«Εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν»

Αποτέλεσμα εικόνας για χριστος ανασταση πιστη

 

Γράφει ο ΕΝΟΡΙΤΗΣ

Στὰ διδασκόμενα στὰ σχολεῖα «νέα θρησκευτικά», τὰ ὁποῖα πρόσφατα ἡ ὁλομέλεια τοῦ ΣτΕ ἀκύρωσε ὡς ἀντισυνταγματικὰ, καὶ συγκεκριμένα στὴ Γ΄ τάξη τοῦ Δημοτικοῦ, ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς παρουσιάζεται ὡς ξένος, ὡς προσδοκώμενος Μεσσίας, ὡς δάσκαλος ποὺ ὅλοι θαυμάζουν, ὡς ἀγαπημένος φίλος, ὄχι ὅμως ὡς Σωτήρας τοῦ κόσμου.

            Παρὰ ταῦτα: Ὁ Χριστὸς ἤδη ἦλθε, ἐσταυρώθη ἐπί Ποντίου Πιλάτου καὶ ἀληθῶς ἀνέστη! Ἀπὸ τότε, μὲ τὸ Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάστασή Του, ἔχουμε ὅλοι δυνατότητα σωτηρίας!

            Τὴν ἱερὴ καὶ πανευφρόσυνη νύχτα τῆς Ἀναστάσεως, τότε πού οἱ καμπάνες θὰ  ἠχήσουν πανηγυρικὰ καὶ χαρμόσυνα, τότε πού οἱ πιστοὶ συναγμένοι γύρω ἀπὸ τοὺς λαμπροφορεμένους ἱερεῖς θὰ ψάλλουμε χαρούμενα τὸ νικητήριο παιάνα «Χριστὸς ἀνέστη»,  τότε οἱ κακοδοξίες τῆς Νέας Ἐποχῆς ποὺ σερβίρουν τὰ «θρησκευτικὰ» αὐτὰ ὡς πνευματικὸ δηλητήριο στὶς ἀθῶες ψυχὲς τῶν παιδιῶν θὰ ὑποστοῦν τὴ διάψευση καὶ συντριβή τους.

«Χριστὸς ἀνέστη», θὰ ψάλλουμε ὅλοι μας τὴν ἁγία καὶ  φωταυγὴ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως καὶ θὰ  αἰσθανθοῦμε τὰ κύματα τῆς χαρᾶς ἀπὸ τὴ νίκη πού πήγασε ἀπὸ τὸ μοναδικό, τὸ κοσμοϊστορικὸ καὶ σωτήριο γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.     Θα αἰσθανθοῦμε τὴν ἴδια ἐκείνη χαρὰ πού πρωτογεύτηκαν οἱ Μυροφόρες, καθὼς ὁ ἄγγελος τὶς πληροφοροῦσε ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν βρισκόταν νεκρὸς ἐντός του μνημείου.    Τή χαρὰ πού πρωτοαισθάνθηκαν οἱ μαθητὲς τοῦ Κυρίου, καθὼς ἦσαν κλεισμένοι στὸ ὑπερῶο  βουβοὶ καὶ φοβισμένοι, μὲ νεκρὲς τὶς ἐλπίδες τους. Ἡ ἐλπίδα τους ἀναστήθηκε ἀπὸ τὴ θέα τοῦ Ἀναστημένου Σωτήρα. Τότε ἡ χαρὰ πῆρε τὴ θέση τῆς θλίψεως καὶ ἀναπτέρωσε τὸ φρόνημά τους. «Ἐχάρησαν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον».

Οἱ ἴδιοι οἱ Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ ἦσαν ἐπιφυλακτικοὶ στὴν πρώτη εἴδηση τῆς Ἀναστάσεως. Ἀλλὰ κατόπιν ἔδωσαν ὅλες τους τὶς δυνάμεις γιὰ νὰ κηρύξουν τὸ χαρμόσυνο μήνυμα ποὺ ἄλλαξε τὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος ἰδιαίτερα, ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι, ἐπέμενε στὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως, στὴν ἐπιστολή του πρὸς Κορινθίους, διατύπωσε μὲ ἀπόλυτο τρόπο μία κρίσιμη ὑπόθεση: «Εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν». Καὶ κατόπιν ἐπανέλαβε χάριν ἐμφάσεως: «Εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν, ἔτι ἐστὲ ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν».

Χωρὶς τὴν Ἀνάσταση, ἡ χριστιανικὴ πίστη εἶναι «κενή», ἄδεια, ἄνευ οὐσιαστικοῦ περιεχομένου καὶ «ματαία», ἀνωφελής. Γι’  αὐτὸ ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ὅπως καὶ ὁ Σταυρός Του, εἶναι κόλαφος (καὶ) γιὰ τοὺς ἄπιστους τῆς γενεᾶς μας. Ἡ Ἀνάσταση διαψεύδει παταγωδῶς τὴ θεωρία τους ὅτι ὁ Χριστὸς ἦταν ἕνας πνευματικὸς διδάσκαλος, προφήτης ἔστω, ὅπως οἱ ἄλλοι, δηλαδὴ ἄνθρωπος.

Ἀν ἀφήσουμε καὶ περάσει στὰ παιδιὰ μας τὸ «μήνυμα» τῶν νέων ἄθεων θρησκευτικῶν, ὅτι ὁ Χριστὸς ἦταν ἕνας «δάσκαλος ποὺ ὅλοι θαυμάζουν», ἄνθρωπος ποὺ πέθανε καὶ τελείωσε ἡ ἱστορία του, ὄχι Θεὸς ποὺ Σταυρώθηκε, πέθανε καὶ ἀναστήθηκε, «ματαία ἡ πίστις ὑμῶν». Αὐτὸ θέλουν οἱ ἄθεοι τῆς παρούσας «Νέας Ἐποχῆς»  νὰ μᾶς κάνουν νὰ πιστέψουμε. Γιατί στὴ θέση τοῦ Χριστοῦ ἑτοιμάζουν νέο «σωτήρα», τὸν Ἀντίχριστο.

Ἂν ἀδιαφορήσουμε, πολὺ περισσότερο ἂν ἐνστερνιστοῦμε τὸ μήνυμα τῶν νέων θρησκευτικῶν, ἀρνούμενοι τὴ θεότητα τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν Ἀνάσταση, γινόμαστε καὶ ἐμεῖς Ἰοῦδες καὶ Ἰουδαῖοι. Τὸν προδίνουμε καὶ τὸν σταυρώνουμε πάλι.

Ἀκούγεται σκληρὸς αὐτὸς ὁ λόγος. Ἀλλὰ ἀποτελεῖ τὴν οὐσία τοῦ Εὐαγγελίου. Ἂν ἀφαιρεθεῖ ἡ Ἀνάσταση, ὅλο τὸ χριστιανικὸ οἰκοδόμημα καταρρέει. Δὲν σώζουν οὔτε οἱ μακαρισμοί, οὔτε τὰ θαύματα οὔτε οἱ ἔξοχες διδασκαλίες. Πολλοὶ θὰ προτιμοῦσαν ἕνα χριστιανικὸ κήρυγμα, ποὺ θὰ περιορίζεται σὲ ἠθικοπλαστικὰ διδάγματα καὶ γενικότητες περὶ ἀλληλεγγύης, ἰσότητας, εἰρήνης χωρὶς τὸ κήρυγμα περὶ τῆς Ἀναστάσεως. Ἀλλὰ ἕνας τέτοιος «Χριστιανισμὸς» εἶναι ἄγευστος, ἀτελής, χωρὶς πνοὴ ζωῆς. Τελικά, δὲν εἶναι Χριστιανισμός. Τὸ κρίσιμο στοιχεῖο, τὸ μοναδικὸ καὶ ζωτικό του Χριστιανισμοῦ εἶναι ἡ Ἀνάσταση.

Καὶ εἶναι κρίσιμο διότι ὁ Χριστὸς ὄχι μόνο ἀναστήθηκε ὁ ἴδιος, ἀλλὰ συνήγειρε καὶ ἀνέστησε τὴν ἀνθρώπινη φύση, τὴν ὁποία προσέλαβε.

Αὐτὴ τὴ σωτήρια βεβαιότητα ἀναγγέλλει σταθερὰ καὶ ἐπὶ αἰῶνες ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ψάλλοντας ἐπανειλημμένα τὸ «Χριστὸς ἀνέστη»! Τὸ Εὐαγγέλιο δὲν περιορίζεται μόνο σὲ ἠθικὲς κατευθύνσεις. Διαβεβαιώνει καὶ τὴ δική μας ὀντολογικὴ ἀνάσταση. Γι’ αὐτὸ παραμένει ἀναλλοίωτο χαρμόσυνο μήνυμα ἀνὰ τοὺς αἰῶνες.

Αὐτὴ τὴν ἀναστάσιμη βεβαιότητα ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νὰ τὴ ζήσουμε πιὸ συνειδητὰ στὴ λαμπρὴ ἑορτὴ ποὺ σὲ λίγες ἡμέρες θὰ ἔχουμε. Ὅσο καὶ ἂν ὁ ἀνθρώπινος νοῦς μᾶας ὑποκύπτει καμία φορά στὴν ὀλιγοπιστία, ὁ Χριστὸς ἀνέστη! Τὸ ζητούμενο εἶναι νὰ στηριχθεῖ αὐτὴ ἡ πίστη μέσα μας, νὰ γίνει πιὸ σαφὴς καὶ ἀτράνταχτη. Καὶ ἀκόμη, νὰ διακηρυχθεῖ θαρρετὰ στὸ περιβάλλον, τὸ κοντινὸ ὅσο καὶ τὸ μακρινό: Χριστὸς ἀνέστη!

Ἔτσι ἀκυρώνονται στὴν πράξη τὰ νέα θρησκευτικὰ τῶν ἀθέων. Καλὲς καὶ χρήσιμες εἶναι βέβαια οἱ δικαστικὲς ἀποφάσεις. Οἱ δικαστὲς ἔκαναν τὴν ὁμολογία τους. Σειρὰ τώρα ἔχουμε ἐμεῖς. Δὲν χρειάζεται νὰ κάνουμε ἐπανάσταση. Ἀρκεῖ νὰ πιστέψουμε καὶ νὰ ζήσουμε τὴν Ἀνάσταση.

«Χαρᾶς τὰ πάντα πεπλήρωται», λοιπὸν, μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας. Γιατί ὁ θάνατος νικήθηκε κατὰ κράτος καὶ μᾶς χαρίζεται ἡ αἰώνια ζωή. Μᾶς προσφέρεται ἡ σωτηρία. Κατατροπώνεται ὁ διάβολος καὶ καταστρέφεται τὸ κεντρί του, ἡ ἁμαρτία. Γι’ αὐτὸ καὶ καθένας μᾶς αἰσθάνεται καὶ πρέπει νὰ αἰσθάνεται χαρὰ βαθιὰ καὶ ἁγία, κάθε φορά πού λέει ἢ ἀκούει τὸ «Χριστὸς ἀνέστη».

Αὐτὸ πού αἰσθανόταν, ζοῦσε καὶ διαλαλοῦσε διαρκῶς ἕνας μεγάλος Ρῶσος Ἅγιος, ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ. Ὅλους τους προσφωνοῦσε καὶ τοὺς χαιρετοῦσε λέγοντας: «Χριστὸς ἀνέστη! χαρά μου!».

ΟΜΟΘΥΜΑΔΟΝ

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Retype the CAPTCHA code from the image
Change the CAPTCHA codeSpeak the CAPTCHA code