ΡΕ ΠΟΥ ΦΤΑΣΑΜΕ! Η ΑΝΩΜΑΛΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΩΣ «ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ»!!!

alt

ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΡΑΣ, ΓΥΝΑΙΚΑ Ή ΓΚΕΪ ΑΛΛΑ ΤΟ ΟΤΙ Η ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΟΥ ΘΕΩΡΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ, ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ «ΚΟΤΕΣ»…

ΜΠΡΑΒΟ ΒΑΣΙΛΗ ΤΣΙΑΡΤΑ!

Τσιάρτας: ‘Να γίνουν οι πρώτες αλλαγές φύλου, στα παιδιά αυτών που τις ψήφισαν’

http://hggiken.pblogs.gr/2017/10/re-poy-ftasame-h-anwmalia-na-prospathei-na-epiblhthei-ws-fysiolo.html

 

-Γιατί δεν έρχεσαι πλέον στην Εκκλησία;

Στην Εκκλησια ερχεσαι οχι γιατι εισαι αγιος αλλα αμαρτωλος.

Γιατί δεν έρχεσαι πλέον στην Εκκλησία;
-Ε, μ’αυτά που κάνω δεν μπορώ να έρθω, ντρέπομαι. Με κοροϊδεύουν και οι φίλοι μου. Μου λένε «εσύ είσαι που πας και στην Εκκλησία»;
-Μα ακριβώς γι’αυτό θα έπρεπε να έρχεσαι στην Εκκλησία. Όχι γιατί είσαι τέλειος και αναμάρτητος αλλά διότι αμαρτάνεις και ζητάς έλεος.Είναι σαν να λέμε ότι μου πονάει το στομάχι, έχω πυρετό αλλά στο νοσοκομείο δεν πηγαίνω. Μα, ακριβώς επειδή είσαι ασθενής θα πας στο νοσοκομείο, ένας λόγος παραπάνω!
Έτσι και στην πνευματική ζωή. Δεν πηγαίνω στην Εκκλησία επειδή ζω ηθικά, αλλά πηγαίνω στην Εκκλησία ακριβώς επειδή είμαι ανήθικος και αμαρτωλός και χρειάζομαι θεραπεία. Μακάρι να ζω μια καθαρή ζωή όπως έζησε ο Κύριος, όμως εάν δεν ζω δεν σημαίνει ότι δεν έχω «δικαίωμα» να είμαι στην Εκκλησία Του. Όπως είπε και ο ίδιος ο Χριστός: “οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν”.
Διαβάζοντας τα συναξάρια των Αγίων θα δούμε ανθρώπους όχι που ζήσανε ως αψεγάδιαστοι, αλάνθαστοι, τέλειοι, αλλά θα δούμε ανθρώπους που είχανε μετάνοια γιατί αδίκησαν, πόρνευσαν, έκλεψαν, ψευδομαρτύρησαν, απάτησαν ακόμα και σκότωσαν.
Οι Άγιοι δεν είναι όντα που ήρθαν ουρανοκατέβατοι αλλά άνθρωποι από στάχτη και αίμα που άγγιξαν τα κράσπεδα του ουρανού λόγο της ταπείνωσης που είχανε. Μείνανε μέσα στην Εκκλησία ακόμα και τότε που αμάρτησαν βαριά, δεν εγκατέλειψαν την μετάνοια ακόμα και τότε που η λογική τους έδειχνε τον δρόμο προς την απωλεια, δεν σταύρωσαν τον Χριστό ακόμα και τότε που Τον πρόδιδαν καθημερινά.
Γι’αυτό μην μου λες ότι δεν έρχεσαι στην Εκκλησία ή δεν αγωνίζεσαι επειδή έχεις πέσει σε κάποιες αμαρτίες· γιατί είναι σαν να λες ότι δεν θέλεις να πας στο νοσοκομείο επειδή είσαι άρρωστος! Ακριβώς γι’αυτό πρέπει να πας! Εκτός κι αν δεν θέλεις γιατί αγαπάς την αμαρτία σου, σου αρέσει να πονάς…
αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

 

 

 

 

“Πολιορκήστε τα παιδιά με τις προσευχές σας!”

 

«Μην πιέζετε τα παιδιά σας. Αυτό που θέλετε να τους πείτε, να το λέτε με την προσευχή σας.
Τα παιδιά δεν ακούν με τα αυτιά, αλλά μόνο όταν έρχεται η θεία χάρις και τα φωτίζει,
τότε ακούνε αυτά που θέλουμε να τους πούμε.
   Όταν θέλετε να πείτε κάτι στα παιδιά σας, πέστε τα στην Παναγία και αυτή θα ενεργήσει.

Η προσευχή σας αυτή θα γίνει ζωογόνος πνοή, σαν το πνευματικό χάδι,
που αγκαλιάζει τα παιδιά και τα έλκει.

   Τέτοια προσευχή, λοιπόν, χρειάζονται τα παιδιά.
Προσευχή θερμή, διαρκή, επίμονη,
κι ο Θεός θα κάνει το θαύμα Του
και θα τα ελευθερώσει από αυτό που τα κρατά δεμένα.
   Με την αγιότητα των γονιών, τα παιδιά θα βρουν το σωστό δρόμο.
   Πολιορκήστε τα με τις προσευχές σας!”

Όσιος Πορφύριος
(Πηγή :https://momyof6.wordpress.com)
( Ιστολόγιο : Οικογένεια Μια γωνιά Του Παραδείσου!)
(από το βιβλίο: “Λόγοι περί αγωγής των παιδιών”, του αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Ιερά Μονή Χρυσοπηγής, Χανιά 2014)
Καλή Δύναμη !
« Μεθ΄ ἡμῶν Ο Θεός !  »
                                                               ✿    Διαβάτης   

 

 

Ἅγιος Νεκτάριος: «Ἡ μεγάλη λύπη κρύβει μέσα της ὑπερηφάνεια. Οἱ ὑπερβολικές λύπες καί ἀπελπισίες εἶναι βλαβερές καί ἐπικίνδυνες»


Ὁ πνευματικός ἀγώνας κατά τόν Ἅγιο Νεκτάριο
Σκοπός τῆς ζωῆς μας εἶναι νά γίνουμε τέλειοι καί ἅγιοι. Νά ἀναδειχθοῦμε παιδιά τοῦ Θεοῦ καί κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἄς προσέξουμε μήπως, γιά χάρη τῆς παρούσας ζωῆς, στερηθοῦμε τή μέλλουσα. Μήπως, ἀπό τίς βιοτικές φροντίδες καί μέριμνες, ἀμελήσουμε τό σκοπό τῆς ζωῆς μας.
Ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καί ἡ προσευχή ἀπό μόνες τους δέν φέρνουν τούς ἐπιθυμητούς καρπούς, γιατί αὐτές δέν εἶναι ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μας· ἀποτελοῦν τά μέσα γιά να πετύχουμε τό σκοπό.
Στολίστε τίς λαμπάδες σας μέ ἀρετές. Ἀγωνιστεῖτε ν’ ἀποβάλετε τά πάθη τῆς ψυχῆς. Καθαρίστε τήν καρδιά σας ἀπό κάθε ρύπο καί διατηρῆστε τήν ἁγνή, γιά νά ἔρθει καί νά κατοικήσει μέσα σᾶς ὁ Κύριος• γιά νά σᾶς πλημμυρίσει τό Ἅγιο Πνεῦμα μέ τίς θεῖες Τοῦ δωρεές.
Παιδιά μου ἀγαπητά, ὅλη σας ἡ ἀσχολία καί ἡ φροντίδα σ’ αὐτά νά εἶναι. Αὐτά ν’ ἀποτελοῦν σκοπό καί πόθο ἀσταμάτητο. Γι’ αὐτά ὅλη σας ἡ προσευχή πρός τό Θεό.
Νά ζητᾶτε καθημερινά τόν Κύριο· ἀλλά μέσα στήν καρδιά σας καί ὄχι ἔξω ἀπ’ αὐτήν. Καί ὅταν Τόν βρεῖτε, σταθεῖτε μέ φόβο καί τρόμο ὅπως τά Χερουβείμ καί τά Σεραφείμ, γιατί ἡ καρδιά σᾶς ἔγινε θρόνος τοῦ Θεοῦ.
Ἀλλά γιά νά βρεῖτε τόν Κύριο, ταπεινωθεῖτε μέχρι τό χῶμα, γιατί ὁ Κύριος βδελύσσεται τούς ὑπερήφανους, ἐνῶ ἀγαπάει καί ἐπισκέπτεται τούς ταπεινούς στήν καρδιά. Γι’ αὐτό καί λέει: «καί ἐπί τίνα ἐπιβλέψω, ἀλλ’ ἡ ἐπί τόν ταπεινόν καί ἠσύχιον, καί τρέμοντα τούς λόγους μου;» (Ἤσ. 66, 2).
Ἀγωνίζου τόν ἀγώνα τόν καλό καί ὁ Θεός θά σέ ἐνισχύει. Στόν ἀγώνα ἐντοπίζουμε τίς ἀδυναμίες, τίς ἐλλείψεις καί τά ἐλαττώματά μας. Εἶναι ὁ καθρέφτης τῆς πνευματικῆς μας καταστάσεως. Ὅποιος δέν ἀγωνίστηκε, δέν γνώρισε τόν ἑαυτό του.
Προσέχετε καί τά μικρά ἀκόμη παραπτώματα. Ἄν σᾶς συμβεῖ ἀπό ἀπροσεξία κάποια ἁμαρτία, μήν ἀπελπίζεστε, ἀλλά σηκωθεῖτε γρήγορα, προσπέστε στον Θεό πού ἔχει τή δύναμη νά σᾶς ἀνορθώσει. Ἡ μεγάλη λύπη κρύβει μέσα της ὑπερηφάνεια.
Οἱ ὑπερβολικές λύπες καί ἀπελπισίες εἶναι βλαβερές καί ἐπικίνδυνες, καί πολλές φορές παροξύνονται ἀπό τό διάβολο γιά ν’ ἀνακόψουν τήν πορεία τοῦ ἀγωνιστῆ.
Μέσα μας ἔχουμε ἀδυναμίες καί πάθη καί ἐλαττώματα βαθιά ριζωμένα, πολλά εἶναι καί κληρονομικά. Ὅλα αὐτά δέν κόβονται μέ μία σπασμωδική κίνηση οὔτε μέ τήν ἀδημονία καί τή βαρειά θλίψη, ἀλλά μέ ὑπομονή καί ἐπιμονή, μέ καρτερία, μέ φροντίδα καί προσοχή.
Ὁ δρόμος πού ὁδηγεῖ στήν τελειότητα εἶναι μακρύς. Εὔχεσθε στό Θεό νά σᾶς δυναμώνει. Νά ἀντιμετωπίζετε μέ ὑπομονή τίς πτώσεις σας καί ἀφοῦ γρήγορα σήκωθεῖτε, νά τρέχετε καί νά μή στέκεστε, σάν τά παιδιά, στόν τόπο πού πέσατε, κλαίγοντας καί θρηνώντας ἅπαρηγόρητα.
Ἀγρυπνεῖτε καί προσεύχεστε γιά νά μήν μπεῖτε σέ πειρασμό. Μήν ἀπελπίζεστε ἄν πέφτετε συνέχεια σέ παλιές ἁμαρτίες. Πολλές ἀπ’ αὐτές εἶναι καί ἀπό τή φύση τούς ἰσχυρές καί ἀπό τή συνήθεια. Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου ὅμως καί μέ τήν ἐπιμέλεια νικοῦνται. Τίποτε νά μή σᾶς ἀπελπίζει.
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
εν αιθρία
 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΨΩΜΙ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ

Σχετική εικόνα

Ήρθαν νέα στο χωριό ότι θα έρθει ο επίσκοπος. Αποφάσισαν να τον υποδεχτούν με δόξα και τιμή. Όταν επιτέλους έφτασε η αναμενόμενη μέρα, πήγε ο διάκονος στο σταθμό να τον παραλάβει. Οι επιβάτες που κατέβηκαν από το τρένο δεν ήταν πολλοί. Από το πρώτο βαγόνι κατέβηκε ένας γέροντας με πολύ απλά ρούχα. Στάθηκε λιγο στην πλατφόρμα και περίμενε, αλλά δεν πλησίασε κανένας… Έτσι ρώτησε έναν περαστικό πως να πάει στο χωριό. Είχε περπατήσει κανένα μισάωρο όταν άκουσε κάποιο θόρυβο… γύρισε πίσω και είδε μια άμαξα με άλογα, που τα οδηγούσε ένας νέος. -Επιτέλους βοήθεια, θα με πάρει, σκέφτηκε ο γέρος και του κούνησε το χέρι για να τον πάρει… -Τι θέλεις γέρο; Τον ρωτάει ο νέος. -Πάρε με στο χωριό σε παρακαλώ, του ζήτησε ο γέρος. – Δεν είναι μακριά, να περπατήσεις, απάντησε ο νέος. -Ευχαριστώ! Μουρμούρισε ο γέρος και συνέχισε τον δρόμο. Γύρισε ο διάκονος στην εκκλησία και είπε ότι δεν ήρθε ο επίσκοπος.  Μάλλον του έτυχε κάτι…είπαν.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

«Τη στιγμή, που τελειώνει η επιστήμη και παίρνει τη θέση της η ψυχή…»

Φωτογραφία του Labros Liapis.
Μια βαρδια στα ΤΕΠ διαρκει 8 ωρες και μερικα συναισθηματα.
Αποψε ο Γιωργος ο εφημερευων γιατρος εχει διπλα του την Κατερινα. Πολυ καλοι συνεργατες. Θα περνουσαν μια βαρδια ηρεμη αν…
Αν δε προηγουνταν μερικα καταραμενα λεπτα.
Ηταν πολυ δυσκολα τα προηγουμενα λεπτα.
Ο ασθενης που κατεφθασε ηταν ενας μεσοκοπος ανθρωπος, ταλαιπωρημενος, απο αυτους που βλεπεις να ψαχνουν στα σκουπιδια για να βρουν »τον αρτον αυτων τον επιουσιον».
Απο αυτους που ψαχνουν στα σκουπιδια να βρουν την χαμενη τους αξιοπρεπεια, την χαμενη τους ζωη.
Ηρθε με το ασθενοφορο. Στηθαγχη. Καποιος ανθρωπος τον ειδε ξαπλωμενο στη βιτρινα πολυκαταστηματος. Τον φωτιζε η πινακιδα νεον.
Ο Γιωργος του πηρε αερια αιματος και τα πηγε στο μηχανημα.
Η Κατερινα του πηρε βιοχημικα, εκανε καρδιογραφημα και του περασε μια φλεβα. Ολα αυτα εντελως μηχανικα. Και πολυ γρηγορα.
Θα ηταν αλλο ενα συνηθισμενο περιστατικο, αν…
Αν ο μεσοκοπος αστεγος δεν της επιανε το χερι την ωρα που του εκανε το καρδιογραφημα.
– Θα πεθανω; Δεν ρωταω γιατι φοβαμαι. Οχι, δεν φοβαμαι. Εχω ξεχασει να φοβαμαι. Και τί να φοβηθω; Μην με κλεψουν;
– Δεν θα πεθανεις, γιατι να πεθανεις; Απαντησε η Κατερινα που ειχε γινει σαν πατζαρι κατακοκκινη. Ετσι γινεται οταν λεει ψεμματακια.
– Μου λες ψεμματα. Ξερω οτι θα πεθανω, αλλα καλα κανεις και μου λες ψεμματα. Νιωθω καλυτερα τωρα. Πρωτη φορα στη ζωη μου εδω και παρα πολλα χρονια, μου λεει καποιος ψεμματα για το καλο μου. Δεν εχω κανεναν στο κοσμο. Κανενας δε θα κλαψει για μενα. Γι αυτο σε ρωτησα αν θα πεθανω.
Ψαχνει λαιμαργα τις τσεπες του. Καπου πρεπει να εχει εκεινο το νομισμα που του εδωσε εκεινη η καλοντυμενη κυρια προχτες. Το βρηκε! Με χαρα μικρου παιδιου το πιανει στην παλαμη του και το δειχνει στην Κατερινα.
– Να, παρε αυτο, δεν εχω αλλα. Το μονο που θελω απο σενα ειναι να κλαψεις για μενα οταν πεθανω…
– Κρατησε το καλε μου, δεν θα πεθανεις, απαντησε η Κατερινα που το επαιζε σκληρη μονο και μονο για να μη ξεσπασει σε κλαματα.
– Γιατι δεν το παιρνεις; Δεν σου φτανει ή δεν νιωθεις τιποτα για μενα; Να σ’ εχει ο Θεος καλα οπως και να ‘χει. Εμενα βλεπεις, με ξεχασε.
Ξαφνικα, η αναπνοη του βαρυνε και τα ματια του παρουσιασαν μυδριαση. Σφυγμος αφαντος.
Ο Γιωργος γυρισε αγχωμενος κρατωντας τα αποτελεσματα των αεριων αιματος. Το καρδιογραφημα ειναι αποκαρδιωτικο.
– Γρηγορα Κατερινα, τον χανουμε.
Η Κατερινα πεταγεται σα να τη χτυπησε το ρευμα και τρεχει να φερει απινιδωτη και αμπου.
– Τον χανουμε! Τον χανουμε! Φωναζει ο Γιωργος.
– Μεινε μαζι μας καλε μου, φωναξε η Κατερινα. Μεινε μαζι μας, εχω φερει κεϊκ να σε κερασω.
Κοιτουσε αποσβολωμενη το τραγικα παραμορφωμενο απο το πονο, προσωπο του αγνωστου.
Εκτελουσε ολες τις οδηγιες του Γιωργου με απαραμιλλη ταχυτητα και επιδεξιοτητα.
Το τελειο διδυμο. Μιλουσαν με τα ματια. Αλλωστε δεν υπηρχε χρονος για ομιλιες. Τον εχαναν απο λεπτο σε λεπτο.
Για τα επομενα 20 λεπτα ο μονος χωρος που εβλεπαν ο Γιωργος και η Κατερινα ηταν το κρεβατι του αγνωστου αστεγου. Δεν υπηρχε τιποτ’ αλλο γι αυτους.
Συνεχεις προσπαθειες ανανηψης.
20 μαρτυρικα λεπτα.
Για ολους.
Ο κουρελης αστεγος ξεψυχησε με τα ματια ανοιχτα στα χερια της Κατερινας.
Ο αερας μετεφερε στα αυτια της τον τελευταιο του ψιθυρο:
«ΑΓΑΠΗΣΕ ΜΕ».
Η Κατερινα του εκλεισε τα ματια, εβαλε το κερμα στη τσεπη του και ετρεξε προς το δωματιακι που υπαρχει στα ΤΕΠ για το προσωπικο.
Γυρισε το κλειδι αριστερα, εκατσε και η ιδια πισω απο τη πορτα για να ειναι σιγουρη οτι κανεις δε θα την ενοχλησει, εβαλε και τον συρτη απο συνηθεια κι αρχισε να κλαιει γοερα, με αναφιλητα.
Απο εκεινη την στιγμη τελειωσε η επιστημη και τη θεση της πηρε η ψυχη.
Οταν βγηκε απο το δωματιακι ενιωθε τα ματια της υγρα. Τα σκουπισε ατακτα και πηγε στο Γιωργο.
– Ελα λοιπον, παμε στο επομενο περιστατικο ειπε αποφασισμενη, »φορωντας» παλι την επιστημη στο προσωπο της και βαζοντας την ψυχη σε εφεδρεια.
Αλλωστε θα της χρειαστει. 

Η βαρδια δεν τελειωσε.

Λαμπρος Λιαπης 
https://amfoterodexios.blogspot.gr/2017/10/blog-post_99.html