Μαχητής του Χριστού ή του Πειρασμού;

 

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Είπα σε κάποιον μια φορά: «Τι είσαι εσύ; Μαχητής του Χριστού ή μαχητής του πειρασμού; Ξέρεις πως υπάρχουν και μαχητές του πειρασμού;».
Ο Χριστιανός δεν πρέπει να είναι φανατικός, άλλα να έχη αγάπη για όλους τους ανθρώπους.

Όποιος πετάει λόγια αδιάκριτα, και σωστά να είναι, κάνει κακό. Γνώρισα έναν συγγραφέα που είχε ευλάβεια πολλή, άλλα μιλούσε στους κοσμικούς. μα μια γλώσσα ωμή, που προχωρούσε όμως σε βάθος, και τους τράνταζε.
Μια φορά μου λέει: «Σε μια συγκέντρωση είπα αυτό και αυτό σε μια κυρία». Άλλα με τον τρόπο που της το είπε, την είχε σακατέψει. Την πρόσβαλε μπροστά σε όλους. «Κοίταξε, του λέω, εσύ πετάς στους άλλους χρυσά στεφάνια με διαμαντόπετρες, έτσι όμως που τα πετάς, σακατεύεις κεφάλια, Όχι μόνον ευαίσθητα άλλα και γερά». Ας μην πετροβολάμε τους ανθρώπους… χριστιανικά. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Ο σταυρός του Χριστού …

«Αν πάρεις με αγάπη τον Σταυρό του Χριστού, είναι πολύ ελαφρός, είναι σφουγγάρι, φελλός. Αν τον πάρεις απ’ την άλλη πλευρά, τότε είναι βαρύς και ασήκωτος.»

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

 

Ἅγιος Λουκᾶς Ἀρχιεπίσκοπος Κριμαίας: «Νὰ κρατᾶτε τὴν πίστη μας πού εἶναι αἰώνια καὶ ἀναμφισβήτητη»

…Ὁ πνευματικὸς κόσμος δὲν ἐρευνᾶται μὲ τὶς μεθόδους ποὺ ἐρευνοῦμε τὸν ὑλικὸ κόσμο. Οἱ μέθοδοι αὐτὲς εἶναι ἐντελῶς ἀκατάλληλες γιὰ νὰ ἐρευνοῦμε μ’ αὐτὲς τὸν πνευματικὸ κόσμο…. Ὑπάρχουν φαινόμενα τὰ ὁποῖα ἡ ἐπιστήμη ποτὲ δὲν θὰ μπορέσει νὰ τὰ ἐξηγήσει γιατί δὲν χρησιμοποιεῖ τὶς κατάλληλες μεθόδους…Μπορεῖ ἡ ἐπιστήμη νὰ μᾶς πεῖ πῶς ὁ μεγάλος προφήτης Ἠσαΐας 700 χρόνια πρὶν τὴ γέννηση τοῦ Χρίστου προεῖπε τὰ πιὸ σημαντικὰ γεγονότα τῆς ζωῆς Του; Νὰ μᾶς ἐξηγήσει τὴν διορατικὴ χάρη ποὺ ἔχουν οἱ ἅγιοι καὶ νὰ μᾶς πεῖ, μὲ ποιὲς φυσικὲς μεθόδους ἀπέκτησαν οἱ ἅγιοι αὔτη τὴν χάρη καὶ πῶς μποροῦσαν μόλις ἔβλεπαν ἕναν ἄνθρωπο ἄγνωστο ἀμέσως νὰ καταλαβαίνουν τὴν καρδιά του καὶ νὰ διαβάζουν τὶς σκέψεις του; Χωρὶς νὰ περιμένουν ἀπὸ τὸν ἐπισκέπτη ἐρώτηση ἔδιναν ἀπάντηση σ’ αὐτὰ ποὺ τὸν προβλημάτιζαν. Ἂς μᾶς ἐξηγήσουν μὲ ποιὸν τρόπο προέλεγαν οἱ ἅγιοι τὰ μεγάλα ἱστορικὰ γεγονότα τὰ ὁποῖα μὲ τὸν καιρὸ πραγματοποιοῦνταν ἀκριβῶς ὅπως τὰ εἶχαν προφητέψει… Μὴν σκανδαλίζεστε ὅταν ἀκοῦτε αὐτὰ ποὺ λένε κατὰ τῆς πίστεως. Ἀφοῦ αὐτοὶ ποὺ τὰ λένε δὲν καταλαβαίνουν τὴν οὐσία της… Ἐσεῖς νὰ θυμάστε πάντα τὴν βασικὴ ἀρχὴ ποὺ γνώριζαν πολὺ καλὰ οἱ πρῶτοι χριστιανοί. Αὐτοὶ θεωροῦσαν δυστυχισμένο τὸν ἄνθρωπο ποὺ γνωρίζει ὅλες τὶς ἐπιστῆμες, δὲν γνωρίζει ὅμως τὸν Θεό. Καὶ ἀντίθετα θεωρούσαν μακαριο αὐτὸν ποὺ γνωρίζει τὸν Θεό, ἔστω καὶ νὰ μὴν γνώριζε ἀπολύτως τίποτα ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα. 
Νὰ φυλάγετε αὐτὴ τὴν ἀλήθεια σὰν τὸ μεγαλύτερο θησαυρὸ τῆς καρδίας σας, προχωρᾶτε εὐθεία καὶ μὴν….
 

“Άνοιξε τα χέρια σου!… Μια…, δύο…, τρεις…”, και σου δίνει δύο–τρεις σταγόνες αγάπης!

π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος: 


 Οι άνθρωποι έχουν πολλά ελαττώματα και ιδιοτροπίες. Να τους διορθώσουμε όλους, είναι αδύνατον. Δεν μένει, λοιπόν, άλλη λύση από το να μάθουμε να υπομένουμε και να τους ανεχόμαστε όλους.

Αρκετοί άνθρωποι είναι αγνώμονες. Αν περιμένουμε ανταπόδοση, θα στεναχωρηθούμε. Αν όμως δεν περιμένουμε, τότε θα είμαστε ήρεμοι.
Από τους ανθρώπους, να δεχόμαστε ό,τι μας δίνουν. 
Σε κάποιον προσφέρεις ένα πέλαγος αγάπης. Κι αυτός ανταποκρίνεται με τον εξής τρόπο: παίρνει ένα σταγονόμετρο και σου λέει: “Άνοιξε τα χέρια σου!… Μια…, δύο…, τρεις…”, και σου δίνει δύο–τρεις σταγόνες αγάπης!
Τί, να κάνουμε;! Δεκτό κι αυτό!
Όταν σας αδικούν οι άνθρωποι, να ξέρετε ότι αποκτάτε μετοχές στον Ουρανό. Όταν μας αδικούν οι άνθρωποι, μας δικαιώνει ο Θεός. Γενικά, τους ανθρώπους να τους δεχόμαστε όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε εμείς να είναι…

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2017/09/blog-post_99.html?m=1
 

Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος:«Ἀπὸ τὸ μέγεθος τῶν θλίψεων πού σου στέλνει ὁ Θεός, καταλαβαίνεις πόση τιμή σου κάνει, διότι ἀνάλογη μὲ τὴ λύπη ποῦ δοκιμάζεις εἶναι καὶ ἡ παρηγοριὰ πού δέχεσαι»

Αποτέλεσμα εικόνας για ισαακ  συρος

Ἁγίου Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου

Πνευματικὲς ἐμπειρικὲς συμβουλὲς γύρω ἀπὸ τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὶς θλίψεις
Ὅπως πλησιάζουν τὰ βλέφαρα τὸ ἕνα τὸ ἄλλο, ἔτσι καὶ οἱ πειρασμοὶ εἶναι κοντὰ στοὺς ἀνθρώπους. Καὶ αὐτὸ τὸ οἰκονόμησε ὁ Θεὸς νὰ εἶναι ἔτσι, μὲ σοφία, γιὰ νὰ ἔχουμε ὠφέλεια. γιὰ νὰ κρούεις δήλ. ἐπίμονα, ἐξαιτίας τῶν θλίψεων, τὴ θύρα τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ καὶ γιὰ νὰ μπεῖ μέσα στὸ νοῦ σου, μὲ τὸ φόβο τῶν θλιβερῶν πραγμάτων, ὁ σπόρος τῆς μνήμης τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ πᾶς κοντά του μὲ τὶς δεήσεις, καὶ νὰ ἁγιασθεῖ ἡ καρδιά σου μὲ τὴ συνεχῆ ἐνθύμησή του. Καὶ ἐνῶ ἐσὺ θὰ τὸν παρακαλεῖς, αὐτὸς θὰ σὲ ἀκούσει… Ὁ πορευόμενος στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ τὸν εὐχαριστεῖ γιὰ ὅλες τὶς θλίψεις ποὺ τὸν βρίσκουν, καὶ νὰ κατηγορεῖ καὶ νὰ ἀτιμάζει τὸν ἀμελῆ ἑαυτό του, καὶ νὰ ξέρει ὅτι ὁ Κύριος, ποὺ τὸν ἀγαπᾶ καὶ τὸν φροντίζει, δὲ θὰ τοῦ παραχωροῦσε τὰ λυπηρά, γιὰ νὰ ξυπνήσει τὸ νοῦ του, ἂν δὲν ἔδειχνε κάποια ἀμέλεια. Ἀκόμη μπορεῖ νὰ ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς κάποια θλίψη, διότι ὁ ἄνθρωπος ἔχει ὑπερηφανευθεῖ, ὅποτε ἂς τὸ καταλάβει καὶ ἂς μὴν ταραχθεῖ κι ἂς βρίσκει τὴν αἰτία στὸν ἑαυτό του, ὥστε τὸ κακὸ νὰ μὴ γίνει διπλό, δήλ. νὰ ὑποφέρει καὶ νὰ μὴ θέλει νὰ θεραπευθεῖ. Στὸ Θεὸ ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τῆς δικαιοσύνης, δὲν ὑπάρχει…
ἀδικία. Αὐτὸ νὰ μὴν περάσει ἀπὸ τὸ νοῦ μας.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Θέλει παλληκαριά, για να κοπή η κατάκριση.

Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου

-Γέροντα, τι θα με βοηθήση να μην κατακρίνω;
– Όλα είναι πάντοτε έτσι όπως τα σκέφτεσαι εσύ;
– Όχι, Γέροντα.


– Ε, τότε να λες: «Δεν σκέφτομαι πάντοτε σωστά πολλές φορές κάνω λάθος. Να, στην τάδε περίπτωση σκέφθηκα έτσι και βγήκε ότι είχα άδικο. Στην τάδε περίπτωση έκρινα και έπεσα έξω, οπότε τον αδίκησα τον άλλον. Επομένως δεν πρέπει να ακούω τον λογισμό μου». Ο καθένας μας λίγο- πολύ έχει περιπτώσεις που έπεσε έξω στην κρίση του.

Αν φέρη στον νου του τις περιπτώσεις που έκρινε και έπεσε έξω, τότε θα αποφεύγη την κατάκριση. Αλλά και μια φορά να μην έπεσε έξω και να είχε δίκαιο, πού ξέρει τα ελατήρια του άλλου; Ξέρει πώς έγινε κάτι; Να μη βγάζουμε εύκολα συμπεράσματα.

Κι εγώ, όταν ήμουν νέος, είχα την κατάκριση ψωμοτύρι. Επειδή ζούσα λίγο προσεκτικά και είχα μια ψευτοευλάβεια, ό,τι μου φαινόταν στραβό, το έκρινα. Γιατί, όταν στον κόσμο ζη κανείς λίγο πνευματικά, μπορεί να βλέπη πολλά κουσούρια στους άλλους και να μη βλέπη αρετές. Εκείνους που καλλιεργούν την αρετή μπορεί να μη τους βλέπει, γιατί ζουν στην αφάνεια, αλλά να βλέπη τους άλλους που κάνουν αταξίες και να τους κατακρίνη. «Αυτός, λέει, κάνει έτσι, εκείνος περπατεί έτσι, ο άλλος κοιτάζει έτσι …;». Ξέρετε τι είχα πάθει μια φορά; Είχαμε πάει με ένα γνωστό μου να λειτουργηθούμε σε ένα μοναστήρι στο Μονοδένδρι, εννιά ώρες περίπου μακριά από την Κόνιτσα. Όταν μπήκαμε στον ναό, ο γνωστός μου στάθηκε στο αναλόγιο, για να ψάλη, και εγώ πήγα στο στασίδι πίσω από τον ψάλτη παρακολουθούσα κι έψελνα σιγανά. Κάποια στιγμή ήρθε μια γυναίκα με μαύρα, σχετικά νέα, στάθηκε δίπλα μου και συνέχεια με κοιτούσε.
Με κοιτούσε, έκανε τον σταυρό της με κοιτούσε, έκανε τον σταυρό της …; Είχα αγανακτήσει. Βρέ, παιδάκι μου, έλεγα μέσα μου, τι σόι άνθρωπος είναι αυτή; Μέσα στον κόσμο, μέσα στην εκκλησία, τί με κοιτάζει έτσι;». Εγώ τις αδελφές μου, όταν περνούσαν στον δρόμο δίπλα μου, δεν τις έβλεπα. Πήγαιναν μετά και έκαναν παράπονα στην μάνα μας: «Με είδε ο Αρσένιος, έλεγαν, και δε μου μίλησε!» . «Καλά, μου έλεγε μετά η μητέρα μου, βλέπεις τις αδελφές σου στον δρόμο και δεν τις μιλάς;». «Εγώ θα κοιτάζω αν αυτή που περνάει δίπλα μου είναι η αδελφή μου; της έλεγα.

Ένα σωρό σόι έχουμε. Αυτό θα κάνω;». Θέλω να πω, είχα κάτι τέτοιες ακρότητες. Να περνά τώρα δίπλα σου η ίδια σου η αδελφή και να μην της μιλάς! Τέλος πάντων …! Μόλις λοιπόν τελείωσε η Θεία λειτουργία, πήγε αυτή η μαυροφόρα και παρακάλεσε τον ιερέα να μου πη να πάω στο σπίτι της, γιατί έμοιαζα πολύ με το παιδί της που είχε σκοτωθή στον πόλεμο!
Όταν πήγα στο σπίτι της, είδα την φωτογραφία του παιδιού της πραγματικά, μοιάζαμε σαν αδέλφια! Αυτή η καημένη με κοιτούσε μέσα στην εκκλησία και έκανε τον σταυρό της σαν να έβλεπε το παιδί της. Κι εγώ έλεγα: «Την αθεόφοβη, μέσα στην εκκλησία πώς κοιτάζει!». Ω, μετά ξέρετε πώς με είχε λειώσει αυτό το περιστατικό; «Για δες, είπα, εσύ να κάνης τέτοιους λογισμούς, ότι ποιος ξέρει τι γυναίκα είναι και μεσ’ στην εκκλησία να μην ντρέπεται καθόλου …; και αυτή η φουκαριάρα να έχη χάσει το παιδί της και να έχη τον καημό της!».
Μια άλλη φορά κατέκρινα τον αδελφό μου που ήταν φαντάρος. Μου έστειλε μήνυμα ο σιτιστής: «Έδωσα στον αδελφό σου δύο μπετόνια με λάδι τι έγιναν τα μπετόνια;». «Μα, αυτός εκεί πέρα, είπα, έφερνε στο σπίτι τους στρατιώτες και τους φιλοξενούσαμε, τώρα πώς τόκανε αυτό, να πάρη λάδι από τον στρατό;». Οπότε πιάνω και γράφω στον αδελφό μου αγανακτισμένος ένα γράμμα …; Κι εκείνος μου απαντάει: «Τα μπετόνια να τα ζητήσης από την νεωκόρο της κάτω εκκλησίας»!
Αυτός το λάδι το είχε στείλει στην εκκλησία της κάτω Κόνιτσας, γιατί ήταν φτωχή. «Χρόνια πολλά, είπα τότε στον εαυτό μου. Την άλλη φορά κατέκρινες εκείνη την φουκαριάρα τώρα τον αδελφό σου. Άλλη φορά τίποτε-τίποτε!». Θέλω να πω, όταν είδα ότι έπεφτα έξω στις κρίσεις μου, εξέταζα τον εαυτό μου: «Στην τάδε περίπτωση είχα πει για τον άλλον ότι ενήργησε έτσι, αλλά τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Άλλη φορά άλλο συμπέρασμα είχα βγάλει κι αλλιώς ήταν».
Έτσι έβαλα τον εαυτό μου στη θέση του. «Άλλη φορά, είπα, δεν θα κρίνης καθόλου. Τελεία- παύλα! Είσαι στραβός και όλα στραβά και ανάποδα τα βλέπεις. Κοίταξε να γίνης σωστός άνθρωπος». Και μετά, όταν μου φαινόταν κάτι στραβό, έλεγα: «Κάτι καλό θα είναι, αλλά εγώ δεν το καταλαβαίνω όσες φορές έβαλα αριστερό λογισμό, έπεσα έξω». Όταν πλέον σιχάθηκα τον εαυτό μου, με την καλή έννοια, όλους τους δικαιολογούσα για τους άλλους έβρισκα πάντα ελαφρυντικά και μόνον τον εαυτό μου κατέκρινα. Αλλά, εάν ο άνθρωπος δεν παρακολουθή τον εαυτό του, όλα τα περνάει απαρατήρητα και μετά στην Κρίση θα είναι αναπολόγητος.
Θέλει παλληκαριά, για να κοπή η κατάκριση.
Από το βιβλίο: «ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ» ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Ε΄

 

 

Η πίστη του Χριστού δεν είναι ιδιοκτησία μας να την κάνουμε ότι θέλουμε

orthodoxiaonline-256.jpg

Πολλοί μεγαλόσχημοι μιλούν στις μέρες μας για τα κοινά στοιχεία ανάμεσα στις θρησκείες και μάλιστα λένε πως ουσιαστικά δεν μας χωρίζει και τίποτα, άλλα λένε όμως οι Άγιοι της Εκκλησίας μας και ως Άγιος μιλά και ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.
«Όλοι θέλομε να δώσει ο Θεός ενότητα πίστεως στον κόσμο. Μα εσείς τα μπερδεύετε τα πράγματα.
Άλλο η συμφιλίωσις των ανθρώπων, και άλλο η συμφιλίωση των θρησκειών.
Ο Χριστιανισμός επιβάλλει ν’ αγαπάμε με όλη μας την καρδιά τους πάντες, όποια πίστη και αν έχουν!
Συγχρόνως όμως μας διατάζει να κρατάμε αλώβητη την πίστη μας και τα δόγματά της.
Σαν χριστιανοί πρέπει να ελεείτε όλο τον κόσμο, όλους τους ανθρώπους! Ακόμη και την ζωή σας να δώσετε γι αυτούς.
Αλλά τις αλήθειες Του Χριστού δεν έχετε το δικαίωμα να τις θίξετε.
Γιατί δεν είναι δικές σας.
Η πίστη Του Χριστού δεν είναι ιδιοκτησία μας να την κάνωμε ο,τι θέλομε»!
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς – «Επιστολές»

 

Ο γλυκύτερος του Όρους

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος

Αχ, ο Γέροντας Αιμιλιανός… Το χαμόγελο του, η αγγελική φυσιογνωμία του, η γλυκύτητα της πρακτικής θεολογίας του.

Ο Γέρων Αιμιλιανός βίωσε αισθητά τη Χάρι του Θεού ήδη από νεαρή ηλικία, όταν ακόμη νεότατος, ούτε καν τριάντα ετών, ασκούνταν στην Ιερά Μονή Δουσίκου του Αγίου Βησσαρίωνος.

Μία νύχτα, στη Δουσίκου, κατά την ώρα που προσεύχονταν, εισήλθε σε διλήμματα σε ότι αφορούσε ορισμένες αποφάσεις που έπρεπε να πάρει για το μέλλον του. Θα έμενε ο Αιμιλιανός στο μοναστήρι; Θα γινόταν ιεραπόστολος; Θα εμπλούτιζε τις γνώσεις του με σπουδές; Υπήρχαν και άλλες πολλές δυσκολίες από πρόσωπα και γεγονότα, τα οποία του είχαν γεννήσει ένα πλήθος διλημμάτων.

 

«Μα, Θεέ μου, το πρόσωπο Σου θέλω να δω!!» ξέσπασε ο Αιμιλιανός. «Δε θέλω κάτι άλλο!!».

«Εκείνη την ώρα που φώναζε δυνατά» μάς μεταφέρει τα γεγονότα ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας, Αρχιμ. Ελισσαίος, «το κελλί του το περιέλουσε ένα φως».

Δεν ήταν το φως της λάμπας, ούτε κάποιο συναφές με τα φώτα που γνωρίζουμε μέσα στον κόσμο.

«Και, τότε, κατάλαβε» διηγείται ο Γέροντας Ελισσαίος για τον πολυαγαπημένο Γέροντα του, «ότι αυτός είναι ο Θεός: το φως!». Ήταν ο ίδιος ο Χριστός που είχε επισκεφθεί τον Αιμιλιανό.

«Το φως είναι ο Θεός» επισημαίνει εύστοχα ο Γέρων Ελισσαίος ο Σιμωνοπετρίτης. «Αυτό το φως που θα το ονομάζαμε: το φως που ξυπνάει την καρδιά».

Έτσι κάπως ξύπνησε η καρδιά του νεαρού Αιμιλιανού, ανακουφιζόμενος πια από τα διλήμματα του. «Τελείωσε» είπε από μέσα του, «θα μείνω στον μοναχισμό!».

Την ίδια νύχτα, όταν κατέβηκε ο Αιμιλιανός να λειτουργήσει, παρατήρησε γύρω από την Αγία Τράπεζα ότι όλα ήταν φως! Συλλειτούργησε εκείνην τη νύχτα με τον παπά Δημήτριο τον Γκαγκαστάθη, με τον οποίον τα επόμενα χρόνια συνδέθηκε στενά και του απέδιδε μεγάλο σεβασμό.

Οι δυο τους, εκείνην τη νύχτα, είδαν τον ίδιον τον Άγιο Βησσαρίωνα να περνάει πίσω από την Αγία Τράπεζα κατά την ώρα του Χερουβικού.

«Τον είδες;» είπε ο πατήρ Δημήτριος.

«Μη μιλάς τώρα…» αποκρίθηκε ψιθυριστά ο Αιμιλιανός.

«Αυτή ήταν η αρχή της μυστικής του εμπειρίας» λέει ο Γέροντας Ελισσαίος για τον πολυαγαπημένο Γέροντα του, «η οποία μετά του άνοιξε τον δρόμο και τον έστρεψε ολοκληρωτικώς και πλήρως αφοσιωμένο προς τον μοναχισμό».

Ο Γέρων Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης είχε πάντα ένα γλύκασμα στον λόγο του σαν να μιλούσε κάποιο πριγκιπόπουλο. Χαλύβδωνε, όμως, τα όσα εξέφερε με μία σπάνια αυστηρότητα και ακρίβεια, που σου θύμιζε πρίγκιπα σε πόλεμο, ο οποίος δεν υποχωρεί στη λεπτομέρεια του οπλισμού του, στην άκρως επισταμένη προετοιμασία του στρατεύματος του.

Κ.Γ.Π. – Ιούλιος 2017
πηγή

 

Εξομολόγηση …

Αποτέλεσμα εικόνας για ΝΕΟΣ ΑΝΤΡΑΣ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΗ ΜΕ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙΑ

Πριν  από λίγα χρόνια σ’ ένα ορθόδοξο αντρικό μοναστήρι έξω από την  Θεσσαλονίκη έγινε το εξής:

 Κάποιος άγνωστος άντρας ζήτησε
 να εξομολογηθεί στον πνευματικό
της Μονής. Ο άντρας ήταν νέος και
 υπερμοντέρνος με σκουλαρίκια,
 χαϊμαλιά και τέτοια, κάτι μεταξύ
 χίππυ και αναρχικού.Ακούστε
 εξομολόγηση: ‘’Παπά μου πριν
 από έξι χρόνια τα ‘’έφτιαξα’’
 με μια κοπέλα. Είχαμε ελεύθερες
 σχέσεις και
την γκάστρωσα. Αυτή ήταν
 καλόψυχη και δίκαιη αλλά ανώριμη
 και ανέτοιμη για μάνα.
 Πανικοβλήθηκε μπροστά στην
ευθύνη της μητρότητας της και
 μου ξεκαθάρισε ορθά-κοφτά ό,τι,
 αν συμφωνήσω κι εγώ, το ρίχνει το
 παιδί στο άψε-σβήσε. Αν όμως θέλω
 το παιδί, να το γεννήσει αυτή, να
 μου το παραδώσει και να
 εξαφανιστεί, αρνούμενη κάθε
 δέσμευση γάμου, συμβίωσης και
 μητρότητας’’.Εγώ
 μέσα μου, πες το συνείδηση, πες το
 φωνή Θεού, αρνιόμουν τον άδικο
 χαμό του άφταιγου αθώου παιδιού
 μας. Της είπα: ‘’να ρωτήσω πρώτα
 τους γονείς μου και τους γονείς
 σου, σαν μεγάλους και έμπειρους
 στην ζωή’’.Και από τις δυο
 μεριές κοφτή, επίμονη, κοινή
 απάντηση. ‘’Ρίχτο να
 ξεμπερδεύουμε’’. Τ’’ αρνήθηκα
 έντρομος, κατηγορηματικά.
 Στους εννιά μήνες, η κοπέλα μου
 γέννησε το παιδί μας, ένα
 υγιέστατο αγοράκι. Ούτε τόλμησε
 να το βαστάξει, για να μη το
 πονέσει και δεθεί μαζί του.
 Πανικόβλητη μου το έβαλε στην
 αγκαλιά μου και κλαίγοντας
 εξαφανίστηκε.Το παιδάκι το
 μεγάλωσα μόνος μου, κατάμονος
 και αβοήθητος και να το μαζί μου,
 τώρα κλείνει τα πέντε. Σε λίγο θα
 πάει πρώτη δημοτικού.Κόκκαλο
 ο πνευματικός. Κάτι πήγε να πει
 στο παλληκάρι για την άτακτη
 αλλοπρόσαλλη εξωτερική του
 εμφάνιση. Δαγκώθηκε όμως,
 κρατήθηκε γιατί υποκλίθηκε
 μπρος στο μεγαλείο της ψυχής του!
 Φίλησε ο παππούλης το χέρι του
 παιδιού, του διάβασε συγχωρητική
 ευχή, χωρίς να τον ελέγξει στο
 παραμικρό!
 Περάσανε άλλα τρία χρόνια και το
 παλληκάρι ξανάρθε με μια
 μορφονιά λαμπερή από καλοσύνη.
 Δεύτερη εξομολόγηση: ‘’Άκου
 παπά μου θαύμα. Ο Χριστός μου μ’
 έστειλε αυτό τον Άγγελό του, την
 γυναίκα μου. Ερωτευτήκαμε
 παράφορα. Παντρευτήκαμε και
 δέχθηκε με πολύ χαρά τον γιό μου
σαν δικό της γεννητούρι. Έτσι
 μεγαλώνει με πολύ αγάπη και
 υπομονή και μένα τον άντρα της
 και τον γιόκα μου. Ο Χριστός μας
 παππούλη προνόησε και μου
 έστειλε καλή σύζυγο και μάνα.
Απόσπασμα του βιβλίου “Η ζωή διδάσκει τον Χριστό” υπό μοναχού Ι. Αθήναι,

2017.