Η πειθώ ενός βασιλικού

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

Συνεχώς, συνεχώς, συνεχώς. Εκεί που τελειώνει η υπομονή, καρφώνεται ο σταυρός, ο πόνος, το αίμα, το μαρτύριο, έλεγε ο παπά Εφραίμ ο Κατουνακιώτης.

«Όλοι μας λέμε υπομονή» έγραφε κάποτε ο Γέροντας σε περασμένη ηλικία, «αλλά έρχεται η ώρα που και αυτή τελειώνει, και τότε πλέον αρχίζει το μαρτύριο το κρυφό, το πικρό δάκρυ, οι καρδιακοί πόνοι, οι καρδιακοί αναστεναγμοί, το καρδιακόν αίμα».

Νομίζεις ότι υπομένεις, ότι τάχα κατάφερες πολλά. Έχει, όμως, πολύ παραπέρα, ακόμη χωματόδρομο και μοναχική φλογέρα.

Τελειώνει η υπομονή μετά τη χιλιοστή, τη δισχιλιοστή, την τρισχιλιοστή ημέρα.  Η υπομονή ήταν για πριν, αλλά τελείωσε κι αυτή μετά τα τέσσερα, τα πέντε, τα σαράντα πέντε χρόνια.

Συνεχώς, συνεχώς, συνεχώς. Πιο βαθιά ο σταυρός! Όσο, όμως, πιο βαθιά ο σταυρός, τόσο πιο παχιός και εύοσμος ο βασιλικός της αναστάσεως σου.

Κρατούσε, μία φορά, μία γυναίκα έναν παχιό βασιλικό, πηγαίνοντας προς την εκκλησία. Ξάφνου, τη σταμάτησε ένας άνθρωπος. Της λέει: «Πω, πω, να τον πάρω αγκαλιά!». «Ποιον, καλέ;» του λέει. «Τον βασιλικό, κυρία. Να τον ασπαστώ. Σας παρακαλώ».

Τον αγκάλιασε, τον χόρτασε, μόνον το στόμα του δεν έβαλε να δαγκώσει ένα τσαμπί βασιλικό. Δεν ξεκόλλαγε ο άνθρωπος, ο ντυμένος με πανάκριβα ρούχα, με κουστούμι, με γραβάτα, ένας πράγματι τζέντλεμαν, που, όμως, κουβαλούσε επί χρόνια τον δικό του αναστάσιμο Σταυρό.

«Η γυναίκα μου, κυρία μου, έχει αυτό. Ξεκουράστηκα με τον βασιλικό. Τα τελευταία χρόνια πολεμώ, για να μην πω το ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ. Την αγαπώ. Με έπεισε ο βασιλικός σας: την αγαπώ!».

«Πότε ο Χριστός ευαρέστησε τον Πατέρα Του;» ερωτάει ο παπά Εφραίμ ο Κατουνακιώτης. «Όταν θαυματουργούσε κάτω ή όταν ανέβηκε πάνω στον Σταυρό; Σας ερωτώ: Πότε;».

Κουβαλώντας αδιαμαρτύρητα, κάποια στιγμή ανακαλύπτεις το απρόσμενο: τον αγαπώ (!) τον σταυρό που κουβαλώ (!) τον καρδιακόν αναστεναγμό…

Ω, είναι για μένα!

 

http://constantinoupolin.blogspot.gr/2017/09/blog-post_22.html#more

 

ΟΙ «ΕΠΤΑ» ΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΚΛΟΓΗ ΕΠΤΑ ΔΙΑΚΟΝΩΝ

Του π. Γεωργίου Μεταλληνού Ομ. Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών

Κατά τήν Κυριακή τῶν Μυροφόρων τό Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα λαμβάνεται ἀπό τίς «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων» (κεφ. 6,1-7). Τό ὑπενθυμίζουμε: «Ἐν δέ ταῖς ἡμέραις ταύταις, πληθυνόντων τῶν μαθητῶν, ἐγένετο γογγυσμός τῶν Ἑλληνιστῶν (=ἑλληνοφώνων) πρός τούς Ἑβραίους, ὃτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ(κατά τήν διανομή τῶν τροφίμων καί γενικά τῶν ἀναγκαίων) αἱ χῆραι αὐτῶν. Προσκαλεσάμενοι δέ οἱ δώδεκα τό πλῆθος τῶν μαθητῶν(=ὃλους τούς χριστιανούς τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας) εἶπον· οὐκ ἀρεστόν ἐστιν ἡμᾶς καταλείψαντας τόν λόγον τοῦ Θεοῦ διακονεῖν τραπέζαις(=νά ἀσχολούμεθα μέ τήν διανομήν τῶν τροφίμων). Ἐπισκέψασθε οὖν, ἀδελφοί, ἂνδρας ἐξ ὑμῶν (=ἀπό σᾶς τούς ἲδιους), μαρτυρουμένους(=μέ καλή μαρτυρία) ἑπτά, πλήρεις Πνεύματος Ἁγίου καί σοφίας, οὓς καταστήσομεν ἐπί τῆς χρείας ταύτης. Ἡμεῖς δέ τῇ προσευχῇ καί τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν. Καί ἢρεσεν ὁ λόγος ἐνώπιον παντός τοῦ πλήθους (=μέ αὐτά τά λόγια συμφώνησε ὃλη ἡ κοινότητα) καί ἐξελέξαντο Στέφανον, ἂνδρα πλήρη πίστεως καί Πνεύματος Ἁγίου, καί Φίλιππον καί Πρόχορον καί Νικάνορα καί Τίμωνα καί Παρμενᾶν καί Νικόλαον προσήλυτον (πού εἶχε πρίν προσχωρήσει στόν Ἰουδαϊσμό) Ἀντιοχέα, οὓς ἒστησαν ἐνώπιον τῶν Ἀποστόλων καί προσευξάμενοι ἐπέθηκαν αὐτοῖς τάς χεῖρας (=τούς ἐχειροτόνησαν). Καί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ηὒξανε καί ἐπληθύνετο ὁ ἀριθμός τῶν μαθητῶν ἐν Ἱερουσαλήμ σφόδρα, πολύς τε ὂχλος τῶν Ἰουδαίων ὑπήκουον τῇ πίστει».

Πολιτική Ἐνέργεια

Ἡ πράξη αὐτή τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων, μετά τήν Ἀνάσταση καί τήν Πεντηκοστή, εἶναι καθαρά πολιτική ἐνέργεια, ὂχι ὃπως ἐμεῖς νοοῦμε σήμερα τόν ὃρο «πολιτική», ἀλλά ὃπως ὁ Ἀριστοτέλης τήν ἒχει ὁρίσει καί τό ἐπαναλαμβάνει ὁ ἃγιος Ἰωάννης Δαμασκηνός (περίπου 755 μ.Χ.). Συνέχεια ανάγνωσης

 

Είπεν ο Γέρων …

Όπως το κερί, εάν δεν θερμανθή και δεν μαλακώση πολύ, είναι αδύνατον να αποτυπώση την σφραγίδα, έτσι και ο άνθρωπος, εάν δεν δοκιμασθή με πόνους και θλίψεις και ασθενείας, δεν δύναται να δεχθή την σφραγίδα των αρετών του Θεού.

Όσιος Διάδοχος Φωτικής

 

Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης

Ο Οσιότατος Αρσένιος ο Καππαδόκης γεννήθηκε γύρω στα 1840 στα Φάρασα ή Βαρασιό, στο Κεφαλοχώρι των έξι Χριστιανικών χωριών της περιφερείας Φαράσων της Καππαδοκίας. Οι γονείς του ήταν πλούσιοι σε αρετές και μέτριοι σε αγαθά. Είχαν αποκτήσει δύο αγόρια, τον Βλάσιο και τον Θεόδωρο (τον Άγιο Αρσένιο).

Από μικρή ηλικία έμειναν ορφανά και τα προστάτεψε η θεία τους, αδελφή της μητέρας τους. Ένα θαυμαστό γεγονός που συνέβηκε στα παιδιά και την θαυματουργική διάσωση του μικρού τότε Θεόδωρου από τον Άγιο Γεώργιο που τον έσωσε από βέβαιο πνιγμό, είχε ως αποτέλεσμα, για τον μεν Βλάσιο να δοθεί με τον δικό του τρόπο στον Θεό, να τον δοξολογεί ως δάσκαλος της Βυζαντινής Μουσικής και κατέληξε αργότερα στην Κωνσταντινούπολη, για τον Θεόδωρο δε να θέλει να γίνει καλόγερος. Στη συνέχεια μεγαλώνοντας, στάλθηκε στη Νίγδη και μετά στη Σμύρνη όπου τέλειωσε τις σπουδές του. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΟΣΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ ΕΞΗΓΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ(!!!) ΠΩΣ ΤΟΝ ΕΣΩΣΕ Ο ΟΣΙΟΣ ΔΑΒΙΔ…

Άγιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης!!!

– «αμφ.»: Μήπως ήρθε η σειρά σου, Άγιε Γέροντα; Αιώνια ευγνώμων στην χάρη σου…


https://amfoterodexios.blogspot.gr/2017/11/blog-post_41.html