Ο θρήνος της ελληνικής υπερηφάνειας!

 

Αποτέλεσμα εικόνας για η ελλαδα διαλυεται

Ο θρήνος της ελληνικής υπερηφάνειας!

Αντιστράτηγος (ε.α) Νικόλαος Ταμουρίδης

Ελλάδα, έτος 2017 μετά Χριστόν! Έτος θαυμαστόν!

Έτος υπερηφάνειας! Επιτέλους εμείς οι νεοέλληνες νοιώθουμε υπερήφανοι!

Υπερήφανοι για τα ‘’δημοκρατικά’’ μας αισθήματα. Υπερήφανοι για τον »ανθρωπισμό» μας! Υπερήφανοι για τον »διεθνισμό» μας!

Υπερήφανοι για τις πολύχρωμες gay παρελάσεις! Οι στρατιωτικές και οι μαθητικές πρέπει να καταργηθούν γιατί τονώνουν το εθνικό φρόνημα!

Υπερήφανοι γιατί ονομάζουμε τα Σκόπια »Μακεδονία». Σιγά το πράμα!

Υπερήφανοι γιατί ουσιαστικά παραδώσαμε τα νησιά μας σε δυτικούς και ανατολικούς αλλοεθνείς κι αλλόθρησκους! Τι κι αν χύθηκαν ποταμοί αίματος για να ελευθερωθούν;

Υπερήφανοι που στο Αιγαίο και στη Θράκη αλωνίζουν οι Τούρκοι! Τι κι αν αποτελούν προπύργια του Ελληνισμού;

Υπερήφανοι γιατί στα σχολειά μας επιτέλους επικρατεί αναρχία, βιάζεται η αγία μας γλώσσα, καταργούνται τα θρησκευτικά, οι άριστοι στιγματίζονται. Τι τη θέλουμε την εθνική παιδεία;

Υπερήφανοι γιατί διώξαμε από τη χώρα το μείζον των Ελληνικών επιχειρήσεων. Τι κι αν η ανεργία στη χώρα καλπάζει;

Υπερήφανοι που εκατοντάδες χιλιάδες νέοι μας επιστήμονες μετανάστευσαν στο εξωτερικό για να επιζήσουν. Τι πειράζει; Το δημογραφικό μας πρόβλημα θα το λύσουν οι ξένοι!

Υπερήφανοι γιατί υπογράφουμε ταπεινωτικές συμφωνίες για να πάρουμε δανεικά. Τι κι αν υποθηκεύουμε το μέλλον των επόμενων γενεών; Εμείς να ‘μαστε καλά.

Υπερήφανοι γιατί επιτέλους γκρεμίσαμε τα εθνικά μας τείχη για να περάσουν εκατοντάδες χιλιάδες ξένοι στη χώρα μας. Και επιπλέον γιατί σε χρόνο μηδέν τους στεγάζουμε, τους σιτίζουμε και τους επιδοτούμε. Τι πειράζει που χιλιάδες Έλληνες κοιμούνται στο δρόμο ή κάτω απ’ τα γεφύρια και ψάχνουν στα σκουπίδια για το καθημερινό τους φαγητό;

Υπερήφανοι γιατί (υποκριτικά;) δακρύσαμε, γιατί κλάψαμε για τα τους δύστυχους πρόσφυγες και μετανάστες! Ας τους δώσουμε λοιπόν τώρα την ελληνική ιθαγένεια για να τους απαλύνουμε τον πόνο. Έτσι, σύντομα θα έχουμε άλλο ένα εκατομμύριο ‘’έλληνες’’ στη χώρα μας! Τι πειράζει που αυτοί δεν θα έχουν με εμάς καμία κοινή καταγωγή, κοινή θρησκεία, κοινή ιστορία, κοινή πολιτιστική κληρονομιά, κοινά ιδεώδη, κοινά εθνικά χρώματα; Αρκεί που έδρασαν και πάλι τα ευαίσθητα ελληνορθόδοξα αισθήματά μας, ακούγοντας τα κλάματα των κροκοδείλων στα σύγχρονα πλυντήρια εγκεφάλων που μας καθηλώνουν καθημερινά με τις ώρες στον άνετο καναπέ μας!

Υπερήφανοι που κάνουμε ότι ακριβώς λένε τα πολιτικά και δημοσιογραφικά ζόμπι, που έξω από τις υγρές κρυψώνες τους κελαηδούν στα ζεστά τηλεοπτικά παράθυρα και ο απόλυτος φαρισαϊσμός των ΜΜΕ αγγίζει το απόγειό του.

Υπερήφανοι που υπακούσαμε στα κελεύσματα αυτών που καθημερινά κατηγορούμε ότι έχουν έρθει στη χώρα μας και υποχρεώνουν τους αδύναμους πολιτικούς μας να πουλάνε ότι πολύτιμο έχουμε και να αποδομούν κάθε πυλώνα ισχύος του έθνους.

Υπερήφανοι γιατί επιτέλους χτυπάμε αυτή τη μισητή Ορθοδοξία! Αυτός είναι ο μεγάλος εχθρός του συστήματος! Γι αυτό λοιπόν, έξω από το Σύνταγμα της χώρας! Γι αυτό λοιπόν, τζαμιά! Τζαμιά και μιναρέδες παντού, να εξαφανιστούν οι εκκλησιές και τα καμπαναριά!

Υπερήφανοι γιατί ως Ελληνική Εκκλησία αφήσαμε ακατήχητο το λαό μας, έρμαιο του σύγχρονου άκρατου αμοραλισμού!

Υπερήφανοι για την πολιτική μας ορθότητα! Γιατί εμείς δεν είμαστε ‘’οπισθοδρομικοί’’ ή ‘’αναχρονιστικοί’’ ή »ομοφοβικοί» ή ‘’ξενοφοβικοί’’. »Είμαστε όλοι πρόσφυγες»! Είμαστε »αλληλέγγυοι»!

Τώρα πλέον είμαστε αληθινά υπερήφανοι!

 Γιατί σ’ αυτά τα χώματα, τα ποτισμένα από αρχαία και πρόσφατα αίματα προγόνων, ο ελληνισμός χάνεται, η ορθοδοξία διαλύεται!

 Τώρα πλέον, μπορούμε να θρηνήσουμε το μέλλον της Ελλάδας. Έτσι κι αλλιώς, μάθαμε να κλαίμε…

 

 

Αντιστράτηγος (ε.α) Νικόλαος Ταμουρίδης                                       Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ

Μέλος Διοικούσας Επιτροπής Ελεύθερης Πατρίδας

Ο θάνατος του Φώτη Κόντογλου και η θαυμαστή «πληροφορία» από τον Άγιο Εφραίμ…

 

Ο Φώτης Κόντογλου γεννήθηκε στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας 
στις 8 Νοεμβρίου 1895 και πέθανε στην Αθήνα στις 13 Ιουλίου 1965. 

Το παρακάτω περιστατικό αναφέρεται στις τελευταίες του στιγμές 
στο νοσοκομείο και την θαυμαστή πληροφορία που είχε η γυναίκα 
του από τον Άγιο Εφραίμ τον θαυματουργό.

-Περνούσε δύσκολες ημέρες στο νοσοκομείο ο αείμνηστος Φώτης 
Κόντογλου, και η γυναίκα του Μαρία Κόντογλου, ήταν γονατιστή 
και προσευχόταν για την θεραπεία του, επικαλούμενη τον Μεγάλο 
μας Άγιο Εφραίμ. 
Ας μην ξεχνάμε, ότι η αγιασμένη χείρα του χαρισματούχου 
αγιογράφου, είχε φιλοτεχνήσει την πρώτη εικόνα του Αγίου μας! 
Η Μαρία Κόντογλου περίμενε λοιπόν από τον Άγιο κάτι.

Και τι μεγαλύτερη βοήθεια θα μπορούσε να βρει απ’ αυτή, 
το να δει εκείνη ακριβώς την ώρα που προσηύχετο, την ψυχή του 
Φώτη Κόντογλου να την κρατά ο Άγιος Εφραίμ, και μέσα σε τόση 
δόξα να την οδηγεί στον Ουρανό!
Παραξενεύτηκε βλέποντας όλα αυτά! Τι τάχα να σήμαιναν; 
Κείνη την ώρα λοιπόν διέλυσε την απορία της κάποιο τηλεφώνημα
νοσοκομείο, που της ανακοίνωνε ότι ο άνδρας της πέταξε 
ανάλαφρα στον Ουρανό! 
Ο Άγιος ήταν στ’ αλήθεια ο συνοδός του!

Από το βιβλίο: 
«Οπτασίαι και Θαύματα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Εφραίμ του Θαυματουργού» 
– Γ΄τόμος (Έκδοση Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου – 
Όρος Αμώμων Αττικής).
πηγή/αντιγραφή

Αγιορείτες και «Αγιορείτες» – Δύο διαφορετικές φωνές από τον Άγιον Όρος του χθές και του σήμερα!

 

Σχετική εικόνα

Όταν οι αγιορείτες έλεγαν την σκάφη σκάφη και τα σύκα σύκα…

«Ἀποκηρύσσομεν τὰ τοιαῦτα φιλενωτικὰ συνθήματα καὶ φιλενωτικᾶς τάσεις καὶ μένομεν στερεοὶ καὶ ἀκλόνητοι εἰς τὴν Ὀρθόδοξον ἠμῶν Πίστην»

 

Ἐν Ἁγίω Ὄρει τὴ 23η Ἰανουαρίου 1964 

Πρὸς τὸν εὐσεβῆ Ὀρθόδοξον ἑλληνικὸν λαὸν καὶ ἅπαν το πλήρωμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας 

Οἱ κάτωθι Ἁγιορεῖται Πατέρες, Καθηγούμενοι, Ἱερομόναχοι καὶ Μοναχοί, λαβόντες γνῶσιν διὰ τὰ ἐσχάτως τεκταινόμενα ἐναντίον τῆς ἀμωμήτου Ὀρθοδόξου ἠμῶν Πίστεως ὑπὸ τῆς Παπικῆς Ἀνταρσίας καὶ τὰ φιλενωτικὰ συνθήματα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καὶ τῶν συνεργατῶν του, διακηρύσσομεν στεντορεία τὴ φωνὴ ὅτι ἀποκηρύσσομεν τὰ τοιαῦτα φιλενωτικὰ συνθήματα καὶ φιλενωτικᾶς τάσεις καὶ μένομεν στερεοὶ καὶ ἀκλόνητοι εἰς τὴν Ὀρθόδοξον ἠμῶν Πίστην, ἀκολουθοῦντες ὅσα προεφύτευσαν οἱ Θεηγόροι Προφῆται καὶ ἐδίδαξαν οἱ Θεοκήρυκες Ἀπόστολοι, ὅ των Θεοφόρων Πατέρων Σύλλογος, αἱ ἑπτὰ ἅγιαι Οἰκουμενικοὶ Σύνοδοι καὶ αἱ Τοπικαὶ τοιαῦται, ἔχοντες ἐπὶ κεφαλῆς τὸν ἀκρογωνιαῖον Λίθον Χριστὸν τὸν Θεὸν ἠμῶν καὶ ἐν γένει ἐμμένομεν εἰς ὅσα ἡ Ὀρθόδοξος ἠμῶν Πίστις διδάσκει εἴτε διὰ γραφίδος εἴτε διὰ τῆς Παραδόσεως, ἀποκρούοντες τὴν «Ἕνωσιν» ἢ «Ἑνότητα» ὅπως τὴν ἀποκαλοῦν ἐσχάτως οἱ φιλενωτικοί. 

Ἐὰν οἱ Καθολικοὶ καὶ οἱ λοιποὶ αἱρετικοὶ θέλουν νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν, νὰ ἔλθουν αὐτοὶ προσπίπτοντες καὶ ζητοῦντες τὸ ἔλεος, ἀσπαζόμενοι εἰς τὸ ἀκέραιόν τα δόγματα καὶ Παραδόσεις τῆς….ἀμωμήτου ὀρθοδόξου ἠμῶν Πίστεως καὶ ὄχι νὰ τρέχωμεν ἠμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι πρὸς τοὺς αἱρετικούς. 

Ποιοῦμεν ἔκκλησιν πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην νὰ παύση ἐξακολουθῶν τὰς φιλενωτικᾶς του ἐνεργείας, καθόσον, ἐὰν συνεχίση, θ’ ἀποκηρύξωμεν καὶ αὐτόν.

 Προσεπιδηλοῦμεν ὅτι θέλομεν ἀγωνισθῆ μέχρις ἐσχάτης ἠμῶν ἀναπνοῆς διὰ τὴν Ὀρθοδοξίαν μας, χύνοντες καὶ αὐτὸ τὸ αἷμα μας ἐὰν τὸ καλέση ἡ ἀνάγκη, μιμούμενοι τοὺς ἀειμνήστους Προκατόχους μας καὶ ἀναφωνοῦντες μετὰ Ἰωσὴφ τοῦ Βρυεννίου, «Οὐκ ἀρνηθησόμεθά σου φίλη Ὀρθοδοξία, οὐ ψευσόμεθά σε πατροπαράδοτον σέβας, οὐκ ἀφιστάμεθά σου Μῆτερ Εὐσέβεια, ἐν σοῖ ἐγεννήθημεν καὶ σοὶ ζῶμεν καὶ ἐν σοῖ κοιμηθησόμεθα, εἰ δὲ καλέσειε καιρός, καὶ μυριάκις ὑπέρ σου τεθνηξόμεθα». 

Συγχαίρομεν τὸν Γεραρὸν Προκαθήμενον τῆς Ὀρθοδόξου Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἅπασαν τὴν Ὀρθόδοξον Ἑλληνικὴν Ἱεραρχίαν διὰ τὴν σθεναρᾶν στάσιν τῶν ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας μας καὶ δηλοῦμεν ὅτι εἴμεθα παρὰ τὸ πλευρόν των.

Ὁ Καθηγούμενος τοῦ αγ. Διονυσίου Ἀρχιμ. Γαβριὴλ καὶ οἱ σὺν ἐμοὶ ἐν Χῶ ἀδελφοί.
Ὁ Καθηγούμενος τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου τοῦ ὁσίου Γρηγορίου Ἀρχιμ. Βησσαρίων καὶ οἱ σὺν ἐμοὶ ἐν Χῶ ἀδελφοί.
Ὁ Καθηγούμενος τῆς ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας Ἀρχιμ. Χαράλαμπος.
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ι.Μ. Ξενοφῶντος Ἀρχιμ. Εὐδόκιμος καὶ οἱ σὺν ἐμοὶ ἐν Χῶ ἀδελφοί.
Οἱ Ἐπίτροποι τῆς Ι. Μονῆς τῶν Ἰβήρων Γ. Ἀγαθάγγελος, Προηγ. Μεθόδιος, Γ. Γερβάσιος. Ἀθανάσιος Ἰβηρίτης ἱερομ. Καὶ ἅπασα ἡ ἐν Χριστῷ ἠμῶν ἀδελφότης.
Θεοκλητὸς Μοναχὸς Διονυσιάτης, Ἡσυχαστήριον τοῦ Ἁγίου Γερασίμου.
Γαβριὴλ Ἱερομόναχος Πνευματικὸς
Γ. Γελάσιος Σιμωνοπετρίτης Γ. Ἠσύχιος Ἱερομόναχος Σιμωνοπετρίτης
Γ. Νεόφυτος Ἱερομόναχος Σιμωνοπετρίτης Ὁ Δίκαιός της Ι. Σκήτεως Ἰβήρων                       Ἱερομόναχος Νεῖλος καὶ οἱ σὺν ἐμοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί.
Προηγ. Κοσμᾶς Φιλοθεΐτης Α’ Ἐπίτροπος .
Ὁ Προηγ. Εὐμένιος Φιλοθεΐτης ὑπογράφει μ’ ὅλη του τὴν καρδιά.
Ὁ Γραμματεὺς Ι.Μ.Καρακάλου Γέρων Εὐθύμιος, Προϊστάμενος.
Οἱ ἐν Προβάτα ἠσυχασταὶ ἅγιοι Πατέρες. Ὅ του Ρωσικοῦ Κελλίου Τίμιος Σταυρός, Ἱερομ. Μητροφάνης. Ἱεροδιάκονος Δημήτριος καὶ Συνοδία.

~ «Αν έχεις πόλεμο με έναν άνθρωπο, ή θα νικηθείς ή θα νικήσεις. Αν έχεις πόλεμο, όμως, με την Εκκλησία…»

 


Φωτογραφία της Ηρώ-Ρούλα Γκαργκάσουλα.

Από πόσους πολεμήθηκε η Εκκλησία..
Αλλά ποτέ δεν νικήθηκε!
Πόσοι τύραννοι!
Πόσοι Στρατηγοί!
Πόσοι βασιλείς! (…)

Που είναι η Εκκλησία;
Υψώνεται υπεράνω του Ουρανού και λάμπει περισσότερο και από τον ήλιο. 

Είναι οδυνηρό νά κλωτσάει κανείς σε μυτερά καρφιά.
Δεν χαλάει τα καρφιά. Τα ποδιά του ματώνει. Τα κύματα δεν την διαλύουν την Πέτρα. 
Αυτά διαλύονται σε αφρό…
Τίποτε δεν εiναι δυνατότερο από την Εκκλησία, άνθρωπε.
Αν έχεις πόλεμο
με έναν άνθρωπο,
ή θα νικηθείς ή θα νικήσεις.
Αν έχεις πόλεμο, όμως,
με την Εκκλησία,
είναι αδύνατον να νικήσεις…
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

«Πεθαίνω εγώ, πεθαίνει ο κόσμος όλος».

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ζησε το σημερα αποφθεγματα

 

Είπε Γέρων :Δεκάδες άνθρωποι, γνωστοί μου, τις τελευταίες δεκαετίες, πέθαναν περιμένοντας πολέμους, καταστροφές, επιδρομές, τη Δευτέρα Παρουσία, το τέλος του κόσμου, κάποιο χάραγμα το ’82, το ’99, το 2000, το 2012 και πάει λέγοντας.
Δεν χάρηκαν τη ζωή τους με τρόπο ουσιαστικό, δεν έζησαν την κάθε τους μέρα με απλότητα ενώπιον του Χριστού, παρά έτρεμαν και προσδοκούσαν φοβισμένα κι άρρωστα κάτι που τελικά δεν έγινε.
Μιλάμε για προφητείες, απειλές και σενάρια καταστροφής.

Από το 1983 τα θυμάμαι εγώ, τότε που ήμουν παιδί, στο γυμνάσιο.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που κράταγα τη λαμπάδα της Ανάστασης, κι αντί να χαρώ σαν παιδί την Ανάσταση και τη Ζωή, σκεφτόμουν φοβισμένος αυτό που είχε πρόσφατα προφητέψει ο τάδε γνωστός ή άγνωστος κι αόρατος αγιορείτης, ή άλλος πνευματικός άνθρωπος, ή το ημερολόγιο των Μάγια, των Ίνκας, του Νοστράδαμου και άλλων παρόμοιων, ότι ¨μετά το Πάσχα, ετοιμαστείτε, θα γίνει πόλεμος¨, ¨θα συγκρουστούμε με πλανήτες, κομήτες και άλλα πετούμενα¨!

Οράματα, θαύματα, αποκαλύψεις, αγγελοφάνειες κλπ, ήταν το φόντο όλων αυτών των καταστάσεων, που έρχονταν να τις κάνουν πιο ισχυρές, και να δώσουν κύρος αδιαμφισβήτητο.

Άντε να τολμήσεις να πεις ότι όλα αυτά δεν στέκουν ή είναι πλάνη ή είναι γέννημα αρρωστημένων μυαλών! Θα σε θεωρούσαν αυτόματα αιρετικό και πλανεμένο.
Και εννοείται ότι, κανείς απ’ αυτούς που τρομοκράτησαν τόσο και τόσο κόσμο με απειλές και υποσχέσεις προφητικές, δεν ζήτησε μετά την πανηγυρική του διάψευση δημοσίως συγγνώμη.
Κανείς απ’ αυτούς τους ανθρώπους που έλεγαν ¨αυτό είναι το τελευταίο μας ειρηνικό Πάσχα¨, ¨έρχεται πόλεμος¨, ¨μαζέψτε κονσέρβες¨, ¨αγοράστε κανα οικοπεδάκι να έχετε καμία κοτούλα¨ κλπ κλπ άπειρα, δεν κρίθηκε, δεν απολογήθηκε, δεν υπέστη συνέπειες.
Κανείς!!!

Γιατί όλα αυτά;
Διότι ο άνθρωπος αρέσκεται στις ελπίδες της επιφάνειας, που δεν αγγίζουν τις βαθιές χορδές και πτυχές της ψυχής του.
Θέλει σώνει και καλά στην εποχή του να γίνουν μεγάλα και τρομερά πράγματα, και μαζί με το δικό του βιολογικό τέλος να σημάνει και το τέλος του σύμπαντος.

¨Πεθαίνω εγώ, πεθαίνει ο κόσμος όλος¨.

Αυτό που κυκλοφορεί υποσυνείδητα στα έγκατα του ψυχισμού μου είναι αυτή η έννοια: ¨Ο κόσμος υπάρχει όσο υπάρχω εγώ¨.

Δεν μπορεί να χωνέψει ότι ¨ναι, κι εγώ θα πεθάνω, όπως τόσοι και τόσοι πέθαναν και πεθαίνουν, και η ζωή θα συνεχιστεί κανονικά, και θα υπάρχει μέλλον και συνέχεια για πολλές γενιές ακόμα. Χωρίς εμένα!! Το δέχομαι ταπεινά, μπαίνω στην ουρά, χαίρομαι τη ζωή μου όσο πάει ακόμα, και μετά θα παραδοθώ κι εγώ όπως οι πρόγονοί μου. Στη γη σωματικά, και στο Θεό ψυχικά¨.

Μια φορά, γύρω στο 2000, κάποιος πολύ θερμόαιμος με όλα αυτά τα θέματα με είχε τρομοκρατήσει πάλι, για το επερχόμενο τέλος, για καταστροφές και για το χάραγμα, και για κάθε λογής συμφορά.
Όμως ο ίδιος εκείνο ακριβώς τον καιρό, παραδόξως, έχτιζε σπίτι αρκετών εκατομμυρίων!!
Τη μισή μέρα την πέρναγε στα τηλέφωνα μιλώντας για απειλές πολέμων και παρόμοια σενάρια τρόμου, και την άλλη μισή μέρα έψαχνε μάρμαρα Πεντέλης για το μπάνιο, και φανταχτερούς πολυέλεους για το σαλόνι. Εκεί άρχισα κάπου να ψιλιάζομαι ότι κάτι δεν πάει καλά σε όλη αυτή την ιστορία, την αντιφατικότητα και σχιζοφρένεια που κρύβεται πίσω απ’ αυτές τις ¨αγωνίες¨.

Συμπέρασμα δικό μου, μα όχι υποχρεωτικά και δικό σου:
Ας χαρούμε την κάθε μέρα.
Ας είμαστε έτοιμοι να φύγουμε αν θέλει ο Θεός την κάθε μέρα.
Ακόμα και σήμερα.
Με ευγνωμοσύνη για το τώρα, απολαμβάνοντας τον άρτον ημών τον επιούσιον.
Προσευχή, εκκλησιαστική ζωή εσωτερικής καλλιέργειας και οχι διασπαστικής εξωστρέφειας.
Ταπείνωση, αγάπη, ένωση με το Χριστό δια των Μυστηρίων Του.

Νομίζω αυτά τα κλειδιά μάς άφησε ο Χριστός.
Και είναι αρκετά.

Κι όταν γίνει ό, τι γίνει, (δεν λέμε ότι δεν θα γίνει ό,τι είπε ο Χριστός), όποια κι αν είναι αυτή η στιγμή, θα κάνω ό, τι καλυτερο και φωτισμένο μπορώ, ζώντας μέσα στην κοινωνία και την Εκκλησία του Χριστού.
Για μένα, και για όσους αγαπώ.

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

«Δεύτερη ζωή δεν έχει…»

 

Αναρωτιέμαι μερικές φορές:
είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία;
Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν;
Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

Μούτρα. Νʼ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα.
Τη μέρα, την κάθε σου μέρα.
Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις.
Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.
Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές.
Να περιμένεις μεγάλες στιγμές.
Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου. Συνέχεια ανάγνωσης

«Ας μην πεθάνει απόψε, Κύριε!»

 

Μήνες νοσηλευόταν στο μεγάλο Νοσοκομείο ο κύριος Πέτρος. Ήταν το βαρύτερο περιστατικό στην πτέρυγά του.
Από το διπλανό του κρεβάτι στο θάλαμο είχαν περάσει πολλοί άρρωστοι. Άλλοι έφευγαν γρήγορα για να συνεχίσουν υγιείς τη ζωή τους, και άλλοι για την αιώνια ζωή.

Ήταν εύκολος να πιάνει γνωριμίες και καθέναν που έφερναν στο διπλανό του κρεβάτι, με ευγενικό και χαρούμενο τρόπο προσπαθούσε να τον βοηθήσει να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει. Το είχε βάλει στόχο του όλο το διά­στημα που θα ήταν στο Νοσοκομείο. Καί είχε σχεδόν εκατό τοις εκατό επιτυχίες. Αυτό τον ανακούφιζε από τους πόνους που τον κρατούσαν ακόμη στο Νοσοκομείο.

Μιά μέρα έφεραν στο διπλανό κρεβά­τι ένα νέον άντρα από τα ­Επτάνησα, τον Αλέξη, που είχε πάθει ρήξη του ενός ­νεφρού. ­Παρουσιάστηκαν ­προβλήματα και στην καρδιά του και στα πνευμόνια του, γιατί ήταν και­ ­μανιώδης ­καπνιστής. Υπέφερε πολύ. Τρία μερόνυχτα τινα­­­ζο­ταν στο κρεβάτι του σαν το ψάρι ε­­­ξω από τα νερά του. Δεν μπορούσε να αναπνεύσει, βογγούσε ασταμάτητα. Πο­νού­σε ­αβάσταχτα.

Η γυναίκα του δίπλα του φαινόταν α­­­πελπισμένη. Δούλευε η καημένη σ’ ένα ξενοδοχείο, και την είχαν απολύσει. Δεν είχαν συγγενείς στο νησί, γι’ αυτό τα τρία παιδάκια τους, μόλις έφυγαν για το Νοσοκομείο, τα εμπιστεύτηκαν σε μια καλή γειτόνισσά τους. Ξένη τώρα στη μεγάλη πόλη παραστέκεται με θλίψη στον άντρα της, με μόνο εφόδιο την πίστη στο Θεό και στη χάρη του αγίου Διονυσίου, του προστάτη του νησιού τους.

Ο Πέτρος με την οικογένειά του προσπαθούν να συμπαρασταθούν στον Α­­λέξη και στη γυναίκα του όσο ­μπορούν. Οι γιατροί μπαινοβγαίνουν ­βιαστικοί. Σκύβουν προσεκτικά με τα ­ιατρικά τους όργανα επάνω του. Είναι ­αμίλητοι. Εν­ταση επικρατεί στο δω­μάτιο. Κα­ποια στιγμή η κόρη του Πέτρου τον πλησιά­ζει και του λέει στο αυτί του:
–Πατερούλη, ο κύριος Αλέξης είναι πο­λυ κρίσιμα. Απόψε μάλλον ­τελειώνει, είπε ένας γιατρός στη γυναίκα του, που είναι έξω στο διάδρομο και κλαίει πολύ. Θα πάω κοντά της να της κάνω παρέα. Εσύ ξέρεις, προσευχήσου!

–Καλά, πήγαινε, αλλά όχι! Δεν ­πρέπει να πεθάνει απόψε! Όχι απόψε, παιδί μου!

–Γιατί, πατέρα μου;

–Γιατί δεν προλάβαμε να τον ετοιμάσουμε να πάρει μέσα στην καρδιά του τον Χριστό μας! Πως να φύγει έτσι, παιδί μου; Προσευχήσου να κάνει κάτι απόψε η Παναγία μας! Μη μας φύγει ο Αλέξης χωρίς τον Χριστό! Ας μην πεθάνει απόψε, Κύριε!
Κατά τα μεσάνυχτα ο Αλέξης ηρέμησε ανέλπιστα. Χωρίς να χάσει την ευκαιρία ο Πέτρος, του φωνάζει μέσα στη νύχτα:
–Αλέξη, κουράγιο! Θα γίνεις καλά! Πι­στεψέ με. Εμένα με περίμεναν δυό μη­νες να πεθάνω, δεν είχα καμιά ελπίδα. Οι γιατροί με είχαν ξεγράψει. Καί ξέρεις γιατί ζω ακόμη και όπου να ’ναι θα βγω από το Νοσοκομείο; Το χρω­στάω στον ιερέα του Νοσοκομείου, που ερ­χεται εδώ και με ­κοινωνεί τον ­ανάξιο πολύ συχνά. Μού βάζει μέσα μου Ε­­­κείνον που είναι η Πηγή της ζωής, τον Ιη­­σού Χριστό! Έτσι ­εξαφανίστηκε η αρ­ρώστια μου και ζω, αδελφέ μου Αλέξη! Οι γιατροί, που με είχαν ­ξεγραμμένο, μιλούν για θαύμα. Κι εσύ, απ’ ο,τι μου είπε η σύζυγός σου, πιστεύεις στο Χρι­στο και Τον αγαπάς. Έτσι δεν είναι, Αλέξη;

–Έτσι, κύριε Πέτρο. Αλίμονο! Μπορεί να είμαι αμαρτωλός, αλλ’ όχι και άπιστος!
–Θέλεις να κοινωνήσουμε αύριο το πρωί μαζί, Αλέξη μου;
–Πού θα πάμε;
–Θα ’ρθεί εδώ ο ιερέας και θα μας κοι­ν­ωνήσει. Ηρέμησε τώρα. Κάνε την προσευχή σου και κοιμήσου.
Λίγο μετά τα ξημερώματα ο ­Αλέξης είχε πάλι έναν έντονο παροξυσμό δυσ­πνοιας. Ο θάλαμος γέμισε και πάλι από γιατρούς που έσκυβαν πάνω του με ενδιαφέρον, και με πολύ κόπο τον συνέφεραν. Η γυναίκα του σταυροκοπιό­ταν συνέχεια. Ο Πέτρος προσευχόταν θερμά παρακαλώντας τον Κύριο να του δώσει παράταση ζωής, για να μη φυ­γει ακοινώνητος.

Σε λίγο ειδοποιημένος τηλεφωνικά α­­πο την κόρη του Πέτρου μπήκε στο ­θάλαμο ο σεβάσμιος ιερέας του Νοσο­κο­μείου κρατώντας τα Τίμια Δώρα. Οι δύο άρρωστοι ανακάθισαν σεβαστικά στα κρεβάτια τους. Καί, αφού μίλησαν για λίγο σιγαλά ο ιερέας με τον Αλέξη, τους μετέδωσε το Άχραντο Σώμα και το Τίμιο Αίμα του Κυρίου, τους σταύρωσε και έφυγε σιωπηλός.

–Πως νιώθεις, Αλέξη μου; μίλησε πρω­τος ο Πέτρος, όταν έμειναν μόνοι.

–Μιά γλυκάδα! Μιά γλυκάδα σ’ όλο μου το σώμα, κύριε Πέτρο! Δεν θυμάμαι να ξανάνιωσα κάτι τέτοιο άλλη μου φο­ρά! Σ’ ευχαριστώ που με ­βοήθησες και κοινώνησα. Είχα χρόνια να κοινωνή­σω! Πολλά χρόνια! Δόξα τω Θεώ!

Η γυναίκα του, που είχε πάει να προσ­ευχηθεί στο Ναό του ­Νοσοκομείου, ο­­­ταν ήλθε στο θάλαμο, τον βρήκε τελείως αλλαγμένο και αναθάρρησε. Καί οι γιατροί έβλεπαν καθημερινά τη βελτίωση της υγείας του. Καί σε λίγες μέρες με το εξιτήριο στο χέρι οι δύο νησιώτες πήραν τον δρόμο του ­γυρισμού για το νησί τους αποχαιρετώντας δακρυσμένοι τον κύριο Πέτρο, που ­δο­­­ξαζε τον Θεό για το νέο θαύμα Του.

(Μας έστειλε η Α.Α)

 

«Θεέ μου, πάρε με!…

 

Παιδαγωγική μεταθανάτια εμπειρία

 

Πόσοι ἄνθρωποι σέ δύσκολες στιγμές δέν τό λένε!…

 

Οἱ περισσότεροι ὅμως δὲν γνωρίζουν ὅτι εἶναι ἁμαρτία κι ὅτι ἀποτελεῖ ἔλλειψη ὑπομονῆς κι ἐλπίδας στὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἀκόλουθο ὅμως περιστατικό, τὸ βεβαιώνει ξεκάθαρα. Τὸ διηγήθηκε μὲ πολλὴ ταπείνωση καὶ συναίσθηση ἕνας σεβαστὸς ἱερέας, ὁ ὁποῖος ἔχει πνευματικὰ παιδιὰ καὶ στὴν ἐπαρχία καὶ στὴν Ἀθήνα.
Εἶπε: «Ἐγώ, ἀφ᾽ ὅτου ἔγινα ἱερέας, μὲ κυνήγησε ἡ συκοφαντία (τὸ σύγχρονο μαρτύριο). Πότε μὲ τὸν ἕναν τρόπο, πότε μὲ τὸν ἄλλον, μὲ πίκραιναν καὶ μὲ καταρράκωναν πολλοί, μὲ ψευδεῖς κατηγορίες. Αὐτὸ γινόταν ἐπανειλημμένα. Τόσο πόνεσα καὶ τόσο κουράστηκα, ποὺ λύγισα κι ἀρκετὲς φορὲς εἶπα: “Θεέ μου, πάρε μέ!”. Καὶ τελικά, μὲ πῆρε!…».

Συνέχεια ανάγνωσης