~ Δύο μικρές ιστορίες για γέλια και για κλάματα!

~ Δύο μικρές ιστορίες για γέλια και για κλάματα!
Είναι σίγουρο ότι οι κληρικοί γίνονται αποδέκτες διάφορων παράδοξων περιστατικών κατά τη διάρκεια της ιερατικής τους διακονίας εντός της Εκκλησίας. Κάποια από τα περιστατικά δυναμώνουν την πίστη τους, κάποια άλλα τούς προβληματίζουν, κάποια περιστατικά τούς στεναχωρούν και κάποια είναι χαριτωμένα και προκαλούν γέλιο και μια χαρούμενη διάθεση.
Θα προχωρήσω στη σύντομη εξιστόρηση δύο πρόσφατων περιστατικών που βίωσα στη σύντομη σχετικά (11 χρόνια περίπου μέσα στο ράσο) διακονία μου. Έγιναν πρόσφατα, με τη διαφορά μεταξύ τους ενός περίπου μήνα, και δείχνουν τελικά πολλά πράγματα για το τι πιστούς ποιμαίνουμε και έχουμε από κάτω στα καθίσματα και πολλές φορές ενθουσιαζόμαστε τόσο εύκολα εμείς οι ποιμένες με το πλήθος του κόσμου που γεμίζει τους ναούς…
Το πρώτο περιστατικό: Το Ψυχοσάββατο, σε υπηρεσία στο κοιμητήριο, με φωνάζει ένας κύριος για τρισάγιο και ανταποκρινόμενος τον ακολουθούσα. Κατά την πορεία προς το μνήμα όπου θα τελούσαμε το Τρισάγιο μου λέει ο κύριος:
«Ξέρετε πάτερ, πρόκειται για την πεθερά μου, δεν είναι ανάγκη να τα πείτε και όλα… Όπου μπορείτε κόψτε και μερικά!». Ποιος «πεθερόπληκτος» σε αυτό τον κόσμο αρχικά δεν θα ξεκαρδιζόταν και στη συνέχεια δεν θα τον δικαίωνε για την ατάκα που ξεστόμισε ο εν λόγω κύριος; Φυσικά, από την πλευρά μου, έμεινα στην αρχή άφωνος και στη συνέχεια του λέω: «Τι λέτε, κύριε; Δεν γίνονται αυτά που θέλετε» και σταμάτησε το θέμα εκεί, γιατί ήδη είχαμε φτάσει στον τάφο και ήταν παρόντες και άλλοι συγγενείς.
Αν είχα περισσότερο χρόνο, θα του εξηγούσα ότι η προσευχή μας και η αγάπη μας για πρόσωπα που δεν συμπαθούμε ή που μας εχθρεύονταν έχει πιο μεγάλη αξία από εκατοντάδες προσευχές για ανθρώπους που τους αγαπούμε και μας αγαπούσαν. Ο Κύριος είναι σαφής στο συγκεκριμένο χωρίο της επί του Όρους ομιλίας Του, που παραθέτουμε σε νεοελληνική μετάφραση: «Ακούσατε ότι έχει λεχθεί• Ν’ αγαπάς τον πλησίον σου και να μισείς τον εχθρό σου. Αλλά εγώ σας λέγω ν’ αγαπάτε τους εχθρούς σας, να ευλογείτε αυτούς που σας καταριούνται, να ευεργετείτε όσους σας μισούν και να προσεύχεστε για όσους σας συμπεριφέρονται κακώς και σας διώκουν, για να γίνετε παιδιά του Επουράνιου Πατέρα σας, διότι ανατέλλει τον ήλιο Του για κακούς και για καλούς και βρέχει για ευσεβείς και ασεβείς. Εάν δε αγαπήσετε όσους σας αγαπούν, ποιον μισθό θα έχετε; Δεν κάνουν το αυτό και οι τελώνες; Και εάν δείξετε στοργή στους φίλους σας μόνο, τι εξαιρετικό κάνετε; Δεν κάνουν έτσι και οι τελώνες; Να γίνετε λοιπόν τέλειοι, όπως ο Πατέρας σας ο Ουράνιος είναι τέλειος» (Ματθ. 5, 38-48).
Ίσως ο συγκεκριμένος κύριος, αν είχα βέβαια χρόνο και τη δυνατότητα να τον ρωτήσω διευκρινιστικά γιατί το είπε, να αναδιπλωνόταν και να ισχυριζόταν ότι ίσως να μην το εννοούσε και να το εξέφρασε ως αστείο… αλλά δεν είναι αστείο το θέμα της σωτηρίας μας καθόλου, αγαπητοί αναγνώστες μου, καλώς ή κακώς! Πρέπει να προσέχουμε τι λέμε, τι εκφράζουμε, ακόμη και τους ίδιους λογισμούς μας, που γνωρίζουμε μόνο εμείς, να φιλτράρουμε και να καταπολεμούμε.
Το δεύτερο περιστατικό: Στον ναό, μετά το τέλος της Κυριακάτικης Λειτουργίας, κατά τη διανομή του αντιδώρου, μας πλησιάζει μια κυρία που την ξέρουμε χρόνια και αντιμετωπίζει είναι γεγονός κάποια οικονομικά προβλήματα και μου λέει με παρακλητική φωνή:
«Πάτερ, σας παρακαλώ, θέλω να μου διαβάσετε το καινούργιο μου κινητό, γιατί το προηγούμενο που είχα δυστυχώς το έχασα και δεν θέλω να ξαναχάσω το νέο». Αιφνιδιασμένος και αμήχανος ψελλίζω: «Δεν το εννοείτε έτσι; Πλάκα κάνετε!». Συνέχισε, όμως, αυτή, μη συνειδητοποιώντας στην αγωνία τής ανέχειά της και το διάστημα που έμεινε χωρίς κινητό: «Όχι, πάτερ μου, το εννοώ, δεν θέλω να το ξαναχάσω»!
Φυσικά, της είπα, εμφανώς ενοχλημένος από την απάντηση: «Αυτό δεν γίνεται που ζητάτε…» και αποχωρήσαμε εντός του Ιερού Βήματος.
Ποιος χλιαρός άνθρωπος εντός και εκτός Εκκλησίας δεν θα γελούσε με το αίτημα; Διαπιστώνεις πόσο τραγική έχει γίνει η εξάρτησή μας από τα κινητά, τα τάμπλετ και τους υπολογιστές, που έχουν γίνει προέκταση του εαυτού μας και ότι πλέον πάμε να τους δώσουμε και «πνευματικό περιεχόμενο». Αν συνεχίζαμε την κουβέντα, πιθανόν να μας παρέθετε και επιχείρημα πως τότε εμείς διαβάζουμε ευχές για τα οχήματα, τα πλοία, τα σπίτια, τα χωράφια κ.τ.λ. Γιατί όχι και το κινητό; Αυτό και αν ήταν μπλέξιμο μετά! Μια απάντηση μόνο σε μία πρόταση: Η Εκκλησία διαβάζει τους ανθρώπους που κατέχουν την κτίση και δι’ αυτών και την ανάγκη αυτών, αγιάζεται η κτίση και όχι το αντίστροφο…
Πάντως, ένα έχει σημασία: Όσοι γελάσουμε από τα περιστατικά, άλλο τόσο πρέπει να κλάψουμε για τη σύγχρονη εκκοσμικευμένη «πνευματικότητά μας», που δεν ζητάει και αναζητεί να είμαστε ενωμένοι με τον Χριστό, αλλά απλώς να χρησιμοποιήσουμε κάτι από Εκείνον. Στην ουσία, Τον θεωρούμε απλώς έναν θαυματοποιό και Του ζητούμε ασυνείδητα να μπει ο Ίδιος στα καλούπια των δικών μας θέλω και γενικότερα της δικής μας λογικής… Δεν κάνουμε τον κόπο να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, να σηκώσουμε τον Σταυρό Του και να Τον ακολουθήσουμε ψυχοσωματικά, με όλο μας το ΕΙΝΑΙ! Ας το τολμήσουμε έστω τώρα.

 

Του π. Αντωνίου Χρήστου, εφημερίου του Ι. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Δικηγορικών Γλυφάδας, 
Δύο μικρές ιστορίες για γέλια και για κλάματα!
 

»Η ενότης εν τη Ευχαριστία»

doxeiaritis

Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης | Καθηγούμενος Ι.Μ. Δοχειαρίου Αγίου Όρους


Τὰ τελευταῖα χρόνια οἱ τὰ πάντα καλῶς θεολογοῦντες ὁμιλοῦν ὅτι ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι στὴν Εὐχαριστία καὶ ὑπάρχουν συγγραφὲς οἱ ὁποῖες ἀναπτύσσουν τὸ θέμα αὐτό.

Δὲν ἀρνούμαστε αὐτὴν τὴν φοβερὴ ἀλήθεια καὶ δεχόμαστε μετὰ πάσης πίστεως καὶ φόβου Θεοῦ ὅτι μέσα σ᾽ αὐτὸ τὸ φοβερὸ μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας φαίνεται ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως πολὺ σωστὰ τονίζει καὶ ἐπισημαίνει ἐπίσημα ἡ σύνοδος τῶν προκαθημένων ἐν τῇ νήσῳ τῇ καλουμένῃ Κρήτῃ.

Παρακολουθώντας ὅμως καὶ συμμετέχοντας στὸ ὕψιστο αὐτὸ μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, ὅλοι διερωτώμεθα: Ποιά θεία Εὐχαριστία; Αὐτὴ ποὺ τελεῖται ἀπὸ ἕναν ἁπλὸ λευΐτη στὰ ἀπομακρυσμένα χωριὰ τῆς χώρας μας ἢ αὐτὴ ποὺ ἐπιτελεῖται ἀπὸ σμῆνος ἀρχιερέων σὲ πανηγύρια καὶ ὀνομαστήρια;

Σ᾽ αὐτὲς τὶς Λειτουργίες πῶς νὰ φανῆ ὁ Χριστὸς μέσα ἀπὸ τὰ χρυσοποίκιλτα στέμματα, ἄμφια, κινήσεις καὶ φωτογραφίσεις; Συνέχεια ανάγνωσης

 

Μαζί με τον Χριστό θα βάλουμε τα είδωλα και τους ψευδοθεούς;

Μαζί με τον Χριστό θα βάλουμε τα είδωλα και τους ψευδοθεούς;
 
Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής Παιδαγωγικής
Χριστιανικής Παιδαγωγικής της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης
«Δεν θα γκρεμίσουμε το σχολείο φυσικά, αλλά δεν πρέπει να επιτρέψουμε στο σχολείο να γκρεμίσει τις ψυχές των παιδιών» (Ιω. Χρυσόστομος). Πριν λίγους μήνες ένας Μητροπολίτης από τη Βόρεια Ελλάδα, βλέποντας τον πνευματικό κίνδυνο που υπάρχει από την εφαρμογή του πολυθρησκειακού συνονθυλεύματος που εγκρίθηκε τον Σεπτέμβριο από το Υπουργείο Παιδείας για να εισαχθεί στα σχολεία ως νέα θρησκευτική διδασκαλία των μαθητών, διατύπωσε με ελάχιστες λέξεις, γεμάτες όμως από παιδαγωγική σοφία, μια μεγάλη αλήθεια: «Θέλουν μαζί με τον Χριστό να βάλουμε και όλους τους ψευδοθεούς, τον Αλλάχ, τον Βούδα και τον Βισνού, οι οποίοι είναι είδωλα».

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Η φολκλοροποίηση της λατρείας

Σχετική εικόνα

Η διολίσθηση προς το θέαμα εις βάρος της πίστης

Του Μ. Γ. Βαρβούνη
καθηγητή Λαογραφίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης
Το περιστατικό με τη φλεγόμενη Αγία Τράπεζα από την οποία μεταδόθηκε στους πιστούς το φως της Αναστάσεως, όπως το είδαμε όλοι στο διαδίκτυο, μπορεί να θεωρήθηκε από την Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης λήξαν, όπως γράφει σε σχετική ανακοίνωσή της, δυστυχώς όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Δεν είναι λήξαν, γιατί δεν είναι αμελητέο, και δεν είναι ασήμαντο, επειδή δεν είναι μεμονωμένο. Τουναντίον, εντάσσεται σε μια ευρύτερη κατηγορία νέων λατρευτικών μορφών, τις οποίες μελετά η «θρησκευτική λαογραφία», και οι οποίες εμφανίζονται όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια στον τόπο μας.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Σχετίζεται το δόγμα με την σωτηρία του ανθρώπου;

Η σημασία των δογμάτων

 

  1. Εισαγωγή

Ακούμε πολύ συχνά από διάφορους ανθρώπους να λένε ότι τα δόγματα της πίστεως δεν έχουν πολύ σημασία, και ότι οπουδήποτε και αν πάει κάποιος είναι καλά, αρκεί να αναπαύεται και να μελετάει την Αγία Γραφή. Αν αυτό είναι αλήθεια, τότε γιατί αυτοί οι ίδιοι που τα λένε (προέρχονται κυρίως από τον Προτεσταντικό χώρο) απορρίπτουν την ιστορική Εκκλησία του Χριστού και τα δόγματά της; Γιατί ασκούν προσηλυτιστική δράση, εφόσον η πίστη στον Ιησού Χριστό και η μελέτη της Αγίας Γραφής αρκούν; Στην πραγματικότητα, ο ‘’αδογμάτιστος’’ χριστιανισμός που προβάλλουν δεν είναι καθόλου αδογμάτιστος. Άλλωστε ο αδογματισμός είναι και αυτός δόγμα.

Σε αυτό το άρθρο, θα προσπαθήσουμε να ρίξουμε φως με βάση την μαρτυρία της Αγίας Γραφής, των αγίων Πατέρων και εκκλησιαστικών συγγραφέων, ώστε να δούμε πώς η αρχαία Εκκλησία κατανοούσε το όλο θέμα. Οι μαρτυρίες αυτές που θα παραθέσουμε είναι ορισμένες μόνο από τις άφθονες που υπάρχουν. Η αλήθεια είναι ότι οι εκκλησιαστικοί άνδρες ασχολήθηκαν πάρα πολύ με τις αιρέσεις της εποχής τους, κάτι που δείχνει ότι το θέμα ‘’αίρεση’’ και ‘’διαφύλαξη των ορθών δογμάτων’’ ήταν (και είναι) υψίστης σημασίας για την Εκκλησία. Για παράδειγμα ο άγιος Ιππόλυτος Ρώμης, ο άγιος Ειρηναίος κα. Ο πατρολόγος, Στ. Παπαδόπουλος, αναφέρει· «Τα θεολογικά ή δογματικά ή αντιαιρετικά έργα αποτελούν τον κύριο κορμό της πατερικής γραμματείας και την έκφραση του αγώνα της Εκκλησίας για την εμπειρία της αλήθειας αλλά και την υπεράσπιση της». (Πατρολογία Στ. Παπαδόπουλου, Α Τόμος. Σελ. 116). Συνέχεια ανάγνωσης