Τα πήλινα χέρια της

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

Φεύγοντας ο Έλληνας στο εξωτερικό, απ’ τη μία αιμορραγεί η Ελλάδα, απ’ την άλλη αιμοδοτείται ο κόσμος με καλή κι ευλογημένη Ελλάδα.

Άλλοι από ανάγκη. Άλλοι το θέλησαν. Για άλλους προέκυψε. Πάντως, τώρα, κάποιος Έλληνας φεύγει και πάει να δουλέψει στα ξένα.

Ο Έλληνας στα ξένα κρατάει την Ελλάδα μέσα στις βαλβίδες της καρδιάς του και έξω στο χνούδι του προσώπου του.

Ο Έλληνας στο εξωτερικό κρατάει Χριστούγεννα και Πάσχα, τα Φώτα, τη Θεοτόκο και Μανούλα του Θεού που τόσο ωραία τη γιορτάζουμε μέσα στη γλυκάδα του Αυγούστου. Θα πάει ο Έλληνας έξω και δε θα έχει Παναγίτσα μαζί του;

Οι Έλληνες έχουμε τα πάντα. Τους ήρωες μας. Τους φιλοσόφους μας. Τους αυτοκράτορες μας. Μα, πάνω απ’ όλα, τους Αγίους μας. Εκεί πέρα έξω που πηγαίνουμε, θυμόμαστε πάντα Κυριακή.

Τα πήλινα χέρια της μητέρας σου, θυμήσου.

Σε σταύρωσε η μητέρα σου όταν έφυγες και σε έταξε μέσα στο εικόνισμα.

«Παναγίτσα, το παιδάκι μου» είπε. «Που πάει στα ξένα».

ΘΥΜΗΣΟΥ.

 

http://constantinoupolin.blogspot.gr/2017/11/blog-post_3.html#more

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Retype the CAPTCHA code from the image
Change the CAPTCHA code