Προσευχή είναι νά πλησιάζεις τό κάθε πλάσμα τού Θεού μέ αγάπη καί νά ζείς μέ όλα, καί μέ τ’ άγρια ακόμη, έν αρμονία.

Απομαγνητοφωνημένοι λόγοι του γέροντος Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Προσευχή είναι νά πλησιάζεις τό κάθε πλάσμα τού Θεού  μέ αγάπη καί νά ζείς μέ όλα, καί μέ τ’ άγρια ακόμη·, έν αρμονία. Αυτό επιθυμώ καί προσπαθώ νά τό εφαρμόζω. Ακούστε νά σάς πώ κάτι πού έχει σχέση μ’ αυτό.
Κάποιος, πρίν άπό καιρό, μοΰ χάρισε έναν παπαγάλο. Τίς πρώτες μέρες ήταν πολύ ατίθασος καί άγριος. Δέν μπο­ρούσες νά τόν πλησιάσεις· ήταν έτοιμος μέ τό ράμφος του νά σοΰ κόψει τό χέρι. Θέλησα, λοιπόν, νά τόν ημερεύσω μέ τήν χάρι τοΰ Θεοΰ καί μέ τήν ευχή. Έλεγα τό «Κύριε Ίη­σοΰ Χριστέ, έλέησόν με» άπό μέσα μου ή καί άπ’ έξω καί με μιά βεργίτσα άκουμπούσα πάνω στή ράχη του, ένώ ό παπαγάλος βρισκόταν μές στό κλουβί. Αυτή τήν κίνηση τήν έκανα τρείς φορές καί μέ προσοχή. Τό απόγευμα τής ίδιας μέρας επανέλαβα τό ίδιο. Τήν άλλη μέρα επίσης τό ίδιο. Μετά άπό λίγες μέρες άκουμπούσα τή βέργα πάνω άπ’ τό κεφάλι του απαλά λέγοντας πάλι τό «Κύριε Ίησοΰ Χριστέ, έλέησόν με». Πάντα μέ προσοχή, μή θυμώσει τό πουλί. Αυτή τήν κίνηση δέν τήν έκανα πολλή ώρα. Μετά πάλι άπό λίγες μέρες τόν άκουμπούσα άπό πάνω άπ’ τό κε­φάλι, συνέχιζα στή ράχη καί τόν έφθανα μέχρι τήν ουρά. Αφοΰ δέν έβλεπα καμιά αντίδραση, άρχισα νά βάζω τή βέργα κάτω άπ’ τό λαιμό του σ’ όλο τό στήθος μέχρι κάτω μ’ έναν τρόπο απαλό, γιά νά μήν τόν εκνευρίσω, καί λέγον­τας πάντα τήν ευχή. Μετά πήρα θάρρος, άφησα τή βέργα, πήρα ένα μολύβι κι έκανα τίς ίδιες κινήσεις. Τέλος, άφησα τό μολύβι κι άρχισα νά χρησιμοποιώ τό χέρι μου. Είχε ε­πέλθει πλέον ή έξοικείωσις, οπότε τόν έβγαζα έξω άπ’ τό κλουβί κι ανέβαινε πάνω στόν ώμο μου. Κάναμε περίπατο μαζί στό διάδρομο. Άλλά κι όταν καθόμουνα νά φάω, ερχότανε καί τρώγαμε μαζί. Τοΰ έδινα λίγο μήλο κι ερχόταν δίπλα μου καί τό έτρωγε. «Ομως τόν έχάσαμε. Κάποια μέ­ρα είχε έλθει ένας παπάς μέ πολλά παιδιά καί τά παπαδο­πούλα άνοιξαν τό κλουβί κι ό παπαγάλος έφυγε.
Έπειτα άπό καιρό μάς έφέρανε άλλον παπαγάλο, αυ­τόν πού έχομε τώρα. Άγριος κι αυτός, Οπως καί ό πρώτος. Μέ τόν ίδιο τρόπο, απαλά καί μέ τήν ευχή, τόν ημέρεψα κι αύτόνε. Άρχισε σιγά σιγά νά λέει διάφορες λέξεις, νά φω­νάζει ονόματα, νά βγαίνει έξω άπ’ τό κλουβί του, νά στέκε­ται πάνω μου, νά τρώει μαζί μου. Τό κλουβί του έχει συρ­τή. «Οταν βγαίνει έξω, έγώ τοΰ αμπαρώνω τό σύρτη καί στέκεται πάνω άπ’ τό κλουβί. «Οταν θέλω νά ξαναμπεί πά­λι μέσα, μ’ ένα νεύμα μου τοΰ δείχνω νά κατεβεί καί νά μπεί μέσα. Τότε πηγαίνει, ανοίγει τό σύρτη καί μπαίνει μές στό κλουβί. Είναι εγωιστής, όμως, καί θέλει νά τόν προσέ­χεις, νά τοΰ μιλάεις μέ γλυκύτητα, νά μήν τόν περιφρονείς. Ζηλεύει ιδιαιτέρως, γι’ αυτό δέν θέλει νά μιλάεις σ’ άλλον, οΰτε ν’ άγαπάεις άλλον. Αλλιώς θυμώνει πολύ. Τώρα πού έχομε αποκτήσει μεγάλη φιλία, έμαθε όχι μόνο λέξεις καί ονόματα, άλλά λέει καί τήν ευχή: «Κύριε Ίησοΰ Χριστέ, έλέησόν με». Λέει επίσης: «Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ό Κύριος μετά Σοΰ», «Ό Θεός είναι καλός», «Ό Θεός είναι πολύ καλός», άλλά καί ψάλλει τό «Κύριε έλέησόν» κ.ά.

Τώρα θέλω νά εξημερώσω κι έναν αετό. Τόν έχω βρεί στή βόρειο Εύβοια. Εκεί πού πηγαίνω καί ξεκουράζομαι, λίγο πιό πάνω, βρήκα ένα μέρος, πού τό ονόμασα «αετο­φωλιά». Αυτό τό όνομα δέν τό έδωσα τυχαία. Είναι πολύ δύσκολο νά φθάσεις εκεί. Κατσάβραχα είναι καί κάτω α­πλώνεται τό Αιγαίο. «Οταν ή ατμόσφαιρα είναι καλή, άπό κεί φαίνονται τά Καυσοκαλύβια τοΰ Αγίου «Ορους.
Μιά μέρα είδαμε εκεί έναν αετό μέ ανοικτά τά φτερά του δυόμισι μέτρα. Θηρίο! Περιεφέρετο πάνω μας μέ ήσυ­χο τρόπο, χωρίς νά παίζει καθόλου τά φτερά του. Κατέστρωσα ένα σχέδιο: Οπως εξημέρωσα τόν παπαγάλο, νά ε­ξημερώσω καί τόν αετό. Καί τό πιστεύω ότι μέ τή βοήθεια τοΰ Θεοΰ θά γίνομε φίλοι μέ τόν αετό. Θά τό κάνομε μ’ έ­ναν άγιο τρόπο. Θέλουν καί τά πουλάκια τρόπους τοΰ Θε­οΰ, γιά νά προσεύχονται. Τούς αρέσει τό διάβασμα. Στόν αετό αρέσει καί τό κρέας.
Σκέπτομαι, λοιπόν, νά πάμε μέ δύο ακόμη στό βράχο πρωί πρωί. Στήν άρχή θά κάνομε νοερά προσευχή. Στή συνέχεια, θά διαβάσομε δυνατά ορισμένους ψαλμούς τοΰ όρ­θρου. Μετά θά ψάλλομε μερικούς ύμνους, αίνους κ.ά. Τήν ίδια ώρα θά βάλομε καί λίγο θυμίαμα. Πολύ σπουδαίο ρό­λο θά παίξουνε καί οί ψαλμωδίες άλλά καί ή μυρωδιά άπ’ τό λιβάνι. Τό λιβάνι είναι άρωμα σεμνό, πού ημερεύει. Θά πάρω κι ένα ξύλο ξερό, μακρύ, ενάμισι μέτρο κι ένα άλλο μικρό καί θά χτυπάω τό τάλαντο, όπως τό χτυπάνε στά μο­ναστήρια: τό τά-λα-ντο, τό τά-λα-ντο, τό τά-λα-ντο, τό τά-, τό τά-, τό τά-λα-ντο κ.λπ. Κάθε τόσο θά φωνάζω: «Ίωάννηηη!!… Ίωάννηηη!!…». Αυτό τό όνομα θά τούδώσω.’Εν τω μεταξύ θά έχομε μαζί μας κρέας ψητό. Κομ­ματάκια κομματάκια θά τ’ άφήσομε στό βράχο καί θ’ απο­μακρυνθούμε περίπου διακόσια μέτρα. Άπ’ αύτη τήν από­σταση θά τόν αντικρίζω καί θά λέω τό «Κύριε Ιησού Χρι­στέ, έλέησόν με» καί σέ λίγο οπωσδήποτε ό αετός θά κα­τεβεί καί θά φάει τό κρέας.
Τήν άλλη μέρα θά κάνομε τό ίδιο. Ό αετός θά περι­φέρεται πάνω μας καί, μόλις τελειώσομε τό πρόγραμμα, αυτός θά κατεβεί κάτω καί θά φάει τό κρέας. Μιά, δυό, τρείς, πάει! Δικός μας ό αετός! «Οποια ώρα θά χτυπάμε τό τάλαντο, θά έρχεται νά τρώει τό κρέας. Θά τόν κατεβάζω κάτω, Οποια ώρα θέλω. Σιγά σιγά θά ημερέψει καί θά μπο­ρέσω νά πάω νά τόν πιάσω. Δηλαδή μπορεί νά μέ κάνει κομμάτια. Αυτός είναι θηρίο! Τά πόδια του τεράστια. «Ε­τσι καί καθίσει στόν ώμο σου, θά σοΰ τόν καταφάει, έστω κι άν δέν έχει κακία. Άλλά υπάρχει τρόπος. Θά πάρω τό μπαστούνι τοΰ Αγίου Γερασίμου καί θά τοΰ τό βάλω πάνω στή ράχη του δύο φορές καί θά φωνάξω συγχρόνως: «Ίω­άννηηη!!… Ίωάννηηη!!…». Τοΰ έδωσα ώραΐο όνομα. Είναι τό σύμβολο τοΰ Αγίου Ιωάννου τοΰ Θεολόγου. Τήν άλλη μέρα πού θά ξανάρθει, μόλις φάει τό κρέας, θά περά­σω τό μπαστούνι στή ράχη του τρεις φορές. Τήν άλλη μέρα τέσσερις. Τήν άλλη πέντε φορές. Τήν άλλη μέρα θά προ­χωρήσω στό λαιμό του. Τήν άλλη θ’ αρχίσω άπ’ τό κεφάλι μέχρι τήν ουρά. Καί τήν άλλη άπ’ τό στόμα του καί τό λαι­μό του μέχρι καί πιό κάτω. Τό ίδιο καί τήν άλλη καί τήν άλλη, ώσπου νά πιάσομε φιλία. Όποτε μετά θ’ απλώσω τό χέρι μου στό κεφάλι του, στά φτερά του, στή ράχη του
καί θά κάνω ό,τι έκανα πρώτα μέ τό μπαστούνι. Άλλά χρειάζεται προσοχή, γιατί είναι επικίνδυνο. ‘Άν κάτι θελή­σει νά πιάσει, θά σέ φάει μέ τά φοβερά του νύχια. Σιδερέ­νια είναι τά νύχια του. Μπορεί νά σέ καρφώσει, καί μόνο άν μυρίζεις άπό κρέας. Άλλά ό αετός είναι πολύ έξυπνος, βασιλιάς, δραστήριος. Αμα τό κάνομε αυτό, θά δούμε πραγματικά τήν χάρι καί τήν επίσκεψη τοΰ Θεοΰ. Νά σάς πώ καί κάτι άλλο.
Ήλθε κάποια φορά μιά γυναίκα, ή κυρα-Λένη, έκεΐ στήν έρημο πού πηγαίνω, στήν βόρειο Εύβοια, καί μού έ­φερε τά γίδια της. Μού είπε έκεί πού ήμουν, στό τσιμέντο:
Μπορείς νά κάνεις μιά προσευχή γιά τά γίδια μου, γιατί δέν πάνε καλά;
Σηκώθηκα πάνω. Ήλθαν μόνα τους, δέν μού τά έφε­ρε. Άπλωσα τά χέρια μου καί διάβαζα ευχή. Ήταν όλα κοντά μου, σηκώσανε τά κεφαλάκια τους καί μέ κοιτάζανε. «Ενας τράγος ζύγωσε κοντύτερα. «Εσκυψε, μοΰ φίλησε τό χέρι. Ήθελε νά τόν χαϊδέψω. Τόν χάιδεψα, ευχαριστήθη­κε. Μέ τριγυρίσανε όλα καί κοιτάγανε κατά πάνω. Μέ κοι­τάγανε στό πρόσωπο. Τά ευλογούσα. ‘Εγώ μιλούσα, έκα­να προσευχή.
Κάποτε είχαμε ένα σκυλί. Άμα μ’ έβλεπε έξω, ερχό­ταν, πάπ!, μοΰ φιλούσε τό χέρι, μέ γέμιζε σάλια κι έφευγε, γιά νά μήν τό μαλώσω.

Απομαγνητοφωνημένοι λόγοι του γέροντος Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

 

 

 

 

Μάνα συγγνώμη και σε ευχαριστώ

(Αφιερώστε 2 λεπτά και διαβάστε το)

Μια διδακτική ιστορία για το πως ο τρόπος που μεγαλώνει ένα παιδί, διαμορφώνει τη συμπεριφορά του στην ενήλικη ζωή του.

Αποτέλεσμα εικόνας για τα χερια της μανασ

Στη σημερινή διδακτική ιστορία, ένας νεαρός άνδρας πήγε να υποβάλλει αίτηση για μια διευθυντική θέση σε μια μεγάλη εταιρεία.
Αφού πέρασε την αρχική συνέντευξη , έπρεπε τώρα να συμφωνήσει και ο γενικός διευθυντής για την πρόσληψη.

Ο διευθυντής ανακάλυψε από το βιογραφικό του, ότι ο νεαρός είχε εξαιρετικές ακαδημαϊκές σπουδές. Ρώτησε, «Πως κατάφερες να κάνεις αυτέ τις σπουδές; Μήπως πήρες υποτροφίες;»

«Όχι του απάντησε ο νεαρός».

«Ο πατέρας σου κατέβαλλε όλα αυτά τα δίδακτρα;» ρώτησε ξανά ο διευθυντής.

«Ο πατέρας μου κύριε πέθανε όταν ήμουν ενός έτους, η μητέρα μου ήταν αυτή που πλήρωνε τα δίδακτρά μου» Απάντησε.

« Που εργάζεται η μητέρα σου;»

«Η μητέρα μου εργάζεται ως καθαρίστρια ρούχων. Πλένει ρούχα για άλλους» Συνέχεια ανάγνωσης

 

Αὐτό πού μᾶς ἔχει «χαλάσει» σάν λαό εἶναι ὅτι ἀνταλλάξαμε τήν πίστη στόν Χριστό καί τήν πατρίδα, τήν οὐσία δηλαδή τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὡς πρωτόγονοι ἰθαγενεῖς, μέ τά μπιχλιμπίδια τοῦ ὀρθολογισμοῦ καί τῶν παντοειδῶν παγκοσμιοποιημένων φαντασμάτων.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ –  ΘΑ ΧΟΡΤΑΣΕΤΕ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΗΧΟ
Αὐτές τίς μέρες, προτιμῶ νά “ἀνεβάζω” λίγα λόγια μου, σάν ἕνα διάλειμμα στήν μουσική, ἡ σάν μιά διαφορετική λίγο πιό “κατανοητή”, φωνή μου. Ἐλπίζω μόνο νά μήν σᾶς κούρασα.
Ἄν μποροῦσα νά μεταφερθῶ σέ κάποια ἐποχή μέ τή μηχανή τοῦ χρόνου θά ἤθελα νά βρεθῶ ἐκεῖ, τή στιγμή πού ὁ Χριστός ἀνεστήθη, μέ τήν κρυφή λαχτάρα, νά ΄μοῦν ὁ ληστής στό πλάι Του.
Μή φοβάστε τίποτα καί κανέναν καί δίνετε λογαριασμό μόνο στόν Χριστό.
Τί χρειάζεται νά ’χει στήν «φαρέτρα» τοῦ ἕνας νέος καλλιτέχνης γιά νά κάνει καριέρα στήν Ἑλλάδα; Ταλέντο, ταλέντο καί κυρίως ταλέντο. Ἡ δουλειά ὅμως εἶναι πάντα σημαντική. Ἄν θέλετε κι ἄλλα, ἔρωτας, χωρίς ὅρους καί καθαρή καρδιά. Παλληκαρίσια «ὄχι», ἀλλά καί ἐπίπονα «ναί». Ἀφοσίωση ὁλοκληρωτική καί ἄνευ ὅρων. Ταπείνωση μπροστά σε ὅσα μεγάλα προϋπῆρξαν.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

»Χίλιες φορές φτωχός με τον Χριστόν παρά εκατομμυριούχος με τον διάβολο…»

Αποτέλεσμα εικόνας για χιλιες φορες με το χριστο

«Χίλιες φορές φτωχός με τον Χριστόν παρά εκατομμυριούχος με τον διάβολον.

Χίλιες φορές διάκος, χίλιες φορές καλόγερος με Χριστό, παρά Πατριάρχης ποδοπατών θείους και Ιερούς Κανόνας.

Χίλιες φορές εξόριστος στα μπουντρούμια, παρά άθλιος ρασοφόρος κηρύττων το ψεύδος…»

 

+ Μητρ. Αυγουστίνος Καντιώτης

 

Ρομά ή Ρομ ή Τσιγγάνοι ή Γύφτοι: Από πού κατάγονται τελικά;

Ρομά ή Ρομ ή Τσιγγάνοι ή Γύφτοι: Από πού κατάγονται τελικά;

Πώς ήρθαν και πώς εξαπλώθηκαν στην Ευρώπη; Από πού προέρχονται τα διάφορα ονόματά τους;

Μιχάλης Στούκας
Ρομά ή Ρομ ή Αθίγγανοι ή Τσιγγάνοι ή Γύφτοι… Τόσες λέξεις, για μια φυλή, η καταγωγή της οποίας αποτελούσε μυστήριο και μόνο τους τελευταίους αιώνες ξεκαθάρισε.

Στο σημερινό άρθρο, θα ασχοληθούμε αποκλειστικά με την καταγωγή των Ρομά και τους πρώτους αιώνες της διαδρομής τους στην Ευρώπη. Η χρήση των άλλων όρων γι’ αυτούς (Αθίγγανοι,Τσιγγάνοι και, κυρίως, Γύφτοι) δεν έχει κανένα μειωτικό σκοπό, απλά γίνεται για να δοθούν απαντήσεις στην ετυμολογία των όρων αυτών.

Οι Ρομά (αγγλ. Gypsies, γαλλ. Tsiganes ή Tziganes, γερμ. Zigeuner), αποδείχτηκε ότι είναι Καυκασοειδής λαός με σκουρόχρωμο δέρμα, που προέρχεται από τη Βόρεια Ινδία, αλλά σήμερα κατοικέι σχεδόν σε όλες τις περιοχές του πλανήτη. Κυρίως όμως στην Ευρώπη.
Είναι ο μόνος νομαδικός λαός που δεν υπήρξε ούτε κατακτητικός ούτε κτηνοτροφικός και παρά το ότι έχουν γίνει αντικείμενο πολλών μελετών από κορυφαίους επιστήμονες, εξακολουθούν να περιβάλλονται από μύθους και μυστήρια.


Την άποψη για προέλευση των Ρομά από την Ινδία, διατύπωσε ο Αδαμάντιος Κοραής στο έργο του «Άτακτα» 4,37. Θεωρεί βέβαια, ότι κάποια φύλα (οι Ατσίγγανοι) ήρθαν στην Ευρώπη μέσω Ασίας, ενώ άλλα (οι Γύφτοι) μέσω Αιγύπτου. Αυτό το θέμα δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα, πάντως η ταύτιση Αθίγγανων και Γύφτων έγινε αργότερα από την έλευσή τους στην Ευρώπη (περ. 14ο – 15ο αι.).

Φαίνεται λοιπόν, ότι οι Ρομά ήταν Ινδοί παρίες (οι οποίοι σύμφωνα με το «καστικό» σύστημα που ίσχυε ως την εποχή του Γκάντι, ονομαζόταν «Άθικτοι», οι οποίοι μετά τον 9ο αιώνα, μέσω διαδοχικών μεταναστεύσεων, έφτασαν από το Ιράν και από εκεί στα εδάφη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και στη συνέχεια σε όλη την Ευρώπη.

Πράγματι, στο Βυζάντιο, ήταν γνωστοί από τον 9ο αιώνα με την ονομασία Αιγύπτιοι, από την οποία προήλθε η ονομασία Γύφτοι.

Το όνομα Αιγύπτιοι, το πήραν, είτε γιατί ήρθαν μέσω της Αιγύπτου, είτε γιατί ήρθαν μέσω της Κιλικίας (περιοχής της Μικράς Ασίας), που λόγω της ευφορίας του εδάφους της, χαρακτηριζόταν «Μικρά Αίγυπτος». Για το όνομα Αθίγγανοι, υπάρχει η εξής ερμηνεία. Αθίγγανοι ονομάζονταν οι Έλληνες αιρετικοί Μελχισεδεκίτες ή Καθαροί. Όταν η αίρεση είχε παρακμάσει και είχαν απομείνει μόνο οι εξωτερικές της εκδηλώσεις και οι δεισιδαιμονίες, ο όρος Αθίγγανος έφτασε να σημαίνει αυτόν που ασκούσε τη μαντεία. Επειδή και οι Γύφτοι ήταν επίσης γνωστοί για την ενασχόλησή τους με τη μαντεία, ονομάστηκαν κι αυτοί Αθίγγανοι (όπως αναφέρει ο αείμνηστος φιλόλογος γλωσσολόγος Δικαίος Βαγιακάκος).

Πάντως, σήμερα, σχεδόν πάντα, οι Αθίγγανοι, οι Τσιγγάνοι και οι Γύφτοι ταυτίζονται με τους Ρομά, παρόλο ότι είναι κοινής μεν προέλευσης φύλα, που ήρθαν όμως στην Ευρώπη μέσω διαφορετικών περιοχών και σε διαφορετικές εποχές.

Ο όρος Ρομ, με τον οποίο αυτοαποκαλούνται οι ίδιοι, σημαίνει άντρας ή σύζυγος. Στο κορυφαίο γαλλικό λεξικό «Le Petit Robert» σημειώνεται ότι ο όρος πρωτοεμφανίστηκε το 1857. Στο κορυφαίο αμερικανικό λεξικό, Merriam-Webster’s (11η έκδοση), αναφέρεται ότι ο όρος Ρομ πρωτοεμφανίστηκε το 1841 και δηλώνει τον σύζυγο. Όσο για τον όρο Gupsy (Γύφτος), αναφέρει ότι πρωτοεμφανίστηκε το 1537!

Οι Ρομά, για τους μη ομόφυλούς τους, χρησιμοποιούν τον όρο gadje, άκρως μειωτικό, που σημαίνει «άξεστος επαρχιώτης», «χωριάτης», «στουρνάρι» ή «βάρβαρος».

Η εξάπλωση των Ρομά στην Ευρώπη και τις άλλες ηπείρους – Οι δυσκολίες που συνάντησαν

Όπως αναφέραμε, από τον 9ο αιώνα, οι Ρομά είχαν εγκατασταθεί στη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Τον 15ο αιώνα, για να αποφύγουν τους πολέμους μεταξύ Βυζαντινών και Οθωμανών, εγκατέλειψαν σταδιακά τις περιοχές όπου κατοικούσαν και χάρη σε έγγραφα που τους χορήγησε το 1417-1418 ο βασιλιάς της Βοημίας, εγκαταστάθηκαν σχεδόν σε όλη την Ευρώπη. Το 1721, Πολωνοί τσιγγάνοι διέσχισαν τη Ρωσία και εγκαταστάθηκαν στη Σιβηρία.

Αντιμετώπισαν βέβαια και περιοριστικές νομοθεσίες εναντίον τους. Οι Ισπανοί τσιγγάνοι (Gitanos), από το 1499 ως το 1783, αντιμετώπισαν διώξεις. Ομοίως και οι Γάλλοι ομοεθνείς τους το 1539. Στην Αγγλία, το 1530, διατάχθηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα, αλλιώς θα φυλακίζονταν! Επίσης, οι πρώτες αναχωρήσεις τσιγγάνων για τις ευρωπαϊκές αποικίες στην Αμερική και την Αφρική, δεν ήταν εθελοντικές. Οι Ισπανοί, οι Βρετανοί και οι Πορτογάλοι επιχείρησαν μ’ αυτό τον τρόπο να απαλλαγούν από αυτούς. Επίσης, τσιγγάνοι μετείχαν στον αποικισμό της Λουϊζιάνας από τους Γάλλους.

Η γλώσσα των Ρομά λέγεται Ρομανί «Χρηστικό Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας», Ακαδημία Αθηνών, έκδ. 2014) και έχει μεγάλη ομοιότητα με τη σανσκριτική και τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες της Βόρειας Ινδίας. Αυτό, παρατηρήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα και οδήγησε στην ανακάλυψη της αρχικής κοιτίδας των Ρομά.

Σήμερα, είναι διασκορπισμένοι σχεδόν σε όλο τον πλανήτη, ζουν όμως κυρίως στην Κεντρική και Νότια Ευρώπη. Οι εκτιμήσεις για τον συνολικό πληθυσμό τους διαφέρουν, θεωρείται ωστόσο ότι ανέρχεται περίπου, σε 6.000.000.
πηγή
Πολύτιμες πληροφορίες για το άρθρο αυτό, αντλήσαμε από την εγκυκλοπαίδεια «ΠΑΠΥΡΟΣ-ΛΑΡΟΥΣ-ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ» (έκδ. 1993) και την εγκυκλοπαίδεια «ΔΟΜΗ» (εκδ. 2005).

Δείτε επίσης ο παπάς των Ρομά και Φάρος του κόσμου:

 

 

Αυτή είναι η πιο συχνή αμαρτία που κάνουμε

Αποτέλεσμα εικόνας για κατακριση

Η αμαρτία της γλώσσας είναι η συνηθέστερη και η πιο συχνή αμαρτία. «Ει τις εν λόγω ου πταίει, ούτος τέλειος ανήρ», λέει ο Απόστολος Ιάκωβος (Ιακ. 3,2).

Όταν ένας μετανοημένος άνθρωπος ξεκινά να βαδίσει τον δρόμο του Θεού – όταν αρχίζει να ζει σύμφωνα με τις εντολές του Θεού – πρέπει να πασχίζει να αποφύγει να αμαρτήσει με τη γλώσσα.
Συνέχεια ανάγνωσης

 

Δυνατός ο λόγος σου Άγιε του Θεού…

«Ὁ Κύριος κελεύει ἡμᾶς νὰ ἀγαπῶμεν Αὐτὸν ἐξ ὅλης ψυχῆς, ἀλλὰ πὼς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγαπᾷς Ἐκεῖνον τὸν Ὁποῖον οὐδέποτε εἶδες, καὶ πῶς νὰ μάθεις αὐτὴν τὴν ἀγάπην; Ὁ Κύριος γνωρίζεται ἐκ τῆς ἐνεργείας Αὐτοῦ εἰς τὴν ψυχήν. Ὅταν ὁ Κύριος ἐπισκεφθεῖ αὐτήν, ἡ ψυχὴ γνωρίζει ὅτι ἦτο ὁ προσφιλὴς Ἐπισκέπτης καὶ ἀνεχώρησεν, ἡ δὲ ψυχῇ ἐπιθυμεῖ καὶ ἀναζητεῖ Αὐτὸν μετὰ δακρύων: «Ποῦ ἐκρύβης, Φῶς μου; Ποῦ εἶσαι χαρά μου; Τὰ ἴχνη Σου εὐωδιάζουν ἐν τῇ ψυχῇ μου, ἀλλὰ Σὺ ἀπῆλθες, καὶ ἡ ψυχή μου Σὲ ποθεῖ, καὶ ἠκηδίασεν ἡ καρδία μου καὶ θλίβεται, καὶ οὐδὲν πλέον χαροποιεῖ ἐμέ, διότι ἐπίκρανα τὸν Κύριον, καὶ Αὐτὸς ἐκρύβη ἀπ᾿ ἐμοῦ».

Άγιος  Σιλουανός ο Αθωνίτης

 

Περί του υπολογιστή και της χρήσεώς του



Φωτογραφία του Δημητρης Ροδης.
«Ο υπολογιστής είναι κι αυτός μια εφεύρεση, όπως οι υπόλοιπες. 
Η Γραφή λέει:  «Πάντα μοι έξεστιν, άλλ’ ουκ εγώ εξουσιασθήσομαι υπό τινος». 
Αν με τον υπολογιστή ο άνθρωπος κάνει το έργο του Θεού και προς δόξαν Θεού, για παράδειγμα, εκδίδει Λειτουργικά βιβλία ή γραμματεία των Αγίων Πατέρων, τότε ο άνθρωπος σώζεται με αυτό…

Αν χρησιμοποιεί την τεχνολογία για κάθε ασχημία, και βίαια παιχνίδια, τότε είναι φανερό ότι χάνεται. 

Η ίδια τεχνολογία για τον ένα, είναι προς σωτηρία και για τον άλλο προς απώλεια.  Ο Θεός, να σας δίνει σοφία!»

~ Γέροντας Ιωάννης Κρεστιάνκιν, 

της Μονής των Σπηλαίων Πσκώφ