Πότε και για ποιο πράγμα έπρεπε να διαμαρτυθείτε πρώτα, άγιοι Ποιμένες;

alt

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ

Σχολικά βιβλία: Πότε και για ποιο πράγμα έπρεπε να διαμαρτυθείτε πρώτα, άγιοι Ποιμένες;

 

 

http://hggiken.pblogs.gr/2017/09/pote-kai-gia-poio-pragma-eprepe-na-diamartytheite-prwta-agioi-po.html

 

Τα πάντα στην υπηρεσία της πανθρησκείας …

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΕΘ ΔΙΑΦΗΜΙΖΕΤΑΙ Η ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΣΟΥΠΑ!     

ΦΩΤΟ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ
 
Εικόνα
Η πάλαι ποτέ «Ελληνορθόδοξη» Θεσσαλονίκη, αφού ανέδειξε δύο συνεχόμενες φορές τον gay pride δήμαρχο Μπουτάρη, τώρα έστησε στη ΔΕΘ και παραμάγαζο για να διαφημίσει την διαθρησκειακή νεοταξίτικη σούπα!

 Πρόκειται για πανώ και ταμπλώ που διαφημίζουν την «έκθεση» (κυριολεκτικά, αφού η πόλη εκτίθεται ανεπανόρθωτα) με θέμα «ΚΟΙΝΟΙ ΙΕΡΟΙ ΤΟΠΟΙ» και η οποία πραγματοποιείται στο  Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης  από 23/9 έως 31/12/2017
 
 
ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΟ ΤΑΜΠΛΩ
 
 
Εικόνα
 
ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ
 

Μετάνοια ….

Είπε Γέρων
Δως μου
¨άσχετους¨,
Χριστέ μου,
να συνεννοηθώ…

Μπήκα χτες σε ένα ταξί. Ο οδηγός με ρώτησε αν είμαι παπάς.
Του λέω, με τόσο μαύρο τι άλλο να είμαι. Μου λέει, ξέρω γω, είμαι άσχετος.
Αναθάρρησα.
Ώσπου να φτάσουμε στο μετρό, εξομολογήθηκε κάτι που κράταγε κρυφό και τον πονούσε εδώ και 7 χρόνια.

 

Η Θεία Λειτουργία είναι το παράθυρο στον Πνευματικό Ουρανό

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: 


 Εάν θέλης να δης και να αγναντέψης κάποιον υπέροχον τόπον πίσω από ένα βουνό, τι θα κάνης; θα ανέβης σε κάποια κορυφή και από εκεί θα αφήσης την ματιά σου να απλωθή εις όλο εκείνο το ωραίο μέρος που επιθυμούσες. Αυτό θα κάνωμε και εμείς. Ήλθαμε εις τον ναόν, εις την εκκλησίαν του Θεού, εις τον τόπον ακριβώς από τον οποίον μπορούμε πολύ καλά να αγναντέψωμε τον ουρανόν, τον χώρον ο οποίος φωτίζεται και ωραΐζεται και κατακοσμείται από το ανέσπερον φως της τριλαμπούς θεότητος.
 Η εκκλησία, αγαπητοί μου, μέσα εις την οποίαν είμεθα τώρα, η κάθε εκκλησία, είναι ένα εκμαγείον, μία προτύπωσις, ένας τύπος, μία εικόνα, ένα κομμάτι του ουρανού. Όταν είμεθα εις την εκκλησίαν, νοιώθομε πραγματικά πως είμεθα εις τον ουρανόν.
 Γιατί υπάρχει ο τόσο μεγάλος τρούλλος επάνω; Για να υψώνη την καρδιά μας ακριβώς προς τον ουρανόν.
 Γιατί υπάρχει αυτή η ωραία πύλη που ανοίγει, όταν γίνεται λειτουργία; Για να μας δείχνη πώς ανοίγουν τα ουράνια. 
Γιατί είναι γεμάτη από σταυρούς; Γιατί εκεί επάνω εικονίζει τον Χριστόν που λειτουργεί; Για να δείχνη ότι, όταν ευρισκώμεθα εδώ, μεταφερόμεθα εις τον ουρανόν. Ζούμε μυστικά αλλά και πραγματικά στιγμές ουράνιες.
 Γι’ αυτό και ο Γρηγόριος Παλαμάς λέγει ότι η εκκλησία «εφ’ υψηλού κείται, αγγελικός τις άλλος ούσα και υπερκόσμιος χώρος» • ένας αγγελικός, ένας υπερκόσμιος χώρος είναι αυτός εντός του οποίου ευρισκόμεθα. Ο ναός, μας λέγει, «εις ουρανόν ανάγει τον άνθρωπον, και… αυτώ παρίστησι τούτον τω επί πάντων Θεώ», μας παίρνει η εκκλησία και μας ανεβάζει και μας παριστά ενώπιον του ιδίου του Θεού. Άραγε το νοιώθομε; Όταν ερχώμεθα εις την εκκλησίαν, υπάρχουν στην ψυχή μας αισθητήρια που συλλαμβάνουν αυτήν την πραγματικότητα;
Αλλά τι είμαστε εμείς οι άνθρωποι! Ξέρομε όλες τις ράτσες των σκυλιών και των αλόγων, ξέρομε τα είδη των φυτών, τις μάρκες των αυτοκινήτων, των ραδιοφώνων, πολλές φορές όμως δεν ξέρομε εκείνα τα οποία έχουν άμεσον σχέσι με την ζωή μας. Γι’ αυτό θέλω να προσέξετε σήμερα αυτό που σας λέγω.
Ο,τιδήποτε υπάρχει γύρω μας, τα ατέρμονα βάθη του ωκεανού, τα ύψη των ουρανών, οι χιλιάδες και οι μυριάδες των αστέρων, αν καλοσκεφθούμε, θα καταλάβουμε ότι πραγματικά δεν είναι παρά η φτωχογειτονιά της γης μας. Μια μέρα -έχετε δει πώς σωριάζουν τα παλιόσπιτα, όταν θέλουν να υψώσουν πολυκατοικίες;- έτσι θα σωριασθούν όλα όσα υπάρχουν εις το σύμπαν. Δεν θα μείνη τίποτε• θα μείνη μόνον ο πνευματικός ουρανός, όπου υπάρχει ο Χριστός. Εκεί λοιπόν ας προσηλώσωμε το βλέμμα μας.
Ευρισκόμεθα εις την εκκλησίαν. Είναι ο πιο κατάλληλος τόπος για να δούμε τον ουρανόν. Αλλά ποιο είναι το παράθυρο; Πώς θα το ανοίξωμε; Μα είναι τόσο απλό. Παράθυρο είναι η θεία λειτουργία την οποίαν επιτελούμε.
Επειδή όμως πρόκειται να ρίξωμε τα βλέμματά μας σε τόσο πνευματικά πράγματα, ας στρέψωμε την ψυχή μας προς το Άγιον Πνεύμα και ας το παρακαλέσωμε να ρίξη τον προβολέα του στα σκοτάδια της σκέψεώς μας, για να μας φωτίση να νοιώσωμε, να πιστέψωμε, να καταλάβωμε, να κάνωμε κτήμα μας όλα εκείνα που γίνονται και λέγονται και ακούονται κατά την θείαν λειτουργίαν.
Ήλθατε με τόσον κόπον καί μέσα στο κρύο• στέκεσθε όρθιοι. Δεν πρέπει να πάη χαμένος ο κόπος σας. Γι’ αυτό ας παρακαλέσωμε το Πνεύμα του Θεού και δεν θα μείνη ούτε μία σκέψις ακατανόητη μέσα σας. Δεν πρέπει να φύγωμε από εδώ, αν οι καρδιές μας δεν προσκυνήσουν τον Θεόν, αν δεν νοιώσωμε τις ψυχές μας να έχουν ριχθή εις τον ουρανόν και να έχουν δει όλα εκείνα τα οποία γίνονται εις αυτόν.
 

Έβγαλε το ράσο του και το κρέμασε σε μία ακτίνα του ήλιου!

‘Ο ταπεινός άνθρωπος και θαύματα να κάνει,
 πάλι δεν πιστεύει στον λογισμό του…»

(Διήγηση Γέροντος Παϊσίου)

Ήταν στην Ιορδανία ένας πολύ απλός παπάς που έκανε θαύματα. Διάβαζε ανθρώπους και ζώα που είχαν κάποια αρρώστια και γίνονταν καλά. Πήγαιναν και μουσουλμάνοι σ’ αυτόν, όταν έπασχαν από κάτι, και τους θεράπευε. Αυτός, πριν λειτουργήσει, έπαιρνε ένα ρόφημα με λίγο παξιμάδι και μετά όλη την ημέρα δεν έτρωγε τίποτε.

Κάποτε έμαθε ο Πατριάρχης ότι τρώει πριν από την Θεία Λειτουργία και τον κάλεσε στο Πατριαρχείο. Πήγε εκείνος, χωρίς να ξέρει γιατί τον ζητάνε.

Ώσπου να τον φωνάξει ο Πατριάρχης, περίμενε μαζί με άλλους σε μια αίθουσα. Έξω έκανε πολλή ζέστη· είχαν κλειστά τα παντζούρια και από μια τρυπούλα περνούσε μια ακτίνα.

Αυτός νόμισε ότι είναι σχοινί.

Επειδή είχε ιδρώσει, βγάζει το ράσο του και το κρεμάει πάνω στην ακτίνα.

Όταν το είδαν οι άλλοι που κάθονταν εκεί στην αίθουσα, τα έχασαν. Πάνε και λένε στον Πατριάρχη:

«Ο παπάς που κολατσίζει πριν από την Θεία Λειτουργία κρέμασε το ράσο του πάνω σε μια ακτίνα!».

Τον κάλεσε μέσα ο Πατριάρχης και άρχισε να τον ρωτάει: «Τι κάνεις; Πώς πας; Κάθε πότε λειτουργείς; Πώς ετοιμάζεσαι για την Θεία Λειτουργία;».

«Να, λέει, διαβάζω την ακολουθία του όρθρου, κάνω και μερικές μετάνοιες και ύστερα φτιάχνω ένα ρόφημα, κολατσίζω λίγο, και έπειτα λειτουργώ». «Γιατί το κάνεις αυτό;», τον ρωτάει ο Πατριάρχης.

«Άμα φάω λιγάκι πριν από την Θεία Λειτουργία, λέει εκείνος, όταν κάνω κατάλυση , πάει ο Χριστός επάνω! Ενώ, αν φάω μετά την Θεία Λειτουργία, πάει ο Χριστός από κάτω»!

Με καλό λογισμό το έκανε! Του λέει τότε ο Πατριάρχης: «Όχι, δεν είναι σωστό αυτό. Πρώτα να κάνεις κατάλυση, και έπειτα να τρως λίγο».

Έβαλε μετάνοια και το δέχθηκε.

Ενώ, αν πίστευε στον λογισμό του, μπορούσε να πει: «Εγώ διαβάζω ανθρώπους και ζώα άρρωστα και γίνονται καλά, κάνω θαύματα· τι μου λέει αυτός; Έτσι που το σκέφτομαι, είναι πιο καλά, γιατί αλλιώς πάει το φαγητό πάνω από τον Χριστό».

Θέλω να πω, παρόλο που είχε φθάσει σε τέτοια κατάσταση, να κάνει θαύματα, το δέχθηκε απλά· δεν είχε δικό του θέλημα.

Έχω καταλάβει ότι ή υπακοή πολύ βοηθάει. Και λίγο μυαλό να έχει κανείς, αν κάνει υπακοή, γίνεται φιλόσοφος. Είτε έξυπνος είτε κουτός είτε υγιής είτε άρρωστος πνευματικά ή σωματικά είναι κανείς και βασανίζεται από λογισμούς, αν κάνει υπακοή, ελευθερώνεται.

http://pneumatoskoinwnia.blogspot.gr/2014/11/blog-post_16.html#more

 

 

Bryan Ferry

Ένας από τους πιο όμορφους και ρομαντικούς δίσκους των τελευταίων δεκαετιών .
Εξαιρετική ερμηνεία από τον Ferry και θεαματικά λαμπρή, σχεδόν αιθέρια, η διασκευή αξέχαστων «κλασικών» τραγουδιώ
 

Άλλο να ξέρεις για τον Χριστό και άλλο να συσταυρώνεσαι μαζί Του.

Διαβάζει κάποιος ένα ψυχοφελές βιβλίο ή μια ανάρτηση στο διαδίκτυο και γλυκαίνεται η ψυχή του. Παίρνει απόφαση να έρθει στην Εκκλησία για να γνωρίσει τον Χριστό. Και όντως έρχεται, κάνει την απόφασή του πράξη. Έρχεται για να δει τον Χριστό, να μάθει γι’Αυτόν. Όμως δεν αρκεί αυτό.
————————–
Οι περισσότεροι έρχονται στην Εκκλησία γιατί γοητεύονται από τον Χριστό και θέλουνε να Τον γνωρίσουν (στην καλύτερη περίπτωση· διότι σχεδόν πάντα οι άνθρωποι έρχονται στην Εκκλησία για να λύσουν τα προβλήματά τους) ελάχιστοι είναι έτοιμοι να συσταυρωθούν μαζί Του. Και αυτό είναι το πρόβλημά μας. Η Εκκλησία δεν προσφέρει απλά τον Χριστό. Είναι ο Χριστός. Άρα όταν είσαι στην Εκκλησία καλείσαι να είσαι Χριστός. Να βιώνεις την παρουσία Του όχι ως κάτι ξένο και διαφορετικό από σένα. Καλείσαι να φέρεις τα σημάδια του σταυρού πάνω σου όπως Αυτός.

————————–
Το πρόβλημα λοιπόν έγκειται στο ότι θεωρούμε ότι η Εκκλησία απλά μας γνωρίζει τον Χριστό. Όχι. Η Εκκλησία μας κάνει Χριστό. Το θέμα λοιπόν είναι εάν εμείς έχουμε την ανδρεία και την ταπείνωση, την αυταπάρνηση και την αγάπη ώστε να γίνουμε Χριστοί κατα Χάριν.
————————–
Η Εκκλησία λοιπόν δεν μας απαλλάσσει από τον σταυρό μας, δεν μας υπόσχεται ευημερία και επίγεια ευτυχία,αντιθέτως μας καλεί να συσταυρωθούμε με τον Χριστό για να γίνουμε Χριστοί. 
————————–
Εάν ψάχνουμε διεξόδους στα ψυχολογικά μας ή ισσοροπία στις συναισθηματικές μας ανισσοροπίες, ή λύση στα ερωτικά μας, ή αποκατάσταση στα οικονομικά μας κακώς ερχόμαστε στην Εκκλησία. Όχι γιατί η Εκκλησία δεν μπορεί να μας βοηθήσει και σε αυτές τις πτυχές της ζωής μας, αλλά όταν θέλουμε μόνο αυτά από την Εκκλησία ευτελίζουμε με το σκεπτικό μας και την προσέγγισή μας τον σκοπό Της. Απαξιώνουμε ουσιαστικά αυτό που μας προσφέρει ο Χριστός. 
————————–
Η Εκκλησία μιλά για σωτηρία και εμείς μιλάμε για το πως θα συντρίψουμε τους αλλόθρησκους! Η Εκκλησία μιλά για αιωνιότητα και εμείς μιλάμε για το φάρμακο του καρκίνου που τα «κέντρα εξουσίας» κρύβουν από τον κόσμο! Η Εκκλησία μιλά για τον θάνατο ως ζωή και εμείς μιλάμε για την ζωή ως θάνατο!
————————–
Μπορεί μέσα στην Εκκλησία να ειρηνεύσουμε και ίσως βοηθηθούμε σε πολλά θέματα της ζωής μας, όμως η Εκκλησία δεν είναι μόνο γι’αυτά, μάλλον δεν είναι γι’αυτά.
————————–
Δεν είναι π.χ. η εξομολόγηση για να κλαψουρίζουμε επειδή μας άφησε ο καλός μας ή η καλή μας, η Θεία Λειτουργία δεν είναι για να πάω να κοινωνήσω αλλίως δεν πάω καθόλου, η νηστεία δεν είναι μια τυπική υποχρέωση.
————————–
Δεν είναι λοιπόν το ζητούμενο απλά να γνωρίσουμε τον Χριστό, αλλά να συσταυρωθούμε μαζί Του. Να ζήσουμε όπως Αυτός. Γιατί αλλιώς δεν έχει κανένα νόημα η προσπάθειά μας.
Δεν έχει νόημα να γνωρίσω τον Χριστό εάν δεν Τον μιμούμαι.
————————–
Ωραία, έμαθα για τον Χριστό, ξέρω τα πάντα γι’Αυτόν. Και τί έγινε; Το θέμα είναι να γίνω –κατα Χάριν- και εγώ Χριστός. Αυτό είναι σωτηρία.
————————–
Η Εκκλησία λοιπόν μας προσφέρει την δυνατότητα όχι απλά να γνωρίσουμε τον Χριστό αλλά να γίνουμε Χριστός. Γι’αυτό και Τον τρώμε και Τον πίνουμε. Γι’αυτό και λεγόμαστε χριστιανοί, όχι γιατί ξέρουμε για τον Χριστό αλλά διότι -προσπαθούμε- ζούμε όπως ο Χριστός. 
Ο διάβολος ξέρει τα πάντα για τον Χριστό, δεν ωφελείται σε τίποτα όμως. Η Εκκλησία δεν μας μιλά απλά για τον Χριστό ως ένα είδος ακαδημαϊκής γνώσης, μας καλεί να ζήσουμε όπως ο Χριστός με ταπείνωση, ανεξικακία, πραότητα, διάκριση, συγχώρεση, συγκατάβαση, αγάπη.

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος 

πηγή:εδώ

imverias