μέσα στην γη. Χωρίς «πόλεμο».

«Πως σας λυπάμαι, όσους τους έσχατους καιρούς θα ζήσετε. Η ζωή θα γίνεται όλο χειρότερη. Τελικά θα έλθει καιρός που θα βάλουν  μπροστά σας τον ΣΤΑΥΡΟ και το ΨΩΜΙ και θα σας πούν «Διαλέξετε!».

Θα διαλέξουμε τον Σταυρό, της έλεγαν, αλλά πως θα μπορέσουμε να ζήσουμε;

-«Ε, θα κάνουμε προσευχή, θα πλάσουμε βώλους λίγο χωματάκι, θα προσευχηθούμε στον Θεό, θα φάμε και θα χορτάσουμε! » αποκρινόταν προφητικά η Αγία Ματρώνα, ενώ αλλού έλεγε:

«Θα πάρετε χώμα, θα κάνετε κουλουράκια, θα τα σταυρώνετε, και θα είναι σαν ψωμί!»

Ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης. Ο σύγχρονος Γέροντας της Εύβοιας

 

Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ

Ο σύγχρονος Γέροντας της Εύβοιας*

iakobos_1

            Ο Γέρο-Ιάκωβος εγεννήθη το 1920 στα ματωμένα χώματα της Μικράς Ασίας, εις το Λιβίσι της Μάκρης, απέναντι από τη γειτονική μας νήσο Ρόδο-Καστελλόριζο.

            Ένεκεν αυτής της γειτονίας, ένιωθε πάντοτε μια ιδιαίτερη αγάπη για την Κύπρο. Η μάνα του Θεοδώρα, όταν ήθελε να παρακαλέσει την Παναγία, εγύριζε κατά τα βουνά του Κύκκου και φώναζε: «Παναγία του Κύκκου μου. Φύλαγε τα παιδιά του κόσμου και τα δικά μου». Αυτή τη σχέση της μάνας του με την Παναγία του Κύκκου, με την Κύπρο, θα την κληρονομήσει ο Γέροντας μαζί με όλη τη μικρασιατική παράδοση και θα τη μεταφέρει πρόσφυγας το 1922 στη βόρεια Εύβοια. Συνέχεια ανάγνωσης

Φιλοκαλική διάκριση Ὀρθοδοξίας καὶ αἱρέσεως

 

ἀπό τὸ νέο βιβλίο
τοῦ π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ
«Η ΟΔΟΣ»
– ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

%ce%b7-%ce%bf%ce%b4%ce%bf%cf%83.         Εἶναι γνωστό, ὅτι εἶναι ἀδύνατος ἕνας ἀκριβὴς ὁρισμὸς τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς Ἐκκλησίας, διότι ἡ Ὀρθοδοξία-Ἐκκλησία εἶναι θεανθρώπινο μέγεθος καί, ὅσον ἀφορᾶ στὸ θεῖο στοιχεῖο της, ὑπέρκειται κάθε διανοητικῆς-λογικῆς σύλληψης. Ἂν θὰ θέλαμε, λοιπόν, κατὰ προσέγγιση, νὰ ὁρίσουμε τὴν Ὀρθοδοξία, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε τὸ ἑξῆς:
.         Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Ἀκτίστου στὸν κόσμο καὶ τὴν ἱστορία, καὶ ἡ δυνατότητα τοῦ κτίσματος νὰ ἁγιασθεῖ καὶ νὰ θεωθεῖ. Ἕνας (χριστιανικὸς) Deismus (Deus Creator, sed non Gubernator) εἶναι ὀρθόδοξα καθαρὴ πλάνη. Τὸ Ἄχρονο καὶ Ὑπέρχρονο εἶναι συνεχῶς μέσα στὸν κόσμο καὶ τὸ χρόνο, γιὰ νὰ ἁγιάζει τὸν χρόνο καὶ νὰ τὸν μεταμορφώνει σὲ χρόνο τῆς θείας βασιλείας, σὲ αἰωνιότητα (πρβλ. τὸν λόγο τοῦ ἀπ. Παύλου: «Δεῖ γὰρ τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀφθαρσίαν καὶ τὸ θνητὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀθανασίαν»· Α´ Κορ. 15, 53).

Συνέχεια ανάγνωσης

Η διάλεξη του καθηγητή κ. Δημ. Τσελεγγίδη: «Δόγμα και ζωή, μία αδιάρρηκτη συνύπαρξη»

 

Η εκδήλωση­ του Συλλόγου ΜΕΤΕΩΡΩΝ ΛΙΘΟΠΟΛΙΣ με θέ­μα: «Δόγμα και ζωή, μία αδιάρρηκτη συνύπαρξη», με ομιλητή τον Καθηγητή Δογματικής Θεολογίας του Α.Π.Θ. κ. Δημήτριο Τσελεγγίδη.

(ΠΡΟΣΟΧΗ: Η διάλεξη απομαγνητοφωνημένη σε γραπτό κείμενο, για όσους θέλουν να την υπώσουν και να τη διαβάσουν είναι διαθέσιμη ΕΔΩ)

Ο κ. Τσελεγγίδης είναι γνωστός και ιδιαίτερα δημοφιλής στους εκκλησιαστικούς κύκλους και η παρουσία του στην πόλη μας αποτέλεσε σημαντικό γεγονός για όλο τον νομό και προσέλκυσε πλήθος κόσμου, ιερέων, μοναχών και πολλών παλαιών φοιτητών του από την περιοχή μας.

Ο κ. Καθηγητής ανέπτυξε με αδιάσειστα θεολογικά και εκκλησιολογικά επιχειρήματα το θέμα του, καταδεικνύοντας την σχέση της ορθής πίστεως και της ζωής του πιστού εντός της Εκκλησίας. Επικέντρωσε το λόγο του στο επίμαχο, όσο και πολύ επίκαιρο, θέμα του Οικουμενισμού. Σημείωσε πως ο εκκοσμικευμένος δυτικός τρόπος ζωής αποτελεί την κύρια αιτία κάθε ετεροδοξίας, αλλά και της σύγχρονης παναίρεσης του Οικουμενιστικού συγκρητισμού, αφού η εσφαλμένη ζωή είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει κάποτε και στην εσφαλμένη πίστη.

Σημείωσε ότι η Εκκλησία μας, ως ασφαλές κριτήριο για έναν σταθερό προσανατολισμό ορθής πίστεως και αγιοπνευματικής ζωής, έχει πάντοτε τους χαρισματικούς φορείς της, τους αγίους, κληρικούς, μοναχούς ή ακόμα και λαϊκούς, που πάντοτε και σε κάθε εποχή αναδεικνύει ο Θεός, για να αποτελούν σημείο αναφοράς για όλους εμάς τους υπολοίπους πιστούς.

Αυτούς μας κάλεσε ο κ. Καθηγητής να ακολουθούμε, ώστε «επόμενοι τοις αγίοις πατράσι» να είμαστε ασφαλείς και αισιόδοξοι ότι δεν κινδυνεύουμε, για να προσορμιστούμε στη Βασιλεία του Θεού.

Στην συζήτηση που ακολούθησε κυριάρχησαν τα ερωτήματα αναφορικά με την Σύνοδο της Κρήτης και τον οικουμενισμό. Στις απαντήσεις του ο κ. Καθηγητής υπήρξε ιδιαίτερα κριτικός στις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης, η οποία όπως τόνισε δεν ήταν ούτε Αγία ούτε Μεγάλη, συγκροτήθηκε με ένα πρωτόγνωρο τρόπο, χωρίς την συμμετοχή όλων των Επισκόπων και χωρίς την παροχή δικαιώματος ψήφου σε όσους συμμετείχαν.