Ὁ Ἅγιος Παΐσιος εἶχε μεγάλη ὀρθόδοξη εὐαισθησία, γι΄ αὐτὸ δὲν δεχόταν συμπροσευχὲς καὶ κοινωνία μὲ πρόσωπα μὴ ὀρθόδοξα

Ἱερομονάχου Ἰσαὰκ «Βίος Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου»

Ὁ Γέροντας ἦταν μοναχὸς μὲ ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα καὶ ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση. Οἱ ἐκκλησιολογικὲς του ἀπόψεις ἦταν ὀρθοδοξότατες. Πίστευε ὅτι ἡ Ἐκκλησία κατέχει τὸ πλήρωμα τῆς ἀποκαλυφθείσης Ἀλήθειας. Ἔλεγε: «Ὅ,τι ἔχει ἡ Ἐκκλησία εἶναι λαμπικαρισμένο». Ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων κατορθώνεται στὴν Ἐκκλησία. Αἰσθανόταν ὅτι ἀποτελεῖ μέλος της. Ὑπέτασσε τὸ θέλημά του καὶ θυσιαζόταν γιὰ τὸ καλό της. Ἀκόμη καὶ ἡ ἄσκησή του εἶχε ἐκκλησιαστικὴ ἀναφορά. Πίστευε ὅτι, «ὅταν διορθώσω τὸν ἑαυτό μου, διορθώνεται ἕνα κομμάτι τῆς Ἐκκλησίας». Ἡ ἀγάπη του γιὰ αὐτὴν ἦταν πολὺ μεγάλη. Γιὰ τὴν εὐστάθειά της ὑπέμεινε κόπους καὶ θυσίες, γιὰ τὴν δόξα της προσευχόταν συνεχῶς. Γιὰ τὴν ἑνότητά της ἀγωνίστηκε πολυτρόπως. Ἔγραφε: «Δὲν εἶμαι ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἔχουν κάνει τὴν Ὀρθόδοξον τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν κόμμα. Ἀγαπῶ τοὺς καλοὺς ἐργάτας τοῦ Χριστοῦ καὶ βοηθῶ ὅσο μπορῶ». Συνέχεια ανάγνωσης

 

Το θείο φως και οι μικρότητές μας

…..Γέροντα, το άκτιστο φως το βλέπει κανείς με τα αισθητά μάτια;
– Αν αφήσετε τις μικρότητες, θα σάς πώ.
– Γέροντα, μέχρι να απαλλαγούμε από τις μικρότητες, εσείς θα φύγετε… Κάντε το σαν πνευματική ελεημοσύνη!
– Όταν ήμουν στα Κατουνάκια, στο Κελλί του Υπατίου, ένα απόγευμα, αφού έκανα τον Εσπερινό με κομποσχοίνι, ήπια ένα τσάι και συνέχισα.Έκανα το Απόδειπνο και τους Χαιρετισμούς με κομποσχοίνι, και ύστερα έλεγα την ευχή. Όσο την έλεγα, τόσο έφευγε η κούραση και αισθανόμουν ξεκούραστος. Ένιωθα μέσα μου μια χαρά, που δεν μου έκανε καρδιά να κοιμηθώ· έλεγα συνέχεια την ευχή. Γύρω στις έντεκα την νύχτα γέμισε ξαφνικά το κελλί με ένα φως γλυκό, ουράνιο. Ήταν πολύ δυνατό, αλλά δεν σε θάμπωνε. Κατάλαβα όμως ότι και τα μάτια μου «δυνάμωσαν», για να μπορώ να αντέξω αυτήν την λάμψη.
Όσο ήμουν σε αυτήν την κατάσταση, μέσα στο θείο εκείνο φώς, ήμουν σ’ έναν άλλον κόσμο, πνευματικό. Αισθανόμουν μια ανέκφραστη αγαλλίαση, και το σώμα μου ανάλαφρο· είχε χαθή το βάρος του σώματος. Ένιωθα την Χάρη του Θεού, τον θείο φωτισμό. Θεία νοήματα περνούσαν γρήγορα από τον νού μου σαν ερωταποκρίσεις. Δεν είχα προβλήματα, ούτε θέματα να ρωτήσω, όμως ρωτούσα και είχα συγχρόνως και την απάντηση. Ήταν ανθρώπινα λόγια οι απαντήσεις, είχαν όμως και θεολογία, αφού ήταν θείες απαντήσεις. Και ήταν τόσο πολλά όλα αυτά, ώστε, αν τα έγραφε κανείς, θα γραφόταν άλλος ένας Ευεργετινός. Αυτό κράτησε όλη την νύχτα, μέχρι τις εννιά το πρωί. Όταν πια χάθηκε εκείνο το φώς, όλα μου φαίνονταν σκοτεινά. Βγήκα έξω και ήταν σαν νύχτα. «Τί ώρα είναι; Δεν έφεξε ακόμη;», ρώτησα έναν μοναχό που περνούσε από εκεί. Εκείνος με κοίταξε και μου απάντησε με απορία: «Τί είπες, πάτερ Παΐσιε;». «Τί είπα;», αναρωτήθηκα και μπήκα μέσα. Κοιτάζω το ρολόι και τότε συνειδητοποίησα τί είχε συμβή. Η ώρα ήταν εννιά το πρωί, ο ήλιος ήταν ψηλά, κι εμένα η ημέρα μου φαινόταν σαν νύχτα! Ο ήλιος δηλαδή μου φαινόταν ότι ίσα‐ίσα φώτιζε· σαν να είχε γίνει έκλει‐ψη ηλίου.
Ήμουν σαν έναν που πετιέται απότομα από το δυνατό φως στο σκοτάδι· τόσο μεγάλη ήταν η διαφορά! Μετά από εκείνη την θεϊκή κατάσταση βρέθηκα στην άλλη, την φυσική, την ανθρώπινη, και ξεκίνησα να κάνω όπως κάθε μέρα το πρόγραμμά μου. Έκανα λίγο εργόχειρο, έκανα την Ακολουθία των Ωρών με κομποσχοίνι, μετά την Ενάτη Ώρα έβρεξα λίγο παξιμάδι για να φάω, αλλά ένιωθα σαν ζώο που πότε ξύνεται, πότε βόσκει, πότε χαζεύει, και έλεγα μέσα μου: «Για δές με τί ασχολούμαι! Τόσα χρόνια έτσι τα πέρασα;». Μέχρι το απόγευμα είχα τέτοια αγαλλίαση, που δεν ένιωθα την ανάγκη να ξεκουραστώ.
Τόσο δυνατή ήταν η κατάσταση αυτή. Όλη εκείνη την ημέρα έβλεπα θαμπά· ίσα‐ίσα που μπορούσα να κάνω την δουλειά μου. Και ήταν καλοκαίρι· ο ήλιος έλαμπε. Την άλλη μέρα άρχισα να βλέπω τα πράγματα φυσιολογικά. Έκανα το ίδιο τυπικό, αλλά δεν ένιωθα πια έτσι, σαν ζώο.
Με τί χαζά πράγματα περνούμε τον καιρό μας και τί χάνουμε!
Γι’ αυτό, όταν βλέπω μικρότητες, κακομοιριές, χαμένα πράγματα, πολύ στενοχωριέμαι.
Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ ΣΤ’ «Περί Προσευχής»
 

Είπε Γέρων (των ημερών μας)

Αποτέλεσμα εικόνας για εκκλησια εργαστηριο αγιοτητας

Δεν είναι η Εκκλησία καί η Ορθοδοξία αυτό πού νομίζουν πολλοί ότι είναι , Θρησκεία,θρησκοληψία, τυπολατρεία κλπ, αλλὰ είναι το βίωμα καί η μετοχή στην προσωπική αλήθεια τοῦ Θεανθρώπου Χριστού ή, αλλιώς, αποκάλυψη Θεού. Δεν είναι το Πάσχα το αρνί καί η καλοπέραση αλλά ο ίδιος ο Χριστός ο Θεάνθρωπος ο εσταυρωμένος καί αναστημένος Κύριος. Ας σκεφτούμε τι σημαίνει το Πάσχα για την ζωή του καθενός μας, η οποία μέρα με την μέρα τελειώνει, καθώς η φθορά την τρώει καθημερινά. Το Πάσχα είναι το πέρασμα, η οδός γιά να γίνει ο άνθρωπος κατά χάριν Θεός, διότι γι’ αυτό πλάστηκε και όχι απλά γιά να ζήσει μια βιολογική ζωή που θα καταλήξει στο χώμα. Αλλά ως ψυχή καί σώμα να υπάρξει αιώνια μέσα από την σχέση με τον ίδιο τον Θεό προσωπικά. Σχέση προσωπική, ολοκληρωτική . Η ορθόδοξη πίστη είναι σχέση μέσα από τα μυστήρια και όχι μια φαντασίωση, φιλοσοφία η σκέψη…

 

Ελλάδα Έτος 2035 μ.Χ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΑ!

Η Νέα Εποχή θέλει όχι ν’ αδειάσουν οι Εκκλησίες αλλά να γεμίσουν με ανθρώπους που θα έχουν αλλοιωμένο το φρόνημα, την ορθόδοξο πίστη.
Ένας ιερέας κατεβαίνει τα σκαλιά μιας υπόγειας κρύπτης.
Δεν φοράει σταυρό και ράσα καθώς στην Ελλάδα έχει απαγορευτεί να δείχνεις φανερά το οποιοδήποτε θρησκευτικό σύμβολο….

Το σκεπτικό του νόμου ήταν ότι σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία που συνυπάρχουν πολλές θρησκευτικές ομάδες κανένας δεν πρέπει να δείχνει θρησκευτικά σύμβολα δημοσίως για να μην προσβάλει τον συνάνθρωπο του.
Ο Ιερέας βγάζει με τρεμάμενο χέρι μια Αγία Γραφή.
Είναι παλιά και κιτρινισμένη από την πάροδο του χρόνου. Πολλές σελίδες της είναι σε κακή κατάσταση και δύσκολα διαβάζονται….
Έχει απαγορευτεί η κυκλοφορία της Αγίας Γραφής και οι παραβάτες διώκονται αυστηρά και ο λόγος της απαγόρευσης της ήταν ότι κρίθηκε ως προπαγανδιστικό κείμενο που σκοπό είχε να διαφθείρει την Ελληνική κοινωνία και να την τάξει εναντίον της παγκόσμιας ειρήνης που πρέσβευε η νέα εποχή.
Κυκλοφορούσαν βέβαια ακόμα κάποια «αντίτυπα» αλλά ήταν παραλλαγμένα και είχε αφαιρεθεί από μέσα ότι θεωρήθηκε προσβλητικό για την νέα εποχή και την νέα παν-θρησκεία…
Ο Ιερέας ετοιμάζει την κολυμβήθρα. Είναι να βαφτίσει έναν άνθρωπο εκείνη την ημέρα Χριστιανό. Όμως η κολυμβήθρα δεν είναι όπως την ξέρουμε. Είναι ουσιαστικά μια μεγάλη μεταλλική μπανιέρα και ο λόγος είναι ότι αυτός που θα βαφτιστεί δεν είναι νήπιο αλλά ενήλικας.
Έχει καταργηθεί ο νηπιοβαφτισμός προ πολλού. Υπήρχε μεγάλη πολεμική στο ζήτημα αυτό και είχαν γίνει πολλά επεισόδια. Το κύριο επιχείρημα εναντίον του νηπιοβαφτισμού ήταν τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Δεν ήταν σωστό κατά την νέα-τάξη ο άνθρωπος να βαφτίζεται με το ζόρι όταν είναι νήπιο. Μετά την ενηλικίωση του ας αποφασίσει τι θέλει να κάνει. Έτσι από το 2020 οι Έλληνες δεν μπορούσαν πλέον να βαφτίσουν τα παιδιά τους. Έπρεπε να περιμένουν να αποφασίσει το ίδιο το παιδί.
Ωστόσο πολύ λίγοι Έλληνες πλέον αποφάσιζαν να βαφτιστούν έστω και ενήλικες. Ο λόγος απλός: Τα παιδιά φεύγαν από την οικογένεια νωρίς και πλέον δεν ήταν δυνατό οι γονείς να διδάξουν στα παιδιά τους τις αρχές και την πίστη.
Και οι δυο γονείς δουλεύανε νυχθημερόν με αποτέλεσμα τα παιδιά να πηγαίνουν από πολύ μικρή ηλικία σε ολοήμερα σχολεία στα οποία σχολεία τους γινόταν η ανατροφή που ήθελε η νέα εποχή.
Το μάθημα των θρησκευτικών είχε πλέον καταργηθεί σαν μάθημα που δίχαζε τους μαθητές και οι εικόνες είχαν αφαιρεθεί από τις σχολικές αίθουσες.
Η πρωινή προσευχή είχε αντικατασταθεί με ένα τραγουδάκι που αποτελούσε τον σχολικό ύμνο της νέας εποχής: “όλοι οι άνθρωποι ένα χρώμα μια φυλή μια θρησκεία μια γλώσσα…”
Η ιστορία πλέον είχε αλλάξει και διδασκόντουσαν μόνο κεφάλαια που δεν δημιουργούσαν εθνικές η θρησκευτικές αντιπαραθέσεις. Σε αυτό το κλήμα ο νέος ήταν αδύνατο να μάθει για τον Χριστό…
Ο Ιερέας σχεδόν δακρυσμένος ξεκινάει το μυστήριο. Θυμάται ακόμα τους παλαιούς τρόπους ο γέρο-Ιερέας και κάθε φορά που καλείται να τελέσει κάποιο μυστήριο στους λίγους εναπομείναντες Χριστιανούς η μνήμη του ανασύρει γεγονότα παλαιότερων εποχών. Θυμάται όταν ο τόπος ήταν Ορθόδοξος και οι Έλληνες τελούσαν περήφανοι τα μυστήρια στις Εκκλησίες. Τώρα οι Εκκλησίες έχουν καταργηθεί. Κατασπαταλούσαν το δημόσιο χρήμα είπαν και τις κλείσανε.
Οι δημοσιογράφοι φωνάζανε στα κανάλια ότι οι παπάδες έχουν κλέψει πολλά και πρέπει να πληρώσουν. Έτσι όχι μόνο η νέα εποχή έκλεισε τις δημόσιες Εκκλησίες αλλά φορολογούσε υπέρογκα και όποιον επιχειρούσε να ανοίξει μια ιδιωτική.
Με την έλλειψη μεγάλου αριθμού πιστών κανείς ιερέας πλέον δεν μπορούσε να καλύψει το έξοδο και έτσι οι εναπομείναντες ιερείς αναγκαζόντουσαν και τελούσαν τα μυστήρια σε σπίτια.
Άλλωστε τα περισσότερα μυστήρια είχαν πλέον απαγορευτεί να τελούνται δημοσίως υπό το πρόσχημα της θρησκευτικής ελευθερίας: Ο αγιασμός των υδάτων δεν τελούταν πλέον γιατί στις θάλασσες υπήρχαν και νεκροί που δεν ήταν Χριστιανοί και προφανώς δεν θα θέλανε να αγιαστούν. Στις λειτουργίες πλέον απαγορεύτηκε να μνημονεύεται ο Στρατός γιατί δεν ήταν όλοι οι φαντάροι Χριστιανοί.
Πλέον στην ορκωμοσία της βουλής δεν υπήρχε ιερέας αφού οι βουλευτές δεν ήταν όλοι Χριστιανοί και απαγορεύτηκε το μνημόσυνο των νεκρών με το επιχείρημα ότι δεν μπορεί να μας βεβαιώσει κάποιος που έχει πεθάνει αν ήταν Χριστιανός μέχρι το τέλος της ζωής του η όχι οπότε στην περίπτωση που λίγο πριν πεθάνει άλλαξε γνώμη και έγινε παγανιστής είναι σπίλωση της μνήμης του να του κάνει μνημόσυνο ο παπάς.
Πόσο είχε αλλάξει ο κόσμος! Ο γέρο-Ιερέας έχει τελειώσει το μυστήριο. 
Δεν μπορούν βέβαια να του δώσουν κάτι ως αντάλλαγμα οι λιγοστοί πιστοί που βρίσκονται εκεί καθώς πλέον το χρήμα έχει καταργηθεί…
Την θέση του έχει πάρει ένα τσιπάκι στο χέρι η στο μέτωπο…
Με αυτό μόνο μπορείς να κάνεις συναλλαγές και όσοι λιγοστοί δεν το έχουν πάρει περνάνε δύσκολα. Μόνο ευχαριστώ μπορούν να του πουν και να του φιλήσουν το χέρι.
Και ο γέρο Ιερέας τους δίνει την ευχή του: “Δύναμη παιδιά μου. Σύντομα, πολύ σύντομα θα είμαστε κοντά στον κύριο. Δεν έχει πολύ ακόμα ο κόσμος αυτός και εμείς δεν είμαστε του κόσμου τούτου. Πάμε αλλού,σε έναν κόσμο που θα είμαστε μαζί με τον γλυκό Ιησού…”
Ίσως το κείμενο φανεί υπερβολικό σε κάποιον αλλά αν αποκωδικοποιήσουμε το τι επιτέλους ζητάνε οι πολέμιοι της Ορθοδοξίας θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά είναι η απώτερη επιδίωξη τους…
Η Νεα Τάξη θα λειτουργήσει ακόμα πιο έξυπνα, δεν θα καταργήσει τις εκκλησίες, αλλά θα αλλιώσει την πίστη, σε τέτιο βαθμό ωστέ μέσα σε αυτές να μην λατρεύτε ο Χριστός, αλλά ένας άλλος »θεός».

Έτσι τα σχέδια μίας παγκόσμιας δικτατορίας, η κατάργηση κάθε έννοιας ελευθερίας
του ανθρώπου, ο ολοκληρωτικός έλεγχος μέσω της αχρήματης κοινωνίας, η εφαρμογή της εμφύτεσης του τσίπ RFID στο δεξί χέρι, θα μπορούν να εφαρμοστούν αφου οι χριστιανοί, θα έχουν ξεχάσει τι ακριβώς είναι όλα αυτά που θα βλέπουν να εξελίσονται στήν ζωη τούς.
Δείτε την διαδικασία εμφύτευσης μικροτσίπ που εφαρμόζεται στίς ΗΠΑ, Ολλανδία, Σουηδία, κτλ.
            
Η Νέα Εποχή θέλει όχι ν’ αδειάσουν οι Εκκλησίες αλλά να γεμίσουν με ανθρώπους που θα έχουν αλλοιωμένο το φρόνημα, την ορθόδοξο πίστη.
π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος

 

 

Ματαιότης τά πάντα!

«Γοργῶς βάδιζε. Μή χάνης καιρόν. Καθότι ὁ θάνατος μᾶς καταδιώκει ὡς κακός ὁδοιπόρος, ὁ δέ κόσμος ὑπάρχει ψεύτης· καί ὁ βίος εἶναι γεμᾶτος ἀπό παγίδες τοῦ Σατανᾶ, διπλοῦν ἐκφέρων τόν θάνατον εἰς ἡμᾶς. Ἡ δέ τοῦ κόσμου ἀπόλαυσις παράγει ὡσεί σκιά. Τά πάντα εἶναι ἐνύπνια, ὡς πομφόλυγες διαρρήγνυνται. Ματαιότης τά πάντα!»

Ὅσιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής

 

 

Με τη σιωπή, την ανοχή και την προσευχή ωφελούμε τον άλλον μυστικά

Όσιος Πορφύριος

Όταν βλέπουμε τους συνανθρώπους μας να μην αγαπούν τον Θεό, στενοχωρούμαστε. Με τη στενοχώρια δεν κάνουμε απολύτως τίποτε. Ούτε και με τις υποδείξεις. Ούτε αυτό είναι σωστό. Υπάρχει ένα μυστικό, αν το καταλάβουμε, θα βοηθήσουμε.

Το μυστικό είναι η προσευχή μας, η αφοσίωσή μας στον Θεό, ώστε να ενεργήσει η χάρις Του. Εμείς, με την αγάπη μας, με τη λαχτάρα μας στην αγάπη του Θεού, θα προσελκύσουμε την χάρι, ώστε να περιλούσει τους άλλους, που είναι πλησίον μας, να τους ξυπνήσει, να τους διεγείρει προς τον θείο έρωτα. Ή, μάλλον, ο Θεός θα στείλει την αγάπη Του να τους ξυπνήσει όλους. Ό,τι εμείς δεν μπορούμε, θα το κάνει η χάρις Του. Με τις προσευχές μας θα κάνουμε όλους άξιους της αγάπης του Θεού. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Δεν τα παρουσιάζω στους καθηγητές των Πανεπιστημίων, αλλά στον λαό, τον θεματοφύλακα της πίστεως.

Αποτέλεσμα εικόνας για Μονής Δοχειαρίου Γέροντας Γρηγόριος

Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου Γέροντας Γρηγόριος

Πιστεύω πως η πίστη μας είναι εξ αποκαλύψεως. Έτι πιστεύω πως η κατανόηση της θείας αποκαλύψεως είναι έλλαμψη του Αγίου Πνεύματος. Η ευχή προ των θείων αναγνωσμάτων στην θεία Λειτουργία αυτό μας λέγει: «Έλλαμψον εν ταίς καρδίαις ημών το της σης θεογνωσίας ακήρατον φως». Συνεπώς, δεν είναι ούτε γνώμες δικές μας, ούτε συστήματα και τρόποι μεταφράσεως.


Οι σημερινοί μεγάλοι θεολόγοι, σίγουρα μετά από πολλή άσκηση, νηστεία και προσευχή, και σπουδή εις την Εσπερίαν και νούν πλούσιον, μας παρουσιάζουν ότι γνώρισαν τις σχέσεις των προσώπων της Αγίας Τριάδος! Και η ενότητα έπαυσε πιά να είναι στην απρόσιτη και ακατάληπτη ουσία του Θεού, αλλά στο πρωτείο του Πατρός! Και ότι η Εκκλησία είναι εικόνα της Αγίας Τριάδος! Κατά συνέπειαν, όπως στην Αγία Τριάδα υπάρχει ένας πρώτος, έτσι και στην Εκκλησία πρέπει να υπάρχη ένας πρώτος!
Αυτά ούτε στην θεία αποκάλυψη τα βρίσκουμε, ούτε στην θεία παράδοση. Είναι πάνυ άγνωστα και στους αγίους Αποστόλους και στους αγίους Πατέρες. Και όλα αυτά, για να φθάσουμε στην επάρατη διδασκαλία του πρωτείου και του αλαθήτου του παπισμού!
Ένας παλιός καρδινάλιος έλεγέ μας: «Θα βρούμε εμείς τρόπο να σας παρουσιάσουμε το πρωτείο έτσι που να το αποδεχθήτε». Και να, που είχε και προφητικά χαρίσματα ο Τιμπρέ. Ορίστε λοιπόν, να καταργηθή το δημοκρατικό πολίτευμα της Εκκλησίας και να θεσπιστή ο ένας με πρωτείο και αλάθητο. «Άκουε ουρανέ και ενωτίζου η γη» (ας επικαλεσθώ τον προφήτη Ησαία) «Η Οικουμενική Σύνοδος δεν είναι θεσμός της Εκκλησίας, αλλά είναι ένα συμπτωματικό γεγονός»! Αν οι Οικουμενικές Σύνοδοι δεν ήτανε θεσμός, πως θεσπίσανε νόμους και Κανόνες;
Ακούστε κι άλλα: Η Εκκλησία τον Αυγουστίνο τον επίσκοπο Ιππώνος τον είπε ιερό Αυγουστίνο, δεν τον είπε άγιο. Η διάκριση της Εκκλησίας δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία. Τον Ισαάκ τον Σύρο δεν τον είπε άγιο, τον είπε αββά. Ο πρώτος έχει φοβερές αποκλίσεις πάνω στις οποίες στηρίζεται όλο το κατασκεύασμα της δυτικής θεολογίας. Και ο αββά Ισαάκ κάπου παρεκκλίνει. Σήμερα στον πρώτο κτίσαμε και ναούς και μοναστήρια και στον δεύτερο κατά θείαν αποκάλυψη που είχε ένας σύγχρονος ασκητής και προφήτης του Αγίου Όρους, του κολλήσαμε το «άγιος».
Έτσι, έχει πλήρη πιά εφαρμογή το «τα μεν οπίσω επιλανθανόμενοι, τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενοι», μέχρι του να γνωρίζουμε τις σχέσεις των προσώπων της Αγίας Τριάδος και να απορρίπτουμε ο,τι η Εκκλησία θέσπισε εν τη μεγίστη αυτής διακρίσει.
Όλα αυτά, να το πω λαικά, ίσως και λίγο άπρεπα, είναι κωλοτούμπες, που έχουνε δυστυχώς και θεατές και ακροατές. Ο Χριστός, που κρατάει το πηδάλιο της Εκκλησίας, και ουχί κάποιος πρώτος και αλάθητος, παρακαλούμε και δεόμεθα και ικετεύομε να το κρατήση σε σταθερή ρότα πορείας μέσα στα πελάγη του κόσμου. Ναυτία μας έπιασε και ζητούμε αντίδοτο, για να σταματήσουμε να αντραλιζώμαστε, και που; μέσα στο καράβι της Εκκλησίας.
Δεν έχω όραση, για να επεκτείνω τον λόγο. Γι᾽ αυτό σας δίνω, αγαπητοί μου χριστιανοί, αυτήν την φορά αυτά τα ολίγα, απλά και κατανοητά. Δεν τα παρουσιάζω στους καθηγητές των Πανεπιστημίων, αλλά στον λαό, τον θεματοφύλακα της πίστεως. Και σας παρακαλώ εύχεσθε στις καρδιές των νέων θεολόγων να υπάρχη έλλαμψη του Αγίου Πνεύματος και όχι εκλάμψεις του νού που ουδέποτε ηγεμόνευσε των παθών τους.
«Κατάστησον, Κύριε, τον νούν μας ηγεμόνα.»
Για να γίνη όμως αυτό, πρέπει να υπάρχη η προϋπόθεση της αγίας ασκήσεως…

 

«Όλα είναι στο χέρι του Θεού. Θα φύγουμε, όποτε Εκείνος δώσει το σύνθημα…»

Φωτογραφία του Ιγνάτιος Καζάκος.
Αρκετοί νέοι και νέες, νέα σε ηλικία παιδιά, μου γράφουν:
-Αχ, πάτερ, 

δεν θέλω τη ζωή μου.
Θέλω να πεθάνω.
Δεν θέλω να ζω.
Φτάνει πιά!
Οι δε μεγάλοι σε ηλικία μου λένε:
-Αχ, πάτερ, είμαι ηλικιωμένος, αλλά δεν θέλω να φύγω.
Νιώθω τόσο κοντά στο θάνατο. Είμαι έτοιμος πνευματικά, αλλά δειλιάζω. Θέλω να μείνω αρκετά στη ζωή.
Θέλω ακόμα να ζήσω, κι ας είμαι εβδομήντα ετών, είτε και πιο πολύ.
Είναι γλυκειά η ζωή, κι ας έχει τόσους πόνους και ατέλειωτες πίκρες!
________________
Οπότε, 

πόσο αντίθετα είναι αυτά τα δύο;
Μου έπεσε στο μάτι ένας στίχος του Διονύσιου Σολωμού:
«Όποιος φοβάται να ζήσει, 

έχει αρχίσει να γερνάει».
Όλα είναι στο χέρι του Θεού.
Θα φύγουμε όποτε Εκείνος δώσει το σύνθημα.
Το να τερματίσω μόνος μου τη ζωή; Σφάλμα τεράστιο!
Ζήσε!
Γέλα!
Ξέχνα.
Γέμισε ελπίδα τη ζωή σου!
Δεν μας είναι όλα ρόδινα, αλλά «Μέγας Συ Κύριε»!
«Γεννηθήτω το θέλημά Σου», και στα πικρά που μας παραχωρείς και στα γλυκά.
Μην κάθεσαι να μετράς τις ευτυχίες στα δάχτυλα, και τις θλίψεις στην αριθμομηχανή…δε βγάζεις άκρη!
Ο Θεός ξέρει.
Αισιοδοξία και πίστη μέσω ευχών και προσευχών…

π.Ιγνάτιος Καζάκος
Ηγούμενος της Μονής των Ποιμένων…
 

Ποιο καντηλι λεγεται ακοιμητο και γιατι αναβουμε το καντηλι σπιτι μας;

Ένα Καντήλι τοποθετείται επίσης στο εικονοστάσι του σπιτιού και ανάβεται κάθε μέρα, σύμφωνα με την ορθόδοξο παράδοση.
 Αποτέλεσμα εικόνας για ασβεστο καντηλι
Η λέξη καντήλι προέρχεται από τη λατινική candela=κερί. Στη χριστιανική Εκκλησία το Καντήλι τοποθετείται μπροστά στις άγιες εικόνες. Αυτό που τοποθετείται μπροστά στον Εσταυρωμένο, μέσα στο Ιερό Βήμα, διατηρείται πάντοτε αναμμένο και γι’ αυτό λέγεται «ακοίμητο» Καντήλι.
Μια συνήθεια που διατηρεί τον βαθύ χριστιανικό συμβολισμό της με το Φώς του Χριστού που φωτίζει κάθε άνθρωπο, που θερμαίνει την ελπίδα και που παρηγορεί και συντροφεύει στις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς.

Συνέχεια ανάγνωσης