….πάρε τον παράδεισο μου και δος μου την «κόλασή» σου…

Φωτογραφία του χρήστη Αγιορειτικες διαδρομες.
Τις προάλλες συναντήθηκα με ένα γέροντα που αγαπώ πολύ. 

Είδες ποτέ τον Χριστό γέροντα τον ρώτησα. 
«Ναι πάτερ μου», μονολόγησε, με συστολή. 

«Πώς είναι Γέροντα;» 
«Όπως στα Ευαγγέλια πάτερ μου, αγνός, αγαθός, απλός και προσιτός». «Και πότε συνέβη αυτό», ήταν η αμέσως επόμενη γεμάτη θάμβος ερώτηση μου. «Όταν αγάπησα πολύ δίχως να περιμένω τίποτα πάτερ μου», ψιθύρισε ο γέροντας με χαμηλωμένα τα μάτια του, που είχαν ήδη πλημμυρίσει ερωτικά δάκρυα για τον Χριστό του. «Άδειασα σαν άνθρωπος και γέμισα Χριστό. Τα έδωσα όλα και δεν πήρα τίποτα. Τότε έρχεται Εκείνος όταν του μοιάσεις».

Αυτή η φράση, «Ο Χριστός έρχεται όταν του μοιάσουμε», σκαρφάλωσε στα πιο δύσβατα μονοπάτια της καρδιάς μου και άνοιξε χώρο μέσα μου. 
Ναι, η αγάπη. 
Εκείνη που ξέρει να θυσιάζεται και να χάνει.
 Να τα δίνει όλα δίχως να κρατάει λογαριασμό. 
Εκείνη που πεθαίνει για να ζήσεις ο άλλος. Που προδίδεται, σταυρώνεται κι όμως συγχωρεί. 
Που ξέρει να λέει και να εννοεί, πάρε τον παράδεισο μου και δος μου την «κόλαση» σου…

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

 

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΙΑΣ ΔΑΣΚΑΛΑΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για δασκαλα προσευχη
abriela Mistral (7 April 1889 – 10 January 1957) ήταν το ψευδώνυμο τής Lucila Godoy y Alcayaga: Χιλιανή ποιήτρια, διπλωμάτης, εκπαιδευτικός και ανθρωπίστρια ήταν η πρώτη Λατίνο-Αμερικανίδα συγγραφεύς που τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας (1945) για την λυρική της ποίησή της.

Εμπνευσμένη από ισχυρά συναισθήματα, η ποίηση της έγινε αιτία να αναδειχθεί το όνομα τής Μιστράλ σε σύμβολο υψηλών ιδανικών του για ολόκληρο τον κόσμο τής Λατινικής Αμερικής. Μερικά από τα κύρια θέματα τής ποίησής της είναι η φύση, η προδοσία, η αγάπη, η μητρική αγάπη, η θλίψη η ανόρθωση απ’ αυτή, τα ταξίδια και η Λατινική Αμερική.

Η προσευχή τής δασκάλας
Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω·
που φέρω το όνομα τής δασκάλας, που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη.
Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου·
που ούτε το κάψιμο τής ομορφιάς να είναι ικανό
να κλέψει την τρυφεράδα μου απ’ όλες τις στιγμές.
Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου
και περαστική την απογοήτευση.

Συνέχεια ανάγνωσης