Θαυμαστό σημείο σε βάπτιση της μητέρας του Αγιορείτη Συμεών από το Περού

Σχετική εικόνα

Υπάρχει μια συγκλονιστική μαρτυρία από έναν Αγιορείτη, τον πατέρα Συμεών, πού κατάγεται από το Περού.
Όταν ήταν μικρός, ή μητέρα του στο Περού του έλεγε:
-Εσύ, όταν θα μεγαλώσεις, θα φορέσεις μαύρα. Δεν ξέρω τι θα είναι αυτά τα μαύρα. Θα ζήσης σ’ ένα μέρος, πού δεν θα είναι νησί, και μόνο με βάρκα θα πηγαίνεις εκεί.
Μεγάλωσε, σπούδασε και γύρισε όλον τον κόσμο. Πήγε και στο Παρίσι, εκεί γνώρισε έναν’ Ορθόδοξο μοναχό, και ελκύστηκε στην Ορθοδοξία, γιατί ήταν παπικός.
Ταξίδεψε στο Άγιον Όρος κι εκεί ο Θεός έκαμε το θαύμα του! Βαπτίσθηκε, έγινε μοναχός με το όνομα Συμεών και αργότερα ιερεύς.
Ύστερα από αρκετά χρόνια, πήγε στην πατρίδα του, στο Πε­ρού, όπου κατήχησε και βάπτισε την μητέρα του σε μια λίμνη. Τρεις φορές την έπιασε, την βούτηξε μέσα στο νερό και την σή­κωσε. Μετά την τρίτη ανάδυση, σηκώθηκε ή μητέρα του ψηλά και φορούσε έναν ωραιότατο λευκό χιτώνα, έμεινε για μια στιγμή ακί­νητη… κι ύστερα έπεσε κάτω και λιποθύμησε.
Τα αδέλφια του, όρμισαν να τον λυντσάρουν γιατί νόμισαν ότι τη μάνα τους την έπνιξε ο αδελφός τους, ο καλόγερος. Μόλις όμως πλησίασαν κοντά, άρχισε να σηκώνεται ή γυναίκα και είπε τα εξής:
-Μετά την τρίτη κατάδυση και ανάδυση, όταν σηκώθηκα, άστρα­ψε όλος ο τόπος και γέμισε όλος από φως, μια υπέρλαμπρη φωτο­χυσία. Αυτό το φως με έντυσε με ενδύματα ολόχαρα, ολοφώτεινα, ολόλαμπρα. Αυτό το φως μπήκε και μέσα μου, με πλημμύρισε ολό­κληρη, με έπνιξε, με κατέφαγε, με εξαΰλωσε, μέσα και έξω και με έκανε κυριολεκτικά φωτοφόρα.
Ήταν δε τόσο δυνατό το φως και τόσο δυνατή ή συγκίνησης πού την κυρίευσε από αυτήν την πλημμύρα της φωτοχυσίας, πού δεν άντεξε και λιποθύμησε. Αυτά τα διηγείτο ο ίδιος ο πατήρ Συ­μεών, σε ευλαβείς προσκυνητές.
Να τα θαύματα, πού γίνονται στο Μυστήριο του αγίου Βαπτί­σματος.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ. ΠΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2009/07/blog-post_09.html

 

Εφόσον Άγιος είναι μόνο ο Θεός, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, γιατί αποκαλούμε Αγίους τους Αγίους μας και πως όλοι οι άνθρωποι οφείλουν να αγιάσουν;

Σχετική εικόνα
Άγιος υπό την απόλυτον έννοια σημαίνει αναμάρτητος. Και άγιος είναι μόνον ο Θεός. «Εις Άγιος, εις Κύριος Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός». Έτσι ψάλλουμε στην Εκκλησία μας. Αλλά υπό την σχετική έννοια το όνομα άγιος είναι και ένα από τα πρώτα ονόματα που μας δόθηκε. Οι Χριστιανοί κατά τους πρώτους χρόνους ελέγοντο «άγιοι», «αδελφοί», «οι της οδού» και ύστερα σκωπτικώς, περιφρονητικώς, τους ονόμασαν «Χριστιανούς» για να τους θυμίζουν πως είναι του Χριστού. Ώστε άγιος με την σχετική έννοια δεν είναι ο αναμάρτητος. Διότι αναμάρτητος είναι ο Χριστός. Άγιος με την σχετική έννοια είναι αυτός που αγωνίζεται για να επιτύχει τον αγιασμό της ψυχής του, την τελείωση, την θέωση. Αυτός άλλωστε είναι και ο προορισμός του ανθρώπου εδώ κάτω στην γη. « Άγιοι γίνεσθε, ότι Εγώ άγιος ειμί». Και στην Αποκάλυψη, ο απόστολος της αγάπης, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, προτρέπει «ο άγιος έτι περισσότερον να αγιάζεται». Ο άγιος δεν πρέπει να σταματά τον αγώνα. Δεν παίρνει πτυχίο αγιότητος. Αλλά καθημερινώς φοιτά στην σχολή της αγιότητος που είναι η Εκκλησία μας και κατεργάζεται τον αγιασμό παντός ανθρώπου. Συνεχώς και ακαταπαύστως η Εκκλησία μας αγιάζει τον άνθρωπο με τα Μυστήρια και την Χάρη της. Όποιος θέλει να επιτύχει τον αγιασμό, μόνον μέσα στην Εκκλησία τον επιτυγχάνει. Επομένως, άγιος είναι αυτός που μάχεται στον στίβο της ζωής και αγωνίζεται εναντίον του κακού και της αμαρτίας, που φωλιάζει πρώτα μέσα στην καρδιά του και ύστερα μέσα στην κοινωνία.
[…]Άγιος είναι αυτός που αγωνίζεται. Η καλύτερα· αυτός που πέφτει και σηκώνεται. Αυτός που σκοντάφτει και λασπώνεται εκατό φορές και σηκώνεται εκατόν μία. Έπεσες; λέγει ο ιερός Χρυσόστομος. Σήκω. Ξαναέπεσες; Και πάλι σήκω. Και το τρίτον έπεσες; Και το τρίτον σήκω και προχώρει. Τι σημαίνουν αυτά τα λόγια του Αγίου Πατρός; Θάρρος όταν πέφτουμε, σκοντάφτουμε, αμαρτάνουμε, λυγίζουμε, λερώνουμε την σκέψη μας, τραυματίζουμε την καρδιά μας. Δεν απογοητευόμαστε. Το σφάλλειν και το αμαρτάνειν είναι ανθρώπινο. Όλοι είμαστε αμαρτωλοί. Κανένας δεν είναι αναμάρτητος. Ο καθένας ξέρει τον εαυτό του. Αγωνιζόμαστε να γίνουμε καλύτεροι, νικώντας το κακό και την αμαρτία, συντασσόμενοι στο θέλημα του Θεού. Το αμαρτάνειν ανθρώπινο, το εμμένειν εις την αμαρτίαν είναι σατανικό. Έπεσες; Δεν χάθηκες. Σήκω όρθιος. Καθάρισε τα χέρια σου. Πλύνε την σκέψη σου και προχώρα με θάρρος και αποφασιστικότητα. Και πάλι θα πέσουμε, αλλά και πάλι θα σηκωθούμε. Το ανίστασθαι, το να προσπαθούμε να σηκωθούμε μετά από την πτώση μας, αυτό είναι θεϊκό, είναι αγιότητα. Αγιότητα είναι να πέφτεις και να σηκώνεσαι, αλλά και να προσπαθείς να μείνεις σταθερός, ακλόνητος, εδραίος και αμετακίνητος στην πίστη σου, τις αρχές σου και το θέλημα του Θεού. Είναι δύσβατος ο δρόμος. Δύσκολος και ανηφορικός. Πριν από μας όμως τον περπάτησαν άλλοι. Μπορεί να ματώσουν τα πόδια μας, να πληγωθούν τα χέρια μας, να φουσκώσουν τα πνευμόνια μας. Αλλά περπατώντας στο στενό μονοπάτι θα φθάσουμε στην κορυφή της αγιότητος. Η κορυφή δεν είναι απάτητος. Οι Άγιοι Πάντες «κατηγωνίσαντο βασιλείας, έφραξαν στόματα λεόντων» ( Εβρ. ια΄ 33), ενίκησαν τα πάθη, τις αδυναμίες, πάλεψαν με τους αυτοκράτορες, με τους αθέους, με τους απίστους, με τους δημίους. Ανέκαθεν η Εκκλησία κατεργάζεται τον αγιασμό και την σωτηρία των ανθρώπων. Και έχει και σήμερα αγίους. Βεβαίως, δεν θα τους δείτε στις οθόνες των τηλεοράσεων. Από κει πολλές φορές δέχεσθε την βρωμιά και την δυσωδία της κοινωνίας μας. Οι άγιοι είναι κρυμμένοι. Δεν λείπουν όμως από πουθενά. Και ανάμεσα στους Αρχιερείς και τους κληρικούς. Και ανάμεσα στους στρατιωτικούς. Και μέσα στην οικογένεια. Και ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς. Και ανάμεσα στους εργάτες και τους οδοκαθαριστές. Δυο πράγματα τήρησαν οι Άγιοι. Πρώτον, αγάπησαν πολύ τον Χριστό. Και δεύτερον, επειδή αγαπούσαν πολύ τον Κύριό μας, αγαπούσαν και την εικόνα του Θεού, τον άνθρωπο. Όποιος αγαπάει τον Θεό, δεν μπορεί να μισή τον αδελφό. Εμείς ποιόν έχουμε άραγε στο κέντρο της καρδιάς μας; Ο θρόνος της καρδιάς μας ανήκει στον Χριστό; Αυτόν πρέπει να αγαπούμε πάνω και περισσότερο από όλα, για να επιτύχουμε τον αγιασμό. Πρέπει να νοιώσουμε θεϊκό έρωτα, αγάπη πύρινη, φλόγα. Οι Άγιοι αγάπησαν τον Κύριο και ομολόγησαν την πίστη τους. Σήμερα, που είναι αιώνας της αποστασίας, έχουμε χρέος να δίδουμε κι εμείς την μαρτυρία. Με την γλώσσα μας, με την ζωή μας, με τις καθημερινές μας πράξεις να μαρτυρούμε και να ομολογούμε ότι είμαστε παιδιά του Θεού. Ότι αγωνιζόμαστε μέσα σ’ αυτήν την σάπια, βρώμικη και αμαρτωλή κοινωνία, που μυρίζει πτωμαΐνη. Στεκόμαστε όρθιοι με ψηλά τα λάβαρα και την σημαία της πίστεως. Κάνουμε τον σταυρό μας, εκκλησιαζόμαστε, θρησκεύουμε, μελετούμε τον Λόγο του Θεού, ζούμε μυστηριακή ζωή και κοινωνούμε των Αχράντων Μυστηρίων. Κι όταν ο καιρός το καλέσει δίδουμε την μαρτυρία και φωνάζουμε δυνατά· «Είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί, παιδιά του Θεού και χάριν της πίστεως και της Ορθοδοξίας είμαστε έτοιμοι και το αίμα μας και την ζωή μας να θυσιάσουμε και τώρα και πάντοτε και εις τους αιώνας. AMHN.
Απόσπασμα από άρθρο του Θ. Θεοφυλάκτου

 

 

Άγιος Αρσένιος Καππαδόκης: «Κράτησε τα λεφτά σου· η πίστη μας δεν πουλιέται»

Ο Πατήρ Αρσένιος χρήματα φυσικά δεν δεχόταν ποτέ, ούτε και έπιανε στα χέρια του.
Συνήθιζε να λέγη: «Η πίστη μας δεν πουλιέται».
Επί παραδείγματι:
Πήγαν κάποτε από τις Τσαχιρούδες μία
Τουρκάλα νεόνυμφη δαιμονισμένη, με αλυσίδες δεμένη, στον Χατζεφεντή, για να την διαβάση.
Επειδή ήταν έγκλειστος εκείνη την ημέρα, οι συγγενείς της βασανισμένης ψυχής παρακάλεσαν τους επιτρόπους να μεσολαβήσουν, για να τους δεχθή, διότι, παρόλο που την είχαν και δεμένη, δεν μπορούσαν και πάλι να την συγκρατήσουν.
Ο Πατήρ τους δέχθηκε και έκανε νόημα για να την λύσουν.
Μόλις λύθηκε όμως η δαιμονισμένη, όρμησε στον Πατέρα Αρσένιο, του άρπαξε το ένα του πόδι και το δάγκωνε.

Ενώ κρατούσε το Ευαγγέλιο, για να την διαβάση, δεν το άνοιξε, παρά την χτύπησε απαλά στο κεφάλι της τρεις φορές και το δαιμόνιο έφυγε αμέσως από την γυναίκα, η οποία άρχισε μετά να κλαίη και να φιλάη με ευλάβεια το δαγκωμένο πόδι του Πατρός.

Επίσης ο πατέρας της έπεσε και αυτός στα πόδια του και τον παρακαλούσε να δεχθή ολόκληρο τον κεσέ του (το πουγγί) και έλεγε:
– Παρ’ τα όλα, να είναι δικά σου, γιατί έσωσες το παιδί μου.
Ο Πατήρ τον σήκωσε επάνω και του είπε:
– Κράτησε τα λεφτά σου· η πίστη μας δεν πουλιέται.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΚΑΠΠΑΔΟΚΗΣ», του Αγίου Γέροντος Παϊσίου.
https://petraxili.blogspot.gr/2016/11/blog-post_11.html#more
 

«Να, άμα δεν θα έχεις να φας, θα ξυπνάς το πρωί, θα βρίσκεις μια φραντζόλα πάνω στο τραπέζι και θα λες: «Αυτό από που ήρθε»;»

Σχετική εικόνα
– Θα έρθουν χρόνια δύσκολα, αλλά μη φοβάστε. Τα παιδιά Του ο Θεός δεν τα εγκαταλείπει, θα τα φυλάει σκανδαλωδώς.
– Δηλαδή, Γέροντα;
– Τ δηλαδή; Να, άμα δεν θα έχεις να φας, θα ξυπνάς το πρωί, θα βρίσκεις μια φραντζόλα πάνω στο τραπέζι και θα λες:
«Αυτό από που ήρθε»; 
Αλλά πρέπει να έχεις πίστη.
Χωρίς πίστη, δεν γίνεται τίποτα.
– Από εδώ και πέρα, δεν έχεις διανοηθεί τι θα δεις και τι θα ακούσεις. 
Δεν έχουν ξαναγίνει ποτέ στον κόσμο…
– Στην Ελλάδα θα συμβούν;
– Σε όλο τον κόσμο και σ’ εμάς. 
Και γιατί; 
Γιατί εμείς, λέει, είμαστε ο φάρος της Ορθοδοξίας, αλλά καταντήσαμε από την αμαρτία χειρότεροι από τους άθεους.
 
Σχετική εικόνα

∽ Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης
https://amfoterodexios.blogspot.gr/