Ο ΝΕΟΣ ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ Ο ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΥΒΟΙΑΣ

Η εικόνα του νέου Οσίου στο Καθολικό της Μονής του

 

Ο ΝΕΟΣ ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ Ο ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΥΒΟΙΑΣ

Το θέμα ανέπτυξε ο Ενορίτης στην μετά τη Θεία Λειτουργία της Κυριακής 3.12.2017 Σύναξη των ενοριτών στο Αρχονταρίκι της Ενορίας μας. 

Η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που συνεδρίασε στο Φανάρι υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου, αποφάσισε τη Δευτέρα 27 Νοεμβρίου 2017  την αγιοκατάταξη του Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη της Μονής Οσίου Δαυΐδ στην Εύβοια.  Η μνήμη του νέου  Αγίου θα εορτάζεται στις 22 Νοεμβρίου.

Ο Θεός είναι από μόνος του άγιος, ενώ ο άνθρωπος γίνεται άγιος και μόνο με τη βοήθεια του Θεού μετέχει της αγιότητος Αυτού. Η αγιότητα είναι δωρεά του Θεού προς όλους ανεξαίρετα.

«Άγιοι γίνεσθε ότι εγώ άγιος ειμί» εντέλλεται ο Κύριος ήδη στο μωσαϊκό νόμο. Κάθε πιστός, αναγεννημένος δια του βαπτίσματος στην καινή ζωή του Πνεύματος, έχει κληθεί να εκπληρώσει την εντολή αυτή.

Η δεκτικότητα εκάστου κυμαίνεται ανάλογα με την πρόθεσή του. Η πρόοδος στον αγιασμό επιτυγχάνεται δια των μυστηρίων της Μετανοίας και της Θείας ευχαριστίας. Η τελείωση στην αγιότητα συντελείται με τη συνεχή αίσθηση της παρουσίας του Θεού, της μνήμης δηλαδή του Θεού. Ο αγιασμός προηγείται της αγιότητος. Ο αγιασμός είναι η οδός. Η αγιότητα είναι το τέλος, ο σκοπός. Ο αγιασμός είναι το «κατ’ εικόνα», το εφόδιο, η αρχή. Η αγιότητα είναι η κατάκτηση του «καθ’ ομοίωσιν», η επίτευξη του προορισμού του ανθρώπου.

Ο οίκος του Θεού ακόμη οικοδομείται.  Ο Κύριος μακροθυμεί και αναβάλλει τον καιρό ώστε όλοι οι άγιοι να συμπεριληφθούν «ως λίθοι ζώντες» στην οικοδομή της Εκκλησίας, ο καθένας συναρμοζόμενος με τον ακρογωνιαίο λίθο Χριστό κατά την χάρη και τα χαρίσματα που του έχουν δοθεί.

Θα ήθελα όμως να τονίσω στην αγάπη σας ότι ο αγιασμός και η αγιότητα είναι δυνατά μόνο μέσα στην Εκκλησία του Χριστού. Η εντολή για αγιασμό απευθύνεται σε όλους προσωπικά. Ας δοκιμάσουμε, ας προσπαθήσουμε, ας το θελήσουμε.  Θα δώσουμε χαρά στον ουρανό και στη γη, νόημα στη ζωή. Θα μας συνδράμει ο ίδιος ο Χριστός, οι άγγελοι και οι άγιοι. Ιδιαίτερα ο νέος άγιός μας ο Ιάκωβος,  ο «με συγχωρείτε», όπως αγαπητικά τον αποκαλούσαν τα παιδιά του, για τον οποίο και κλήθηκα να σας μιλήσω.

            Ο άγιος Ιάκωβος γεννήθηκε το 1920 στα ματωμένα χώματα της Μικράς Ασίας, εις το Λιβίσι της Μάκρης, απέναντι από τη Ρόδο. Ο πατέρας του λεγόταν Σταύρος και η μητέρα του Θεοδώρα.

Στις αρχές του 1922 Τούρκοι πιάσανε τον πατέρα του ο οποίος οδηγήθηκε στα βάθη της Ασίας. Μετά την καταστροφή η οικογένεια του ακολούθησε τον σκληρό δρόμο της προσφυγιάς. Το καράβι τους μετέφερε στην Ιτέα και από εκεί πήγαν στην Άμφισσα. Εκεί για καλή τους τύχη το 1925 βρήκαν τον πατέρα του μικρού Ιακώβου και μαζί πλέον η οικογένεια μετακινήθηκε στο χωριό Φαράκλα της Εύβοια. Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΠΩΣ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΩ ΤΟ ΨΩΜΙ;

Τούτες τις μέρες που την πατρίδα μας τη δέρνει η φτώχεια και η πείνα,

η Χρυσούλα,

μεγάλη ώριμη γυναίκα με δική της τώρα οικογένεια,

φέρνει στο νου της τη συγχωρεμένη τη γιαγιά της.

Χρυσούλα την έλεγαν κι εκείνη,

με παππού ιερέα ευλαβικό τον ονομαστό παπα-Γιώργη τον Διακουμάτο

στην περιοχή της Οιτύλου στη Λακωνία.

Απ’ το στόμα του παπα-Γιώργη έβγαινε πάντα χρυσάφι ο θείος λόγος του Ευαγγελίου.

Αυτόν έσπερνε παντού και γλύκαινε τους πονεμένους.

Στη μικρή του τη Χρυσούλα έκανε μαθήματα μέσα από την Αγία Γραφή,

το Οκτωήχι και το Ψαλτήρι.

Τι στιγμές ήταν εκείνες!

Σμίλευε ο ακούραστος λευΐτης με τη σμίλη του Πνεύματος την άκακη και αθώα ψυχή της εγγονούλας του,

την μάθαινε να αγαπά τον Θεό, να συγχωρεί τους ανθρώπους,

να σκορπίζει καλοσύνες σε εχθρούς και φίλους.

Ποτέ δεν ξεχνούσε -η μακαρίτισσα τώρα- γιαγιά τη μεγάλη μορφή του ιερέα παππού της,

που για το χωριό δεν ήταν μόνο παπάς,

αλλά και δάσκαλος και συμφιλιωτής και παρηγορητής,

άγγελος ήταν για όλο το χωριό τους ο παπα-Γιώργης.

Σχετική εικόνα

Συνέχεια ανάγνωσης

 

«- Οι φίλοι μου όλοι, πάτερ, με εγκατέλειψαν!… – Κι εμένα,παιδί μου, ως λαικό και μοντέρνο Γιάννη, όλοι με δεχόντουσαν. Όταν έβαλα το ράσο, κι έγινα Ιγνάτιος, έκαναν όλοι στην άκρη! Γιατί; τι άλλαξε;»


Φωτογραφία του Ιγνάτιος Καζάκος.
-Πάτερ, είμαι νέος, μοντέρνος, και δεν ξεχωρίζω από τους άλλους. Κάποια στιγμή άρχισα να εκκλησιάζομαι, να έχω πνευματικό, και να διαβάζω πολύ την Καινή Διαθήκη. Με χαρά & ενθουσιασμό άρχισα να μιλώ στους φίλους μου για το Χριστό. 
Τελικά, σιγά σιγά…τους έχασα όλους! 
Με κάνανε στην άκρη, και με κακολογήσανε λόγω της πίστης. Έκανα λάθος που τους μίλησα για αυτά. 
Θα έπρεπε να τα κρατήσω για μένα.
Γιατί θεωρώ ότι σε τέτοια θέματα διαχωρίζονται οι φιλίες, και υπάρχουν παρεξηγήσεις.
Πάτερ, έχω μείνει μόνος μου, στενοχωριέμαι, νιώθω αδύναμος, έχω λογισμούς, και όλο αυτό με διαλύει.
Δεν είμαι καλά.

-Παιδί μου,
καλό για σένα, κακό για αυτούς.
Εσύ από τον ενθουσιασμό σου, και τη χαρά σου, έκανες ομολογία για την πίστη σου.
Εγώ στη θέση σου δεν θα νοιαζόμουν.
Θα με λυπούσε, βέβαια, είναι φυσικό, ωστόσο θα έβρισκα νέους φίλους, σαν κι εμένα.
Να έχουμε τα ίδια πιστεύω.
Αν θυμάσαι καλά, σου είχα γράψει τότε, κράτα λίγο τον ενθουσιασμό σου. 
Θέλει λίγο διάκριση. 
Δεν δέχονται όλοι έτσι απότομα Θεό, αν ήδη δεν έχουν κάποια σχέση μαζί Του!
Σε ήξεραν να είσαι σαν κι αυτούς, χωρίς Θεό! 
Όταν εσύ ξαφνικά παρουσιάζεσαι ως κήρυκας του Ευαγγελίου, επόμενο ήταν…να κλωτσήσουν! 
Άρχισε η ειρωνία τους, και η απομάκρυνσή σου από τον κύκλο τους.
Κι εμένα ως λαικό και μοντέρνο Γιάννη, 
όλοι με δεχόντουσαν. 
Όταν έβαλα το ράσο, κι έγινα Ιγνάτιος, 
έκαναν όλοι στην άκρη!
Γιατί; τι άλλαξε; 
Το όνομα; 
Τα ρούχα; 
Τι; 
Αφού βασικά ο ίδιος άνθρωπος ήμουν.
Ο Χριστός τους καίει.
Ελέγχει, το όνομά Του και μόνον, την ασωτία μας!
Νιώθουν ότι αλλιώς θα έπρεπε να είναι, και δεν είναι, οπότε ό,τι έχει σχέση μ’ Αυτόν…στην άκρη!
Έχε χαρά.
Ο Θεός είναι τεράστιος!
Καλή σου μέρα, παιδί μου ευλογημένο.
https://amfoterodexios.blogspot.gr/