«Είσαι ο πρώτος άνθρωπος που μου μιλάει μετά από ένα μήνα, νόμιζα ότι ήμουν αόρατος»,

μου είπε.
Από τον Moico Weegee
30.09.2014
ΚΑΤΕΒΑΙΝΑ ΕΝΑΝ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑΣ της χώρας που γέννησε τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία, τη σκέψη και άλλα πολλά καλά για το υπόλοιπο άστρο στο οποίο κατοικούμε. 

Σε ένα φανάρι, ένας μεγάλος σε ηλικία άνθρωπος, ρακένδυτος και εμφανώς άστεγος, έχασε την ισορροπία του και έπεσε μεταξύ πεζοδρομίου και ασφαλτου (ο τόνος δικός σας). 
Τρία αυτοκίνητα και δύο μηχανές μπροστά μου, κανείς δεν κουνήθηκε. Προς στιγμή πέρασε η εικόνα τους μπροστά μου, στο αποκορύφωμα του θείου δράματος με λαμπάδες, να περιμένουν να καταβροχθίσουν με το Χριστός Ανέστη… 
…………..
ΝΑΙ, μύριζε! ΝΑΙ, ήταν άστεγος! ΝΑΙ, αν τον συναντούσες το πρωί πηγαίνοντας στη δουλειά σου (που να λες πάλι καλά που υπάρχει και να ανάψεις κανένα κεράκι στην εκκλησία), δεν θα έριχνες δεύτερο βλέμμα.

ΤΟΝ ΕΠΙΑΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΡΑΤΣΟ ΚΑΙ ΣΗΚΩΘΗΚΕ με αίματα στο στόμα. 

Τον ρώτησα αν έσπασε κανένα δόντι και γέλασε λέγοντάς μου «πέντε έχω όλα κι όλα». Είχε ανοίξει η μύτη του και έβγαλα από τη μηχανή χαρτομάντιλα. 
Μου λέει «Να είσαι καλά άνθρωπε», με γέλιο. 
Τον ρωτάω «εσύ είσαι καλά ρε άνθρωπε;». 
Η απάντησή του μαχαίρι «αφού ζω και είμαι έτσι, είναι δυνατόν να είμαι καλά; Αγόρι μου, έχω καρκίνο στο τελικό στάδιο και δεν έχω δύναμη. Περπατάω τη γραμμή του θανάτου» ( εκεί μου ήρθε λίγο στο μυαλό το I walked the line).
https://www.youtube.com/watch?v=Lq0fUa0vW_E

ΤΟΥ ΛΕΩ ΚΙ ΕΓΩ ΧΑΠΑΤΟΣ «υπάρχει μια γραμμή για άστεγους, να ξεκουραστείς, να σε περιθάλψουν, να νιώσεις λίγο ανακούφιση». 

Πάλι γέλασε… «Αγόρι μου, είμαι 62 χρονών, δουλεύω από τα 15 μου. 
Στα 24 έκανα δική μου δουλειά, πριν από εφτά χρόνια τα έχασα όλα! Και όταν λέω όλα, εννοώ ΟΛΑ. Τη γυναίκα μου, γιατί καθυστέρησε η σειρά της για μια εξέταση στο @@ΤΕΒΕ. 
…………….
Δεν έχω ασφάλεια, δεν έχω σπίτι και δεν έχω κανέναν που να αγαπάω, πέραν από αυτόν τον κερατά (και μου δείχνει απέναντι μια άδεια νησίδα), τον θάνατο, τη λύτρωση».

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΕΛΕΓΞΩ, ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ άρχισαν να τρέχουν, η φάτσα μου ανέκφραστη. Γυρνάει και μου λέει «είδες πόσο χάλια είναι η ατμόσφαιρα, πολλή σκόνη! Εσύ όμως είσαι όαση, είσαι ο πρώτος άνθρωπος που μου μιλάει μετά από ένα μήνα, νόμιζα ότι ήμουν αόρατος. Σε ευχαριστώ γιατί ξέρω ότι υπάρχω και έτσι οι περίεργες σκέψεις που με τριγυρνούσαν σταμάτησαν. Νόμιζα ότι είχα κάνει σε κανέναν κακό και το πλήρωνα σαν φάντασμα!

ΠΗΡΕ ΕΝΑ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΟ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙ ΠΟΥ ΕΙΧΕ και γύρισε και με κοίταξε με το βλέμμα του βασιλιά, αυτού που τα έχει όλα ή αυτού που δεν έχει τίποτα να χάσει. Έκανα να του δώσω ό,τι είχα στις τσέπες μου και μου απάντησε «πιες έναν καφέ για μένα και αν τύχει και ακούσεις τι έγινα, ξέχασέ το. Να είσαι πάντα έτσι…».
……

περισσότερα εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι
 

Συγκλονιστικὴ ἀφήγηση μεταστροφής πρώην Προτεστάντου Φιλλανδοῦ

Αποτέλεσμα εικόνας για μεταστροφη προτεσταντη

 

Συγκλονιστικὴ ἀφήγησις πρώην Προτεστάντου Φιλλανδοῦ*

῞Ενας εἰκοσαετὴς νέος ἀπὸ τὴν Φιλλανδία ἐπισκέφθηκε τελευταίως –κατὰ τὴν περιόδον του Πεντηκοσταρίου– τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὁ ὁποῖος μᾶς διηγήθηκε τὴν ζωή του καὶ πῶς ὁ Θεὸς τὸν ὁδήγησε νὰ γνωρίσει τὴν Ὀρθοδοξία. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Η αγάπη δεν κουράζεται.

Η αγάπη είναι χαρά, θυσία και σταυρός. Σαν κατέβει από εκεί, παύει να είναι αγάπη, και γίνεται ένας ρομαντικός συναισθηματισμός. Γι αυτό σαν ακούσεις, «κουράστηκα», «βαρέθηκα» είναι η αρχή του τέλους. Συλλαβιστά «αντίο» τραυλίζει η σχέση. Για ένα απλό λόγο, ότι η αγάπη δεν κουράζεται ποτέ….
http://plibyos.blogspot.com/
 

Π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ: ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ:
Ας ακούσουμε προσεκτικά τους λόγους του μακαριστού γέροντα.
Αυτά που περιγράφει ζούμε.

 

Ο Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής

Ο Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής (Αρχιμ. Παύλος Νικηταράς)
– Φιλανθρωπία
– Προσευχή
– Προς μία νέα 16 ετών
– Ο Γέροντας προσευχόμενος
– Διάφορα Αποφθέγματα
–  Αποφθέγματα των τελευταίων ημερών της ζωής του
Φιλανθρωπία
Τώρα τα λόγια των ιεροκηρύκων και των πολιτικών είναι σαν να ρίχνουν νέφτι στη φωτιά. Ο πτωχός και αμόρφωτος λαός εγκατελείφθηκε και τώρα δεν ακούει, θέλει έργα και ζωή χριστιανικής αγάπης, θέλει να συμπάσχουμε ως αδελφοί. Μόνο με την αγάπη προς αυτούς, με έργα φιλανθρωπίας θα επαναφέρουμε τους αδελφούς μας κοντά στον Χριστό. Και γι’ αυτό πρέπει έστω και αργά να σχηματίσουμε την μερίδα τη χριστιανική των εξεγερθέντων, να βοηθήσουμε με έργα και λόγια τα αδέλφια μας που τόσο πάσχουν σωματικά και πνευματικά… Ο Θεός να βοηθήσει τους πιστούς και την Εκκλησία Του την Αγία. Αυτά σκέπτομαι και λυπούμαι για την ερχομένη γενική καταστροφή του κόσμου. Η προσευχή των πιστών ας παρουσιαστεί ως πρόχωμα προ του καταστρεπτικού χειμάρρου για να συγκρατήσει κάτι.

Προσευχή
Όταν καλλιεργήσετε την ευχή, δεν σας πειράζουν οι άνεμοι του πειρασμού. Εξασθενεί η δύναμή του, δε μπορεί να σας κάνει τίποτε.
Η προσευχή ας σου είναι τείχος, ασπίδα και θώρακας.
Εμείς πρέπει να έχουμε υπομονή και προσευχή
Το τέλος της ζωής μου εγγίζει. Σας παρακαλώ όλοι να ζήσετε βίον άγιον, να βαδίσετε σε γραμμές άγιες για να βοηθήσετε την Εκκλησία και την Ελλάδα μας. Οι καρδιές σας να γίνουν θυμιατήρια, που θα ανεβαίνει η προσευχή σας στο θρόνο του Θεού.
Ερώτησις: Όταν, Γέροντα σας πλησιάση πρόσωπο ταραγμένο και σας εκτοξεύσει υβριστικούς λόγους τι κάνετε εκείνη τη στιγμή;
Απάντησις: Όταν κάθομαι σε υψηλό βράχο προσευχής, όσα κύματα και να έλθουν δε μου προξενούν τίποτε. Όταν όμως με βρουν χαμηλά με περιλούουν.
Η Νοερά προσευχή αφομοιώνει, συνδέει, αγιάζει.
Όταν στη ψυχή ανάψη η πυρκαϊά της ευχής όλα τα ξηρά καίγονται και εξαφανίζονται.
Η νοερά προσευχή είναι η βάση της τελειότητος.
Η πρώτη βαθμίδα της πνευματικής ανυψώσεως είναι η νοερά προσευχή.
Στην αρχή της ευχής αισθάνεσαι χαρά, έπειτα γλυκύτητα και στο τέλος σαν καρπός έρχονται τα δάκρυα. Διότι αισθάνεσαι πλέον την παρουσία του Ιησού.
Όταν θα καλλιεργήσετε την ευχή δε θα κουράζεστε, δε θα ταράζεστε, δε θα νυστάζετε στις ακολουθίες, διότι το σώμα σας θα είναι πλέον ένδυμα. Το φόρεμα ούτε λυπάται, ούτε κρυώνει, ούτε κουράζεται… Όσες ώρες και να στέκομαι δε κουράζομαι.
Βρισκόμαστε σ’ αυτή τη κατάσταση, διότι ο Μοναχισμός έχασε το χρωματισμό του, τη νοερά Προσευχή.
Εμπρός παιδιά, να καλλιεργήσετε την ευχή. Αυτή γέμισε τον Παράδεισο από τόσους αγίους ανθρώπους.
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος καθαρισμού και αγιασμού από τη νοερά προσευχή. Καλοί είναι και οι ψαλμοί (οι εκκλησιαστικοί ύμνοι), αλλ’ αυτούς τους λέμε για να ελκύουμε και να συγκινούμε τον κόσμο. Εμείς πρέπει να μιλάμε στον Βασιλέα μυστικά στο αυτί του. Αυτοί που ψάλλουν μοιάζουν με ανθρώπους, που βρίσκονται έξω από το παλάτι του Βασιλέως και φωνάζουν διάφορα άσματα για να δείξουν τον ενθουσιασμό τους. Ευχαριστείται βέβαια ο Βασιλιάς και από αυτά, αφού γίνονται για το πρόσωπό του, αλλά ευφραίνεται και προσέχει περισσότερο τους μυστικούς της αυλής του, αυτούς που του μιλούν στο αυτί Του.
Η υπακοή όταν της αφαιρέσει την κρυφή εργασία, την ευχή, δεν έχει αξία. Και ο κομμουνισμός υπακούει στην ιδεολογία του, αλλά τι είναι;
Η ευχή είναι το σωσίβιο της ψυχής και του σώματός μας. Και στον ωκεανό ακόμα να βρεθείς με βάρκα να ταξιδεύεις άφοβα.
Διά της ευχής γίνεται ο άνθρωπος σαν παιδί. Τον επαναφέρει στην απλότητα και την αθωότητα που είχε ο Αδάμ στον Παράδεισο πριν την πτώση. Παύει τη διαφορά του άλλου φύλου. Αποκτά ακατανόητη για τους κοσμικούς την ευλογημένη αγία απάθεια.
Με την ευχή αγιάζεις τον τόπο που κάθεσαι και το έργο που κάνεις.
Πρόσεξε τώρα ο διάβολος στενοχωριέται που τον πολεμάς με την ευχή. Θα προσπαθεί να σου αποσπά το νου σου με διάφορες σκέψεις.
Όλοι οι πειρασμοί σου πρέπει να ξέρεις, είναι για να σε εμποδίσουν από την προσευχή του Ιησού
Μεταλαμβάνετε συχνά, προσεύχεστε θερμά με την καρδιά σας, υπομένετε και θα δείτε χέρι δυνατό να σας κρατάει.
Όταν θα καλλιεργήσετε τη νοερά προσευχή θα γίνετε πλέον παιδιά του παλατιού. Θα ξέρετε τη γλώσσα του Βασιλιά και τους βασιλικούς τρόπους. Τότε μόνο με ένα νεύμα θα έχει άγια σκιρτήματα η καρδιά σας.
Καλλιεργήστε την ευχή. Αυτή θα σας οδηγήσει στον Παράδεισο. Θα βλέπετε τη χάρη του Θεού οφθαλμοφανώς, θα αποκτήσετε τη χαρά του Ουρανού.
Παρεκάλεσα τον Κύριο να σας δώσει το χάρισμα της ευχής. Δεν έχω άλλο δώρο να σας δώσω. Θέλω αυτό που θεωρώ το πιο πολύτιμο να σας το παραδώσω.
Η χάρις του Παναγίου Πνεύματος κάνει τον άνθρωπο να εκπέμπει ακτίνες… θα πρέπει όμως ο άλλος να έχει καλό δέκτη για να το καταλάβει, για να πάρει είδηση τη θερμότητα των ακτίνων.
Ο άνθρωπος διά της προσευχής του Ιησού είναι πάντα χαρούμενος, γεμάτος και φωτισμένος.
Διά της ευχής θα κερδίσεις το παν. Καθαρίζεται ο άνθρωπος, λαμπρύνεται, αγιάζεται. Προσπάθησε κάθε στιγμή να αναπνέεις τον καθαρό αυτόν αέρα της προσευχής του Ιησού.
Τότε ο Μοναχός έχει την πραγματική χαρά, όταν έχη διά της ευχής τον Χριστό στην καρδιά του.
Να προσεύχεστε να μου δίνει ο Θεός υπομονή, θερμή προσευχή και αναβάσεις προς τον Χριστό μας.
Θα λεπτύνετε και θα πετάτε με την ευχή. Θα αισθάνεστε ζωντανή την παρουσία του Χριστού μας μέσα και γύρω σας.
Είναι βασιλικός ο άνθρωπος που ενώνεται με το Θεό. Είναι τότε πολύ προσεκτικός στους λόγους του. Επιθυμεί να μη διακόπτει τη μυστική συνομιλία του Βασιλιά και όσες φορές οι άλλοι, που τον πλησιάζουν δε τον καταλαβαίνουν τον κουράζει πολύ.
Επιθυμώ να ιδρύσετε σταθμούς προσευχής στα νησιά μας.
Θέλω ν’ ακούσω μέσα σας τη φωνή του Κυρίου. Από την καρδιά σας να μιλάει ο Κύριος. Να είστε θρόνοι Κυρίου, διά της ευχής.
Η πνευματική ζωή έχει χαρές μεγάλες. Πετάς, φεύγεις απ΄ τον κόσμο, δε λογαριάζεις τίποτε… Γίνεστε παιδιά που κατοικεί ο Θεός στην καρδιά σας.
Η προσευχή όλα τα τακτοποιεί. Τη θάλασσα μπορεί να την περπατάς. Εκμηδενίζει τις αποστάσεις. Τις βουλήσεις των ανθρώπων μεταβάλλει. Δίνει θάρρος, πίστη και υπομονή στη ζωή μας πάντοτε.
Την ένωση της ψυχής σας μετά του Θεού να φροντίσετε.
Όταν θα βαδίσετε στις γραμμές της προσευχής, της σιωπής και της μελέτης, θα δείτε να κατοικεί ο Χριστός στην καρδιά σας.
Η Παναγία να σε διαφυλάει, ο Χριστός να κατοικήσει στην καρδιά σου. Αυτό είναι παιδί μου η τελειότητα.
Θέλω όταν σε πλησιάζω να μου μιλάει ο Χριστός από την καρδιά σου και εσύ πάλι να ακούς τον Νυμφίο σου να μιλάει μέσα από τη δική μου ψυχή και τότε είναι το πραγματικό μυστικό πανηγύρι.
Η χάρη του Θεού, η πνευματική ένωση τον μεταμορφώνει, γίνεται άλλος άνθρωπος, φεύγει ο φόβος. Με την απεριόριστη χάρη δε φοβάται τον θάνατο. Θεωρεί τη ζωή αυτή, όσο καλή και αν φαίνεται σκλαβιά.
Υπομονή χρειάζεται και προσευχή, για να μη πέφτουμε σε λάθη.
Για να απολαύσεις τις χαρές του Μοναχισμού, της πνευματικής ζωής, πρέπει να καλλιεργήσεις με όλη τη δύναμη της ψυχής σου την προσευχή, την υπομονή και την σιωπή. Χωρίς την προσευχή δεν είναι εύκολο να υπομένεις, ούτε να σιωπάς. Με τη χάρη του Θεού, αυτά εφάρμοσα στη ζωή μου. Μας βοηθούν να έχουμε τον Χριστό κάτοικο στην καρδιά μας.
Προς μία νέα 16 ετών 
Παιδί μου… τις συμβουλές που σου δίνω θα τις έχεις ως φάρο σε ολόκληρη τη ζωή σου. Αυτά τα πατρικά λόγια θα σε οδηγήσουν και θα σε φέρουν σαν έναν ούριο και ευνοϊκό άνεμο κοντά στο αιώνιο και ευτυχισμένο λιμάνι της λατρευτής σου αγάπης. Η ψυχή σου ας πλέη ήσυχα πάνω στα γαλήνια νερά για να μπορέσει να φθάσει στο τέρμα της. Για να μπορέσεις να φθάσεις όμως στο τέρμα αυτό της ευτυχίας, χρειάζεται πολύς αγώνας και πάλη κατά των παθών.
Αγώνας σ’ ολόκληρη τη ζωή της πικρής εξορίας, διότι σε αυτήν τη ζωή βρισκόμαστε ξένοι και περιπλανώμενοι διαβάτες, ζητώντας παντού καταφυγή. Την καταφυγή και την τέλεια ανάπαυση θα τη συναντήσουμε μόνο κοντά στην αιώνια πατρίδα μας και εκεί θα ζούμε με ασφάλεια πραγματική. Εκεί θα απολαύσουμε της νίκης το αμάραντο και ολόλευκο στεφάνι των κόπων μας.
Εκεί θα ζούμε σε ατέλειωτη χαρά. Εκεί θα δούμε πραγματοποιημένα τα φανταστικά μας σχέδια και οι λεπτοί ευγενικοί πόθοι μας θα λάβουν τέρμα στη ζωή μας. Εκεί θα απολαύσουμε το λευκό μάννα που τόσο ποθούμε. Θ’ απολαύσουμε τη φλογερή αγάπη… που τόσο άναβε και κατέτρωγε την πήλινη καρδιά μας… Εκεί θ’ απολαύσουμε τον στοργικό σύζυγο της ψυχής μας που τόσο ποθεί να ενωθεί μαζί του για να μείνει για πάντα δική του.
Παιδί μου, την καρδιά σου, πάντα ας την γεμίζει η ουράνια αγάπη και ας πλημμυρίζει μόνο με υψηλούς και Θεϊκούς πόθους για να αισθάνεσαι τον εαυτό σου πάντα ν’ απολαμβάνει τους θείους ψιθυρισμούς που θα σου ψιθυρίζει γλυκά ο λατρευτός σου Νυμφίος. Χαίρεται να συζητάει μαζί σου όταν έχεις την καρδιά θρόνο Του. Την καρδιά σου πρέπει να τη διατηρείς διαρκώς σαν ένα άγιο και λευκό αρτοφόριο που κρατώντας πάντα με φόβο θα κινείσαι και μαζί με σένα θα κινείται αόρατη δύναμη που θα εξαφανίζει τους φόβους και τα τρομερά σκοτάδια τους που ξεπηδούν γύρω μας.
Η καρδιά σου θέλω διαρκώς να πετά σε κόσμους γαλανούς, καθαρούς και γεμάτους ευτυχία. Την ευτυχία αυτή θα ζωογονούν μόνο οι κρυστάλλινες και δροσιστικές στάλες που θα ευαρεστείται ο ουράνιος και ξανθός Επισκέπτης να χορηγεί και να ποτίζει με τα άχραντα και αιματηρά χέρια Του. Η μικρή και αδύνατη καρδιά σου ας ανάβει και ας καίει μόνο για τη μεγάλη και άπειρη αγάπη που τόσο έπαθε και έγινε θύμα δικό μας για να μας κάνει παιδιά της. Συνάμα όμως και συγκληρονόμο της για να συμμετέχουμε και εμείς στην ατελείωτη δόξα της.
Έγινε ζωντανό θύμα για να μπορέσουμε και εμείς να γίνουμε θύμα του πεσόντως εαυτού μας και να αρχίσουμε πάλι κατ’ απάνω μας για να λευκανθούμε σαν το λευκό χιόνι ή σαν το καθαρό και φλογισμένο χρυσάφι. Γι’ αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή, προσευχή, μελέτη, ταπείνωση, υπακοή, για να φθάσουμε ψηλά στο ατέλειωτο άπειρο που θα φέρει μαζί του τη δόξα σου.
Παιδί μου, θέλω να γίνεις μια μικρή και αγνή νυφούλα που να ευαρεστείται ο μοναδικός Νυμφίος σου να επισκέπτεται το μικρό θάλαμο της καρδιάς σου για να χορηγεί πλούσια τα θεϊκά και ατελείωτα δώρα Του. Καθάριζε την συνεχώς, αν θέλεις, για να έχεις περισσότερες επισκέψεις και να γίνεις μια ψυχή μ’ αυτόν τον Βασιλέα που η Βασιλεία του ουκ έσται τέλος.
Αγάπησέ Τον για να σε αγαπήσει με την ίδια αγάπη που αγάπησε τόσες χιλιάδες μάρτυρες που έχυσαν το άγιο και αθώο αίμα τους γι’ αυτόν που προτύτερα κρεμάστηκε και εξευτελίστηκε και έχυσε και την τελευταία ρανίδα για να μας μάθει και εμάς να έχουμε και να καλλιεργήσουμε την αγία ταπείνωση.
Ο Γέροντας προσευχόμενος 
( Ο Γέροντας κάνει προσευχή στην θέση της Μοναχής).
Ω Αγία Ταπείνωση πόσο ψηλά ανεβάζεις αυτές τις ψυχές που έμαθαν να έχουν τον εαυτό τους πολύ χαμηλά.
Ω Ιησού μου, γέμισε την καρδιά μου από φλογερή αγάπη και αγία ταπείνωση γιατί χωρίς αυτά ποτέ δε θα δω και δε θα απολαύσω αυτά που ποθώ. Από σήμερα Ιησού μου… η μικρή αυτή καρδιά ανήκει σε σένα, από σήμερα ποτέ μην επιτρέψεις η ύπαρξη αυτή να σκεπαστεί και να βυθιστεί από τα άγρια κύματα που διαρκώς της επιτίθενται. Αλλά, αν πάλι χαίρεσαι τη μικρή και αδύνατη καρδιά να βρίσκεται διαρκώς βυθισμένη ποτέ μην την λησμονήσεις και απομακρυνθείς από αυτήν, αλλά σπεύδε ταχύτερα προς βοήθειά της.
(Στραφείς προς την Μοναχήν Χ.)
Αγάπησε τον Ένα για να σε αγαπήσουν όλοι. Θα σε αγαπούν όχι μόνο οι άνθρωποι, αλλά και αυτά τα άλογα ζώα, διότι εξερχομένη η Θεία Χάρη προς τα έξω ηλεκτρίζει και μαγνητίζει ό’τι βρει μπροστά της. Αλλά όχι μόνο θα σε αγαπούν, θα σε σέβωνται κι’ όλας διότι στο πρόσωπο το δικό σου θα εικονίζεται το αγνό παρθενικό πρόσωπο εκείνου που θα αγαπάς και θα λατρεύεις.
(Σε κατάσταση προσευχής)
Ω Θεία Αγάπη, πλατειά και ειρηνικά που κάνεις τον άνθρωπο ίσο με τους αγγέλους και αρεστό στο Θεό. Δε θα παύσω ποτέ να δοξάζω και να υμνώ το Άγιο Όνομά Σου. Η μικρή και φλογερή καρδιά μου δε θα παύση ποτέ να ψάλλει ακατάπαυστα τα θεία ελέη σου. Διαρκώς να τρέφεται με το αιώνιο μάννα που εσύ θα χορηγείς. Θα βαδίζω προς Εσένα. Θα βρω δρόμο δύσβατο, ανηφορικό, στενό, δε θα προτιμήσω το δρόμο τον πλατύ που φέρνει στην καταστροφή. Θα κουραστώ, θα πληγωθώ, θα τον ανέβω όμως γιατί το αποφάσισα. Θα φτάσω κοντά στον Αγαπημένο μου. Θα τον συναντήσω μπροστά στο βήμα το δικαστικό, περικυκλωμένο με χιλιάδες λευκοντημένους και στεφανωμένους αγίους αγγέλους και μάρτυρες. Θα γονατίσω απλά, παιδικά με φωνή θερμή θα φωνάξω.
Ω Ιησού… είσαι το φως το άπλετο που φωτίζει και καθαρίζει την συνείδηση από έργα σκοτεινά. Θερμαίνεις την καρδιά για να μπορεί να αγαπάει, να συμπάσχει, να θυσιάζεται, να προσφέρεται «θυσία ζώσα ευάρεστη τω Θεώ». Εσύ είσαι που ανοίγεις νέους ορίζοντες στη σκέψη και της δίνεις τη δύναμη να πετάξει στο υπερπέραν, εκεί που το πνεύμα επαναπαύεται η καρδιά γλυκαίνεται και η ψυχή δροσίζεται από την ουράνια θαλπωρή. Είσαι ο παρήγορος Ιησούς που συμπονεί τους θλιμμένους και συγκλονίζεις τις ψυχές και φέρνεις την πραγματική μετάνοια.
(Προς την Μοναχή)
Παιδί μου, κράτα σφιχτά και δυνατά το σταυρό που θεληματικά σήκωσες μόνη σου. Αυτός θα σε φέρει σε ανώτερες σφαίρες, ουράνιες, θείες, θα συναντήσεις ακόμα τον Χριστό στον Σταυρό, στον ακανθωτό δρόμο που θα βαδίσεις. Ίσως να ματωθούν τα πόδια σου. Εσύ όμως μη σταματάς. Βάδιζε και θα φτάσεις. Βλέπε τη σημαία σου τι γράφει: «Χωρίς υποχωρήσεις». Αν οι σειρήνες του δρόμου σου σε γοητεύουν και σταματήσεις θα χάσεις το βραβείο σου. Εκεί που δεν υπάρχει αγώνας, δεν υπάρχει νίκη. Εάν δεν υπάρχει νίκη, δεν υπάρχει στέφανος.
Ο Ιησούς σου φωνάζει «Ουδείς επιβαλών την χείρα αυτού επ’ άροτρον και βλέπων εις τα οπίσω εύθετος εστίν εις την βασιλείαν των ουρανών». Βάδιζε λοιπόν για να φτάσεις το συντομώτερο κοντά Του.
(Προσεύχεται αντί της αγραμμάτου Μοναχής Χ.)
Ω Ιησού μου, αυτή την ώρα η ψυχή μου αισθάνεται φλογερό δεσμό για σένα. Κάνε με να με ποδοπατάνε σαν ένα κουκί της άμμου και κανένας πλέον ας μην ενδιαφέρεται για μένα, γιατί θεληματικά παρώργισα την αγαθότητά σου και παρέδωσα τον εαυτό μου στα χέρια της απώλειας για να γίνω υπαίτιος της αιώνιας καταδίκης. Τώρα όμως ωθούμενη από κάποια αόρατη δύναμη και με τη λεπτή πατρική αγάπη ζητώ επίμονα την μετάνοια.
Ω Κύριέ μου, δώσε μου ζήλο, μετάνοια και αγία κατάνυξη να φτάσω σε ’σένα. Δώσε μου, ώστε τα πράγματα του κόσμου να φαίνωνται σε μένα παροδικά και μάταια. Δώσε μου μετάνοια για να βυθιστώ στο άπειρο πέλαγος της αγάπης σου. Δώσε μου, ώστε σαν διψασμένο ελάφι να ποθώ τα ήσυχα και διάφανα νερά της πηγής για να ξεδιψάσω τα φλογισμένα χείλια μου.
Ω Ιησού η μεγάλη σου λεπτότητα κάμπτει ακόμα και τις πιο σκληρές και αμετανόητες καρδιές και τις μετατρέπει σε σημείο αγιωσύνης, ώστε να γίνονται φωτεινά παραδείγματα.
Ω Ιησού μου, ποθώ να ζήσω μαζί σου, μαζί σου και μόνο μαζί σου… Ω Ιησού μου… Δώσε μου την αγάπη σου σε σημείο…
ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ 
Το να παραμένεις πιστός στον Μοναχισμό θεωρείται μαρτύριο.
Θέλει ο Χριστός να σου βγάλει τα αγκάθια, διότι είναι κηπουρός και εσύ θέλεις την ησυχία σου.
Ο Χριστός είναι κοντά μας, ας μη τον βλέπουμε…. καμμιά φορά μας δίνει και κανένα μπάτσο από πολλή αγάπη.
Πολλές φορές έρχεται ο Χριστός σου χτυπάει, τον βάζεις να καθίσει στο σαλόνι της ψυχής σου και εσύ απορροφημένος με τις ασχολίες σου ξεχνάς τον μεγάλο επισκέπτη. Εκείνος περιμένει να εμφανιστείς, περιμένει και όταν πλέον αργήσεις πολύ σηκώνεται και φεύγει. Άλλη φορά πάλι είσαι τόσο απασχολημένος που του απαντάς από το παράθυρο. Δεν έχεις καιρό ούτε ν’ ανοίξεις.
Πρέπει να χαίρεσαι. Καλλιτεχνική σμίλη κρατάει στα χέρια του ο Ιησούς. Θέλει να σε ετοιμάσει ένα άγαλμα του ουράνιου παλατιού.
Είστε βασιλικά πρόσωπα, προορίζεστε για τον ουράνιο νυμφώνα.
Όταν δεις άνθρωπο κουρασμένο (πνευματικώς) μη του βάλεις άλλο φορτίο διότι τα γόνατα δεν αντέχουν.
Αγάπησε τον Ένα να σε αγαπούν και τα θηρία.
Αληθινός πλούτος για μένα είναι να σας δω στη Βασιλεία των Ουρανών.
Όταν υπάρχει η φλόγα της αγάπης, ό,τι κακό πλησιάζει το κατακαίει.
Ο άνθρωπος όταν δεν ζητάει τα δικαιώματά του θα φωτίσει ο Θεός τον άλλον να του τα δώσει.
Το φως του Κυρίου να σε φωτίζει και να σε οδηγεί πάντοτε.
Ένα πράγμα μόνο με κάνει να θλίβωμαι, ότι κατηγορούν τις καλόγριες. Διά τον εαυτό μου δεν με νοιάζει ό,τι και αν λένε.
Ο διάβολος φρίττει όσο μάλιστα βλέπει νέες υπάρξεις να κάθωνται εδώ για τον Χριστό.
Όταν έχετε πειρασμούς τότε κατέρχεται η χάρη του Θεού. Φαίνεται ότι του χαλάτε (του πειρασμού) τα σχέδια.
Ο άνθρωπος αγαπάει πνευματικά αισθάνεται προσευχόμενος, ότι βρίσκεται εντός του Θεού και του αδελφού του. Λυπάται όταν δεν πορεύεται καλά ο αδελφός του και προσεύχεται για την πρόοδό του.
Ουδέποτε αλλάζει εκείνος που έχει που έχει την χριστιανική αγάπη.
Ο άνθρωπος που φωνάζει δεν έχει δύναμη.
Κρατήστε ψηλά τη σημαία του Χριστού για να έχετε πάντα το τηλέφωνο του Γέροντά σας, όπου και αν είστε.
Η διάθεση η δικιά σας μου ανάβει φωτιά. Είναι σαν να μου ρίχνετε κάρβουνα σ’ αυτό που υπάρχει μέσα μου.
Θέλω παιδί μου, να ζεις για το Χριστό, ολόκληρος να δοθείς σ’ αυτόν. Θέλω όταν τύχει ν’ ανοίξει κανείς την καρδιά σου τίποτε άλλο να μη βρει, μόνο το Χριστό.
Ερώτηση: Αφού βλέπετε, Γέροντα, τόσο καθαρά τις αδυναμίες μας, τα λάθη μας γιατί δε μας τα υποδεικνύετε;
Απάντηση: Λυπάμαι για όσα βλέπω ως πατέρας, αλλά ελπίζω στην καλλιτέρευση. Υποδεικνύω όσα πρέπει, αλλά πιο κερδισμένος είσαι, όταν χύσεις δύο ή τρία δάκρυα μπροστά στο Χριστό γι’ αυτά, παρά να πεις πολλά λόγια. Εκείνος είναι ο γιατρός και παιδαγωγός μας. Ο Χριστός εχθές και σήμερα ο ίδιος, αλλά εμείς κλείσαμε τα μάτια μας και βλέπουμε σκοτεινά. Αφού προχωράμε έτσι, άλλοι λασπώνονται και άλλοι σκοτώνονται.
Πολλές φορές την ημέρα έρχεται ο Χριστός και σου χτυπάει, αλλά εσύ έχεις δουλειές…
Εκείνος που ταράζεται δε σκέφτεται λογικά, ορθά. Κάνε υπομονή και θα βραβευτείς με στέφανο.
Θέλω να είστε ήρεμες για να συναντιόμαστε. Άμα είστε κουρασμένες δε λειτουργούν οι ασύρματοι.
Το Πνεύμα του Θεού να μη φεύγει από το νου και την καρδιά σας.
Ο Κύριος να σας ενισχύει, να κρατήσετε σταθερά τη σημαία της αλήθειας και της εγκράτειας.
Ο Χριστιανός είναι πραγματικά άνθρωπος. Ξέρει όλους τους τρόπους της ευγένειας.
Όταν η καρδιά μας δεν έχει την αγάπη προς το Χριστό δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Είμαστε σαν πλοία που δεν έχουν φωτιά, βενζίνη στη μηχανή τους.
Όσο ο άνθρωπος απλοποιείται, θεοποιείται. Γίνεται άκακος, ταπεινός, πράος, ελεύθερος, γίνεται… γίνεται…
Αυτά που ακούμε (πολέμους, σεισμούς, καταστροφές) είναι βροντές και θα έρθει και η βροχή… Πρέπει λοιπόν να είμαστε έτοιμοι προς απολογία και μαρτύριο.
Να γίνετε άνθρωποι άξιοι της άνω Ιερουσαλήμ.
Η χάρη του Παναγίου Πνεύματος κάνει τον άνθρωπο να εκπέμπει ακτίνες. Πρέπει όμως ο άλλος να έχει καλό δέκτη για να το καταλάβει.
Πρέπει να έχουμε στον ουρανό τα βλέμματά μας. Τότε δε θα μας κλονίζει τίποτε.
Παρακαλώ τον Θεό να σας αγιάσει, να σας οδηγήσει στον Παράδεισο. Αυτήν την προίκα παρακαλώ να σας δώσει ο Κύριος.
Οι καρδιές σας είναι νέες και θέλουν ν’ αγαπούν. Πρέπει λοιπόν να υπάρχει στην καρδιά μας μόνο ο Χριστός μας, ο Νυμφίος σας. Θέλει μόνο Αυτόν ν’ αγαπάτε.
Στην Θεία Λειτουργία για να έρθει η χάρη του Θεού πρέπει να έχεις συγκέντρωση, ειρήνη και να μη σκέφτεσαι τίποτα.
Είμαι φτωχός πατέρας, αλλά πατρική αγάπη έχω πολλή για σας.
Όσο ο άνθρωπος αγαπάει το Θεό, τόσο έχει αγάπη και για τους ανθρώπους. Τους αγαπάει σαν εικόνες Θεού, με σεβασμό, λεπτότητα και αγιασμό.
Καθημερινά προσεύχομαι να σας δω στις τάξεις των οσίων γυναικών.
Αυτό που σας έχει δώσει ο Θεός πρέπει να το εκμεταλλευτείτε. Η καρδιά της γυναίκας είναι πλασμένη ν’ αγαπάει περισσότερο από τον άνδρα. Ο άνδρας, όσο και να θέλει, ποτέ δε θα μπορέσει ν’ αγαπήσει τόσο λεπτά σαν τη γυναίκα. Βλέπουμε εάν προσέξουμε μία τραχύτητα στην αγάπη των αγίων. Τώρα που είστε νέες αγαπήστε «μανιακώς» τον Νυμφίο σας. Πραγματική φλόγα να καίει στα σπλάχνα σας.
Παράδεισο χωρίς εσάς παιδιά μου, δεν τον θέλω.
Ερώτηση: Πώς κατορθώνετε να έχετε τέτοια υπομονή και καρτερία στα διάφορα;
Απάντηση: Η χάρη του Θεού βοηθάει. Πάντα πιστεύω παιδί μου στη δύναμη του Θεού που όλα τα μεταβάλλει και τα ρυθμίζει προς το συμφέρον της ψυχής μας.
Όταν θα δείτε τα δάκρυα, τότε είναι επίσκεψη του Θεού στην προσευχή.
Όταν κοινωνείς όχι μόνο παίρνεις δύναμη, αλλά φωτίζεσαι, βλέπεις ορίζοντες ευρείς, αισθάνεσαι χαρά… Διαφορετική νοιώθει ο καθένας, ανάλογα με τη διάθεση και τη φλόγα της ψυχής του, άλλος αισθάνεται χαρά και ξεκούραση, άλλος πνεύμα αφομιώσεως και άλλος μία ανέκφραστη αγάπη προς τους πάντες. Ένοιωθα πολλές φορές κουρασμένος αλλά μετά τη Θεία Κοινωνία αισθανόμουν τον εαυτό μου σαν να μην είχα τίποτα.
Η αθωότητα είναι ανώτερη από την ιδιοφυίαν.
Ο άνθρωπος που έχει εγωισμό δεν ελκύει κανένα. Και αν κάποιον ελκύση, γρήγορα θ’ απομακρυνθεί. Ο πνευματικός σύνδεσμος γίνεται αδιάλυτος όταν συναντήσει παιδικό πνεύμα, αθωότητα και αγιασμό. Ο άνθρωπος που δεν έχει Χριστό τα βλέπει όλα δύσκολα και σκοτεινά.
Πρέπει να μάθουμε τη γλώσσα του Κράτους εκείνου (του Ουρανού), διότι όταν δεν την γνωρίζουμε θα μας κοροϊδεύουν. Διαφορετικά δε θα μπορούμε να μπούμε μέσα. Εκεί δε θα υπάρξει Πάτμος ή Κάλυμνος ή Ρόδος ή τα Χανιά της Κρήτης…
Στο Μοναστήρι πρέπει να ξέρετε, άλλους ανθρώπους στέλνει ο Θεός και άλλους στέλνει ο διάβολος. Ο Θεός για να ενισχύουν, ο διάβολος για να διαλύουν τα Μοναστήρια.
Σας δίνω μία συμβουλή, ποτέ μη δέχεστε πρόσωπα, με κωδωνοκρουσίες, με επαίνους και θαυμασμούς. Θα τα δέχεστε με αγάπη μετρημένη. Ποτέ μη παίρνετε πρόσωπα με τη σκέψη της μονιμότητας, χωρίς δοκιμή. Όταν δεν υπάρχει στον άνθρωπο η εσωτερική θερμότητα τότε και καλοκαίρι να είναι κρυώνει, παγώνει…
Όταν η καρδιά μας δεν έχει το Χριστό, τότε θα βάλουμε μέσα ή χρήματα ή κτήματα ή ανθρώπους.
Σας παρακαλώ να εφαρμόσετε αυτήν την εντολή. Όσο μπορείτε να καλλιεργήσετε την αγάπη προς το πρόσωπο του Χριστού. Σε τέτοιο σημείο που όταν θα προσφέρετε τ’ όνομά Του να τρέχουν δάκρυα από τα μάτια σας. Η καρδιά σας πρέπει να καίγεται πραγματικά. Τότε Αυτός θα είναι ο δάσκαλός σας. Αυτός θα είναι ο οδηγός σας, ο αδελφός σας, ο πατέρας και ο Γέροντάς σας.
Μη δώσετε ποτέ σημασία σε κανένα γήϊνο και ασταθές. Να έχετε προσοχή, υπομονή και στην απομόνωση να βλέπετε και να εξετάζετε τον εαυτό σας.
Ας καλλιεργήσουμε πρώτα τον εαυτό μας, ο κόσμος θέλει να δει ανθρώπους εφαρμοστές του Νόμου του Θεού. Αυτοί σπανίζουν στην εποχή μας.
Αγαπήστε με όλη την καρδιά σας τον Νυμφίο σας Χριστό και όλοι οι άνθρωποι θα σας αγαπούν και θα σας περιποιούνται.
Εύχομαι να ζήσετε άγια και να ακολουθήσετε τις άγιες γραμμές των Πατέρων μας από τώρα που είστε νέες, για να βρεθείτε όλες στον Παράδεισο. Αυτός είναι ο προορισμός σας.
Το Άγιο Πνεύμα να μη φύγει από πάνω σου, από την καρδιά σου.
Είναι ωραίο, θαυμάσιο πράγμα να βλέπεις να συνδέονται πρόσωπα με την αγάπη του Χριστού.
Ο πειρασμός αδημονεί, στενοχωρείται και δημιουργεί εξωτερικούς πολέμους. Ξέρει τόσες τέχνες… σέρνει τον άνθρωπο σε αμφιβολία. Γι’ αυτό έχουμε πολλά ναυάγια.
Όταν δω τον άνθρωπο να διψάει πολύ δε δίνω πολύ σημασία στη νηστεία (για Θεία Κοινωνία). Μερικοί δείχνουν τόση μετάνοια που πρέπει να υποβοηθούνται.
Η λαχτάρα είναι το μεγαλύτερο.
Ο πειρασμός ξέρεις τι μάστορας είναι; Τα ελάχιστα τα κάνει μεγάλα. Μεταχειρίζεται μεγάλη πολιτική
Επιθυμώ την αναγέννηση του Μοναχισμού, διότι κατά τη γνώμη μου το Ευζωνικό Τάγμα της Εκκλησίας είναι ο Μοναχισμός.
Οι ψυχές έχουν διάθεση να δουν το κάλλος της μορφής του Θεού.
Η προστασία του Θεού αποδυναμώνει τους πειρασμούς μας.
Όταν υπάρχει ο φόβος του Θεού δίνεται η σοφία.
Όλοι οι άγιοι αισθάνονταν χαρά και αγαλλίαση όταν επισκέπτονταν την ουράνια βασιλεία του Θεού.
Επειδή είναι γενική εξαχρείωση, δεν μπορούν να καταλάβουν ότι υπάρχει πνευματική αγάπη.
Όλη μου η περιουσία είστε εσείς.
Όταν δω άνθρωπο ερεθισμένο προσεύχομαι να τον ειρηνεύσει ο Κύριος και δεν ακούω τι λέει. Γι’ αυτό και δε στενοχωριέμαι. Όταν θα ηρεμήσει και θα δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία τότε του μιλάω, διότι τότε είναι ακριβώς σε θέση να καταλάβει την αφροσύνη του.
Πρέπει ο εξομολόγος πολλές φορές να κλάψει, να πονέσει περισσότερο από τον εξομολογούμενο για να μπορέσει να τον ξεκουράσει. Ειλικρινά πρέπει να θλίβεται γιατί το νοιώθει η ψυχή. (Ιούλ. 1969).
Οι κοσμικοί άνθρωποι σε κουράζουν, διότι σαν ηλεκτρικά κύματα έρχεται επάνω σου ό,τι υπάρχει αποθηκευμένο μέσα τους.
Πρέπει να είμαστε άνθρωποι της χάριτος και όποιος μας πλησιάζει να ξεκουράζεται. Να τους βλέπουμε όλους ανώτερους, όσες αδυναμίες και αν παρουσιάζουν. Να μη φερόμαστε με σκληρότητα, αλλά πάντοτε να έχουμε στη σκέψη μας ότι είναι και ο άλλος του αυτού προορισμού.
Εγώ, με τη χάρη του Θεού, πάντοτε έβλεπα όλους ανώτερους από εμένα και αγίους.
Αδιαφόρει για όλα τα εμπόδια. Η μόνη απασχόλησή σου, η σκέψη σου να είναι ο Νυμφίος σου. Να μιλάς μόνο με Αυτόν.
Εμείς πρέπει να έχουμε αγάπη. Το μεγαλύτερο κακό να μας κάνουνε πρέπει να τους αγαπούμε. Μόνο με την αγάπη θα μπούμε στον Παράδεισο.
Να καλλιεργείς την ευχή και θα έρθει καιρός που η καρδιά σου θα σκιρτάει από χαρά, όπως όταν πρόκειται να δεις ένα πολυαγαπημένο σου πρόσωπο.
Τη βραδινή προσευχή να μην την αμελείς. Να προσεύχεσαι με διάθεση όπως εκείνοι που πηγαίνουν σε συμπόσιο. Είναι ξύπνιοι και αισθάνονται όλο χαρά. Έτσι και εσύ αφού πρόκειται να μιλήσεις με τον Νυμφίο σου, να μην ακούς όταν σου λέει ο πειρασμός διάφορα για να σε εμποδίσει, γιατί ξέρεις έχουμε έναν που ενδιαφέρεται πολύ για μας.
Ερώτηση: Πώς πρέπει, Γέροντα, να σκεφτόμαστε το Χριστό;
Απάντηση: Πάντα με αγάπη, πρέπει φέρνουμε στη μνήμη μας το Χριστό. Μπορεί να κρατάμε στα χέρια μας μια φωτογραφία ενός ανθρώπου αλλά επειδή τον γνωρίζουμε, ή μάλλον δεν αγαπάμε δε μας συγκινεί. Ενώ όταν πάρουμε την φωτογραφία της μάνας μας αμέσως η ψυχή μας σκιρτάει και κλαίει από αγάπη.
Ερώτηση: Θα σωθούμε Γέροντα;
Απάντηση: Μα γι’ αυτό βάλαμε τα ράσα για να σωθούμε. Ο πνευματικός αγώνας θα μας οδηγήσει στον Παράδεισο. Το ότι πολεμάμε τους λογισμούς, ο κόπος αυτός θα μας βάλει στον Παράδεισο.
Οι εφημερίδες του Ουρανού τα γράφουν όλα όσα γίνονται εδώ και τα καλά και τα κακά.
Παιδί μου, όσο μπορείς να δίνεις αγάπη σε όλους. Είσαι υποχρεωμένη. Ζητάει το ορφανό πατέρα να βρει, δεν έχει. Ζητάει μάνα το ίδιο, ζητάει αδελφή, δεν έχει αδελφή. Γι’ αυτό ζητάει να βρει αγάπη από σένα, αγάπη πραγματική. Εσύ πρέπει να αντικαταστήσεις όλα τα αγαπημένα πρόσωπα του ορφανού.
Εκείνον που μας πληγώνει και μας κάνει να πονάμε οφείλουμε να τον αγαπάμε διπλά.
Όπως εξυπηρετείς τον πρώτο, έτσι πρέπει να βοηθάς τον δεύτερο, τον τρίτο και τον τελευταίο.
Δεν είναι τα φτερά που μπορούν να υψώσουν τον άνθρωπο πάνω από τη γη, η καθαρότητα και η απλότητα της καρδιάς. Πρέπει να είσαι απλός στις πράξεις σου και καθαρός στη σκέψη και στα αισθήματά σου. Με την καθαρή καρδιά θα αναζητάς το Θεό, με την απλότητα θα τον βρίσκεις και θα τον χαίρεσαι. Η καθαρή καρδιά περνάει εύκολα τις πύλες του ουρανού.
Η αυταπάρνηση πρέπει να καλλιεργείται με διάκριση, διότι διαφορετικά φτάνουμε στην αυτοκτονία.
Στο πέλαγος της ζωής βρισκόμαστε, πότε θα έχουμε φουρτούνα και πότε γαλήνη. Η χάρη του Θεού δε μας αφήνει. Διαφορετικά θα είχαμε καταποντιστεί εάν δε μας συγκρατούσε.
Οι άγιοι πάντοτε σκέφτονταν την άλλη ζωή. Είναι χάρισμα η μνήμη του θανάτου. Ο Θεός μας προφυλάσει από τον πειρασμό.
Δεν αφήνει να πειρασθούμε άνω των δυνάμεών μας. Όλα τα επιτρέπει για το καλό μας.
Όταν αυξηθεί η πνευματικότητα, θα καταπολεμηθεί και η υπνηλία.
Η προσευχή είναι χάρη. Την δίνει ο Θεός, όταν υπάρχει ζήλος και ταπείνωση.
Πολέμησε γενναία τον μισόκαλο που σε φθονεί, υπόμενε ότι και αν σου συμβαίνει με καρτερία με υπομονή και πίστη. Μην αφήνεις να σε τυρρανάει ο εχθρός της ψυχής σου, εμφανίζεται με ένδυμα προβάτου θέλει δήθεν το συμφέρον της ψυχής σου.
Έχε εμπιστοσύνη στον Κύριο για όλα και αυτός θα σε διαθρέψει σε ώρα λιμού.
Με ένα καλό λόγο για τον πλησίον σου, υπερασπίζοντάς τον αγοράζεις τον Παράδεισο.
Η μετάνοια πρέπει να γίνεται όχι για τον φόβο της τιμωρίας αλλά διότι αμαρτήσαμε προς το Θεό.
Γλύκανε τη σκέψη σου με λογισμούς παραμυθίας και ελπίδας, τα λόγια σου πύρωσέ τα με τη θέρμη της αγάπης στον Νυμφίο σου θυμήσου τα δικά σου παθήματα τα οποία υπέστη για σένα για να μείνεις σταθερή, αφοσιωμένη και ταπεινή.
Παράδωσε τον εαυτό σου ολόκληρο στην προστασία και σκέπη της Παναγίας.
Την φιλοξενία παιδί μου να την αγαπάς γιατί αυτή είναι που ανοίγει τις πύλες του Παραδείσου. Με αυτή φιλοξενείς κι’ Αγγέλους «Ξένους ξένιζε ίνα μη τω Θεώ ξένη γένη».
Μην τρέχετε στα ψαλτήρια και στους ύμνους, πολύ με λυπεί αυτό το πράγμα. Πιο σιγά ψάλλετε για να συμμετέχει ο νους και η καρδιά σας σε ό’τι λέτε. Εγώ θα ήθελα να κλαίτε όταν ψάλλετε, αλλά αυτό για σας… Να δω πότε θα μάθετε να κλαίτε. Οι παλιοί Μοναχοί κρατούσαν πάντοτε μαντήλια στις ακολουθίες.
Οι Άγιοι Πατέρες υπετάσσοντο με απλότητα σαν μικρά παιδιά ό’τι τους έστελνε ο Θεός, «Έτσι το θέλεις, ας γίνει το θέλημά σου».
Η φιλοξενία…. η μεγαλύτερη των αρετών. Επισύρει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Στο πρόσωπο κάθε ξένου, παιδί μου, βλέπω τον ίδιο το Χριστό.
Η θλίψη είναι ευάρεστη στο Θεό εφ’ όσον δε μας αφαιρεί το θάρρος ν’ αγωνιζόμαστε.
Είναι απαραίτητο και συμφέρον να γίνεται κατά περιόδους μια γενική αυτοεξομολόγηση (μνήμη όλων των προτέρων αμαρτημάτων). Το έκαναν και οι Άγιοι.
Χρειάζεται καλλιέργεια για να έχουμε την αγάπη προς όλους με το μέτρο που θέλει ο Χριστός.
Όλα τα ζητήματά σου να τ’ αφήσεις στα χέρια του Θεού. Ό’τι θέλεις να το ζητάς σαν το παιδί από τον πατέρα του.
Η ευχή είναι δωρεά του Θεού. Να ζητάς πάντα με ελπίδα.
Δε θα μας σώσουν, αδελφή μου τα έργα μας, αλλά το άπειρο έλεος του Θεού. Απόκτησε θάρρος και υπομονή στον αγώνα σου.
Σε φθονεί ο Σατανάς παιδί μου, γιατί άφησες τον κόσμο με τις κοσμικές τιμές και δόξες και ήρθες εδώ με τη θέλησή σου, στο στάδιο που θα μας υποτιμήσουν, θα μας περιφρονήσουν πολλοί….
Αποφθεύγματα των τελευταίων ημερών της ζωής του
Στα μικρά παιδιά να δίνετε μεγάλη πρόνοια.
Στην άλλη ζωή, εάν έχω παρρησία θα παρακαλέσω το Χριστό να σε βάλει στο καλύτερο περιβόλι και θα βλέπεις το Χριστό νύχτα μέρα.
Είναι ασέβεια να φάω, εγώ ετοιμάζομαι να παρουσιαστώ στον Κύριο (Όταν του προσφέρθηκε φαγητό).
Να έχετε αγάπη μεταξύ σας και οι αδελφοί να προσέχετε τις καλόγριες. Εάν συμβαίνουν και λάθη να τα συγχωρείτε. Πάντα με υπομονή και αγάπη να τα παραβλέπετε.
Να λύνετε τα ζητήματα με τρόπο ειρηνικό και όχι απρόσεχτα.
Έχω μία στενοχώρια να είναι άραγε που θα σας αποχωριστώ; Μη κλαίτε, προσωρινός θα είναι ο χωρισμός. Τοπικός, όχι προσωπικός.
Απ’ εκεί που θα είμαι θα προσεύχομαι και θα σας προστατεύω.
Σας αγάπησα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου.
(Από το βιβλίο «Ο γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής. Μια σύγχρονη μορφή της Πάτμου», έκδοση Επτάλοφος)
(Πηγή ψηφ. κειμένου: myriobiblos.gr)

 

 

ΙΝΑΤΙ ΕΓΕΝΝΗΘΗΝ ΙΔΕΙΝ ΤΟ ΣΥΝΤΡΙΜΜΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΟΥ;

ΙΝΑΤΙ  ΕΓΕΝΝΗΘΗΝ ΙΔΕΙΝ ΤΟ ΣΥΝΤΡΙΜΜΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΟΥ;

«Ὅσα προεγράφη, εἰς τήν ἡμετέραν διδασκαλίαν προεγράφη»

————————————————————————————————————–

«Οἴµοι, ἱνατί τοῦτο ἐγενήθην ἰδεῖν τό σύντριµµα τοῦ λαοῦ µου

καί τό σύντριµµα τῆς πόλεως τῆς ἁγίας

καί καθῆσαι ἐκεῖ ἐν τῷ δοθῆναι αὐτήν ἐν χειρί ἐχθρῶν

καί τό ἁγίασµα ἐν χειρί ἀλλοτρίων;

Ἐγένετο ὁ Ναός αὐτῆς ὡς ἀνήρ ἄδοξος…

πᾶς ὁ κόσµος αὐτῆς ἀφηρέθη,

ἀντί ἐλευθέρας ἐγένετο εἰς δούλην.

Καί ἰδού τά ἅγια ἡµῶν καί ἡ καλλονή ἡµῶν

καί ἡ δόξα ἡµῶν ἠρηµώθη,

καί ἐβεβήλωσαν αὐτά τά ἔθνη.

Ἱνατί ἡµῖν ἔτι ζῆν;»

τοῦ Αἰδεσιμολογιωτάτου

π. Βασιλείου Βολουδάκη  

800px-Schnorr_von_Carolsfeld_Bibel_in_Bildern_1860_151
Ὁ Ματταθίας καί οἱ ἀκόλουθοί του.

Πολλοί θά ἔχετε διαβάσει, δέν γνωρίζω, ὅμως, πόσοι θυμᾶσθε τήν ἱστορία τοῦ Ματταθία καί τῶν υἱῶν του, ἰδιαιτέρως τοῦ Ἰούδα, τοῦ ἐπωνομαζομένου Μακκαβαίου.

Ἡ ἱστορία αὐτή ἔχει καταπληκτική ὁμοιότητα μέ τήν σημερινή πολιτική καί πνευματική πραγματικότητα τοῦ κόσμου καί ἰδίως τῆς πατρίδος μας.

Μετά τόν θάνατο τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου (323 π. Χ.) ἄρχισε νά διασαλεύεται σταδιακά ἡ εἰρήνη τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, δηλαδή τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι κατά τήν διάρκεια τῆς βασιλείας τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου ἔζησαν «ἤρεμον καί ἡσύχιον βίον ἐν πάσῃ εὐσεβείᾳ καί σεμνότητι» καί μέ κάθε διευκόλυνση γιά τήν ἐπιτέλεση τῆς Λατρείας τοῦ Ἀληθινοῦ Θεοῦ. Ἰδιαιτέρως, ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ βασιλέως Ἀντιόχου Δ΄ τοῦ Ἐπιφανοῦς, σαλεύθηκε ἐκ βάθρων ἡ Ἰουδαϊκή εὐσέβεια, ἀφοῦ ὁ Ἀντίοχος θέλησε νά ξερριζώση τήν Ἰουδαϊκή Θρησκεία καί νά ἐπιβάλη θρησκευτική ὁμοιογένεια στό Κράτος.

Βρισκόμαστε στό ἔτος 175 π.Χ. καί οἱ ὁμοιότητες μέ τήν σημερινή πραγματικότητα ἐντοπίζονται στήν προσπάθεια τοῦ Ἀντιόχου νά ἐξελληνίση τούς Ἰουδαίους, κάνοντάς τους εἰδωλολάτρες καί διά τοῦ ἐξελληνισμοῦ νά ἐπιφέρη τήν εἰδωλολατρική ὁμοιογένεια, ἡ ὁποία ἦταν (καί ἐξακολουθεῖ νά εἶναι, γι’ αὐτό καί τήν ἔχει ἐναγκαλισθεῖ ἡ παγκοσμίως κυβερνῶσα Μασωνία) ἐντελῶς ἀκίνδυνη γιά τήν κρατική ἐξουσία, ἀφοῦ τά εἴδωλα δέν ἐλέγχουν, οὔτε ὑπαγορεύουν ὁδηγίες σωφρωνισμοῦ στούς κοσμοκράτορες.

Ὅσοι δυσκολεύονται ἀκόμη νά προσαρμόσουν τά τότε στό σήμερα, ἀρκεῖ νά ἀντικαταστήσουν τά ἄγνωστα χ καί ψ (ὅπως ἀκριβῶς στά μαθηματικά) καί στό χ, ἀντί τοῦ ἐξελληνισμοῦ νά βάλουν τόν ἐξευρωπαϊσμό καί στό ψ ἀντί τῆς ὁμοιογένειας νά βάλουν τήν παγκοσμιοποίηση. Ἀντί τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἀντιόχου, ἄς βάλουν ὀνόματα ἀρχόντων, οἱ ὁποῖοι μέ τήν κατεδάφιση τῆς Πίστεως μέσῳ τῆς Κρατικῆς τους ἰσχύος, ἔχουν τήν ψευδαίσθηση ὅτι θά γίνουν ἐπιφανεῖς!

Γιά νά γίνη πιό ἁπτή ἡ ὁμοιότητα τῆς τότε ἐποχῆς μέ τό σήμερα θά ἑστιάσουμε στό κείμενο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, στό βιβλίο τῶν Μακκαβαίων, στό ὁποῖο μέ δημοσιογραφική ἐπικαιρότητα περιγράφεται ὁ ἀθεϊσμός, πού θέλησε νά ἐπιβάλη ὁ Ἀντίοχος μέ πρόσχημα τόν… ἐκσυγχρονισμό(!), τόν ὁποῖο στήν πράξη –τώρα πιά μετά ἀπό τόσους ἀποδεικτικούς αἰῶνες– μποροῦμε νά τόν ταυτίσουμε μέ τόν ἐκχυδαϊσμό καί τήν ἀποκτήνωση τοῦ ἀνθρώπου.

Διαβάζουμε:«Καί ἐπέστρεψεν Ἀντίοχος …καί ἀνέβη ἐπί Ἰσραήλ καί ἀνέβη εἰς Ἱερουσαλήμ ἐν ὄχλω βαρεῖ (μέ πολύ στρατό). Καί εἰσῆλθεν εἰς τό ἁγίασμα ἐν ὑπερηφανεία καί ἔλαβε τό θυσιαστήριον τό χρυσοῦν καί τήν λυχνίαν τοῦ φωτός καί πάντα τά σκεύη αὐτῆς καί τήν τράπεζαν τῆς προθέσεως καί τά σπονδεία καί τάς φιάλας …καί ἐλέπισε (κομμάτιασε) πάντα. Καί ἔλαβε τό ἀργύριον καί τό χρυσίον καί τά σκεύη τά ἐπιθυμητά καί ἔλαβε τούς θησαυρούς τούς ἀποκρύφους οὖς εὗρε καί λαβῶν πάντα ἀπῆλθε εἰς τήν γῆν αὐτοῦ. Καί ἐποίησεν φονοκτονίαν καί ἐλάλησεν ὑπερηφανίαν μεγάλην.» (Α΄  Μακ. 1, 20-24)

Οἱ σημερινοί ἄρχοντες, μέ τήν ἔπαρση τῆς ἐξουσίας τους, εἰσῆλθον εἰς τήν ἁγιασμένη Πατρίδα μας, μέ ὑπερηφάνεια διεκήρυξαν τήν ἀθεΐαν τους, ἀρνήθηκαν νά ὑποσχεθοῦν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὅτι θά κυβερνήσουν θεοπρεπῶς, ἀλλά ἀνηγόρευσαν τόν ἑαυτόν τους θεόν καί ὁρκίσθηκαν στήν …συνείδησή τους, δηλαδή, στόν ἑαυτόν τους, χωρίς νά τούς ἀντισταθῆ κανείς ἐκ τῶν «ἐξουσίαις ὑπερεχούσαις εὑρισκομένων», οὔτε νά τούς  ἀντείπη.

Ἐν συνεχείᾳ, ἀφήρεσαν κάθε ἱερό καί σέβασμα ἀπό τούς χώρους ἀγωγῆς τῆς νεότητος, ἐξόρισαν τούς Πνευματικούς Πατέρες ἀπό τούς χώρους πού τελεσιουργεῖται τό Μυστήριον τῆς Παιδείας καί καταπιάσθηκαν μέ τήν Ἐκκλησιαστική Περιουσία, τήν ὁποία, μέ τό πρόσχημα τῆς …ἀξιοποιήσεώς της(!), μεθοδεύουν τό πῶς θά τήν ἁρπάσουν, ὥστε πολύ σύντομα νά ἀφήσουν τήν Ἐκκλησία «γυμνοτέραν ὑπέρου» καί “σάν στυμμένη λεμονόκουπα “σχεδιάζουν νά τήν ἐγκαταλείψουν στόν –ὅπως μέ τήν ἀλαζονεία τους νομίζουν– ἀφανισμό της.

Ἀλήθεια, τί γυρεύουν οἱ Ἀρχιερεῖς μας σέ συμβούλια καί ἑταιρεῖες γιά τήν ἀξιοποίηση τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Περιουσίας; Δέν ἔχουμε ἐμεῖς πιστούς οἰκονομολόγους καί ἐπιστήμονες γιά νά μᾶς κατευθύνουν ὑπό τήν πνευματική μας κρίση καί ποιμαντική διάκριση; Ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στούς κρατικούς λειτουργούς, πού ἀφάνισαν τήν Κρατική Περιουσία καί ἀπέδειξαν ὅτι εἶναι παντελῶς ἀκατάλληλοι γιά ὁποιαδήποτε κοινωφελῆ ἀξιοποίηση, ἀφοῦ λογαριάζουν μόνο τό πῶς θά λεηλατήσουν τά πάντα πρός ἴδιόν τους ὄφελος;

Οἱ ἄρχοντες, ὅμως, ἔχουν γιά κυβερνητική τους πυξίδα τήν δολιότητα. Ὅταν δροῦν βιαίως καί δημιουργεῖται ἀντίδραση στόν λαό, τότε παίρνουν τό “ἄκακο”, τό δόλιο προσωπεῖο καί παραπλανοῦν. Τότε, ὅταν ὁ Ἀντιοχος ἐπέφερε «θρῆνον καί πένθος μέγα ἐπί Ἰσραήλ ἐν παντί τόπῳ αὐτῶν», ἡσύχασε γιά δύο ἔτη, καί κατόπιν «ἀπέστειλεν ἄρχοντα φορολογίας εἰς τάς πόλεις Ἰούδα καί ἦλθεν εἰς Ἱερουσαλήμ» μέ πολύ στρατό «καί ἐλάλησεν αὐτοῖς λόγους εἰρηνικούς ἐν δόλῳ καί ἐνεπίστευσαν αὐτῶ»! Καί, κατόπιν, ἐπετέθη ξαφνικά, μετά τά ψεύτικα λόγια, πού τά πίστεψαν ὅσοι Ἰουδαῖοι –μέ τήν χαλαρότητα τῆς πίστεώς τους καί τήν ἐκφυλισμένη ζωή τους– ἔγιναν ἀφελεῖς, καί ἔσφαξε «λαόν πολύν ἐξ Ἰσραήλ» (Α΄  Μακ. 1, 25-30).

Γκρέμισε τό τεῖχος τοῦ Δαυΐδ καί ἄλλαξε ὅλο τό τοπίο τῆς Ἱερουσαλήμ, καίγοντας τά σπίτια τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι ἔφευγαν ἔντρομοι, ἕως ὅτου ἐγκατεστάθη στήν Πόλη «ἔθνος ἁμαρτωλόν», «ἄνδρες παράνομοι», ἀλλά καί Ἰουδαῖοι, πού ἀρνήθηκαν τόν ἀληθινό Θεό καί ἀκολούθησαν τά εἰδωλολατρικά ἤθη τῶν κατακτητῶν!

Ποιός δέν ἀντιλαμβάνεται τήν φωτοτυπική ὁμοιότητά τοῦ τότε μέ τό σήμερα; Ἡ διαφορά ἔγκειται στό ὅτι ἡ διαφθορά τοῦ λαοῦ μας, πνευματική-ἠθική καί βιοτική δέν γίνεται σήμερα μέ ὁπλισμένο στρατό, οὔτε μέ εἰσβολέα ἀλλοεθνῆ, ἀλλά μέ ὁπλισμένα μέ ἀπίστευτη ἰσχύ ΜΜΕ, χρυσοπληρωμένα γιά τήν δικτατορική “ἐνημέρωση” (διάβαζε ἐξαθλίωση) τοῦ λαοῦ καί μέ ἄρχοντες μέ Ἑλληνική ὑπηκοότητα στά χαρτιά, ἀλλά μέ ἐξανδραποδισμένη ἐθνική συνείδηση, πού ἐξαγοράζεται μέ χρήματα. Ἔτσι ἐξηγεῖται καί τό πῶς νομοθέτησαν τήν ἐξαγορά τῆς Ἑλληνικῆς ὑπηκοότητος ἀπό ὁποιονδήποτε ἀλλοεθνῆ, μέ μοναδική προϋπόθεση νά ἐπενδύση ἐκεῖνος 400.000 εὐρώ! Μόνο πολιτικοί πού ἐξαγοράζονται μέ χρήματα μποροῦν νά νομοθετοῦν μέ τέτοιον αἰσχρό τρόπο!

Ὁ Ἀντίοχος συνέχισε τότε. Ἔβγαλε διάταγμα, μέ τό ὁποῖο προσέταξε ὅλους τούς λαούς τῆς βασιλείας του, νά γίνουν ἕνας λαός, ἐγκαταλείποντας ὁ καθένας τά δικά του «πιστεύω» καί τήν δική του νομοθεσία: «καί ἔγραψεν ὁ βασιλεύς Ἀντίοχος πάσῃ τῇ βασιλείᾳ αὐτοῦ εἶναι πάντας εἰς λαόν ἕνα. Καί ἐγκαταλειπεῖν ἕκαστον τά νόμιμα αὐτοῦ. Καί ἐπεδέξαντο πάντα τα ἔθνη κατά τόν λόγον τοῦ βασιλέως. Καί πολλοί ἀπό Ἰσραήλ εὐδόκησαν τῇ λατρείᾳ αὐτοῦ καί ἔθυσαν τοῖς εἰδώλοις καί ἐβεβήλωσαν τό Σάββατον… καί ἀπέστειλεν ὁ βασιλεύς βιβλία (=διατάγματα) εἰς Ἱερουσαλήμ καί τάς πόλεις Ἰούδα πορευθῆναι ὀπίσω νομίμων ἀλλοτρίων τῆς γῆς… καί ἀφιέναι τούς υἱούς αὐτῶν ἀπεριτμήτους, βδελύξαι τάς ψυχάς αὐτῶν ἐν παντί ἀκαθάρτῳ καί βεβηλώσει, ὥστε ἐπιλαθέσθαι τοῦ νόμου καί ἀλλάξαι πάντα τάς δικαιώματα»!

Καί οἱ δικοί μας οἱ ἄρχοντες συνεχίζουν αὐτό πού δέν πέτυχε ὁ Ἀντίοχος, γιατί τότε μίλησε ὁ Θεός καί μέ τούς ἀνθρώπους Του, ἀλλά, κυρίως, μέ τήν Ἐνσάρκωσή Του.

Συνεχίζουν οἱ δικοί μας νεοαντιοχίσκοι, νομίζοντας ὅτι κάνουν κάτι καινούριο, γιατί φρόντισε ὁ πατέρας τους ὁ διάβολος (μέ τόν ὁποῖο, κατά τήν ὁμολογία τους, συνεργάζονται) νά κάνη τίς ἰδεολογίες του ἰδεολογικά πολιτικά προγράμματα μέ σύγχρονο “ρετούς”, ὥστε νά φαίνονται στούς ἀδαεῖς καινούρια!

Συνεχίζουν οἱ πολιτικοί μας μέ τό νά προστάζουν πώς, ἐν ὀνόματι τῆς ἑνότητος καί τῆς εἰρήνης, πρέπει ὁ καθένας νά φυλάσση τήν πίστη του γιά τόν ἑαυτό του καί νά μήν τό κάνη φανερά, γιατί τάχα προσβάλλονται οἱ ἀλλοεθνεῖς, πού μέ κάθε τρόπο –πάλι οἱ πολιτικοί μας– φροντίζουν νά τούς πληθαίνουν καθημερινά στή χώρα μας.

Μᾶς προστάζουν νά ἀφήσουμε τόν νόμο τοῦ Θεοῦ μας καί νά ἐφαρμόζουμε σάν θεϊκούς, τούς νόμους τοῦ Κράτους(!), ἀφοῦ, ἄν κρίνουμε κάποιον κρατικό νόμο μέ τήν Ἁγία Γραφή, καταδικαζόμεθα πλέον ὡς “ρατσιστές”!

Τά ξένα ἔθνη, πού συγκέντρωσαν οἱ νεοαντιοχίσκοι τῆς Ἑλλάδος, δέν ἔχουν κανένα πρόβλημα ἀπό τήν ἀλλαγή τῶν νόμων τῆς πατρίδος μας, ἀφοῦ ὅλοι συμφωνοῦν στήν ἀπόρριψη τοῦ ΜΟΝΟΥ Ἀληθινοῦ Θεοῦ μας καί τοῦ Νόμου Του. Ὅπως τότε «ἐπεδέξατο πάντα τά ἔθνη κατά τόν νόμον τοῦ βασιλέως», ἔτσι ἔγινε καί τώρα. Καί τό χειρότερο: ὅπως τότε, «πολλοί ἀπό Ἰσραήλ εὐδόκησαν τῇ λατρείᾳ αὐτοῦ καί ἔθυσαν τοῖς εἰδώλοις καί ἐβεβήλωσαν τό Σάββατον», ἔτσι καί τώρα πολλοί Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες, συγκατετέθησαν καί ζοῦν ὅπως τά ἔθνη «ὡς ἄθεοι ἐν τῷ κόσμῳ» καί βεβήλωσαν τήν Κυριακή, ὄχι μόνο μή ἐκκλησιαζόμενοι, ἀλλά καί ἐμπορευόμενοι καί μετατρέποντάς την σέ μιά κοινή ἡμέρα.

Μέ ἕνα λόγο, ὅπως τότε ἄφηναν οἱ ἀρνηταί τοῦ Ἀληθινοῦ Θεοῦ Ἰουδαῖοι «τούς υἱούς αὐτῶν ἀπεριτμήτους, βδελύξαι τάς ψυχάς αὐτῶν ἐν παντί ἀκαθάρτῳ καί βεβηλώσει, ὥστε ἐπιλαθέσθαι τοῦ νόμου καί ἀλλάξαι πάντα τά δικαιώματα», ἔτσι καί τώρα οἱ ἀδιάφοροι ὀρθοδοξώνυμοι νεοέλληνες, ἀστεφάνωτοι οἱ ἴδιοι, ἀφήνουν καί τά παιδιά τους ἀβάπτιστα, τά ἀνατρέφουν σάν νά μήν ἦλθε ποτέ ὁ Θεός στή γῆ, ἀφήνοντάς τα νά συμμετέχουν καί νά συναναστρέφονται μέ κάθε ἀκαθαρσία καί διαστροφή, μέ ἀποτέλεσμα νά λησμονοῦν σιγά-σιγά, ὁ,τιδήποτε ἔχει διδάξει ὁ Οὐρανός καί νά δέχονται σάν φυσικό καί ἀληθές τήν ἀνατροπή τῆς παγκοσμίου Οὐρανίου Ἀληθείας καί τήν ἐπικράτηση τῆς διαστροφῆς καί τῆς παράνοιας, πού ἤδη ἀπό τώρα τείνει νά ἀποδιοργανώση παντελῶς τό ὄν, πού κάποτε ἐκλήθη ἀπό τόν Θεό μας «ἄνθρωπος»!

Τότε, ἔντρομοι οἱ πιστοί στόν Θεό «οἱ κάτοικοι Ἱερουσαλήμ ἔφυγον καί ἐγένετο (ἡ Ἱερουσαλήμ) κατοικία ἀλλοτρίων· καί ἐγένετο ἀλλοτρία τοῖς γενήμασιν αὐτοῖς καί τά τέκνα αὐτῆς ἐγκατέλιπον αὐτήν. Τό ἁγίασμα αὐτῆς ἠρημώθη ὡς ἔρημος, αἱ ἑορταί αὐτῆς ἐστράφησαν εἰς πένθος, τά σάββατα αὐτῆς εἰς ὀνειδισμόν, ἡ τιμή αὐτῆς εἰς ἐξουδένωσιν». (Α΄  Μακ. 1, 38-39)

Αὐτή εἶναι καί ἡ φιλοδοξία τῶν νεοαντιοχίσκων πρακτόρων τῶν Ἀντιόχων τῆς Δύσεως. Νά ἀναγκάσουν μέ τά νομοθετήματά τους τούς Ὀρθοδόξους Ἕλληνες νά ζοῦν ὡς ἄθρησκοι ἀμοραλιστές, ἤ νά ἐγκαταλείψουν τήν πατρίδα μας γιά νά γίνη αὐτή “Δοχεῖον νυκτός” ἀκολάστων ἐθνῶν!

Ποιά, ἄραγε, ἦταν τότε ἡ σθεναρή ἀντίδραση τῶν Ἰουδαίων; Μόνον οἱ οἰμωγές, οἱ θρῆνοι καί οἱ διαπιστώσεις ἦταν ἡ ἀντίδρασή τους; Δυστυχῶς, ναί! Καί τότε καί τώρα, στούς πολλούς, ὅταν ἀνατρέπεται ἡ κατά Θεόν τάξις, ἐπικρατεῖ ἡ παγωνιά, ἡ ἀμηχανία. Μπροστά στήν σαρωτική λαίλαπα τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, σιγεῖ ἡ βροτεία σάρξ, ἀντί νά ὁπλίζεται μέ «δύναμιν ἐξ ὕψους» καί νά ζῆ καί νά ἐνεργῆ μέ τό «πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἤ ἀνθρώποις». Σ’ αὐτές τίς μέρες, ὁ χλιαρός ἄνθρωπος ἀφήνει ὅλες τίς εὐθῦνες στόν Θεό. “Ἔχει ὁ Θεός” λέει. Δικός Του ὁ Νόμος, ἡ Ἐκκλησία Του, Ἐκεῖνος θά φροντίση! Ἐμεῖς νά μή φροντίσουμε. Τή νέκρωσή μας αὐτή τήν λέμε διάκριση καί πίστη!

Γι’ αὐτό καί τότε, «ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις», δέν ὑπῆρξε ἀντίδραση δυναμική, οὔτε ἀπό τούς ποιμαίνοντας, οὔτε ἀπό τούς ποιμαινομένους, πλήν ἑνός: τοῦ Ματταθία. Τοῦ Ἱερέως Ματταθία! «Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἀνέστη Ματταθίας, υἱός Ἰωάννου τοῦ Συμεών, ἱερεύς ἀπό Ἱερουσαλήμ καί αὐτῷ υἱοί πέντε, Ἰωάννης ὁ καλούμενος Γαδδίς, Σίμων ὁ καλούμενος Θασσί, Ἰούδας ὁ καλούμενος Μακκαβαῖος, Ἐλεάζαρ ὁ καλούμενος Ἀθαρᾶν καί Ἰωνάθαν ὁ καλούμενος Ἀπφοῦς. Καί εἶδε τάς βλασφημίας, τάς γενομένας ἐν Ἰούδᾳ καί ἐν Ἱερουσαλήμ καί εἶπεν: οἴμοι, ἱνατί τοῦτο ἐγενήθην ἰδεῖν τό σύντριμμα τοῦ λαοῦ μου καί τό σύντριμμα τῆς πόλεως τῆς ἁγίας καί καθῆσαι ἐκεῖ ἐν τῷ δοθῆναι αὐτήν ἐν χειρί ἐχθρῶν καί τό ἁγίασμα ἐν χειρί ἀλλοτρίων; Ἐγένετο ὁ Ναός αὐτῆς ὡς ἀνήρ ἄδοξος… πᾶς ὁ κόσμος αὐτῆς ἀφηρέθη, ἀντί ἐλευθέρας ἐγένετο εἰς δούλην. Καί ἰδού τά ἅγια ἡμῶν καί ἡ καλλονή ἡμῶν καί ἡ δόξα ἡμῶν ἠρημώθη, καί ἐβεβήλωσαν αὐτά τά ἔθνη. Ἱνατί ἡμῖν ἔτι ζῆν; Καί διέρρηξεν Ματταθίας καί οἱ υἱοί αὐτοῦ τά ἱμάτια αὐτῶν καί περιεβάλλοντο σάκκους καί ἐπένθησαν σφόδρα». (Α΄ Μακ. 2, 1-14)

Ποιός σημερινός δημοσιογράφος θά περιέγραφε μέ τέτοια ἀκρίβεια, αὐτά πού συμβαίνουν ἐπί τῶν ἡμερῶν μας στήν πατρίδα μας, ὅπως τά ἐξιστορεῖ ὁ Ματταθίας; Ἀκριβῶς αὐτά τά ἴδια συμβαίνουν, μέ τή διαφορά ὅτι λείπει στίς μέρες μας ὁ Ματταθίας καί τό πνεῦμα του.

Τό πνεῦμα τοῦ Ματταθία, πνεῦμα Θεοῦ, ἐπλήρωσε τήν ὕπαρξή του μέ Ζωή καί Ἀλήθεια καί ΜΟΝΟΣ αὐτός ἀντέστη καί φώναξε «φωνῇ μεγάλῃ», πρός τούς ἀπεσταλμένους τοῦ βασιλέως Ἀντιόχου, ὅταν ἐκεῖνοι μέ κολακευτικά λόγια τόν καλοῦσαν νά ἀρνηθῆ τό Νόμο τοῦ Θεοῦ καί νά δώση, ὡς ἐπιφανής ἄνδρας, παράδειγμα ὑπακοῆς στούς ἀντιθέους βασιλικούς νόμους.

Τότε, «ἀπεκρίθη Ματταθίας καί εἶπε φωνῇ μεγάλῃ∙ εἰ πάντα τα ἔθνη τά ἐν οἴκῳ τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως ἀκούουσιν αὐτοῦ τοῦ ἀποστῆναι ἕκαστος ἀπό λατρείας πατέρων αὐτοῦ καί ἠρετίσαντο ἐν ταῖς ἐντολαῖς αὐτοῦ, ἀλλ’ ἐγώ καί οἱ υἱοί μου καί οἱ ἀδελφοί μου πορευσόμεθα ἐν διαθήκῃ πατέρων ἡμῶν… καί ἀνέκραξε Ματταθίας ἐν τῇ πόλει φωνή μεγάλη λέγων· πᾶς ὁ ζηλῶν τόν νόμον καί ἱστῶν διαθήκην ἐξελθέτω ὀπίσω μου. Καί ἔφυγον αὐτός καί οἱ υἱοί αὐτοῦ εἰς τά ὅρη καί ἐγκατέλιπον ὅσα εἶχον ἐν τῇ πόλει», (Μακ. 2, 19)

Καί μαζί μέ ἐκείνους συγκεντρώθηκε πλῆθος λαοῦ, πού ἀνεθάρρησε μέ τά λόγια καί τήν θερμουργό πίστη τοῦ Ματταθία καί τῆς οἰκογενείας του, συγκρότησαν στρατό καί πολέμησαν μέ τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ καί ἐπεκράτησαν. «Συνεκροτήσαντο δύναμιν καί ἐπάταξαν ἁμαρτωλούς ἐν ὀργῇ αὐτῶν καί ἄνδρας ἀνόμους ἐν θυμῷ αὐτῶν». Καί οἱ ἐξωμότες Ἰουδαῖοι, οἱ συμπράξαντες μέ τούς εἰδωλολάτρες «ἔφυγον εἰς τά ἔθνη σωθῆναι».

Ἕνας ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὁ Ματταθίας, ἀναστύλωσε τήν κατα­κρη­μνισθεῖσα πατρῶα εὐσέβεια μέ τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ, πού τήν ζοῦσε ὡς ζωή του. Ἐξεδίωξε τούς τυράννους ἀπό τήν πατρίδα του, διέσωσε τούς συμπατριῶτες καί ὁμοθρήσκους του καί ἀπήλλαξε τήν ἱερά γῆ του ἀπό τό «βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως», κατακρημνίζοντας τά μιάσματα τῶν εἰδώλων καί οἰκοδομῶντας θυσιαστήρια τοῦ Ἀληθινοῦ Θεοῦ.

Ὁ Ματταθίας δέν ἦταν ἁπλῶς θρησκευόμενος, ἀλλά ζοῦσε τόν Θεό καί μέ τόν Θεό. Ἀνῆκε στόν Θεό, ξεχώριζε τόν Θεό μας ἀπό ὁ,τιδήποτε καί ὁποιονδήποτε. Ξεχώριζε τόν Κτίστη ἀπό τά κτίσματα καί γι’ αὐτό δέν ἦταν δυνατόν νά ἀνεχθῆ –ἐν ὀνόματι ὁποι­ασδήποτε ἐξουσίας, ὁποιασδήποτε παγκόσμιας παραδοχῆς– ὅ,τι δέν προήρχετο ἀπό τόν Θεό, ὅ,τι δέν εἶχε διδάξει ὁ Θεός μας.

Εἶχε κάνει ζωή του τήν Διαθήκη τοῦ Θεοῦ μέ τούς ἀνθρώπους καί γι’ αὐτό ἔπασχε ὑπαρξιακά ὅταν ἔβλεπε νά ἐμπαίζεται καί νά ἀθετῆται τό Θέλημα τοῦ Θεοῦ ἀπό τήν ἀνθρώπινη ἀλαζονεία. Τότε, γινόταν ζηλωτής, δηλαδή ἀγανακτοῦσε «θείῳ ζήλῳ κινούμενος» κατά τῆς ἀσεβείας, «ἐτρόμαζον οἱ νεφροί αὐτοῦ καί ἀνήνεγκε θυμόν» ὡς συμπολεμιστής τοῦ Θεοῦ καί ὑπερασπιστής τοῦ Ὀνόματος Αὐτοῦ. Ἀνῆκε στόν Θεό, καί γι’ αὐτό δέν ἦταν ἁπλός θρησκευόμενος.

Τό βίωμά του ἄφησε παρακαταθήκη στά παιδιά του καί σέ ὅλους ἐμᾶς. Τούς εἶπε καί μᾶς λέει: «Μνήσθητε τῶν πατέρων ἡμῶν τά ἔργα, ἅ ἐποίησαν ἐν ταῖς γενεαῖς αὐτῶν, καί δέξασθαι δόξαν μεγάλην καί ὄνομα αἰώνιον. Ἀβραάμ οὐχί ἐν πειρασμῷ εὑρέθη πιστός καί ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην; Ἰωσήφ ἐν καιρῷ στενοχωρίας αὐτοῦ ἐφύλαξε ἐντολήν καί ἐγένετο κύριος Αἰγύπτου. Φινεές ὁ πατήρ ἡμῶν ἐν τῷ ζηλῶσαι ζῆλον ἔλαβε διαθήκην ἱερωσύνης αἰωνίας». Καί ἀφοῦ μᾶς θυμίση τόν Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ, τόν Δαυΐδ, τόν Ἠλία, τούς Τρεῖς Παίδας, τόν Δανιήλ, ἐπιλέγει: «ἐννοήθητε (=ἐξετάσατε) κατά γενεάν καί γενεάν, ὅτι πάντες οἱ ἐλπίζοντες ἐπ’ Αὐτόν οὐκ ἀσθενήσουσιν. Καί ἀπό λόγων ἀνδρός ἁμαρτωλοῦ μή φοβηθῆτε, ὅτι ἡ δόξα αὐτοῦ εἰς κοπρίαν καί εἰς σκώληκας· σήμερον ἐπαρθήσεται καί αὔριον οὐ μή εὑρεθῆ, ὅτι ἐπέστρεψεν εἰς τόν χοῦν αὐτοῦ καί ὁ διαλογισμός αὐτοῦ ἀπώλετο. Καί ἡμεῖς, τέκνα, ἰσχύσατε καί ἀνδρίζεσθε ἐν τῷ νόμῳ ὅτι ἐν αὐτῷ δοξασθήσεσθε». (Α΄  Μακ. 2, 51-64)

Τότε, ἕνας Ἱερεύς τοῦ Θεοῦ μέ τήν οἰκογένειά του ζωντάνεψε τήν Πίστη τῶν Πατέρων καί κράτησε τόν λαό τοῦ Θεοῦ μέ φλογερή πίστη ἕως τίς παραμονές τῆς Ἐλεύσεως τοῦ Θεοῦ ἐπί τῆς γῆς καί τῆς Ἐνανθρωπήσεώς Του. Σήμερα, πῶς ἀπαντοῦμε στήν τελεία ἀνατροπή τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, πού συντελεῖται σέ ὅλον τόν κόσμο καί τώρα πιά καί στήν ἁγιασμένη Πατρίδα μας, μέ τήν ὑπογραφή ὅλων τῶν τάχα ἐπιστημῶν καί μέ τή σφραγίδα τῆς κρατικῆς ἐξουσίας; Δέν ἀναγνωρίζουμε, ἄραγε, τήν ἑωσφορική της ταυτότητα, ἐπειδή δέν ἔρχεται ἐν φανερᾷ μαχαίρᾳ, ἀλλά μέ “φιλάνθρωπο” καί τάχα ἀπελευθερωτικό προσωπεῖο; Δέν ἀναγνωρίζουμε τή στυγνή καί ἀνελέητη ἀντιμετώπιση τῶν κρατούντων σέ ὁ,τιδήποτε συντελεῖ στήν διατήρηση τῆς Πατρώας εὐσεβείας; Δέν ἔχουμε ἀντιληφθεῖ ὅτι ὅποια διδασκαλία ἤ στηλίτευση τῶν ἀντιτιθεμένων στίς Ὁδηγίες τοῦ Θεοῦ μας Κρατικῶν νομοθετημάτων, θεωρεῖται παρέμβαση στήν πολιτική ἐξουσία καί ὑποκίνηση ἐθνικοῦ μίσους καί ἐχθρότητος; Δέν ἔχουμε ἀντιληφθεῖ ὅτι οἱ ποιμένες δέν μποροῦμε πλέον νά ποιμαίνουμε τόν λαό τοῦ Θεοῦ μέ τό Εὐαγγέλιο, ἀλλά μόνο μέ τόν ἀμοραλιστικό Νομικό Κώδικα; Δέν ἔχουμε ἀντιληφθεῖ ὅτι ἔχουν καταργηθεῖ πρό πολλοῦ πλέον οἱ διακριτοί ρόλοι Ἱερωσύνης καί Πολιτείας (γιά τούς ὁποίους κόπτονται διαρκῶς οἱ πολιτευτές μας) ἀφοῦ οἱ πολιτικοί μας ἔχουν ἀδιακρίτως εἰσβάλει στήν καθαρῶς περιοχή τοῦ Θεοῦ, στήν διαμόρφωση τοῦ ἤθους τῶν Ἑλλήνων, πού εἶναι ἀποκλειστικός ρόλος καί  ἁρμοδιότητα τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Λειτουργῶν Της;

Τί περιμένουμε καί δέν ἐξεγειρόμεθα; Μᾶς ἀρκοῦν οἱ κλαυθμοί καί οἱ ὀδυρμοί μας καί ἡ ἐλεεινολόγηση τῆς σημερινῆς Ἑλληνικῆς πραγματικότητος;

Ἄν δέν ἀντιδράσουμε τώρα, πού ὑπάρχει λαός τοῦ Θεοῦ στήν πατρίδα μας, ἡ αὐριανή ἀντίδρασή μας θά εἶναι χωρίς κανένα ἀποτέλεσμα, ἀκόμη καί ἄν εὑρεθῆ ἕνας νέος Ματταθίας, γιατί δέν θά ἔχει λαό νά ἀπευθυνθῆ!

Τότε, πολέμησαν μέ ὅπλα τούς ὁπλοφοροῦντες τῆς ἐποχῆς. Τώρα χρειάζεται πόλεμος εἰρηνικός, μέ τό νά κατακλυσθῆ ἡ Βουλή τῶν Ἑλλήνων ἀπό πολιτικούς τοῦ ἤθους τῶν πιστῶν Πατέρων μας καί ὄχι ἀπό ἀποπνευματοποιημένους ἀριστεροδέξιους ἤ ἁπλοῦς πατριῶτες καί ἐθνικιστές. Τά πνευματικά παιδιά τῆς Ἐκκλησίας, τά σαρκικά καί τά πνευματικά τέκνα τῶν Ἱερέων, πιστοί καί φλογεροί ἄνθρωποι νά εἰσέλθουν στή Βουλή τῶν Ἑλλήνων, νέοι Μακκαβαῖοι γιά νά ἐκτοπίσουν μέ τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ μας τό σύγχρονο «βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως» καί τόν Ναπολεόντειον καγχασμόν τῶν ἀείποτε ἀδιδάκτων ἀπό τήν τελική συντριβή τους πολιτικῶν ἀρχόντων.

Τότε ὁ Ματταθίας καί τά παιδιά του, ἰδίως ὁ Ἰούδας ὁ Μακκαβαῖος, κράτησαν ζωντανή τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ μέχρι τῆς Ἐνσαρκώσεώς Του. Τώρα, ἄραγε, θά εὑρεθοῦν οἱ μιμηταί τους, νά κρατήσουν ζωντανή τήν Παρουσία τοῦ Χριστοῦ μας στήν ἁγιοτόκο Ἑλλάδα μας, μέχρι τῆς Δευτέρας Αὐτοῦ Παρουσίας, ἤ θά ἐφησυχάσουμε μόνο μέ τή διερώτηση «ἄρα ἐλθών ὁ Κύριος, εὕρη τήν πίστιν;».

Ἐάν σ’ αὐτό τό ἐρωτηματικό δέν δίδη ἀπάντηση ἡ Ἁγία Γραφή, πού μᾶς ἔθεσε τό ἐρώτημα, πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀπαντήσουμε ἐμεῖς, καί, μάλιστα, ἐκ μέρους τῶν ἄλλων; Ἐμεῖς, ἐπειγόντως πρέπει νά ἀσχοληθοῦμε μέ τό προσωπικό χρέος μας, τώρα, πού κρίνεται –μπροστά στήν αἰωνιότητα πού μᾶς περιμένει– ἡ σχέση τοῦ καθενός μας μέ τόν Δημιουργό μας. Τόν Χριστό, τόν Θεό μας καί τήν Ἐκκλησία Του!

 

 

Μην κρίνεις …

Ένας γιατρός μπήκε βιαστικός στο νοσοκομείο μετά από κλήση που δέχτηκε για ένα επείγον περιστατικό που απαιτούσε άμεση χειρουργική επέμβαση. Πολύ γρήγορα άλλαξε ρούχα και κατευθύνθηκε προς το χειρουργείο.
Στον διάδρομο, όπως προχωρούσε, συνάντησε τον πατέρα του αγοριού που τον περίμενε ήδη στο χειρουργείο.
Βλέποντας τον ο πατέρας, του φώναξε:
«Γιατί έκανες τόση ώρα να έρθεις; Δεν ξέρεις ότι η ζωή του γιου μου βρίσκεται σε κίνδυνο; Τι γιατρός είναι εσύ. Δεν έχεις καμία αίσθηση ευθύνης;»
Ο γιατρός χαμογέλασε και του απάντησε χαμηλόφωνα:
«Λυπάμαι, δεν ήμουν στο νοσοκομείο και ήρθα όσο πιο γρήγορα μπορούσα μόλις μου το είπαν. Τώρα θα σας παρακαλέσω να ηρεμήσετε, έτσι ώστε να μπορέσω να κάνω τη δουλειά μου.»
«Να ηρεμήσω; Με κοροϊδεύεις; Τι θα συνέβαινε αν ήταν ο δικός σου γιος αυτή τη στιγμή στο χειρουργείο; Θα ήσουν ήρεμος; Αν έβλεπες το δικό σου παιδί να πεθαίνει τι θα έκανες;» του είπε εκνευρισμένος ο πατέρας.
Ο γιατρός χαμογέλασε πάλι και του απάντησε: «Θα έλεγα αυτό που είπε κάποτε ο Ιώβ: «Από τη σκόνη προερχόμαστε και στη σκόνη θα επιστρέψουμε». Οι γιατροί δεν μπορούν να παρατείνουν τη ζωή. Πήγαινε και προσευχήσου για τον γιο σου. Εγώ θα κάνω ότι καλύτερο μπορώ για να τον σώσω.»
«Το να δίνεις συμβουλές όταν δεν είσαι ο άμεσα ενδιαφερόμενος είναι πολύ εύκολο» μουρμούρισε ο πατέρας.
Η επέμβαση κράτησε αρκετές ώρες. Αργά το βράδυ ο γιατρός βγήκε χαρούμενος από το χειρουργείο και απευθυνόμενος στον πάτερα, του είπε:
«Όλα πήγαν καλά. Ο γιος σας θα γίνει καλά! Αν έχετε οποιαδήποτε απορία, ρωτήστε τη νοσοκόμα.» 
Χωρίς να περιμένει την απάντηση του πατέρα έτρεξε γρήγορα να αλλάξει ρούχα.
«Γιατί είναι τόσο αλαζόνας; Δεν μπορούσε να περιμένει μερικά λεπτά για να μου εξηγήσει μερικά πράγματα για την κατάσταση του παιδιού;» απευθύνθηκε ο πατέρας στη νοσοκόμα.
Η νοσοκόμα του απάντησε προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυα της:
«Ο γιος του πέθανε προχθές σε τροχαίο ατύχημα. Όταν τον καλέσαμε να έρθει για τον γιο σας, ήταν στην κηδεία του γιου του. Τώρα που έσωσε τη ζωή του παιδιού σας, πηγαίνει και πάλι να αποχαιρετήσει για πάντα το δικό του παιδί».
Είναι εύκολο να κρίνουμε τους άλλους.
Το δύσκολο είναι να μην το κάνουμε.
Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι συμβαίνει στη ζωή του και πόσο μεγάλες είναι η δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει…
https://amfoterodexios.blogspot.com/
 

Έναρξη Δραστηριοτήτων Ι. Ν. Αγίου Αθανασίου Μπάρας

Από τον Ι. Ν. Αγίου Αθανασίου Μπάρας Τρικάλων ανακοινώνεται ότι από το Σάββατο 6-10-2018 ξεκινούν οι δραστηριότητες της φετινής χρονιάς. Συγκεκριμένα:

Κάθε Σάββατο,

από τις 11:00 μέχρι τις 12:00, κατηχητικές συναντήσεις για προνήπια-νήπια και παιδιά Δημοτικού σχολείου.

Από τις 12:00 μέχρι τις 12:30, χορευτικό για προνήπια-νήπια και παιδιά Α και Β Δημοτικού σχολείου.

Από τις 12:00 μέχρι τις 12:30 χορωδία για παιδιά Γ-Δ-Ε και Στ Δημοτικού σχολείου.

Από τις 12:30 μέχρι τις 13:00, χορευτικό για παιδιά Γ-Δ-Ε και Στ Δημοτικού σχολείου.

Από τις 17:00 μέχρι τις 18:00 κατηχητικές συναντήσεις για μεγαλύτερα παιδιά.

Τέλος, κάθε Κυριακή από τις 17:00 μέχρι τις 18:00, χορωδία για μεγαλύτερα παιδιά.

 

Ρωσικές «βόμβες»:

 «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο μετατρέπεται σε “Ορθόδοξο Βατικανό”»

– Ιδού ο λόγος που Φανάρι-ΗΠΑ «καίγονται» για την ουκρανική αυτοκεφαλία

Τον κίνδυνο η Κωνσταντινούπολη να γίνει ένα «Ορθόδοξο Βατικανό” παρεμβαίνοντας σε εκκλησιαστικές υποθέσεις στην Ουκρανία υπό μία προϋπόθεση θέτει σε ανάλυσή του ο γνωστός στα ρωσικά και ουκρανικά μίντια Kirill Alexandrov.

Ποια είναι αυτή η προϋπόθεση λοιπόν; Μα εάν όλες οι άλλες Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες συμφωνήσουν με τη νομιμότητα
των πράξεων της Κωνσταντινούπολης ή με λαϊκούς όρους -όπως αναφέρει χαρακτηριστικά- αν καταπιούν τα κόλπα του Φαναρίου στην Ουκρανία.
Εάν αυτό δεν συμβεί, η Κωνσταντινούπολη θα χάσει σίγουρα σε αυτό το θρησκευτικό-γεωπολιτικό παιχνίδι και θα χάσει ακόμα και τη θέση στον ορθόδοξο κόσμο που καταλαμβάνει τώρα.
Το χειρότερο σενάριο για τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο είναι να συγκληθεί Πανορθόδοξη Συνοδος στο οποίο ο Οικουμενικός Πατριάρχης θα καταδικαστεί για τους «παπικούς” ισχυρισμούς του, για βαριά παρέμβαση στις υποθέσεις μιας διαφορετικής Τοπικής Εκκλησίας και για οικουμενική λατρεία με τους Ρ/Καθολικούς. Μάλιστα σύμφωνα με τον αναλυτή το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης μπορεί υπό αυτές τις συνθήκες απλά να καταργηθεί ως περιττό.
Το δίλημμα είναι το εξής: Η άνοδος της Κωνσταντινούπολης στο επίπεδο του «Ορθόδοξου Βατικανού” με ένα ποίμνιο 300 εκατομμυρίων, ή η πτώση της στο επίπεδο της «Τουρκικής Ορθόδοξης Εκκλησίας”;

Προκειμένου να απαντηθεί αυτή η ερώτηση, είναι λογικό να εφιστούμε την προσοχή στην αντίδραση των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών στα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στην Ουκρανία και στο επίπεδο υποστήριξης αυτών των Εκκλησιών στην κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας. Η συντριπτική πλειονότητα των Τοπικών Εκκλησιών κρατάει αποστάσεις από τις κινήσεις Βαρθολομαίου και στηρίζει την κανονικότητα.
Από το σύνολο των δεκαπέντε Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, δώδεκα έχουν ήδη εκφράσει κατηγορηματική υποστήριξη για το UOC και τον Μητροπολίτη Ονούφριο. Μόνο η αμερικανική, η ρουμανική και η αλβανική εκκλησία δεν έχουν δηλώσει διπλωματικά τη θέση τους επί του θέματος μέχρι στιγμής.
Είναι όμως αναμφισβήτητο ότι αυτή τη στιγμή κανένας δεν εξέφρασε την έγκρισή του περί των ενεργειών του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ουκρανία.
Ο αναλυτής σημειώνει τον ξεκάθαρο κίνδυνο για το Φανάρι και συμπληρώνει καυστικά πως “καμία αυτοκέφαλη εκκλησία δεν θέλει έναν πολίτη της Τουρκίας να παρεμβαίνει στις υποθέσεις της, οι δραστηριότητες του οποίου χρηματοδοτούνται από τις ΗΠΑ” .

Σύμφωνα με τον αναλυτή υπάρχει ένα ακόμη σημαντικό σημείο που μας οδηγεί στο να καταλάβουμε ότι οι πράξεις της Κωνσταντινούπολης δεν είναι απλώς αντικανονικές αλλά και ότι εκπορεύονται από εξωτερικά-πολιτικά κίνητρα.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο τα τελευταία χρόνια έχει σαφώς ισχυριστεί ότι είναι ο μοναδικός και αναμφισβήτητος επικεφαλής όλης της Ορθοδοξίας. Επομένως, είναι λογικό να αναλύουμε σε ποιες ιστορικές στιγμές σχηματίστηκε η ιδέα του «Ορθοδόξου Παπισμού» στα μυαλά των Προκαθημένων της Κωνσταντινούπολης (ή των ξένων προστατών τους) και υπό ποιες ιστορικές συνθήκες εκδηλώθηκε.
Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, δεν είχαμε ακούσει τίποτα σχετικά με το πρωτείο ή την αποκλειστικότητα του Φαναρίου και καμία αξίωση για τα κανονικά εδάφη άλλων Εκκλησιών, ιδιαίτερα των Ρώσων.
Η πρώτη τέτοια δήλωση χρονολογείται το 1924, όταν ο Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης Γρηγόριος Β΄ εισπήδησε στην κανονική επικράτεια της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και έδωσε στον Τομό της Αυτοκεφαλίας στην Πολωνική Ορθόδοξη Εκκλησία, λέει ο αναλυτής. Ο πατριάρχης Βαρθολομαίος αναφέρθηκε σε αυτό το έγγραφο στην ομιλία του την 1η Ιουλίου 2018:
Κατόπιν ο αναλυτής κάνει μια ιστορική αναδρομή σημειώνοντας μεταξύ άλλων πως το Φανάρι υποβαθμίστηκε και για αυτό αναζήτησε ρόλο στην ρωσική περιφέρεια από το 1923 και μετά και τονίζει την στάση του την οποία χαρακτηρίζει “ανεξίτηλο σημάδι ντροπής” με την υποστήριξη και αναγνώριση της «Εκκλησίας Ζωής / Ανακαίνισης», μιας ψεύτικης Ορθόδοξης Οργάνωσης που δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία των μπολσεβίκων για την καταπολέμηση της Ρωσικής Εκκλησίας.
Σημειώνει μάλιστα πως η πράξη της προσάρτησης της Πολωνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας από το Φανάρι διαπράχθηκε σε μια εποχή κατά την οποία Ρώσος ατριάρχης Τίχων ήταν φυλακή και απειλείτο με εκτέλεση.
“Από τη δεκαετία του 1920, η ιδέα του παπισμού αναπτύσσεται σταδιακά στο Φανάρι και υλοποιείται σε διάφορες πρωτοβουλίες. Ο Οικουμενικός Θρόνος ανακηρύσσεται επικεφαλής ολόκληρης της Ορθόδοξης Διασποράς. Τότε η Κωνσταντινούπολη θα έχει την εξουσία να εκπροσωπεί τον Ορθόδοξο κόσμο σε διάλογο με καθολικούς και άλλους θρησκευτικούς οργανισμούς. Τότε το Φανάρι θα ανακοινώσει το αποκλειστικό του δικαίωμα να συγκαλεί Οικουμενικές Συνόδους και να χορηγεί αυτοκεφαλία και τελικά το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα γίνει ο ανώτατος δικαστής στις διαφορές μεταξύ των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών ή σε συγκρούσεις μεταξύ επισκόπων με τους ηγέτες των δικών τους Εκκλησιών.
Αλλά όλες αυτές οι ιδέες προωθήθηκαν από το Φανάρι στο πλαίσιο της σημαντικής αποδυνάμωσης, τουλάχιστον, της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και της επιρροής της στον κόσμο.
Σήμερα, όμως, βρισκόμαστε μπροστά σε μια τελείως διαφορετική κατάσταση. Φυσικά, η σημερινή σημασία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και η θέση της στο κράτος δεν είναι ακριβώς η ίδια με αυτήν πριν από την επανάσταση του 1917, αλλά παρ ‘όλα αυτά, μπορεί να ειπωθεί ότι η Ρωσική Εκκλησία αναγεννήθηκε από τις στάχτες και αναγεννήθηκε ως η πλέον πλούσια Τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία στον κόσμο” αναφέρει ο αναλυτής και δίνει συγκεκριμένα στοιχεία για το ποίμνιο, τους κληρικούς, τους ναούς κλπ.
Τώρα, λοιπόν, η κατάσταση είναι ριζικά διαφορετική. Τώρα η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία μπορεί να οργανώσει την αντίθεσή της στις προσπάθειες της Κωνσταντινούπολης να γίνει «Ορθόδοξο Βατικανό».
Στις 12 Σεπτεμβρίου, ο αρχιερέας Ιγκόρ Γιακίμτσουκ, γραμματέας για τις διορθόδοξες σχέσεις του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, δήλωσε ότι το Πατριαρχείο της Μόσχας διατηρεί τακτικές επαφές με όλες τις Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες και ότι “καμία εξ αυτών δεν υποστηρίζει το έργο της ουκρανικής αυτοκεφαλίας που εκπόνησε η Κωνσταντινούπολη”.
Οι ανεξάρτητοι θρησκευτικοί εμπειρογνώμονες είναι λιγότερο αισιόδοξοι, αλλά λένε επίσης ότι, υπό ορισμένες προϋποθέσεις και επιφυλάξεις, οι ενέργειες του Φανάρι μπορούν να υποστηριχθούν μόνο από εκείνες τις τοπικές εκκλησίες που είναι ελληνικές στην εθνοτική τους σύνθεση.
Όλα αυτά είναι γνωστά στην Κωνσταντινούπολη, καθώς οι εκπρόσωποί της επισκέφθηκαν σχεδόν όλες τις Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες και διευκρίνισαν τη στάση τους απέναντι σε μια θεωρητική ουκρανική αυτοκεφαλία.
Σύμφωνα με τον αναλυτή, λοιπόν, ανακύπτει μια περίπλοκη ερώτηση: Ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος παίζει σκοπίμως ένα χαμένο θρησκευτικό-πολιτικό παιχνίδι;
Η απάντηση είναι απλή: δεν είναι ακριβώς το παιχνίδι του. Οι εκκινητές και οι επιμελητές αυτού του έργου δεν διστάζουν.
Από όσο φαίνεται, ο επιμελητής του έργου της Ουκρανίας είναι ο Samuel Brownback, ο οποίος σήμερα είναι ο Πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Διεθνή Θρησκευτική Ελευθερία και πρόσφατα ήταν ο κυβερνήτης του Κάνσας, μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων, γερουσιαστής, και το 2008, υποψήφιος για Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
Ήταν ο Sam Brownback ο οποίος πραγματοποίησε συνομιλίες τον Απρίλιο για την Ουκρανική Αυτοκεφαλία με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο και στις 11 Σεπτεμβρίου ήταν στο Κίεβο και μίλησε για το ίδιο θέμα με τον Πρόεδρο της Ουκρανίας.
Η Προεδρική Διοίκηση δεν απέκρυψε το περιεχόμενο αυτής της συζήτησης: «Ο Πρεσβευτής Μπράουνμπακ διαβεβαίωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν να στηρίζουν την Ουκρανία στον αγώνα της για την αποκατάσταση της κυριαρχίας της, την εδαφική της ακεραιότητα και του δικαιώματός της να έχει μια ενιαία ουκρανική αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία».
Μόνο ένας απελπιστικά προκατειλημμένος άνθρωπος θα μπορούσε να πιστέψει ότι ο πρώην υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ πήγε στην Ουκρανία απλώς να πει στον Πρόεδρο της Ουκρανίας για το δικαίωμα του καθενός στην εκκλησία του …..
Ο αναλυτής σχολιάζει επίσης πως η άφιξη ενός «μεγάλου αφεντικού από την άλλη πλευρά του ωκεανού», αποδεικνύει κάτι άλλο: Είναι εδώ για να ελέγξει και να παρακολουθήσει την πρόοδο του δικού του έργου.
Οι δηλώσεις του Brownback ότι «οι ΗΠΑ δεν παρεμβαίνουν στην απόφαση για έναν Τόμο για την ουκρανική εκκλησία αλλά θα συμβάλουν» είναι μια δήλωση αξιοπρεπούς μετριοφροσύνης, με τη βοήθεια της οποίας η αμερικανική κυβέρνηση προσπαθεί να κρύψει το ρόλο της στην έργο.
Μόνο ένας αφελής άνθρωπος μπορεί να πιστέψει ότι «οι ΗΠΑ δεν παρεμβαίνουν στην απόφαση για τον Τόμο». Και η φράση πως οι ΗΠΑ «θα συμβάλουν», αποκαλύπτει ήδη τις προθέσεις τους. Αν σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ουκρανίας, ακόμη και το εγγενές κράτος δεν έχει δικαίωμα να δημιουργήσει μια εκκλησία, τότε οι κρατικοί υπάλληλοι μιας ξένης χώρας (ΗΠΑ) έχουν ακόμη λιγότερο δικαίωμα συμμετοχής σε αυτήν. Όμως, ο Brownback σχεδιάζει να «βοηθήσει».
Και εκείνη την εποχή ένας Αμερικανός ανώτερος υπάλληλος πήγε στη Γεωργία και εξήγησε στην Εκκλησία εκεί ότι δεν χρειάζεται να στηρίξει την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά καλύτερα να υπακούει στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ήταν ο βοηθός υπουργός Ευρωπαϊκών και Ευρασιατικών Υποθέσεων Ααρών Ουέτ Μίτσελ, που ενώ επισκέφθηκε την Τιφλίδα, δήλωσε: «Σήμερα οι προσπάθειές μας απευθύνονται κυρίως στις πόλεις της Γεωργίας. Αλλά υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στη χώρα που δεν χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η Ορθόδοξη Εκκλησία για αυτούς είναι έμμεσος ηγέτης της επιρροής της Ρωσίας. Πρέπει να κάνουμε περισσότερα για να εξηγήσουμε σε αυτούς τους ανθρώπους: η Δύση δεν αδιαφορεί για τις παραδόσεις και τις πεποιθήσεις της γεωργιανής κοινωνίας. Μακροπρόθεσμα, είναι απαραίτητο να κερδίσουμε τη Ρωσία. Έχουμε πολλά να κάνουμε, αλλά είναι σαφές ότι ο λαός της Γεωργίας επέλεξε το δυτικό μέλλον και χρειάζονται βοήθεια».
Αμερικανοί αξιωματούχοι αποκαλύπτουν ανοιχτά το γεγονός ότι το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης βρίσκεται υπό την αιγίδα της αμερικανικής κυβέρνησης.
Τον Απρίλιο του 2018, ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ουκρανία, και τώρα ο πρεσβευτής στην Ελλάδα, ο Geoffrey Pyatt επισκέφθηκε το Άγιον Όρος και χωρίς καμία απόκρυψη έγραψε στο Twitter ότι:
«Είχε την τιμή να συναντήσει τον Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιερόθεο στο Βατοπαίδι. Είχαμε μια σημαντική συζήτηση για την Ορθοδοξία παγκοσμίως και την υποστήριξη των ΗΠΑ για το Οικουμενικό Πατριαρχείο».
Ενώ είναι αβλαβή με την πρώτη ματιά, αυτά τα λόγια υποστήριξης στην πραγματικότητα μιλούν για την πραγματική ηγεσία του Φανάριου από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Εάν εξετάσετε την πολιτική της Κωνσταντινούπολης τις τελευταίες δεκαετίες, μπορείτε να δείτε ότι ανταποκρίνεται πλήρως στα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Το όφελος και ο αποφασιστικός παράγοντας για το Φανάρι σε αυτή την αλληλεπίδραση βασίζεται στο γεγονός ότι, υπό την πίεση των τουρκικών αρχών και χωρίς την υποστήριξη της αμερικανικής διοίκησης, το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης θα πάψει να υπάρχει.
Αλλά όλα έχουν την τιμή τους, λέει ο αναλυτής. “Το Αμερικανικό Κράτος δεν είναι Αγία Ρωσία, που για αιώνες μπορεί να στείλει τεράστια ποσά στην Κωνσταντινούπολη, να χτίσει εκκλησίες και να χύσει αίμα για τους αδελφούς Χριστιανούς” σχολιάζει και συμπληρώνει πως η Αμερική είναι ένα πολύ ρεαλιστικό κράτος που μετράει τα χρήματά της και τα οφέλη που αποκομίζει για να τα ξοδέψει: «Τίποτα προσωπικό είναι απλώς επιχείρηση».
Δεν είναι μυστικό για κανέναν ότι το Φανάρι έχει μακρά και πολύ στενή σχέση με τη διοίκηση των ΗΠΑ, λέει. Τόσο κοντά στο 1949, ο Αμερικανός Πρόεδρος Harry Truman συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στο να γίνει ο Αθηναγόρας (Σπύρου) Οικουμενικός Πατριάρχης και να τον αφήσει να χρησιμοποιήσει το προεδρικό αεροπλάνο για την πτήση του από την Αμερική στην Κωνσταντινούπολη.
Η ελληνική κοινότητα στις ΗΠΑ έχει τεράστια επίδραση στην Κωνσταντινούπολη και η Αμερικανική Αρχιεπισκοπή είναι το πολυπληθέστερο και πλουσιότερο τμήμα του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης. Αυτή η δομή είναι η κύρια πηγή χρηματοδότησης του Φαναρίου και έχει επίσης σημαντική επιρροή στις αποφάσεις που έλαβαν οι Ιεράρχες της Κωνσταντινούπολης.
Η ίδια η ελληνική κοινότητα είναι στενά ενταγμένη στους υψηλότερους οικονομικούς και πολιτικούς κύκλους των Ηνωμένων Πολιτειών. Και φυσικά οι Ορθόδοξοι Έλληνες δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να ενεργούν αντίθετα με την πολιτική που ακολουθεί η αμερικανική διοίκηση στο σύνολό της.
Ένας τέτοιος σημαντικός πολιτικός στην ελληνική κοινότητα είναι ο Michael Huffington, εξέχων μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος, μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων από την Καλιφόρνια το 1993-95 και ιδρυτής του σημαντικού μέσου ενημέρωσης: The Huffington Post, που το 2012, ονομάστηκε το πιο δημοφιλές πολιτικό site στις ΗΠΑ.
Ο Μάικλ Χαφινγκτον ήταν πρώτα μέλος της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας και στη συνέχεια μετακόμισε στην Ευαγγελική και το 1996, μετά από ταξίδια στην Κωνσταντινούπολη και έχοντας συνομιλίες με τους Φαναριώτες, έγινε Ορθόδοξος. Αυτό όμως δεν τον εμπόδιζε να δηλώσει ανοιχτά την ομοφυλοφιλία του δύο χρόνια αργότερα και μάλιστα να κυκλοφορήσει το 2007 μια ταινία που προωθεί την «αγάπη» του ίδιου φύλου με ένα πολύ φρικτό τίτλο: «Είμαστε όλοι οι άγγελοι».
Επιπλέον, η ΕλληνΟρθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής και ο Μ. Χαφινγκτον υποστηρίζουν διάφορα έργα για την προώθηση των κοινοτήτων ΛΟΑΤ και των οικουμενικών σχεδίων, λέει ο αναλυτής. Προκειμένου να προσεγγίσει τους Ορθοδόξους και τους Καθολικούς, δημιούργησε στο πανεπιστήμιο Loyola Marymount , ένα οικουμενικό ίδρυμα με το όνομά του, το Οικουμενικό Ινστιτούτο του Huffington, και δήλωσε ότι το όνειρό του είναι να δει τους Καθολικούς και την Ορθόδοξη κοινότητα μαζί. Δεδομένου ότι είναι ήδη 71 ετών, ελπίζει ότι αυτό θα συμβεί σύντομα.
Και αυτός ο άνθρωπος τον Ιούνιο του 2018 ανοιχτά κάλεσε την παραίτηση του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου, του Προκαθημένου της Αμερικανικής Αρχιεπισκοπής.
Συνεπώς, οι ΗΠΑ φαίνεται να έχουν πολλούς μοχλούς πίεσης στον Οικουμενικό Πατριάρχη στον ίδιο ο οποίος ισχυρίζεται επιθετικά ότι είναι η αδιαμφισβήτητη κεφαλή ολόκληρου του Ορθόδοξου κόσμου.
Τον Οκτώβριο του 1998, υπήρχε Πανορθόδοξη Σύνοδος στη Σόφια, όπου συμμετείχαν οι επικεφαλής και εκπρόσωποι σχεδόν όλων των τοπικών εκκλησιών. Η Σύνοδος ξεκίνησε την επούλωση ενός σχίσματος της Βουλγαρικής Εκκλησίας, κατά την οποία οι σχισματικοί ήρθαν στους ιεράρχες των Τοπικών Εκκλησιών με επιστολή πρόσδεσης. Δηλαδή, οι σχισματικοί επέστρεψαν στην Εκκλησία σύμφωνα με τους κανόνες, μέσω της μετάνοιας . Και αναφέροντας αυτό ο αναλυτής κάνει παραλληλισμό με την μετάνοια που δεν είδαμε από τους Ουκρανούς σχισματικούς.
“Στις 14 Σεπτεμβρίου 2018, η Σύνοδος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας αποφάσισε να απευθύνει έκκληση στις τοπικές εκκλησίες να διεξαγάγουν πανορθόδοξη κρίση σχετικά με την κατάσταση στην Ουκρανία. Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο ίδιος , ο οποίος πριν από είκοσι χρόνια ενεργά (και με επιτυχία) θεράπευσε ένα σχίσμα, τώρα στην κατάσταση της Ουκρανίας, παίρνει μια εντελώς αντίθετη θέση – όχι να θεραπεύει ένα σχίσμα, αλλά να το νομιμοποιήσει. Μπορεί ένας ιεράρχης της παγκόσμιας Ορθοδοξίας να αλλάξει τη θέση του τόσο ριζικά πάνω στα πιο βασικά και σημαντικά ζητήματα της ζωής της Εκκλησίας;
Και αν όχι, τότε τι κινεί τον Προκαθήμενο της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης να ενεργήσει με αυτόν τον τρόπο;Προφανώς, κανείς δεν θα μας δώσει άμεση απάντηση. Αλλά σε κάθε περίπτωση, στο εγγύς μέλλον, τόσο η Ουκρανία όσο και ολόκληρος ο ορθόδοξος κόσμος θα βρίσκονται σε μεγάλες αναταραχές” καταλήγει.

 

 

ο χριστιανισμός βιώνεται και κηρύττεται σωστά, είναι μια ανανέωση τέτοιου βάθους, μια επανάσταση τόσης σφοδρότητας, που ανατρέπει σύρριζα κάθε μορφή αλλοτριώσεως του ανθρώπ

Η αξιοπρέπεια του ανθρώπου αποτελεί ένα από τα κεντρικά σημεία του κηρύγματος του αποστόλου Παύλου. Ο Παύλος, βέβαια, δεν επιτίθεται ανοιχτά κατά της ρωμαϊκής ή ιουδαϊκής κυριαρχίας πάνω στο ανθρώπινο πρόσωπο. Όταν όμως κηρύττει ότι “ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ” (Γαλ. 3,28), δεν κάνει άλλο από το να θέτη μια βόμβα στα ίδια τα θεμέλια της ρωμαϊκής κοινωνίας. Γι’ αυτό ακριβώς πρίν από τον Καίσαρα έδιωξαν τον Παύλο οι φορείς του κατεστημένου, οι έμποροι και οι θρησκευτικοί και πολιτικοί ηγέτες του κάθε τόπου. Ο Παύλος δεν έκανε το χριστιανισμό επανάσταση ή πολιτικό κίνημα.
Έδειξε όμως με σαφήνεια πως όταν ο χριστιανισμός βιώνεται και κηρύττεται σωστά – και αυτό εννοούμε στον τίτλο όταν λέμε ορθοδοξία- είναι μια ανανέωση τέτοιου βάθους, μια επανάσταση τόσης σφοδρότητας, που ανατρέπει σύρριζα- “η αξίνη προς την ρίζαν του δένδρου κείται” (Ματθ. 3,10)- κάθε μορφή αλλοτριώσεως του ανθρώπου: από την κυριαρχία των “ελευθέρων” πάνω στους δούλους και των “ελλήνων” πάνω στους βαρβάρους, μέχρι την καταδυνάστευση των υπανάπτυκτων από τους “καλλιεργημένους”. Βέβαια ο χριστιανισμός έγινε μέσα στην ιστορία και γίνεται και σήμερα συχνά ο ίδιος “κυριαρχία”, αλλά τότε πια δεν είναι ορθόδοξος. Ορθοδοξία είναι αγώνας για τη διαρκή συμμόρφωση προς το Χριστό, η πιστότης στην ακεραιότητα και το μεταμορφωτικό δυναμισμό του Ευαγγελίου».

Παναγιώτης Νέλλας