Η Αγία Κάρα του Αποστόλου Θωμά

AgiosThomasApostolos04.jpg
Το βίο του ενδόξου Αποστόλου μπορείτε να διαβάσετε εδώ όπου μπορείτε να βρείτε και τα Τροπάριά του.
Απολυτίκιο του Αγίου όπως ψάλλεται στην Ι.Μ. Αγ. Ι. Θεολόγου Πάτμου όπου θησαυρίζεται η Αγία Κάρα του:
ήχος α’. Του λίθου σφραγισθέντος
Ως πανίερον χρήμα και κειμήλιον ένθεον,
τεθησαυρισμένη υπάρχει η ερίτιμος Κάρα σου,
πανένδοξε Απόστολε Θωμά, Μονή τη της Πάτμου ευλαβώς,
δεομένης σου τρισμάκαρ, μετά των πίστει προσιόντων και βοώντων σοι
Δόξα τω ψηλαφηθέντι υπό σου, Δόξα τω σε θαυμαστώσαντι,
Δόξα τω αποσοβούντι διά σου πληγήν πάσαν θεήλατον.

Ἡ Ἐρίτιμος Κάρα τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ φυλάσσεται στήν Ἱερά Μονή τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου τῆς Πάτμου, «ὡς πανίερον χρῆμα καί κειμήλιον ἔνθεον», «βρύουσα ἰάσεις παντοδαπάς, τοῖς πιστῶς ταύτῃ προστρέχουσι».
           Ἡ Ἁγία Κάρα εἶναι τοποθετημένη μέσα σέ μιά, κυκλοτερή, «ἐν εἴδει ποτηρίου», ἀργυρόχρυση θήκη ὕψους 52 ἑκ. Πάνω ἀπό τήν Ἁγία Κάρα ὑπάρχουν, διασταυρούμενα δύο ἀργυρά ἐλάσματα, πάνω στά ὁποῖα εἶναι χαραγμένα τά ἑξεῖς: «Ἡ ἁγία Κάρα τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ». «Ἐάν μή ἴδω ἐν ταῖς χερσίν αὐτοῦ τόν τύπον τῶν ἥλων καί βάλω τόν δάκτυλον».
           Τά ἐλάσματα αὐτά, τῶν ὁποίων τά ἄκρα ἐφαρμόζονται σέ ἀργυρή πλάκα, ἡ ὁποία εὑρίσκεται πάνω στή στεφάνη, συγκρατοῦν ὁλόκληρη τήν Ἁγία Κάρα, εἶναι δέ στολισμένα  ἀπό ἕξι ὁμοιόμορφα κοσμήματα ἐν εἴδη μικρῶν στεμμάτων ἀργυρεπιχρύσων μετά σμάλτων, καθένα ἀπό τά ὁποῖα φέρει ἀπό πέντε μικρά ρουμπίνια. Θά ὁλοκληρώσω, παραλείποντας βέβαια ἀρκετά στοιχεῖα (γιά νά μήν κουραστεῖ ὁ ἀναγνώστης), μέ τό δεύτερο μέρος τῆς περιγραφῆς.
Ἡ θήκη, ἐπάνω, καλύπτεται μέ ἀργυρεπίχρυσο κάλυμμα, πάνω στό ὁποῖο εἰκονίζεται ἀνάγλυφος ἡ ψηλάφηση τοῦ Θωμᾶ· πάνω στό ποτήριο παρίστανται ἀνάγλυφοι ὁ Ἰησοῦς «ἐν τῷ μέσῳ κρατῶν ἐπί τῆς ἀριστερᾶς σφαίραν καί διά τῆς δεξιᾶς εὐλογῶν», στά δεξιά Του ἡ Θεοτόκος καί γύρω-γύρω οἱ δώδεκα Άπόστολοι. Στή βάση εἰκονίζονται, ἀνάγλυφοι ἐπίσης, οἱ Ὅσιοι Σάββας καί Χριστόδουλος, κάτω ἀπό τούς ὁποίους εἶναι χαραγμένα τά ἑξεῖς: «Ὁμώνυμον φύλαττε Σάββα Θεόφρων πανευγενῆ ἄρχοντα Σερδάρην Σάββαν». «Χριστοῦ σε δοῦλον ὦ Χριστόδουλε μάκαρ, παντοίας τηρεῖν  βλάβης με ἱκετεύω».
Στήν περιφέρεια τῆς βάσης εἶναι χαραγμένα τά κατωτέρω: «Χριστοῦ αὐτόπτῃ μαθητῇ τῷ Διδύμῳ Θωμᾷ προσάγει ἀναπόσπαστον δῶρον, ὁ πανευγενής ἄρχων Σερδάρης Σάββας πατρίς Πάτμος, Φωκιανός δέ τοὐπίκλην· 1817 Ἰανουαρίου· ἐν Ἰασίῳ τῆς Μολδαυΐας, ἐπί Ἡγεμονίας τοῦ Ὑψηλοτάτου Αὐθέντου Σκαρλάτου Ἀλεξάνδρου Καλλιμάχη Β.Δ-Β.Δ. (Βοεβόδα)».
Η εὐλάβεια καί ὁ σεβασμός τῶν Πατμίων, ὅπου  καί νά εὑρίσκοντο, γιά τά Ὅσια καί τά Ἱερά τοῦ Μοναστηριοῦ μας καί τοῦ Νησιοῦ μας, ἦταν ἀνεπτυγμένος στό ἔπακρο. Αὐτό φαίνεται καθαρά ἀπό τά ἀναθήματα τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν πρός τό Μοναστήρι μας, τά ὁποία διαφυλάσσονται «ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ», εἰς μνημόσυνον αἰώνιον τῶν Δωρητῶν καί Εὐεργετῶν.
Στήν προκειμένη περίπτωση ὁ Πάτμιος Σάββας Φωκιανός (στοῦ Γροίκου ὑπάρχει ἡ οἰκία τῆς οἰκογένειας Φωκιανοῦ), «προσῆγε ἀναπόσπαστον δῶρον» στόν Ἀπόστολο Θωμᾶ, τήν περίτεχνη αὐτή Λειψανοθήκη, γιά νά τοποθετηθεῖ ἡ Ἁγία Κάρα Του.
Αἰώνια ἡ μνήμη Σάββα τοῦ «πανευγενοῦς».

 

 

»Είναι αμαρτία η αλλαγή φύλου»;

sex change surgery

Του π. Γεωργίου Οικονόμου στην Romfea.gr


– Παπανικολάου, έφυγες όπως είσαι! Μεταβολή και σφαίρα. Δυο μέρες αποβολή!

– Κυρία…

– Κεριά και λιβάνια! Σου το είχα πει, αν ξανάρθεις εδώ μέσα δεν γλιτώνεις. Όπως είσαι, ούτε να σε βλέπω.

Ο Παπανικολάου, ο Νίκος, δηλαδή, έφυγε πράγματι. Χωρίς ίχνος δυσαρέσκειας στη μορφή του.

Με μια σκληρότητα αφύσικη θα έλεγες για την ηλικία του, σαν σμιλεμένο πρόσωπο σε πάγο.

Δεν μπορούσες να καταλάβεις αν λυπόταν, αν ένοιωθε απογοητευμένος, θυμωμένος. Γενικά, δεν ήταν εύκολο να τον ψυχολογήσει κάποιος.

Είχε καλλιεργήσει άμυνες τέτοιες, που να σκαλίσεις τα συναισθήματά του ήταν σχεδόν αδύνατο.

Όχι δεν θα πούμε καμία δακρύβρεχτη ιστορία πονεμένων και τραυματικών παιδικών χρόνων. Δεν θα ήθελε την λύπησή μας.

Ήθελε μόνο το αυτονόητο, όπως νόμιζε, φυσικό δικαίωμα να έχει μάνα και πατέρα. Ο Νίκος, όμως, είχε πάντα δυο μπαμπάδες!

Είχε το «προνόμιο» να είναι το πρώτο ίσως υιοθετημένο παιδί από ομόφυλους γονείς στην Ελλάδα. Ήταν και οι δύο πλούσιοι και μάλλον διάσημοι.

Και πρωτοπόροι βρήκαν το παράθυρο του νόμου, αρκετά χρόνια, πριν μπορέσουν να συνάψουν το μεταξύ τους σύμφωνο συμβίωσης να υιοθετήσει ο ένας το παιδί και να δημιουργήσουν την δική τους «οικογένεια». Με τον δικό τους τρόπο τον αγαπούσαν πάντα τον Νίκο.

Μα το παιδί δεν έχει ανάγκη μόνο μια ψυχολογικού τύπου ανάγκη. Έχει την βαθειά ανάγκη της μάνας. Να θηλάσει την αγάπη της.

Να χαθεί στην αγκαλιά της. Να χωθεί στην κουβέρτα της. Να του κάνει «μα» το χτυπημένο χέρι και να περάσει. Να του σκουπίσει τα δάκρυα.

Όπως έχει ανάγκη και του πατέρα την ασφάλεια. Την σιγουριά. Το σφιχταγκάλιασμα. Το παιχνίδι και την βόλτα. Τις συμβουλές και τα όρια.

Οι «γονείς» του Νίκου όρια δεν του έβαλαν ποτέ. Μα δεν έβαλαν στους εαυτούς τους άλλωστε. Και με τον κουλτουρέ φιλελευθερισμό τους θεωρούσαν ότι το παιδί έπρεπε να είναι ελεύθερο να κάνει ό,τι θέλει.

Και ο Νίκος, ιδιαίτερα από τότε που αισθάνθηκε την διαφορετικότητα της «οικογένειάς» του αντιδρούσε έντονα.

Έσπαζε, ρήμαζε, έβριζε, τους χτυπούσε και πετούσε ό,τι έβρισκε μπροστά του. Αυτό επέφερε κρίση και στην σχέση των μπαμπάδων του, οι οποίοι τελικά χώρισαν, ενώ κράτησε το παιδί εκείνος, που το είχε υιοθετήσει εξ αρχής. Σύντομα, ο Νίκος χρειάστηκε ψυχολογική υποστήριξη.

Η ψυχολόγος, που τον ανέλαβε, ομολόγησε ότι τέτοια κλειστότητα και αδυναμία διείσδυσης στον ψυχικό κόσμο ενός μικρού παιδιού πρώτη φορά συναντούσε. Και, κάπως έτσι, πέρασαν τα έξι χρόνια του Δημοτικού.

Υποστηρικτικά περισσότερο από το σχολείο παρά από τον πατέρα, ο οποίος είχε ήδη αποκτήσει νέο σύντροφο, αλλά και από την ηρωΐδα ψυχολόγο, την κυρία Νένη, μάλλον τα κατάφερε αρκετά καλά.

Ενίοτε δεχόταν ρατσιστικές επιθέσεις από συμμαθητές του για την οικογενειακή του κατάσταση, καθώς τα παιδιά εκφράζουν πηγαία και αδιαχείριστη την σκληρότητά τους χωρίς να σκέφτονται τον πόνο, που μπορεί να προκαλέσουν.

Στο Γυμνάσιο, όμως, πραγματικά η κατάσταση δυσκόλεψε πάρα πολύ. Με την εφηβεία, που εκδηλώθηκε πολύ νωρίτερα από τους συμμαθητές του, και με ένα πολύ σοβαρό θέμα, που προέκυψε για τον ίδιο.

Η αναζήτηση της δικής του ταυτότητας στο θέμα του φύλου. Ένοιωθε να αντρώνεται μα και μια ιδιαίτερη τάση ενστερνισμού γυναικείων συμπεριφορών. Ο υποσυνείδητος θαυμασμός της μάνας, που ποτέ δεν είχε, η δυναμικότητα και η ωριμότητα κάποιων συμμαθητριών του, η επιπολαιότητα και ρηχότητα των άλλων αγοριών λειτουργούσαν μέσα του με έντονο συγκρουσιακό τρόπο.

Ο «μπαμπάς» του, που εδώ και πολλά χρόνια φρόντισε για την σεξουαλική αγωγή του παιδιού του με τρόπο τέτοιο, που να δικαιολογεί πλήρως τις δικές του προτιμήσεις, τον ενθάρρυνε συνεχώς να κάνει ό,τι νοιώθει.

Να αισθάνεται, όπως νοιώθει ότι γεννήθηκε και, αν ένοιωθε γυναίκα, να υπερβεί την τρανσφοβία της εποχής και να προχωρήσει σε αλλαγή φύλου.

Και ο Νίκος ασφυκτιούσε. Καιγόταν! Ένοιωθε μόνος, αν και είχε πολυπληθείς παρέες, γιατί ήταν πολύ cool το να υπάρχει ένας gay στην παρέα, που υποτίθεται ότι όλοι τον αποδέχονται χωρίς να τον κατακρίνουν.

Ένοιωθε, όμως, μόνος απόλυτα. Δεν μπορούσε να τον καταλάβει κανείς. Τις συνεδρίες τις είχε σταματήσει, γιατί ο άλλοτε ευκατάστατος «μπαμπάς» είχε αναδουλειές στο μπαρ με την οικονομική κρίση και δεν μπορούσε να καλύπτει αυτό το έξοδο πολυτελείας ενώ ο άλλος «μπαμπάς» εξαφανίστηκε για πάντα από την ζωή του ακολουθώντας και εκείνος τον δικό του δρόμο με άλλον σύντροφο.

Το σκηνικό του προοιμίου, λοιπόν, κάπως έτσι εκτυλίχτηκε. Ήταν η ώρα των Θρησκευτικών και ένας μαθητής έθεσε στον θεολόγο καθηγητή το ερώτημα αν είναι αμαρτία η αλλαγή φύλου.

Ο Νίκος με ορθάνοιχτα αυτιά και με πραγματικά καλή διάθεση περίμενε να ακούσει την απάντηση της κυρίας Ζαφειρίου, την οποία αγαπούσε και εκτιμούσε.

Πριν προλάβει, όμως, να απαντήσει, ο Νίκος έφαγε μια σπρωξιά από τον Θάνο, που καθόταν από πίσω του και τού’ πε με πνιχτό κοροϊδευτικό γέλιο˙ «Παπανικολάου, για σένα θα πει».

Ο Νίκος χωρίς να απαντήσει σηκώθηκε όρθιος, βγήκε έξω από την τάξη και κατευθύνθηκε στο γραφείο της διευθύντριας.

– Παπανικολάου, έφυγες όπως είσαι! Μεταβολή και σφαίρα. Δυο μέρες αποβολή.

– Κυρία…

– Κεριά και λιβάνια! Σου το είχα πει, αν ξανάρθεις εδώ μέσα δεν γλιτώνεις. Όπως είσαι, ούτε να σε βλέπω.

Έφυγε στα αλήθεια. Και ήθελε να φύγει για πάντα. Από παντού. Και από όλους. Και ανέβασε αυτό ακριβώς το statous «θέλω να φύγω…».

Η διευθύντρια εν τω μεταξύ έμαθε όσα έγιναν στην τάξη από τον θεολόγο και άρχισε να τον αναζητά με αγωνία.

Πήρε τηλέφωνο στο σπίτι, πήρε και το αμάξι της και έκανε συνέχεια γύρους φοβισμένη για τις συνέπειες, που μπορεί να είχε για την ίδια η πράξη της.

Και ο Νίκος ήθελε μόνο να φύγει. Δεν ήξερε που πατούσε και που πήγαινε. Όλα ήταν θολά μέσα του. Και αφού τριγύρισε σε γειτονιές άγνωστες για ώρες, βρέθηκε έξω από μία εκκλησία.

Θα ήταν νωρίς το απόγευμα, γιατί δεν είχε πια ούτε κινητό. Το πέταξε σε έναν κάδο, μετά την ανάρτηση εκείνου τουstatous.

Δεν τον ένοιαζαν ούτε λάικ ούτε καρδούλες ούτε λυπάμαι… Βασικά, μάλλον δεν τον ένοιαζε τίποτα πια.

Όπως γύριζε εκεί, λοιπόν, στις δυτικές γωνιές της πόλης σαν την άδικη κατάρα, βρέθηκε κάποια στιγμή έξω από έναν όμορφο μεταβυζαντινό ναό.

Χαμηλό, πετρόκτιστο, κατανυκτικό θαρρείς. Ασυναίσθητα ή υποσυνείδητα ή από άλλη πνευματική ίσως δύναμη παρακινημένος μπήκε μέσα.
Κατευθύνθηκε προς την εικόνα του Χριστού και στάθηκε ώρα πολύ παρατηρώντας το Πρόσωπο εκείνο.

Ήταν όμορφος ο Χριστός, πρώτη φορά συγκλονίστηκε από τέτοια ωραιότητα. Όπως στεκόταν εκεί, πέρασε από κοντά ο παπάς της ενορίας, με το ζωστικό ανασηκωμένο και κουβαλώντας κάποια τρόφιμα.

-Παλληκάρι, καλησπέρα. Θα είχες την καλωσύνη να με βοηθήσεις λίγο σε παρακαλώ;

Ο Νίκος, που τον τελευταίο καιρό ένοιωθε άχρηστος και παντελώς αχρείαστος μάλλον χάρηκε με την πρόσκληση αυτή και προθυμοποιήθηκε να βοηθήσει.

Όπως ξεφόρτωναν το ημιφορτηγό με τις προμήθειες για το συσσίτιο των φτωχών, έπιασαν δειλά και την κουβέντα.

Αλληλοσυστήθηκαν, είπαν τα βασικά μόνο, βασικά, όμως, που ήταν αρκετά, για να παρατηρήσει ο ιερέας την βαθυτάτη θλίψη, που έκαιγε την καρδιά του Νίκου.

Όταν τελείωσαν οι δουλειές, ο ιερέας του είπε˙ αν έχεις χρόνο, έλα λίγο να κουβεντιάσουμε, να σε κεράσουμε μια πορτοκαλάδα για τον κόπο σου.
Κάθησαν πράγματι και ξαφνιάζοντας τον ιερέα ο Νίκος τον κεραυνοβόλησε με την ίδια ερώτηση του συμμαθητή του προς τον θεολόγο του σχολείου˙ «πάτερ, είναι αμαρτία η αλλαγή φύλου»;

Ο ιερέας τότε με υπομονή και προσευχή, επικαλούμενος την θεία φώτιση για να απαντήσει σε αυτό το δύσκολο ερώτημα, του είπε περίπου αυτά τα λόγια˙ «άκουσε, καλό μου παιδί.

Ο καλός Θεός έχει δημιουργήσει τα πάντα με σοφία. Με αγάπη. Έτσι, δημιούργησε και τον άνθρωπο δίνοντάς του μάλιστα περισσότερα και ασύγκριτα ανώτερα χαρίσματα από κάθε άλλο δημιούργημα.

Τον δημιούργησε δική Του εικόνα. Του έδωσε αιώνια ζωή. Του έδωσε την δυνατότητα να γίνει όμοιος με Αυτόν. Και τον δημιούργησε, όπως λέει η Αγία Γραφή, άρρεν και θήλυ. Άντρα και γυναίκα. Αυτό είναι θείο δώρο.

Γνωρίζει με την σοφία και την αγάπη Του ποιο φύλο μας ταιριάζει. Ας μην αμφισβητούμε εμείς την σοφία και την αγάπη Του θεωρώντας ότι θα τα καταφέρουμε καλύτερα. Και εκείνος ο δρόμος δεν είναι εύκολος. Είναι δύσβατος. Αν αλλάξει φύλο ένας άνθρωπος και μετά το μετανοιώσει;

Αν έχει σοβαρές επιπλοκές στην υγεία του και κινδυνέψει η ζωή του; Είναι σοβαρά θέματα αυτά. Δεν είναι ότι ο Θεός θα τον τιμωρήσει ή θα πάψει να τον αγαπά. Ο Θεός πάντα αγαπά τα παιδιά Του, όσο μακριά Του και αν φύγουν.

Ποτέ δεν παύει να είναι Πατέρας. Και, αν ορίζει κάποια πράγματα ως εντολές στον νόμο Του, είναι από την άμετρη αγάπη Του, για να μην πονέσουμε περισσότερο εμείς οι ίδιοι. Θα ήθελες να σου πω μια σχετική ιστορία»; Αργοκούνησε καταφατικά ο Νίκος το κεφάλι και διηγήθηκε ο ιερέας…

«Την ιστορία αυτή μου την είπε ο πνευματικός μου πατέρας, που τώρα είναι επίσκοπος στην Κύπρο.

Πριν πολλά χρόνια ένας νέος επισκέφτηκε το Άγιο Όρος και στο μοναστήρι, που φιλοξενήθηκε, εξομολογήθηκε στον πνευματικό ότι ήταν ομοφυλόφυλος.

Ο πνευματικός ήταν πολύ αυστηρός και ούτε λίγο ούτε πολύ του είπε ότι αν δεν θεραπεύσει αυτό το πάθος δεν υπάρχει για εκείνον σωτηρία.

Βγήκε από την εκκλησία και την εξομολόγηση απογοητευμένος ολότελα. Σκεφτόταν ακόμα και να δώσει τέλος στη ζωή του στο πέλαγο, που ατένιζε απέναντι από το μοναστήρι.

Ένας μοναχός βλέποντάς τον τόσο λυπημένο τον πλησίασε και έμαθε όσα συνέβησαν και όσα τον βασάνιζαν.

Τον ρώτησε ο μοναχός τότε, θα έρθεις μαζί μου να επισκεφτούμε κάποιον; Και επισκέφτηκαν τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.

Ο Άγιος άκουσε με πολύ προσοχή και απέραντη αγάπη την δυσκολία του νέου και την ομολογία του ότι δεν μπορούσε να αλλάξει προτιμήσεις στο θέμα αυτό.

Ο Άγιος τότε πήρε ένα ραβδί και κάνοντάς του διάφορες ερωτήσεις άρχισε να χαράζει κύκλους στο χώμα. Οι ερωτήσεις ήταν σαν και αυτές˙

– μπορείς, παιδί μου, να πηγαίνεις κάθε Κυριακή στην Εκκλησία;

– μπορείς να νηστεύεις κάθε Τετάρτη και Παρασκευή;

– μπορείς να επισκέπτεσαι ένα γηροκομείο να κάνεις παρέα τους ηλικιωμένους;

Σε κάθε καταφατική απάντηση ζωγράφιζε έναν κύκλο. Όταν τελείωσε, το χώμα είχε γεμίσει με πολλούς μικρούς κύκλους, τους οποίους περιέγραψε με έναν μεγαλύτερο.

– Αυτός ο μεγάλος κύκλος είναι η ζωή σου, καλό μου παιδί.

Οι πολλοί μικροί κύκλοι είναι όλα αυτά τα αγαθά πράγματα, που μπορείς να κάνεις, ενώ αυτός ο μικρός κύκλος που έμεινε στην άκρη είναι το πάθος, που δυσκολεύεσαι να αντιμετωπίσεις.

Κάνε εσύ όλα αυτά, που μπορείς, και εκείνο που δεν μπορείς άσε το στην αγάπη του Θεού. Θα κάνουμε και πολύ προσευχή και δεν θα αφήσει ο Θεός».

Πράγματι, ο νέος εκείνος με την προσευχή του Αγίου, τις φωτισμένες συμβουλές, τον προσωπικό αγώνα και την βοήθεια του Θεού αντιμετώπισε και θεράπευσε οριστικά το πάθος της ψυχής του. Έκανε, μάλιστα, και μία ευλογημένη οικογένεια.

Ο Νίκος ακούγοντας την ιστορία αυτή ένοιωθε ακτίνες πνευματικές να τον διαπερνούν και να γιατρεύουν την ψυχή του.

Ένοιωθε θείο φως να πλημμυρίζει την καρδιά του. Αντί για απόρριψη ή κολακεία διδάχτηκε αλήθειες, που έσωσαν την ψυχή του όχι μόνο από διλήμματα προσωπικά αλλά και από αποφάσεις, που θα ήταν καθοριστικές για την ζωή του.

– Θα μπορούσα να εξομολογηθώ, πάτερ;

– Μετά χαράς, παιδί μου, είπε ο ιερέας και πήγαν στο εξομολογητήριο, όπου έβαλε το πετραχήλι και άκουσε με προσοχή την εξομολόγηση του Νίκου, την πιο συγκινητική ίσως σε όλη την ζωή του. Και στο ερώτημα, τί πρέπει να κάνει στην συνέχεια, ακολούθησε ευλαβικά την ποιμαντική καθοδήγηση του ιερέα.

Γύρισε στο σπίτι του να μην ανησυχούν, γύρισε και στο σχολείο του την επόμενη ημέρα. Όχι για μάθημα αλλά για αίτηση μετεγγραφής.

Και, πραγματικά, πήγε σε ένα σχολείο, όπου τόσο η διεύθυνση του σχολείου όσο και ο σύλλογος των καθηγητών αλλά και οι συμμαθητές του τον αποδέχτηκαν με χαρά. Ένοιωσε σύντομα μέλος μιας οικογένειας. Και όχι μόνο μίας. Μία ήταν η οικογένεια στο σχολείο και άλλη μία στην ενορία.

Με την Χάρη του Θεού ο Νίκος όχι μόνο δεν έλειπε Κυριακή από την εκκλησία αλλά συμμετείχε ενεργά σε όλα τα μυστήρια και τις ακολουθίες και έγινε το δεξί χέρι του ιερέα.

Το σπουδαιότερο ίσως από όλα είναι ότι κατάφερε να συγχωρέσει τον εαυτό του για τις ενοχές, που αδίκως ένοιωθε και τον βασάνιζαν, αλλά και την «οικογένειά» του, καθώς έστω και δι’ αυτής της οδού, της τεθλιμμένης και δύσβατης, γνώρισε τον Πατέρα, που δεν είχε ποτέ του.

Αλλά και την μητέρα, την μάνα Παναγιά, που στέκει πάντοτε άγρυπνη κοντά στα πονεμένα παιδιά της.

Να τα σφουγγίσει τα δάκρυα. Να ακούσει τον πόνο τους. Να τα ζεστάνει στην αγκαλιά της. Να τα θηλάσει αγάπη και παραμυθία.

Γλυκειά Παντάνασσα να θεραπεύει κάθε πόνο και να εύχεται στον Υιό της αδιαλείπτως για την σωτηρία του κόσμου όλου.

 

http://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/17361-einai-amartia-i-allagi-fulou-diigima

 

Το ξεραμένο αντίδωρο

Αποτέλεσμα εικόνας για αντιδωρο

Παλιότερα μα τώρα πιο αραιά, το εκκλησίασμα ζητούσε δεύτερο και τρίτο αντίδωρο μετά τη λειτουργία. Άλλοι, κυρίως γυναίκες, είχαν κι έχουν κάτι σακουλάκια που έβαζαν και βάζουν το παραπάνω αντίδωρο.

Τα πολύ παλιά χρόνια, το αντίδωρο είχε χαρακτήρα τεχνικής φύσεως: αφού όλο το εκκλησίασμα κοινωνούσε, έτρωγαν αντίδωρο για να φύγει ολοτελώς η Θεία Κοινωνία από το στόμα, ώστε να μην υπάρχει κίνδυνος να την “φτύσει” κανείς κατά λάθος. Έπειτα, κι όσο χάθηκε η καλή συνήθεια της Μετάληψης απ’ όλο το εκκλησίασμα, το αντίδωρο δόθηκε σε όλους και αυτούς που κοινώνησαν και αυτούς που όχι, φεύγοντας από την Εκκλησία. Σήμερα σε πολλούς ναούς δίνεται αντίδωρο αμέσως μετά τη Θεία Κοινωνία. Βέβαια, με τον καιρό και δεδομένου ότι οι Πατέρες μας ήσανε Ανατολίτες που θα πει ότι έψαχναν το σύμβολο σ’ όλα τα πράγματα, το αντίδωρο άρχισε να ξεπερνά τον τεχνικό του χαρακτήρα -πλύσης του στόματος- και ν’ αποκτά έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα.
Οι παλαιοί είχαν το καλό έθιμο να τρώνε αντίδωρο κάθε πρωί, πίνοντας αγιασμό και κάνοντας τον σταυρό τους, πριν αρχίσουν κάθε έργο. Σήμερα, αυτό γίνεται στα μοναστήρια. Όταν δεν τελείται η Θεία Λειτουργία, δηλαδή δεν υπάρχει Θ. Κοινωνία άρα δεν υπάρχει αντίδωρο, στην έξοδο από την ορθρινή ακολουθία, προσφέρεται αγιασμός και φρυγανισμένο αντίδωρο, μικρό κυβάκι, σα κρουτόν. Οι μοναχοί αρχίζουν την καθημερινή τους διατροφή με βρώση και πόση αγιασμένη, αντίδωρο κι αγιασμό. Κάθε σκέψη και κίνηση να γίνεται Χριστός.

Εύκολα λοιπόν θα σκεφτεί κανείς κι αμέσως θα κολλήσει την “ταμπέλα” του αναχρονιστή ή παλιομοδίτη σε κάποιον που διατηρεί αυτή τη συνήθεια. Δεν είναι μόνο ο κακός λογισμός των άλλων αλλά και ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε κι εμείς συχνά τα πράγματα. “Θα φάω αντίδωρο και θα πιω αγιασμό για να μου πάει καλά η μέρα…”, θα σκεφτεί κάποιος. “Φάε λίγο αντίδωρο, έτσι για το καλό! ”, θα πει η μάνα στο παιδί και θα επιμείνει. Εξετάζουμε όμως συχνά το αποτέλεσμα και όχι την αιτία. Όντως είναι καλό κι ευλογημένο να τρώμε αντίδωρο το πρωί, πριν κάθε τροφή και να πίνουμε αγιασμό. Όχι απλώς για να μας “πάει καλά η μέρα”..!

Το ότι τρώω λοιπόν αντίδωρο το πρωί και πίνω αγιασμό σημαίνει ότι στυλώνω το σώμα μου μαζί με την Εκκλησία Του λέω, στην ουσία, ότι “και σήμερα αρχίζω τη συντήρηση του χωματένιου μου σώματος από Σένα”.
Θυμίζει σ’ όλους ότι θα κοινωνήσουμε και την επόμενη Κυριακή. Φαντάσου ο καθένας να είχε στο νου του να κοινωνάει κάθε Κυριακή. Πόσο διαφορετικοί θα είμασταν όλοι…

Αν αρχίζουμε με το Θεό τη μέρα μας, ας συμμετέχουμε στη Λειτουργία, να καταλαβαίνουμε τα λόγια, να μη τ’ ακούμε μηχανικά, να τα ζούμε, έστω να προσπαθούμε…τότε, τίποτε δεν θα πηγαίνει στραβά ή εμείς θα έχουμε αλλάξει τρόπο να βλέπουμε τα πράγματα. Κι αυτό κι αν είναι ευτυχία. Μακαριότητα.

-επίσης υπάρχει και κόσμος πια που ζητά παραπάνω αντίδωρο γιατί δεν έχει να φάει-

Ιάσονας Διάκονος
https://proskynitis.blogspot.gr/2017/10/blog-post_69.html

 

 

Αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν.

 

Κυριος της δοξης«Δεῦτε πρὸς μὲ πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς ». Μ’ αὐτὰ τὰ λόγια καλεῖ ὁ Χριστὸς ὅλους, ὅσοι λυγίζουν κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας. Καὶ προσθέτει στὴν Ἀποκάλυψη: «Ὁ διψῶν ἐρχέσθω… ἐγὼ τῷ διψώντι δώσω ἐκ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος τῆς ζωῆς δωρεάν». Τρέξτε ὅλοι οἱ διψασμένοι, φωνάζει ὁ Κύριος, στὴν αἰώνια καὶ ζωοπάροχη βρύση.
Ὅσο ἁμαρτωλὸς κι’ ἂν εἶσαι, φονιᾶς, μοιχὸς ἢ κάτι ἄλλο, σὲ δέχεται ὁ Δεσπότης. Σηκώνει ἀμέσως τὸ φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν σου καὶ σ’ ἐλευθερώνει. Καὶ πῶς τὸ κάνει αὐτό; Ὅπως ἀκριβῶς συγχώρεσε τὶς ἁμαρτίες τοῦ παραλυτικοῦ, λέγοντάς του: «Τέκνον, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι». Κι ἀμέσως τὸν λύτρωσε ἀπὸ τὸ βάρος του καὶ τὸν θεράπευσε.
Πρόστρεχε λοιπὸν στὸν Χριστό, παρακαλώντας Τον δυνατά, ἐπίμονα καὶ ἀκατάπαυστα, ὅπως ὁ τυφλὸς τότε, στὴν Ἱεριχώ : «Ἰησοῦ, υἱὲ Δαβίδ, ἐλέησόν με!». Κι’ Ἐκεῖνος, ὅπως τότε, θὰ σὲ ρωτήσει μυστικά: « Τί σοὶ θέλεις ποιήσω;». Ἐσύ, ὁ τυφλὸς στὴν ψυχή, θὰ πεῖς: «Κύριε, ἵνα ἀναβλέψω ». Ὁ Χριστός, βλέποντας τὴν πίστη σου, τὴ μετάνοιά σου, τὴ ζέση τῆς ἱκεσίας σου, θὰ σὲ σπλαχνιστεῖ καὶ θὰ σὲ θεραπεύσει, χαρίζοντας στὴν ψυχή σου τὸ φῶς.
Ὅταν ὅμως δὲν προσευχόμαστε μὲ πόνο, μ’ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς μας καὶ μ’ ἀληθινὴ μετάνοια, δὲν θὰ μᾶς ἀκούσει ὁ Χριστός, δὲν θὰ μᾶς συγχωρέσει, δὲν θὰ μᾶς φωτίσει.
Ἂν πάλι εἴμαστε ἀμελεῖς, ἂν δὲν τρέξουμε στὸν Κύριο καὶ δὲν Τὸν ἀκολουθήσουμε μὲ συνέπεια, ἀφήνοντας τὶς ἁμαρτίες μας, ὅπως ὁ τελώνης καὶ κατοπινὸς εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος ἄφησε τὸ τελώνιο καὶ τὴν πλεονεξία, τότε δὲν θὰ πάρουμε ἐκεῖνο ποῦ ζητᾶμε.
Πρέπει πρωταρχικὰ νὰ φλογιστοῦμε ἀπὸ τὴ φωτιὰ τῆς μετανοίας, τῆς ἐπιστροφῆς καὶ τῆς ἱκεσίας.
Ὁ Κύριος ὄχι μόνο γι’ αὐτοὺς «ἔκλινεν οὐρανοὺς καὶ κατέβη εἰς γῆν», ἀλλὰ γιὰ ὅλους μας. Καὶ δὲν θέλει νὰ κολαζόμαστε αἰώνια, σὰν δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε στὸν οὐρανό, ἀφοῦ πρῶτα, μὲ ἀγώνα πνευματικό, τηρήσουμε τὶς ἐντολές Του καὶ καθαριστοῦμε ἀπὸ τὰ πάθη, «ἕκαστος κατὰ τὸν ἴδιον κόπον».

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Είπεν ο Γέρων

Φωτογραφία τρελογιάννη

Όταν σηκωθούμε για την ακολουθία μας, αφού αρχίσουμε το· «Βασιλεύ Ουράνιε», το Τρισάγιο, «Ελέησόν με ο Θεός», θα σκύψουμε το κεφάλι λίγο μπροστά στο στήθος, θα προσπαθήσουμε τον νου να τον ξεκολλήσουμε από κάθε τι και να τον βάλλουμε μέσα στο στήθος, μέσα στην καρδιά μας. Με το σκύψιμο θα βιάσουμε το νου μας να μπή εκεί μέσα. Αφού μπή εκεί μέσα, θα αρχίσουμε με την εισπνοή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» και το κομποσχοίνι θα δουλεύη. Και να δήτε. Βέβαια στις αρχές μπορεί να γίνη λίγο δυσκολία, αλλά λίγο επιμονή και υπομονή και θα φέρη το αποτέλεσμα. Μετά σαν πάρη φωτιά και γλυκανθή λιγάκι και μπή στο νόημα δεν τον πιάνει κανένας, όλη νύχτα να καθήση. Και τότε θα δήτε, θα περνάη η ώρα και θα λέτε: Μα τώρα άρχισα την προσευχή. Και θα βρήτε μεγαλυτέρα ωφέλεια στον τρόπο αυτό της προσευχής. Και ποιός βέβαια είναι ο σκοπός μας που ήρθαμε εδώ; Δεν ήρθαμε να βρούμε τον Θεόν; Δεν ήρθαμε να βρούμε την ειρήνη; να απαλλαγούμε από τα πάθη;

Γέροντας Εφραίμ

 

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΕ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΚΑΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ Αγιο Ορος για αλλαγή φύλου στα 15: Θα σηκωθούν οι πρόγονοί μας από τους τάφους Πηγή: Αγιο Ορος για αλλαγή φύλου στα 15: Θα σηκωθούν οι πρόγονοί μας από τους τάφους

Φωτογραφία αρχείου: Intimenews

Με έντονο τρόπο αντέδρασε η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους στο νομοσχέδιο για την ταυτότητα αλλαγής φύλου στα 15 έτη.

Σε επιστολή που απέστειλε προς τους υπουργούς Δικαιοσύνης και Παιδείας και Θρησκευμάτων Σταύρο Κοντονή και Κωνσταντίνο Γαβρόγλου, αλλά και τους Βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου, η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους διερωτάται αν είναι δυνατόν να «καταστρατηγείται απροκάλυπτα ο νόμος του Θεού».

Οι Αντιπρόσωποι και Προϊστάμενοι των Είκοσι Ιερών Μονών του Αγίου Όρους στην επιστολή τους, διερωτώνται μάλιστα ποιοι ορθόδοξοι βουλευτές θα προχωρήσουν στην ψήφιση ενός τέτοιου νόμου. «Αναφορικώς με το προς ψήφιση νομοσχέδιο διερωτώμεθα πλέον τι μας επιφυλάσσεται στο μέλλον!» αναφέρουν χαρακτηριστικά. Ζητούν από τους πολιτικούς να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και προτείνουν να αποσυρθεί το εν λόγω νομοσχέδιο και να κληθεί να αποφανθεί επ’ αυτού ο ελληνικός λαός – προφανώς μέσω δημοψηφίσματος.

Οι Αντιπρόσωποι και Προϊστάμενοι των Είκοσι Ιερών Μονών προσθέτουν μάλιστα ότι είναι υποχρεωμένοι να αντιδράσουν σθεναρά στις κυβερνητικές επιλογές γιατί όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά αν δεν το πράξουν θα σηκωθούν οι πρόγονοι μας από τους τάφους τους.

Οσο για το μάθημα των Θρησκευτικών, ζητούν να αποσυρθούν από τα σχολεία οι Φάκελοι Μαθήματος που διδάσκουν ένα πανθρησκειακό μάθημα το οποίο – όπως υποστηρίζουν – ενσταλάζει εντέχνως την πεποίθηση ότι όλες οι θρησκείες είναι ίδιες.

Δείτε τι αναφέρει αναλυτικά η επιστολή των Αγιορειτών:

Ιερώνυμος για αλλαγή φύλου στα 15: Σταθείτε στο ύψος σας και αποσύρετε το νομοσχέδιο

Στο ίδιο μήκος κύματος είχε κινηθεί νωρίτερα και η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος η οποία απηύθυνε σήμερα «ύστατη έκκληση στο σύνολο του πολιτικού κόσμου να αρθεί στο ύψος της ευθύνης και αποστολής του και να αποσύρει το Νομοσχέδιο» για την αλλαγή φύλου στα 15.

Μεταξύ άλλων σημειώνεται ότι «το προτεινόμενο Νομοσχέδιο προκαλεί το αίσθημα της κοινωνίας, τορπιλίζει τον ιερό θεσμό της οικογένειας».

Παράλληλα, η Ιερά Σύνοδος καλεί τον πολιτικό κόσμο «να αρθεί στο ύψος της ευθύνης και αποστολής του και πέρα από πολιτικά ιδεολογήματα, προκαταλήψεις και την επίκληση του ανεξέλεγκτου δικαιωματισμού, να αποσύρει το Νομοσχέδιο, να δείξει ανάλογο ενδιαφέρον για την επίλυση των σοβαρότατων προβλημάτων που μαστίζουν την κοινωνία».

Το πλήρες κείμενο της απόφασης της Ι.Σ. έχει ως εξής: 

«Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος παρακολουθεί με προσοχή την ως μη ώφειλε έντονη συζήτηση επί του Νομοσχεδίου για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Προς τούτο κατέθεσε τις απόψεις της στη γενομένη ανοιχτή διαβούλευση, παρέστη δι’ εκπροσώπου της στην αρμόδια Κοινοβουλευτική Επιτροπή και προέβη στα διαβήματα που της αναλογούν αρμοδίως.
Ως ύστατη όμως κίνηση αγάπης προς τον λαό μας και εν όψει της επικειμένης συζήτησής του στην ολομέλεια της Βουλής, επαναλαμβάνει τις βασικές της θέσεις:

(α) Το φύλο στον άνθρωπο αποτελεί ιερή παρακαταθήκη και υπηρετεί στη βάση της ψυχοσωματικής συμπληρωματικότητας το μυστήριο της ζωής και της αγάπης. Υπό την έννοια αυτήν, δεν είναι επιλέξιμο, αλλά ως δώρο αποτελεί θείο χάρισμα στον άνθρωπο που πρέπει αυτός να αξιοποιήσει για τον αγιασμό του.

(β) Θεωρεί ότι η νομολογία των δικαστηρίων της πατρίδας μας καλύπτει, όπου υπάρχει ανάγκη, υφιστάμενα προβλήματα, με το δεδομένο ότι το φύλο, ούτε επιλέγεται ελεύθερα, ούτε και μεταβάλλεται κατά βούλησιν, αλλά επί τη βάσει ανατομικών, φυσιολογικών και βιολογικών χαρακτηριστικών, που ορίζουν την ταυτότητα του ανθρώπου και βεβαιώνονται μέσω ιατρικών γνωματεύσεων προς το δικαστήριο. Ο νόμος δεν μπορεί να αρκείται απλώς στην επιστημονικά ατεκμηρίωτη δήλωση του πολίτη, που ενδεχομένως αργότερα δύναται να μεταβληθεί.

(γ) Το προτεινόμενο Νομοσχέδιο προκαλεί το αίσθημα της κοινωνίας, τορπιλίζει τον ιερό θεσμό της οικογένειας, έρχεται σε αντίθεση με τα χρηστά ήθη και την κοινή λογική και κυρίως καταστρέφει τον άνθρωπο. Αντί να λιγοστεύει τη σύγχυση και τις ψυχικές διαταραχές, θα τις αυξήσει και θα δώσει διαστάσεις επικίνδυνου κοινωνικού φαινομένου. Ιδίως όταν επεκτείνει τις δυνατότητές του και μεταξύ των μαθητών, δημιουργεί εκρηκτική κατάσταση και στα σχολεία.

(δ) Πίσω από όλες αυτές τις προσπάθειες δεν διακρίνει το ενδιαφέρον για τον ταλαιπωρημένο και αδικημένο συνάνθρωπο, αλλά την ύπαρξη ισχυρών ομάδων, με αποτέλεσμα τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής και την πνευματική νέκρωση του ανθρώπου και

(ε) Κάνει μια ύστατη έκκληση στο σύνολο του πολιτικού κόσμου να αρθεί στο ύψος της ευθύνης και αποστολής του και πέρα από πολιτικά ιδεολογήματα, προκαταλήψεις και την επίκληση του ανεξέλεγκτου δικαιωματισμού, να αποσύρει το Νομοσχέδιο, να δείξει ανάλογο ενδιαφέρον για την επίλυση των σοβαρότατων προβλημάτων που μαστίζουν την κοινωνία, το έθνος μας και τον λαό και αντί να ενισχύει την ένταση, τον διχασμό και τον παραλογισμό, να συμβάλει στην πνευματική ανόρθωση των πολιτών μας.

Σε εποχή που η ανάγκη ταυτότητας και συνοχής αποτελεί ανάγκη εθνικής και πνευματικής επιβίωσης, η νομική κατοχύρωση της ρευστότητας της προσωπικής ταυτότητας είναι ό,τι χειρότερο υπάρχει. Η Εκκλησία περιβάλλει με αγάπη και κατανόηση αδιακρίτως όλους τους ανθρώπους, αλλά προσβλέποντας πάντοτε στη σωτηρία τους οφείλει να καταδείξει την αστοχία κρισίμων επιλογών τους».