ΜΕ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ

Αποτέλεσμα εικόνας για σημαια σταυρος

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.          16 Ἰανουαρίου 1822. Ὕστερα ἀπὸ τέσσερις αἰῶνες σκλαβιᾶς τὸ ἑλληνικὸ Ἔθνος διὰ τῶν νομίμων ἐκπροσώπων του στὴν Α´ Ἐθνοσυνέλευση τῆς Ἐπιδαύρου, διακηρύττει ἐπίσημα «ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων τὴν πολιτικὴν αὐτοῦ ὕπαρξιν καὶ ἀνεξαρτησίαν». Συγχρόνως ἀποφασίζει τὴν καθιέρωση ἑνιαίας σημαίας, ἡ ὁποία ὁρίζεται νὰ εἶναι γαλανόλευκη καὶ νὰ φέρει τὸ σύμβολο τοῦ Σταυροῦ.
.           Δὲν ἦταν αὐθαίρετη ἐπιλογὴ οὔτε τυχαία ἱστορικὴ συγκυρία τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἱερότερο σύμβολο τῆς χριστιανικῆς Πίστεως, ὁ Τίμιος Σταυρός, καθιερώθηκε ὡς ἀναπόσπαστο τμῆμα τῆς ἑλληνικῆς σημαίας, τοῦ ἐνδοξότερου ἐθνικοῦ μας συμβόλου. Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ τῆς Α´ Ἐθνοσυνελεύσεως, ποὺ ἐπικυρώθηκε καὶ ἀπὸ τὶς ἑπόμενες δύο Ἐθνοσυνελεύσεις, ἦταν ἡ ἐπίσημη ἀναγνώριση τοῦ κοινοῦ χαρακτηριστικοῦ ποὺ εἶχαν σχεδὸν ὅλες οἱ σημαῖες τῶν Ἀγωνιστῶν: τοῦ σημείου τοῦ Σταυροῦ.
.          Τὴν πρώτη ἐπίσημη σημαία τῆς Ἐ­παναστάσεως ὕψωσε ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης στὸ Ἰάσιο τῆς Μολδαβίας, στὶς 22 Φεβρουαρίου 1821. Ἡ σημαία αὐτὴ ἦταν τρίχρωμη καὶ στὴ μία πλευρά της εἶχε τὴν εἰκόνα τῶν ἁγίων Κωνσταν­τίνου καὶ Ἑλένης μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ καὶ τὴν ἐπιγραφὴ «ΕΝ ΤΟΥΤῼ ΝΙΚΑ». Τὸν Σταυρὸ ὡς τρόπαιο νίκης προέβαλε ὁ Ὑψηλάντης καὶ στὴν ἐμπνευσμένη Προκήρυξή του: «Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητον τοῦτον ζυγόν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα, νὰ κρημνίσωμεν ἀπὸ τὰ νέφη τὴν ἡμισέληνον, διὰ νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον δι’ οὗ πάντοτε νικῶμεν, λέγω τὸν Σταυρόν, καὶ οὕτω νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν Πατρίδα, καὶ τὴν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν ἀπὸ τὴν ἀσεβῆ τῶν ἀσεβῶν καταφρόνησιν».
.          Σημαία ὁλόλευκη μὲ Σταυρὸ πλαισιωμένο ἀπὸ στεφάνι δάφνης εἶχε ὁ Ἀετὸς τῆς Ρούμελης, ὁ Μᾶρκος Μπότσαρης. Τὸν Σταυρὸ εἶχε στὸ κέντρο τῆς σημαίας του κι ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ. Κι ὁ θρυλικὸς Παπαφλέσσας ὕστερα ἀπὸ τὴν πρώτη μεγάλη νίκη τῶν Ἑλλήνων, τὴν ἅλωση τῆς Τριπολιτσᾶς, προκειμένου νὰ ὑψώσει ἑλληνικὴ σημαία, ἔκοψε ἕνα κομμάτι ὕφασμα ἀπὸ τὸ γαλάζιο ράσο του, ἔσχισε καὶ δύο λωρίδες ἀπὸ τὴ λευκὴ φουστανέλλα τοῦ ἀγωνιστῆ Κεφάλα κι ἔφτιαξε αὐτοσχέδια «σημαία κυανὴ μὲ λευκὸν σταυρόν».
.          Ἀλλὰ ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ κυμάτιζε ἐπιβλητικὸς στὶς σημαῖες τῶν ὁπλαρχηγῶν, ἦταν ἐπίσης βαθιὰ χαραγμένος στὶς καρδιές τους καὶ τοὺς μετέδιδε θάρρος καὶ ἀνδρεία. Ἔλεγε ὁ ναύαρχος Μιαούλης: «Προχωροῦμε μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Σταυροῦ». Καὶ ὁ Ψαριανὸς ἥρωας Κανάρης μὲ τὸν δαυλὸ στὸ χέρι, πλάι στὴν τούρκικη ναυαρχίδα, τὴν κρίσιμη ὥρα φώναξε στοὺς ναῦτες του: «τὸν σταυρόν σας καὶ ρίξτε τοὺς γάντζους!»
.             Παράλληλα, τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, ὡς αἰώνιο σύμβολο θυσίας, ἐνέπνεε τοὺς Ἀγωνιστὲς νὰ μάχονται μὲ ἀξιοθαύμαστη αὐταπάρνηση καὶ ἀπόφαση θανάτου. Ἡ θυσία τοῦ Ἐσταυρωμένου συγκινοῦσε τὶς καρδιές τους καὶ δυνάμωνε μέσα τους τὸν πόθο νὰ προσφέρουν κι αὐτοὶ τὴ ζωή τους θυσία γιὰ τὸ Γένος, προκειμένου νὰ ἐλευθερωθεῖ ἡ Πατρίδα. Γι’ αὐτὸ κι ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης σημειώνει χαρακτηριστικά: «αὐτείνη ἡ πατρίδα δὲν λευτερώθη μὲ παραμύθια, λευτερώθη μ’ αἵματα καὶ θυσίες».

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ…

        ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ.jpg                                                                                  

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας

Ειπώθηκε κάποτε προσφυώς ότι ο στόχος της Νέας Εποχής δεν είναι ν’ αδειάσει τις ορθόδοξες εκκλησίες, αλλά να τις γεμίσει με κόσμο που θα έχει αλλοιωμένο φρόνημα.
Μετά από δεκαετίες μεθοδικής κι οργανωμένης δράσης των οργάνων που, ενορχηστρούμενα από τα κέντρα της Παγκοσμιοποίησης και του Σιωνισμού, εργάζονται για τον συστηματικό πνευματικό εκμαυλισμό του λαού μας και την αποδόμηση της γνήσιας ορθόδοξης πίστης, όσο βέβαια και της γλώσσας και της ιστορίας του, είναι φανερό πως ο εν λόγω στόχος έχει σε μεγάλο βαθμό ήδη επιτευχθεί. Σήμερα λοιπόν υπάρχουν πάρα πολλοί, ακόμη και μέσα στον λεγόμενο εκκλησιαστικό χώρο, που υποτιμούν συνειδητά όλη τη συζήτηση που έχει ανοίξει εδώ και αρκετά χρόνια σχετικά με τον Οικουμενισμό – και αναζωπυρώθηκε επ’ εσχάτων εξαιτίας της συνόδου της Κρήτης αλλά και των προσφάτων αποτειχίσεων κάποιων κληρικών μας έναντι των οικουμενιστών επισκόπων τους. Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΤΑ ΞΩΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για εξωκκλησια
Δεν γνωρίζω αν άλλη χριστιανική χώρα, όπως ή η Ελλάδα μας, έχει τόσα εξωκλήσια. Εξωκλήσια είναι τα έκκλησιδάκια πού βρίσκονται έξω από πόλεις καί χωριά. Αυτά τα εκκλησάκια ήταν σημεία εύλαβικής αναφοράς καί παρηγοριάς για τον άνθρωπο τής υπαίθρου. Είχαν αγιάσματα με ιαματικά ύδατα. Είχαν άγιες εικόνες, πού δάκρυζαν, χτυπούσαν, μιλούσαν, θαύματα ένεργούσαν. Ήταν αποκούμπια τού πονεμένου καί κουρασμένου ανθρώπου. Αύτά ήταν γι’ αυτούς τά νοσοκομεία, τά καταφύγια στον πόνο καί τις στενοχώριες τής πικρής ζωής. Ήταν κτισμένα έπειτα από κάποιο όνειρο, κάποια οπτασία ή κάποιο τάμα. Οίκοδομήθηκαν από φτωχούς χειρώνακτες, τις περισσότερες φορές με τους δικούς τους κόπους. Άρχιτέκτων ήταν ή βαθειά τους εύλάβεια, γι’ αύτό και ήσαν όμορφα, γουστόζικα. Ή κάθε γωνιά και ή κάθε πέτρα έχει τοποθετηθή με μεράκι. Και οι άνθρωποι που τα συντηρούν και ανάβουν τα κανδηλάκια και τα εύτρεπίζουνε στο διάβα τού χρόνου είναι όμορφοι, εύλαβεις, προσηνείς. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Αγιον Όρος: Δεκάδες Κελλιά διέκοψαν να μνημονεύουν τον Πατριάρχη

 

Ανεξέλεγκτη είναι η κατάσταση στην με το μνημόσυνο στον .

Πληροφορίες που καταφθάνουν στο ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ μιλούν για ένα Αγιο Όρος διαιρεμένο σε Πατριαρχικούς και μη.

Κελλιώτες μοναχοί έπαψαν να μνημονεύουν τον κ. Βαρθολομαίο επικαλούμενοι τις οικουμενιστικές του πράξεις και τακτικές.

«Πάνω από 50 σήμερα στο , αρνούμαστε να συμπεριλάβουμε στη μνημόνευση τον κ. Βαρθολομαίο», τονίζει στο ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ Κελλιώτης Ιερομόναχος.

«Πρέπει να μπει μια τάξη, να παρέμβουν τα αρμόδια όργανα», εξηγεί μοναχός που ανήκει στο πατριαρχικό μπλοκ.

Στα πρόθυρα να διακόψουν το μνημόσυνο είναι και δυο μοναστήρια.

 

 

http://www.vimaorthodoxias.gr/agioreitika-nea/agio-oros-dekades-kellia-diekopsan-na-mnimonevoun-ton-patriarchi/

 

ΤΑ ΚΤΙΣΤΑ ΦΩΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΑΚΤΙΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ κατὰ τὸν ἅγ. Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ

Ἡ αύθεντικὴ ἠχογράφηση Ὁμιλίας τοῦ μακαρ. Ἀρχιμ. Γεωργίου  (Καθηγ. τῆς Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου)
γενομένης εἰς τὸν Ἱ. Ν. τοῦ ἁγ. μεγαλομάρτυρος Δημητρίου Θεσσαλονίκης τῇ Β´ Κυριακῇ τῶν Νηστειῶν τοῦ 1984

Ἡ Ὁμιλία αὐτὴ συμπεριελήφθη στὴν ἔκδοση:
«Ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς Διδάσκαλος τῆς θεώσεως»,
Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου, Ἅγιον Ὄρος 2006, σελ. 11-47