Ρωσικές «βόμβες»:

 «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο μετατρέπεται σε “Ορθόδοξο Βατικανό”»

– Ιδού ο λόγος που Φανάρι-ΗΠΑ «καίγονται» για την ουκρανική αυτοκεφαλία

Τον κίνδυνο η Κωνσταντινούπολη να γίνει ένα «Ορθόδοξο Βατικανό” παρεμβαίνοντας σε εκκλησιαστικές υποθέσεις στην Ουκρανία υπό μία προϋπόθεση θέτει σε ανάλυσή του ο γνωστός στα ρωσικά και ουκρανικά μίντια Kirill Alexandrov.

Ποια είναι αυτή η προϋπόθεση λοιπόν; Μα εάν όλες οι άλλες Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες συμφωνήσουν με τη νομιμότητα
των πράξεων της Κωνσταντινούπολης ή με λαϊκούς όρους -όπως αναφέρει χαρακτηριστικά- αν καταπιούν τα κόλπα του Φαναρίου στην Ουκρανία.
Εάν αυτό δεν συμβεί, η Κωνσταντινούπολη θα χάσει σίγουρα σε αυτό το θρησκευτικό-γεωπολιτικό παιχνίδι και θα χάσει ακόμα και τη θέση στον ορθόδοξο κόσμο που καταλαμβάνει τώρα.
Το χειρότερο σενάριο για τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο είναι να συγκληθεί Πανορθόδοξη Συνοδος στο οποίο ο Οικουμενικός Πατριάρχης θα καταδικαστεί για τους «παπικούς” ισχυρισμούς του, για βαριά παρέμβαση στις υποθέσεις μιας διαφορετικής Τοπικής Εκκλησίας και για οικουμενική λατρεία με τους Ρ/Καθολικούς. Μάλιστα σύμφωνα με τον αναλυτή το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης μπορεί υπό αυτές τις συνθήκες απλά να καταργηθεί ως περιττό.
Το δίλημμα είναι το εξής: Η άνοδος της Κωνσταντινούπολης στο επίπεδο του «Ορθόδοξου Βατικανού” με ένα ποίμνιο 300 εκατομμυρίων, ή η πτώση της στο επίπεδο της «Τουρκικής Ορθόδοξης Εκκλησίας”;

Προκειμένου να απαντηθεί αυτή η ερώτηση, είναι λογικό να εφιστούμε την προσοχή στην αντίδραση των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών στα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στην Ουκρανία και στο επίπεδο υποστήριξης αυτών των Εκκλησιών στην κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας. Η συντριπτική πλειονότητα των Τοπικών Εκκλησιών κρατάει αποστάσεις από τις κινήσεις Βαρθολομαίου και στηρίζει την κανονικότητα.
Από το σύνολο των δεκαπέντε Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, δώδεκα έχουν ήδη εκφράσει κατηγορηματική υποστήριξη για το UOC και τον Μητροπολίτη Ονούφριο. Μόνο η αμερικανική, η ρουμανική και η αλβανική εκκλησία δεν έχουν δηλώσει διπλωματικά τη θέση τους επί του θέματος μέχρι στιγμής.
Είναι όμως αναμφισβήτητο ότι αυτή τη στιγμή κανένας δεν εξέφρασε την έγκρισή του περί των ενεργειών του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ουκρανία.
Ο αναλυτής σημειώνει τον ξεκάθαρο κίνδυνο για το Φανάρι και συμπληρώνει καυστικά πως “καμία αυτοκέφαλη εκκλησία δεν θέλει έναν πολίτη της Τουρκίας να παρεμβαίνει στις υποθέσεις της, οι δραστηριότητες του οποίου χρηματοδοτούνται από τις ΗΠΑ” .

Σύμφωνα με τον αναλυτή υπάρχει ένα ακόμη σημαντικό σημείο που μας οδηγεί στο να καταλάβουμε ότι οι πράξεις της Κωνσταντινούπολης δεν είναι απλώς αντικανονικές αλλά και ότι εκπορεύονται από εξωτερικά-πολιτικά κίνητρα.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο τα τελευταία χρόνια έχει σαφώς ισχυριστεί ότι είναι ο μοναδικός και αναμφισβήτητος επικεφαλής όλης της Ορθοδοξίας. Επομένως, είναι λογικό να αναλύουμε σε ποιες ιστορικές στιγμές σχηματίστηκε η ιδέα του «Ορθοδόξου Παπισμού» στα μυαλά των Προκαθημένων της Κωνσταντινούπολης (ή των ξένων προστατών τους) και υπό ποιες ιστορικές συνθήκες εκδηλώθηκε.
Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, δεν είχαμε ακούσει τίποτα σχετικά με το πρωτείο ή την αποκλειστικότητα του Φαναρίου και καμία αξίωση για τα κανονικά εδάφη άλλων Εκκλησιών, ιδιαίτερα των Ρώσων.
Η πρώτη τέτοια δήλωση χρονολογείται το 1924, όταν ο Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης Γρηγόριος Β΄ εισπήδησε στην κανονική επικράτεια της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και έδωσε στον Τομό της Αυτοκεφαλίας στην Πολωνική Ορθόδοξη Εκκλησία, λέει ο αναλυτής. Ο πατριάρχης Βαρθολομαίος αναφέρθηκε σε αυτό το έγγραφο στην ομιλία του την 1η Ιουλίου 2018:
Κατόπιν ο αναλυτής κάνει μια ιστορική αναδρομή σημειώνοντας μεταξύ άλλων πως το Φανάρι υποβαθμίστηκε και για αυτό αναζήτησε ρόλο στην ρωσική περιφέρεια από το 1923 και μετά και τονίζει την στάση του την οποία χαρακτηρίζει “ανεξίτηλο σημάδι ντροπής” με την υποστήριξη και αναγνώριση της «Εκκλησίας Ζωής / Ανακαίνισης», μιας ψεύτικης Ορθόδοξης Οργάνωσης που δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία των μπολσεβίκων για την καταπολέμηση της Ρωσικής Εκκλησίας.
Σημειώνει μάλιστα πως η πράξη της προσάρτησης της Πολωνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας από το Φανάρι διαπράχθηκε σε μια εποχή κατά την οποία Ρώσος ατριάρχης Τίχων ήταν φυλακή και απειλείτο με εκτέλεση.
“Από τη δεκαετία του 1920, η ιδέα του παπισμού αναπτύσσεται σταδιακά στο Φανάρι και υλοποιείται σε διάφορες πρωτοβουλίες. Ο Οικουμενικός Θρόνος ανακηρύσσεται επικεφαλής ολόκληρης της Ορθόδοξης Διασποράς. Τότε η Κωνσταντινούπολη θα έχει την εξουσία να εκπροσωπεί τον Ορθόδοξο κόσμο σε διάλογο με καθολικούς και άλλους θρησκευτικούς οργανισμούς. Τότε το Φανάρι θα ανακοινώσει το αποκλειστικό του δικαίωμα να συγκαλεί Οικουμενικές Συνόδους και να χορηγεί αυτοκεφαλία και τελικά το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα γίνει ο ανώτατος δικαστής στις διαφορές μεταξύ των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών ή σε συγκρούσεις μεταξύ επισκόπων με τους ηγέτες των δικών τους Εκκλησιών.
Αλλά όλες αυτές οι ιδέες προωθήθηκαν από το Φανάρι στο πλαίσιο της σημαντικής αποδυνάμωσης, τουλάχιστον, της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και της επιρροής της στον κόσμο.
Σήμερα, όμως, βρισκόμαστε μπροστά σε μια τελείως διαφορετική κατάσταση. Φυσικά, η σημερινή σημασία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και η θέση της στο κράτος δεν είναι ακριβώς η ίδια με αυτήν πριν από την επανάσταση του 1917, αλλά παρ ‘όλα αυτά, μπορεί να ειπωθεί ότι η Ρωσική Εκκλησία αναγεννήθηκε από τις στάχτες και αναγεννήθηκε ως η πλέον πλούσια Τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία στον κόσμο” αναφέρει ο αναλυτής και δίνει συγκεκριμένα στοιχεία για το ποίμνιο, τους κληρικούς, τους ναούς κλπ.
Τώρα, λοιπόν, η κατάσταση είναι ριζικά διαφορετική. Τώρα η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία μπορεί να οργανώσει την αντίθεσή της στις προσπάθειες της Κωνσταντινούπολης να γίνει «Ορθόδοξο Βατικανό».
Στις 12 Σεπτεμβρίου, ο αρχιερέας Ιγκόρ Γιακίμτσουκ, γραμματέας για τις διορθόδοξες σχέσεις του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, δήλωσε ότι το Πατριαρχείο της Μόσχας διατηρεί τακτικές επαφές με όλες τις Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες και ότι “καμία εξ αυτών δεν υποστηρίζει το έργο της ουκρανικής αυτοκεφαλίας που εκπόνησε η Κωνσταντινούπολη”.
Οι ανεξάρτητοι θρησκευτικοί εμπειρογνώμονες είναι λιγότερο αισιόδοξοι, αλλά λένε επίσης ότι, υπό ορισμένες προϋποθέσεις και επιφυλάξεις, οι ενέργειες του Φανάρι μπορούν να υποστηριχθούν μόνο από εκείνες τις τοπικές εκκλησίες που είναι ελληνικές στην εθνοτική τους σύνθεση.
Όλα αυτά είναι γνωστά στην Κωνσταντινούπολη, καθώς οι εκπρόσωποί της επισκέφθηκαν σχεδόν όλες τις Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες και διευκρίνισαν τη στάση τους απέναντι σε μια θεωρητική ουκρανική αυτοκεφαλία.
Σύμφωνα με τον αναλυτή, λοιπόν, ανακύπτει μια περίπλοκη ερώτηση: Ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος παίζει σκοπίμως ένα χαμένο θρησκευτικό-πολιτικό παιχνίδι;
Η απάντηση είναι απλή: δεν είναι ακριβώς το παιχνίδι του. Οι εκκινητές και οι επιμελητές αυτού του έργου δεν διστάζουν.
Από όσο φαίνεται, ο επιμελητής του έργου της Ουκρανίας είναι ο Samuel Brownback, ο οποίος σήμερα είναι ο Πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Διεθνή Θρησκευτική Ελευθερία και πρόσφατα ήταν ο κυβερνήτης του Κάνσας, μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων, γερουσιαστής, και το 2008, υποψήφιος για Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
Ήταν ο Sam Brownback ο οποίος πραγματοποίησε συνομιλίες τον Απρίλιο για την Ουκρανική Αυτοκεφαλία με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο και στις 11 Σεπτεμβρίου ήταν στο Κίεβο και μίλησε για το ίδιο θέμα με τον Πρόεδρο της Ουκρανίας.
Η Προεδρική Διοίκηση δεν απέκρυψε το περιεχόμενο αυτής της συζήτησης: «Ο Πρεσβευτής Μπράουνμπακ διαβεβαίωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν να στηρίζουν την Ουκρανία στον αγώνα της για την αποκατάσταση της κυριαρχίας της, την εδαφική της ακεραιότητα και του δικαιώματός της να έχει μια ενιαία ουκρανική αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία».
Μόνο ένας απελπιστικά προκατειλημμένος άνθρωπος θα μπορούσε να πιστέψει ότι ο πρώην υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ πήγε στην Ουκρανία απλώς να πει στον Πρόεδρο της Ουκρανίας για το δικαίωμα του καθενός στην εκκλησία του …..
Ο αναλυτής σχολιάζει επίσης πως η άφιξη ενός «μεγάλου αφεντικού από την άλλη πλευρά του ωκεανού», αποδεικνύει κάτι άλλο: Είναι εδώ για να ελέγξει και να παρακολουθήσει την πρόοδο του δικού του έργου.
Οι δηλώσεις του Brownback ότι «οι ΗΠΑ δεν παρεμβαίνουν στην απόφαση για έναν Τόμο για την ουκρανική εκκλησία αλλά θα συμβάλουν» είναι μια δήλωση αξιοπρεπούς μετριοφροσύνης, με τη βοήθεια της οποίας η αμερικανική κυβέρνηση προσπαθεί να κρύψει το ρόλο της στην έργο.
Μόνο ένας αφελής άνθρωπος μπορεί να πιστέψει ότι «οι ΗΠΑ δεν παρεμβαίνουν στην απόφαση για τον Τόμο». Και η φράση πως οι ΗΠΑ «θα συμβάλουν», αποκαλύπτει ήδη τις προθέσεις τους. Αν σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ουκρανίας, ακόμη και το εγγενές κράτος δεν έχει δικαίωμα να δημιουργήσει μια εκκλησία, τότε οι κρατικοί υπάλληλοι μιας ξένης χώρας (ΗΠΑ) έχουν ακόμη λιγότερο δικαίωμα συμμετοχής σε αυτήν. Όμως, ο Brownback σχεδιάζει να «βοηθήσει».
Και εκείνη την εποχή ένας Αμερικανός ανώτερος υπάλληλος πήγε στη Γεωργία και εξήγησε στην Εκκλησία εκεί ότι δεν χρειάζεται να στηρίξει την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά καλύτερα να υπακούει στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ήταν ο βοηθός υπουργός Ευρωπαϊκών και Ευρασιατικών Υποθέσεων Ααρών Ουέτ Μίτσελ, που ενώ επισκέφθηκε την Τιφλίδα, δήλωσε: «Σήμερα οι προσπάθειές μας απευθύνονται κυρίως στις πόλεις της Γεωργίας. Αλλά υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στη χώρα που δεν χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η Ορθόδοξη Εκκλησία για αυτούς είναι έμμεσος ηγέτης της επιρροής της Ρωσίας. Πρέπει να κάνουμε περισσότερα για να εξηγήσουμε σε αυτούς τους ανθρώπους: η Δύση δεν αδιαφορεί για τις παραδόσεις και τις πεποιθήσεις της γεωργιανής κοινωνίας. Μακροπρόθεσμα, είναι απαραίτητο να κερδίσουμε τη Ρωσία. Έχουμε πολλά να κάνουμε, αλλά είναι σαφές ότι ο λαός της Γεωργίας επέλεξε το δυτικό μέλλον και χρειάζονται βοήθεια».
Αμερικανοί αξιωματούχοι αποκαλύπτουν ανοιχτά το γεγονός ότι το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης βρίσκεται υπό την αιγίδα της αμερικανικής κυβέρνησης.
Τον Απρίλιο του 2018, ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ουκρανία, και τώρα ο πρεσβευτής στην Ελλάδα, ο Geoffrey Pyatt επισκέφθηκε το Άγιον Όρος και χωρίς καμία απόκρυψη έγραψε στο Twitter ότι:
«Είχε την τιμή να συναντήσει τον Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιερόθεο στο Βατοπαίδι. Είχαμε μια σημαντική συζήτηση για την Ορθοδοξία παγκοσμίως και την υποστήριξη των ΗΠΑ για το Οικουμενικό Πατριαρχείο».
Ενώ είναι αβλαβή με την πρώτη ματιά, αυτά τα λόγια υποστήριξης στην πραγματικότητα μιλούν για την πραγματική ηγεσία του Φανάριου από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Εάν εξετάσετε την πολιτική της Κωνσταντινούπολης τις τελευταίες δεκαετίες, μπορείτε να δείτε ότι ανταποκρίνεται πλήρως στα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Το όφελος και ο αποφασιστικός παράγοντας για το Φανάρι σε αυτή την αλληλεπίδραση βασίζεται στο γεγονός ότι, υπό την πίεση των τουρκικών αρχών και χωρίς την υποστήριξη της αμερικανικής διοίκησης, το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης θα πάψει να υπάρχει.
Αλλά όλα έχουν την τιμή τους, λέει ο αναλυτής. “Το Αμερικανικό Κράτος δεν είναι Αγία Ρωσία, που για αιώνες μπορεί να στείλει τεράστια ποσά στην Κωνσταντινούπολη, να χτίσει εκκλησίες και να χύσει αίμα για τους αδελφούς Χριστιανούς” σχολιάζει και συμπληρώνει πως η Αμερική είναι ένα πολύ ρεαλιστικό κράτος που μετράει τα χρήματά της και τα οφέλη που αποκομίζει για να τα ξοδέψει: «Τίποτα προσωπικό είναι απλώς επιχείρηση».
Δεν είναι μυστικό για κανέναν ότι το Φανάρι έχει μακρά και πολύ στενή σχέση με τη διοίκηση των ΗΠΑ, λέει. Τόσο κοντά στο 1949, ο Αμερικανός Πρόεδρος Harry Truman συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στο να γίνει ο Αθηναγόρας (Σπύρου) Οικουμενικός Πατριάρχης και να τον αφήσει να χρησιμοποιήσει το προεδρικό αεροπλάνο για την πτήση του από την Αμερική στην Κωνσταντινούπολη.
Η ελληνική κοινότητα στις ΗΠΑ έχει τεράστια επίδραση στην Κωνσταντινούπολη και η Αμερικανική Αρχιεπισκοπή είναι το πολυπληθέστερο και πλουσιότερο τμήμα του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης. Αυτή η δομή είναι η κύρια πηγή χρηματοδότησης του Φαναρίου και έχει επίσης σημαντική επιρροή στις αποφάσεις που έλαβαν οι Ιεράρχες της Κωνσταντινούπολης.
Η ίδια η ελληνική κοινότητα είναι στενά ενταγμένη στους υψηλότερους οικονομικούς και πολιτικούς κύκλους των Ηνωμένων Πολιτειών. Και φυσικά οι Ορθόδοξοι Έλληνες δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να ενεργούν αντίθετα με την πολιτική που ακολουθεί η αμερικανική διοίκηση στο σύνολό της.
Ένας τέτοιος σημαντικός πολιτικός στην ελληνική κοινότητα είναι ο Michael Huffington, εξέχων μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος, μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων από την Καλιφόρνια το 1993-95 και ιδρυτής του σημαντικού μέσου ενημέρωσης: The Huffington Post, που το 2012, ονομάστηκε το πιο δημοφιλές πολιτικό site στις ΗΠΑ.
Ο Μάικλ Χαφινγκτον ήταν πρώτα μέλος της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας και στη συνέχεια μετακόμισε στην Ευαγγελική και το 1996, μετά από ταξίδια στην Κωνσταντινούπολη και έχοντας συνομιλίες με τους Φαναριώτες, έγινε Ορθόδοξος. Αυτό όμως δεν τον εμπόδιζε να δηλώσει ανοιχτά την ομοφυλοφιλία του δύο χρόνια αργότερα και μάλιστα να κυκλοφορήσει το 2007 μια ταινία που προωθεί την «αγάπη» του ίδιου φύλου με ένα πολύ φρικτό τίτλο: «Είμαστε όλοι οι άγγελοι».
Επιπλέον, η ΕλληνΟρθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής και ο Μ. Χαφινγκτον υποστηρίζουν διάφορα έργα για την προώθηση των κοινοτήτων ΛΟΑΤ και των οικουμενικών σχεδίων, λέει ο αναλυτής. Προκειμένου να προσεγγίσει τους Ορθοδόξους και τους Καθολικούς, δημιούργησε στο πανεπιστήμιο Loyola Marymount , ένα οικουμενικό ίδρυμα με το όνομά του, το Οικουμενικό Ινστιτούτο του Huffington, και δήλωσε ότι το όνειρό του είναι να δει τους Καθολικούς και την Ορθόδοξη κοινότητα μαζί. Δεδομένου ότι είναι ήδη 71 ετών, ελπίζει ότι αυτό θα συμβεί σύντομα.
Και αυτός ο άνθρωπος τον Ιούνιο του 2018 ανοιχτά κάλεσε την παραίτηση του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου, του Προκαθημένου της Αμερικανικής Αρχιεπισκοπής.
Συνεπώς, οι ΗΠΑ φαίνεται να έχουν πολλούς μοχλούς πίεσης στον Οικουμενικό Πατριάρχη στον ίδιο ο οποίος ισχυρίζεται επιθετικά ότι είναι η αδιαμφισβήτητη κεφαλή ολόκληρου του Ορθόδοξου κόσμου.
Τον Οκτώβριο του 1998, υπήρχε Πανορθόδοξη Σύνοδος στη Σόφια, όπου συμμετείχαν οι επικεφαλής και εκπρόσωποι σχεδόν όλων των τοπικών εκκλησιών. Η Σύνοδος ξεκίνησε την επούλωση ενός σχίσματος της Βουλγαρικής Εκκλησίας, κατά την οποία οι σχισματικοί ήρθαν στους ιεράρχες των Τοπικών Εκκλησιών με επιστολή πρόσδεσης. Δηλαδή, οι σχισματικοί επέστρεψαν στην Εκκλησία σύμφωνα με τους κανόνες, μέσω της μετάνοιας . Και αναφέροντας αυτό ο αναλυτής κάνει παραλληλισμό με την μετάνοια που δεν είδαμε από τους Ουκρανούς σχισματικούς.
“Στις 14 Σεπτεμβρίου 2018, η Σύνοδος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας αποφάσισε να απευθύνει έκκληση στις τοπικές εκκλησίες να διεξαγάγουν πανορθόδοξη κρίση σχετικά με την κατάσταση στην Ουκρανία. Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο ίδιος , ο οποίος πριν από είκοσι χρόνια ενεργά (και με επιτυχία) θεράπευσε ένα σχίσμα, τώρα στην κατάσταση της Ουκρανίας, παίρνει μια εντελώς αντίθετη θέση – όχι να θεραπεύει ένα σχίσμα, αλλά να το νομιμοποιήσει. Μπορεί ένας ιεράρχης της παγκόσμιας Ορθοδοξίας να αλλάξει τη θέση του τόσο ριζικά πάνω στα πιο βασικά και σημαντικά ζητήματα της ζωής της Εκκλησίας;
Και αν όχι, τότε τι κινεί τον Προκαθήμενο της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης να ενεργήσει με αυτόν τον τρόπο;Προφανώς, κανείς δεν θα μας δώσει άμεση απάντηση. Αλλά σε κάθε περίπτωση, στο εγγύς μέλλον, τόσο η Ουκρανία όσο και ολόκληρος ο ορθόδοξος κόσμος θα βρίσκονται σε μεγάλες αναταραχές” καταλήγει.

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Retype the CAPTCHA code from the image
Change the CAPTCHA codeSpeak the CAPTCHA code