Αποδόμηση της ελληνικής κοινωνίας

Αποτέλεσμα εικόνας για αποδομηση ελληνικης κοινωνιας

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Η λέξη αποδόμηση είναι από την αρχιτεκτονική τέχνη και επιστήμη. Είναι άραγε ένας ευφημισμός για το «γκρέμισμα». Στην αποδόμηση της κοινωνίας είναι «γκρέμισμα» της κοινωνίας; Ουσιαστικά είναι, αλλά ο τρόπος διαφέρει. Δεν γκρεμίζεται όλο το οικοδόμημα. Αφήνεται να καταπέσει από μόνο του, για να μην ευθύνονται οι «κατεδαφιστές».
Πώς αφήνεται να καταπέσει; Αφαιρούνται ένα -ενα τα στηρίγματα, αυτά που φέρουν το βάρος του οικοδομήματος και τα οποία διαρκούν. Αφαιρούνται οι «δομές». Τα άλλα στοιχεία δεν είναι δομές, κι αν αφαιρεθούν δεν κινδυνεύει το οικοδόμημα.
Έτσι οι κατεδαφιστές είναι κρυφοί, όπως είναι η υγρασία, που διαβρώνει τα θεμέλια του οικοδομήματος.
Τί κάνουν δηλαδή αυτοί που αποδομούν την κοινωνία; Εξευτελίζουν τις αξίες που διαρκούν και τις αντικαθιστούν με «αξίες» που δεν διαρκούν.
Εξευτελίζουν την πίστη στο Χριστό και την υποκαθιστούν με την πίστη στο «Κόμμα». Δεν την καταδιώκουν φανερά, για να μην αντισταθεί, αλλά την υποκαθιστούν με τον τρόπο της αποδόμησης ενός οικοδομήματος. Την διαβρώνουν στις δομές της.
Αντικαθιστούν την Αλήθεια, την Οδό και τη Ζώή με την αλήθεια του Κόμματος που την προσαρμόζει κάθε φορά στις περιστάσεις. Το Κόμμα κάνει αυτοκριτική και μερικές εκκαθαρίσεις αυτών που έπεσαν στην δυσμένεια και δίνει τη γραμμή, που θα ακολουθήσει η ζωή για όσα χρόνια κρίνει το ίδιο.
Δυο πολιτισμοί συγκρούονται. Ο πολιτισμός που στηρίζεται στην Αλήθεια του Χριστού και ο πολιτισμός που στηρίζεται στις οργανώσεις. Οι οργανώσεις σκοτώνουν την αθωότητα και επιβάλλουν την εξουσία τους δήθεν χάριν του λαού, ενώ η αλήθεια είναι ότι θυσιάζουν τον αθώο για να στηρίξουν την εξουσία τους. «Συμφέρει δήθεν να χαθεί ένας άνθρωπος, για να σωθεί ο λαός; (ποιός θα είναι στη θέση του θύματος κάθε φορά;, Ο Χριστός κατήργησε τις θυσίες).

 

Ἐδῶ εἶσαι λοιπόν; Τώρα θὰ δεῖς τί θὰ πάθεις.

«Ἐπιδιόρθωνα τὰ δωμάτια τῆς Μονῆς. Κάποια ἡμέρα λίγο πρὶν τὸ μεσημέρι ἐπειδὴ κουράστηκα ξάπλωσα σ’ ἕνα κρεβατάκι ἑνὸς δωματίου, τοῦ ὁποίου διόρθωνα τὸ ταβάνι, γιὰ νὰ ξεκουραστῶ λιγάκι. Ξαφνικὰ ἄνοιξε ἡ πόρτα καὶ μπῆκε μέσα βίαια ἕνας στρατιώτης μὲ κάτι παλιὲς γκέτες.

Εἶχε ἕνα μόνο μάτι στὸ μέτωπο καὶ φώναζε ἀγριεμένος:

– Ἐδῶ εἶσαι λοιπόν; Τώρα θὰ δεῖς τί θὰ πάθεις.

Καὶ μαζὶ μὲ’ αὐτὸν μπῆκαν στὸ δωμάτιο περίπου δεκαοκτὼ δαίμονες μὲ διάφορες μορφὲς διάφορες σὰν ἄνθρωποι, σὰν πίθηκοι κ.λ.π. Ὄρμηξαν ἐπάνω μου κι ἄρχισαν νὰ μὲ χτυποῦν καὶ νὰ μὲ βασανίζουν. Ἐγὼ προσπάθησα νὰ κάω τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, ἀλλὰ τρεῖς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ κρατοῦσαν τὸ χέρι κι ἕνας μου ἄνοιγε τὰ δάχτυλα, ὥστε νὰ μὴ μπορέσω νὰ σχηματίσω μὲ τὰ τρία δάχτυλά μου τὸ σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

Τὰ χτυπήματα καὶ τὰ βάσανα ποὺ ὑπέφερα δὲν περιγράφονται. Ἀπὸ τὸ στόμα μου καὶ ἀπὸ τὴ μύτη μου ἔτρεχαν αἵματα, τὰ χείλη… μου πρησμένα, τὰ γένειά μου καὶ τὰ μαλλιά μου μαδημένα, τὰ ράσα μου ἀνοιγμένα καὶ τὸ παντελόνι μου κατεβασμένο, γιατί ἀκόμη καὶ στὰ ἀπόκρυφα μέρη μου ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ μὲ βασανίσουν. Τὰ δάχτυλά μου στραμπουληγμένα, ὁ ὦμος μου σχεδὸν βγαλμένος, τ’ αὐτιά μου ν’ ἀκοῦν τὰ γεμάτα μίσος λόγια τους. Ὁ ἕνας μου ἔλεγε:

– Μὲ βλέπεις ἐμένα; Ἐγὼ εἶμαι ποὺ σὲ πιάνω ἀπὸ τὸ λαιμὸ καὶ δὲν σ’ ἀφήνω νὰ διαβάζεις καθαρά. Ὁ ἄλλος:

– Ἐγὼ εἶμαι πού σου κάνω τὸ τάδε κ.λ.π.

Ὁ καθένας μου ἀνέφερε καὶ τοὺς πειρασμοὺς πού μου προξενοῦσε. Κάποια στιγμὴ ἐπιτέλους μπόρεσα κι ἀπελευθέρωσα τὸ χέρι μου κι ἔκανα τὸ Σταυρό μου. Οἱ δαίμονες ἀμέσως τότε πήδηξαν ἀπὸ τὸ παράθυρο καὶ ἔφυγαν ἀφήνοντας μὲ μισοπεθαμένο. Μάζεψα τὰ ροῦχα μου καὶ κατέβηκα, ὅπως μπόρεσα κάτω στὴν κουζίνα, ὅπου ἦταν μία γιαγιὰ προσκυνήτρια. Μόλις μὲ εἶδε τρόμαξε.

– Δὲν ἀνέβηκες πάνω γιαγιὰ νὰ μὲ βοηθήσεις, οἱ δαίμονες μὲ σκότωσαν στὸ ξύλο τῆς εἶπα.

– Ἄκουγα πάτερ Ἰάκωβε τὰ χτυπήματα καὶ τὸ θόρυβο, ἀλλὰ νόμιζα ὅτι ἐργαζόσουν καὶ χτυποῦσες ἐσύ, μοῦ εἶπε ἐκείνη».

 

(Ἕνας ἅγιος Γέροντας ὁ μακαριστὸς π. Ἰάκωβος, ἔκδοση τῶν Πατέρων τῆς Ι.Μονῆς Ὁσίου Δαβίδ, σέλ.42-43)

 

† ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ … ΕΠΙΣΤΟΛΗ…

Αποτέλεσμα εικόνας για xrysostomow smyrnhw
«Εν Σμύρνη
Τη 25 Αυγούστου 1922
Αγαπητέ φίλε και αδελφέ  κ. Ελευθέριε Βενιζέλε,
Επέστη η μεγάλη ώρα της μεγάλης εκ μέρους σας χειρονομίας. Ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας, το Ελληνικόν Κράτος αλλά και σύμπαν το Ελληνικόν Έθνος καταβαίνει πλέον εις τον Άδην από του οποίου καμμία πλέον δύναμις δεν θα δυνηθή να το αναβιβάση και το σώση.
Της αφαντάστου ταύτης καταστροφής βεβαίως αίτιοι είναι οι πολιτικοί και προσωπικοί σας εχθροί, πλην και Υμείς φέρετε μέγιστον της ευθύνης βάρος δια δύο πράξεις Σας.
Πρώτον διότι αποστείλατε εις Μ. Ασίαν ως Ύπατον Αρμοστήν ένα παράφρονα και εγωιστήν. Και δεύτερον διότι πρωτού αποπερατώσητε το έργον σας και θέσητε την κορωνίδα και το επιστέγασμα επί του ανεγερθέντος αφαντάστως ωραίου και μεγαλοπρεπούς δημιουργήματός Σας, της καταθέσεως των θεμελίων της περικλεεστάτης ποτέ Βυζαντινής μας Αυτοκρατορίας, είχατε την ατυχή και ένοχον έμπνευσιν να διατάξητε εκλογάς κατ’ αυτάς ακριβώς τας παραμονάς της εισόδου Σας εις Κωνσταντινούπολιν και της καταλήψεως αυτής υπό του Ελληνικού Στρατού προς εκτέλεσιν – οίμι –δια παντός καταστραφείσης Συνθήκης των Σεβρών.
Αλλά γέγονεν ο γέγονεν.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΥΨΩΣΤΕ ΤΙΣ ΣΗΜΑΙΕΣ – ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΤΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ

Λίγες μέρες έμειναν μέχρι τη Μεγάλη Επέτειο της 25ης Μαρτίου του 1821. Τη Μεγαλύτερη Εθνική μας Γιορτή. Τη Γιορτή της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας. Την ηρωϊκότερη Επανάσταση των επαναστάσεων του Γένους μας και Μητέρας όλων των Κινημάτων της Φυλής μας. Μας χωρίζουν μόλις τρία χρόνια (2018 – 2021) από τα διακόσια χρόνια από το γεγονός. Το 2021, η διακοσιοστή επέτειος δηλαδή,  σε τρία χρόνια θα είναι εδώ, για να δεί πως θα γιορτάσουμε εμείς οι Έλληνες τη Μεγάλη Γιορτή.

Η Άγια Μέρα της 25ης Μαρτίου του 1821 στην Αγία Λαύρα ήταν το αποκορύφωμα και η συνισταμένη και όλων των άλλων 145 «αποτυχημένων» και ματωμένων εξεγέρσεων και επαναστατικών κινημάτων που έκαναν οι πρόγονοί μας στα τετρακόσια χρόνια της σκλαβιάς στους Τούρκους. Δεν είναι μικρό πράγμα τα 400 χρόνια της υποδούλωσης. Ούτε τα 500 χρόνια σκλαβιάς στη Μακεδονία και στη Μ. Ασία και τα 800 κατοχής στην Κύπρο. Κάθε τρία χρόνια οι ήρωές μας έκαναν και μια επανάσταση! Φοβερό και να το σκεφτεί κάποιος! Τι άγρυπνη συνείδηση είχαν αυτοί οι άνθρωποι και ασίγαστο έρωτα στην ψυχή τους για την ελευθερία. «Για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδας την Ελευθερία» έπεφταν μέσα στη φωτιά! Και μείς σήμερα τι κάνουμε; Δυστυχώς τα αντίθετα. «Δεινόν η ραθυμία»!

Αυτή η Εθνική Επέτειος λοιπόν είναι η άγια κολυμβήθρα της Εθνικής μας Αυτογνωσίας και Αυτοσυνειδησίας μας. Αναβαπτιζόμαστε και  ξαναβρίσκουμε τον εαυτό μας σαν Έλληνες. Καταλαβαίνουμε «τι είχαμε, τι χάσαμε και τι μας πρέπει». Φέτος δε αυτή η Γιορτή, πέραν του ότι είναι, όπως άλλωστε και  κάθε φορά, διπλή γιορτή, διότι γιορτάζουμε πρωτίστως τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, φέτος πέφτει και ημέρα Κυριακή. Κυριακή 25 Μαρτίου 2018.

Κυριακή σημαίνει ημέρα αφιερωμένη στον Χριστό, το Σωτήρα και Λυτρωτή μας. Αυτός μας έσωσε από τη σπάθη του Μωάμεθ και την ημισέληνο του Ισλάμ. Σ΄ Αυτόν έκαναν Τάμα οι Πατέρες μας, οι μπαρουτοκαπνισμένοι Μαχητές των Ορέων, οι ακριβοί πολεμιστές της φυλής μας, οι «κλέφτες και οι αρματολοί»,  να Του χτίσουν Τρανή και Μεγαλόπρεπη Εκκλησιά, το Τάμα του Έθνους! Δυστυχώς  ακόμη το χρωστάμε σα λαός αυτό το Τάμα. Εμείς μόνο! Οι αγνώμονες και επιλήσμονες  Έλληνες!  Όλοι οι άλλοι ορθόδοξοι  λαοί των Βαλκανίων, υπόδουλοι κι εκείνοι, λιγότερα ή περισσότερα χρόνια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, εκπλήρωσαν το Τάμα τους και ανήγειραν λαμπρούς Ναούς στον Ευεργέτη τους Χριστό. Το δικό μας Τάμα μένει ακόμη ανεκπλήρωτο και γι αυτό τραβάμε όσα τραβάμε από φανερούς εχθρούς και δήθεν φίλους και πάμε από το κακό στο χειρότερο.

Κυριακή όμως σημαίνει και Ανάσταση. Κάθε Κυριακή γιορτάζουμε την Ανάσταση του Χριστού. Πενήντα δύο Κυριακές το χρόνο. Ανάσταση σημαίνει ξεσηκωμός, επανάσταση, έγερση, από τις πολυθρόνες και τους καναπέδες, όπου νωχελικά ριχνόμαστε και καθόμαστε, κοιμόμαστε και ροχαλίζουμε, βουλιάζουμε και αδιαφορούμε. Ανάσταση σημαίνει επάνοδος στην πραγματική ζωή και αναβίωση όλων των πεθαμένων ιδανικών, αξιών, ανθρώπων και κοινωνιών. Ανάσταση νεκρών ανθρώπων κυρίως. Και μείς δυστυχώς σήμερα «όνομα έχουμε ότι ζούμε κι  όμως είμαστε νεκροί». «Καίγεται το σπίτι μας και μείς τραγουδάμε». «Στην υγεία μας, βρε παιδιά», λέμε εμείς, και «εις υγείαν τα κορόϊδα», λένε οι άλλοι!

Πρέπει λοιπόν να ξαναζήσουμε σαν Έθνος και σα Λαός. Να ξεσηκωθούμε. Να αφυπνισθούμε. Να αναστηθούμε. Να εγερθούμε.  Αυτή η υποχρέωσή μας καθίσταται μέρα με τη μέρα πιο επιτακτική, διότι ήδη «βάπτεται κάλαμος αποφάσεων»  σε βάρος μας και «εφρύαξαν έθνη και λαοί εμελέτησαν κενά» εδώ και μερικές δεκαετίες και δή την τελευταία. Μας ξεζούμισαν οικονομικά και μας κατάστρεψαν ηθικά με νομοθετήματα και ρυθμίσεις εξωφρενικές. Μας ταπείνωσαν και μας εξευτελίζουν κάθε μέρα. Μυρίστηκαν  τα «μαύρα κοράκια» των πολυεθνικών τον πλούτο των θαλασσών μας και μύρισαν την παρατεταμένη ανοησία μας τα «γεράκια του πολέμου», τη στιγμή που οι δικοί μας «μπούφοι» και «γκιώνηδες» μένουν νωθροί και ακίνητοι στα κλαριά τους. Φανερά πλέον απεργάζονται τον όλεθρό μας «βάρβαρα έθνη τα τους πολέμους θέλοντα»,  για να ξαναστήσουν σε βάρος μας «τα σύνορα της επεκτατικής  τους καρδιάς».

Έστω και τώρα, την έσχατη ώρα, ας  κάνουμε ό,τι μπορούμε. Ας μιλήσουμε, ας φωνάξουμε, ας διαμαρτυρηθούμε, ας προσευχηθούμε… Και για τους έξω και για τους μέσα. Και μόνοι  μας και με άλλους. Και ατομικά και μαζικά. Και ανένταχτα και οργανωμένα. Ό,τι και όπως και όσο και όταν μπορεί ο καθένας μας.

Εκείνο όμως το εύκολο και δυνατό  που τώρα αυτή τη στιγμή, από αυτή τη μέρα, την ώρα, το λεπτό, όλοι πρέπει να κάνουμε, είναι να υψώσουμε τη Σημαία μας στον Εξώστη του σπιτιού μας. Σε σπίτια, καταστήματα, εξοχικά, δημόσια κτήρια, λέσχες και αθλητικές εγκαταστάσεις, παντού πρέπει αυτές τις μέρες να δεσπόζει το Εθνικό μας Σύμβολο. Η Γαλανόλευκη Σημαία! Όχι δεν είναι μια τυπική υποχρέωση. Είναι ένα ουσιαστικό καθήκον. Δεν είναι μια κίνηση των χεριών, να δέσουμε μια σημαία έξω από το σπίτι μας. Είναι μια κίνηση της καρδιάς μας. Να βγάλουμε από την κλειδωμένη, σκονισμένη και μουχλιασμένη, στη χειρότερη  περίπτωση, καρδιά μας, κάτι το άγιο, το ωραίο, το όμορφο, το ιδανικό, το ξεχασμένο, το παραμελημένο: τη Σημαία μας. Δηλαδή την ιστορία μας, την Πατρίδα μας, την Πίστη μας, την Ψυχή μας, το Καύχημά μας, τους αγώνες μας, τα αίματα της φυλής μας. Τους νεκρούς μας ήρωες.

Κρίμα είναι να ξεχνάμε αυτό το καθήκον και από ασυγχώρητη βαρεμάρα και επιπολαιότητα να αμελούμε να υψώσουμε το Εθνικό μας Σύμβολο. Δεν είναι μόνο καθήκον απέναντι στην ιστορία και την Πατρίδα. Είναι συγχρόνως και παιδαγωγία της νέας γενιάς και μαρτυρία πίστεως και ομολογία συνειδήσεως και κατάθεση ψυχής και δήλωση ευγνωμοσύνης και μνημόσυνο στους πεσόντες και υπόσχεση στο Γένος και τιμή στην ελευθερία και ευχαριστία στον Ύψιστο και όρκος στο Σταυρό και συναίσθηση της αποστολής μας και απόδειξη δυνάμεως και όπλο κατά πάσης επιβουλής και εχθρικής διαθέσεως και δημοψήφισμα και εκλογές κατά των εθνομηδενιστών και φανέρωση της ενότητα της φυλής μας κάτω από τη Σημαία του Χριστού και της Ελλάδας.

Τι στο καλό; Τόσο ανάξιοι είμαστε; Δεν μπορούμε να βρούμε μια Ελληνική Σημαία; Το πολύ με δεκαπέντε ευρώ βρίσκουμε μια Ελληνική Σημαία με κοντάρι και Σταυρό, οπωσδήποτε. Μια φορά θα την αγοράσουμε και θα την έχουμε μια για πάντα στο σπίτι μας, όπως την είχαν στα σεντούκια τους φυλαγμένη οι Βορειοηπειρώτες και την  ύψωσαν όταν μπήκε νικηφόρος και θριαμβευτής ο ελληνικός στρατός στη Β. ‘Ήπειρο το 1940. Η Σημαία είναι η ιστορία μας, η  πίστη μας, η δόξα μας, η αγνότητα των ιδανικών μας, η εδαφική μας ακεραιότητα, η εθνική μας αξιοπρέπεια, η ανεξαρτησία και ελευθερία μας, τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι ψυχές «των υπέρ πίστεως και πατρίδος ευκλεώς αγωνισαμένων και ηρωϊκώς πεσόντων πατέρων και αδελφών μας».

Μέσα σε κάθε Ελληνικό και Ορθόδοξο σπίτι δύο πράγματα πρέπει να υπάρχουν πάντοτε, μέχρι συντελείας των αιώνων: Το εικονοστάσι και η Ελληνική Σημαία.  Σ΄ αυτά τα δύο κρέμεται όλη η ζωή μας και η υπόστασή μας. Στο Χριστό και στην Ελλάδα. Και τα δύο αυτά άξια ιδανικά τα φυλάει η παραδοσιακή ελληνορθόδοξη Οικογένεια ως κόρη οφθαλμού. Μάλλον ως δύο κόρες των οφθαλμών. Ας προσέξουμε  λοιπόν μη βάλουμε τα χέρια μας και βγάλουμε με τα δάχτυλά μας μόνοι μας τα μάτια μας. Τα μάτια της ψυχής μας.

ΥΨΩΣΤΕ ΤΙΣ ΣΗΜΑΙΕΣ – ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΤΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ

 

Μια αγκαλιά αλλιώτικη….

Και εκεί που νιώθεις «δυνατός», και αισθάνεσαι λες και χάθηκαν οι καημοί και τα βάσανα σου, άξαφνα έρχεται μια πτώση, μια παλιά ή νέα δοκιμασία να σου κλείσει ξανά χαιρέκακα το μάτι. Να και πάλι ο πόνος που ήρθε να σου θυμίσει οτι ακόμη δεν έβγαλες φτερά. Όπως τον ήλιο που τ’ απόγευμα σκέπασαν κάτι απειλητικά σύννεφα ή εκείνο το μοναδικά όμορφο πρόσωπο που στο γέλιο κύλησε ένα δάκρυ και θάμπωσε την ματιά του.Κι όλα αυτά, για να θυμόμαστε ότι τίποτε δεν είναι αυτονόητο, ότι τίποτε δεν κρατάει για πάντα. Όλα είναι ρευστά ίσως γι αυτό και σημαντικά. Τόσο που πρέπει να τα ζούμε.
Υπάρχει όμως Εκείνης η αγκαλιά. Εκείνης της μάνας του Θεού. Τι ωραίο που ο Θεός μου έχει μάνα. Ετσι ξέρει απο αυτή την ζεστή και συνάμα δύσκολη σχέση.Η Παναγία, η αγκαλιά της, που κάλυψε στις πιο δύσκολες στιγμές μας, την έλλειψη μιας μάνας, την απουσία της αγάπης, τα λάθη που γέμισαν ενοχές τα σωθικά μας.
Μας αγαπάει η Παναγία, όχι γιατί είμαστε υπέροχοι, ούτε γιατί αγγίζουμε την τελειότητα, αλλά γιατί είναι Μάνα και ξέρει να αγαπά το αδύνατο, το φοβισμένο, το ανασφαλές, το ανήμπορο μονάχο να υπάρξει. Ξέρει το κλάμα να σιωπά και ανάσες να του δίνει. Ξέρει καλά, ότι στο βάθος των πραγμάτων όλοι μια αγκαλιά ζητάμε. Εκεί γεννηθήκαμε εκεί θα ξαναπάμε.

http://plibyos.blogspot.gr/
 

Προδοσία= η αθέτησις των προς ασφάλειαν της πατρίδος υποχρεώσεων

 Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς
Ανοίγω ένα οποιοδήποτε λεξικό και πηγαίνω στο ρήμα προδίδω: Διαβάζω στον «Φυτράκη»: «Δίνω στον εχθρό την ευχέρεια να βλάψει την πατρίδα μου». Προσφεύγω στο παλαιό του «Δημητράκου», στην λέξη «προδοσία». Ερμηνεύει: «Αθέτησις των προς ασφάλειαν της πατρίδος υποχρεώσεων». Ερωτώ: Αυτά που συμβαίνουν  με τους Σκοπιανούς απατεώνες και με την λυσσασμένη Τουρκιά, η στάση της δημοκρατικά εκλεγμένης ελληνικής κυβέρνησης πώς μπορεί να χαρακτηριστεί; Η παράδοση του εθνικού μας ονόματος, της Μακεδονίας, στους Σκοπιανούς, η διαγραφή από την ιστορία μας του πιο ενδόξου τμήματός της, είναι ή δεν είναι προδοσία;

Ο συνεχής εξευτελισμός, η δουλοπρέπεια, η ηττοπάθεια, η καλλιέργεια κλίματος φόβου και υποχωρητικότητας στον λαό, έναντι του τουρκικού επεκτατισμού και των συνοδών ύβρεων, από την χώρα που δεν έχει ιστορία αλλά ποινικό μητρώο, είναι ή δεν είναι προδοσία; Όταν εμβολίζεται από εχθρικό πλοίο, κανονιοφόρος του λιμενικού σώματος, η οποία βρίσκεται σε αποστολή προστασίας των εθνικών μας θαλάσσιων συνόρων και η εκλεγμένη Κυβέρνηση, ωχριώσα ψελλίζει διπλωματικά σίελα περί επόμενης φοράς, νηπιώδεις λεονταρισμοί του τύπου «αν ξαναγίνει θα το πω στη μαμά μου», είναι ή δεν είναι προδοσία; Η σύλληψη και φυλάκιση Ελλήνων  στρατιωτικών από τους Τούρκους και η ύποπτη δικαιολογία περί καιρικών συνθηκών πώς χαρακτηρίζεται;
Μια παρένθεση: 18 Οκτ 1925. Στη θέση Δεμίρ Καπού κοντά στο όρος Μπέλλες, βουλγαρικές δυνάμεις άνοιξαν πυρ εναντίον του 69ου ελληνικού φυλακίου με αποτέλεσμα να σκοτωθούν  δύο στρατιώτες και ο διοικητής του συνοριακού τμήματος λοχαγός Χαρ. Βασιλειάδης, ο οποίος προσπάθησε να διαπραγματευτεί  με τους Βούλγαρους, υψώνοντας λευκή σημαία. Ακολούθησε  η κατάληψη του ελληνικού φυλακίου. Πώς αντέδρασε ο τότε δικτάτορας Θεοδ. Πάγκαλος. Έδωσε διαταγή στο Γ’ Σώμα Στρατού να εισβάλει στο βουλγαρικό έδαφος και να καταλάβει στο Πετρίτσι, κέντρο δράσεως των κομιτατζήδων. Παράλληλα επιδόθηκε στη βουλγαρική κυβέρνηση ελληνική διαμαρτυρία με την απαίτηση: 1) να ζητηθεί συγγνώμη από την Ελλάδα 2) να τιμωρηθούν οι ένοχοι 3) να καταβληθεί  στην Ελλάδα αποζημίωση 2.000.000 γαλλικών φράγκων. Όπως γράφει η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους της Εκδοτικής Αθηνών, (τόμ. ΙΕ’ σελ. 294), «Αν το επεισόδιο παρέμενε υπόθεση μεταξύ των δύο κρατών η βουλγαρική  αποδοχή των ελληνικών απαιτήσεων θα ήταν σχεδόν βέβαιη». Η Βουλγαρία όμως κατέφυγε στην «Κοινωνία Των Εθνών» (τότε ΟΗΕ) και βρήκε παρηγοριά και «κατανόηση». Η Ελλάδα καταδικάστηκε για την προέλαση του στρατού, όμως οι Βούλγαροι έκτοτε λούφαξαν-και αυτό συμβαίνει τρία χρόνια μετά την μικρασιατική καταστροφή-και άπαντες γείτονες, φίλοι και εχθροί, έλαβαν το σαφές μήνυμα ότι ο στρατός μας πολεμά και δεν φοβάται. (Τις προάλλες είδαμε το «χέρι» του αρχηγού του ΓΕΣ να σταματά την μάνα του αιχμάλωτου στρατιωτικού, για να μην δυσαρεστηθεί ο κυρ Φώτης Κουβέλης. Θυμάμαι πριν από δύο χρόνια, ήμουν καλεσμένος στην Θέρμη Θεσσαλονίκης, από σύλλογο, για ομιλία, παρόντος και του τότε διοικητή του Γ’ Σώματος Στρατού, του νυν αρχηγού ΓΕΣ. Σε κάποια στιγμή στηλίτευσα τον ανεκδιήγητο κ. Μουζάλα, ο οποίος είχε αποκαλέσει τότε τα Σκόπια, Μακεδονία. Ο αρχηγός, λοιπόν, σηκώθηκε και αποχώρησε ενοχλημένος, γιατί, όπως είπε σε κάποιον διοργανωτή της εκδήλωσης, «θεωρεί ότι είναι απαράδεκτο να κατηγορείται ενώπιόν του υπουργός της κυβέρνησης». Έτσι είναι «όταν τσακάς τ’ μέση σ’» και γονατίζεις, ανεβαίνεις ψηλά…).
Τώρα  η νυν κυβέρνηση με στρατό οργανωμένο, με άριστα οπλικά συστήματα, πώς αντιδρά; Ψοφοδεώς, εκλιπαρώντας τον ανθύπατο Αμερικανό πρεσβευτή, διαμαρτυρόμενη εντόνως στην Ε.Ε. τους εταίρους μας, δηλαδή τους «γίγαντες» όπως η χαριτόβρυτος γραία του Βερολίνου, ο γηροκόμος νυμφίος του Παρισιού, ο οινόφλυξ (εκ του οίνος+φλύω. Φλύω σημαίνει βράζω και μεταφορικώς λαλώ μάταια, φλυαρώ) πρόεδρος της Ε.Ε., ο θηλύγλωσσος πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου και λοιποί παρόμοιοι και αδιάφοροι. Βεβαίως όλοι αυτοί θα επέμβουν πάραυτα και «θα τρέμει η πατούσα» του Ερντογάν. (Ακούσαμε την κ. Μέρκελ να αποκαλεί τον σκοπιανό, «Μακεδόνα». Πώς αντέδρασε το ΥΠΕΞ; Ορνιθοειδώς).
Και  προχωρώ στα επιμέρους. Όταν δηλώνει ο πρωθυπουργός της χώρας ότι δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα, είναι ή δεν είναι προδοσία; (Το αίμα του Κανάρη και του Μιαούλη ακόμη πορφυρώνει τα κύματα του Αιγαίου). Όταν δηλώνει ότι το όνομα της Μακεδονίας δεν πρέπει να το μονοπωλούν οι Σκοπιανοί είναι ή δεν είναι προδοσία;
Όταν το 1.500.000 λαού, που αυθόρμητα και ειρηνικώς διατρανώνει την οργή του και την διαβεβαίωσή του ότι θα υπερασπιστεί τα ιστορικά του δίκαια, το αποκαλεί «ετερόκλητο όχλο», δηλαδή περιθώριο, «μαζέματα της στιγμής», ασκέρι ανεγκέφαλο, είναι ή δεν είναι προδοσία; Αν αύριο-μεθαύριο χρειαστεί να υπερασπιστούμε την πατρίδα, ποιος θα πολεμήσει; Ο Ρουβίκωνας, οι αναρχικές συνιστώσες, η απάτριδη και δειλόκαρδη, σταλινογενής  λέπρα που εκτονώνεται καταστρέφοντας περιουσίες πολιτών με την ανοχή του υπουργού «προστασίας του πολίτη»-ναι έτσι ονομάζεται ακόμη- είναι ή δεν είναι αυτό προδοσία;
Η εισβολή χιλιάδων λαθρομεταναστών και η μετατροπή της πατρίδας μας, προϊόντος του χρόνου, σε  μωαμεθανικό εμιράτο- υποδεχόμενοι ακόμη και λαθρομετανάστες από χώρες που δεν συντρέχουν λόγοι μετανάστευσης-είναι ή δεν είναι προδοσία; Αν συμβεί κάτι με τους Τούρκους πώς θα συμπεριφερθούν οι εν Ελλάδι οπαδοί του Ισλάμ; Δεν θα τους καλεί, ουρλιάζοντας, ο βλαμμένος Ερντογάν, να ξεσηκωθούν εναντίον ημών των «απίστων» και υπέρ των «αδελφών» τους Τούρκων; Ως πότε θα καταπίνουμε τα δηλητήρια της λεγόμενης ισλαμοφοβίας, η οποία ενοχοποιεί και παραλύει το λαό μας; Το ότι καταστρέφονται νησιά του Αιγαίου εξαιτίας των ανεξέλεγκτων ορδών είναι ή δεν είναι προδοσία; Η κατάργηση των όποιων, πενιχρών προνομίων των πολυτέκνων γεγονός που επιδεινώνει την δημογραφική απίσχνανση και κατάρρευση της Ελλάδας είναι ή δεν είναι προδοσία; Η λαφυραγωγία του εθνικού μας πλούτου από το κομματικό χτικιό, η υπογραφή μνημονίων λεηλασίας του τόπου από τους ξένους δανειστές-δυνάστες, η καταστροφή της Εθνικής μας Παιδείας, η κατασυκοφάντηση της εκκλησίας μας και οι συνεχείς βλασφημίες, η ανοχή στα τηλεοπτικά διαφθορεία, είναι η δεν είναι προδοσία; (Δόξα τω Θεώ, το ΣτΕ έδωσε ένα λαμπρό μάθημα στους εκκλησιομάχους του υπουργείου Παιδείας για το μάθημα των Θρησκευτικών.. Όταν ακούω ότι «πάμε 100 χρόνια πίσω», χαίρομαι χαράν μεγάλη. Κατά τον σπουδαίο Δημ. Καμπούρογλου: «Όλα τα έθνη για να προοδεύσουν πρέπει να βαδίσουν εμπρός, πλην του ελληνικού που πρέπει να στραφεί πίσω». Αν οι… προοδευτικοί λένε ότι γυρίζουμε πίσω, τότε το έθνος πράγματι προοδεύει. Εύγε στην γενναία Ελληνική Δικαιοσύνη. Εύγε και για την αθώωση του αγωνιστή και ανδρείου Επισκόπου Αιγίου κ. Αμβροσίου).
 Όλα αυτά και άλλα τόσα περιγράφουν  την μεγαλύτερη από καταβολής ελληνικού κράτους προδοσία. Ναι, είναι προδότες, ξεπουλούν την πατρίδα.
Γιορτάζουμε την Κυριακή τα δύο «χαίρε»: «Χαίρε Κεχαριτωμένη». Και «χαίρε, ω χαίρε, λευτεριά». Η Παναγία και το Εικοσιένα. Η απάντηση για την ανάσταση του Γένους, μες στις δύο αυτές λέξεις κρύβεται….
Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκίς