Α.Ο. για τη Μακεδονία

Ανακοίνωση που έστειλε  η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους για την συμφωνία των Πρεσπών και την εκχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας μας:

Αποτέλεσμα εικόνας για ΙΕΡΑ ΚΟΙΝΟΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Καρυαί τη 13η/26η Ιουνίου 2018

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους μετά πολλής συνοχής καρδίας και θλίψεως επληροφορήθη την, παρά τας αντιδράσεις συσσώμου του ελληνικού λαού, συνυπογραφήν της Συμφωνίας των Πρεσπών περί της ονομασίας της γείτονος χώρας των Σκοπίων. Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΤΟ ΚΕΡΑΚΙ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΕΡΑΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΕΡΝΕΙ ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

Αποτέλεσμα εικόνας για κερακι
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
– Γέροντα, όταν ανάβουμε ένα κεράκι, λέμε ότι είναι γι’ αυτόν τον σκοπό;
– Τό ανάβεις· που τό στέλνεις; Δεν τό στέλνεις κάπου; Μέ τό κεράκι ζητούμε κάτι από τον Θεό.
Όταν τό ανάβης καί λες «γι’ αυτούς πού πάσχουν σωματικά καί ψυχικά καί γι’ αυτούς πού έχουν τήν πιο μεγάλη ανάγκη», μέσα σ’ αυτούς είναι καί οι ζώντες καί οι κεκοιμημένοι. Ξέρεις πόση ανάπαυση νιώθουν οι κεκοιμημένοι, όταν ανάβουμε ένα κεράκι γι’ αυτούς;
Έτσι έχει κανείς πνευματική επικοινωνία καί μέ τους ζώντας καί μέ τους κεκοιμημένους. Τό κεράκι μέ λίγα λόγια είναι μιά κεραία πού μας φέρνει σε επαφή μέ τον Θεό, μέ τους αρρώστους, μέ τους κεκοιμημένους κ.λπ.
– Τό θυμίαμα, Γέροντα, γιατί τό καίμε;
– Τό ανάβουμε γιά δοξολογία στον Θεό. Τον δοξολογούμε καί Τόν ευγνωμονούμε γιά τις μεγάλες ευεργεσίες Του σε όλον τόν κόσμο. Τό θυμίαμα είναι καί αυτό μιά προσφορά. Καί αφού τό προσφέρουμε στον Θεό καί στους Αγίους θυμιάζοντας τις εικόνες, θυμιάζουμε μετά καί τις ζωντανές εικόνες τού Θεού, τους ανθρώπους.
Νά βάζετε καρδιά είτε πρόκειται γιά αίτημα είτε γιά ευχαριστία. 
Μέ τό κεράκι λέω: «Θεέ μου, Σού ζητάω μέ όλη μου τήν καρδιά νά μού κάνης μιά χάρη».
Καί μέ τό θυμίαμα λέω: «Σέ ευχαριστώ, Θεέ μου, μέ όλη μου τήν καρδιά γιά όλες τις δωρεές Σου.
Σ’ ευχαριστώ πού συγχωρείς τις δικές μου τις πολλές αμαρτίες καί τήν αχαριστία όλου τού κόσμου καί τήν δική μου τήν αχαριστία τήν πολλή».
 

Λέτε… ο Stephen Hawking να πήγε στην κόλαση…;

Αποτέλεσμα εικόνας για Stephen Hawking

Σκέφτεται κανείς με αφόρητη οδύνη αλλά και απόλυτη κατανόηση όλους τους αρρώστους με καρκίνο, αυτοάνοσα ή AIDS ή κάτι άλλο απίθανο, που εκφράζουν την αγανάκτηση τους: Γιατί; Γιατί εγώ;; Η αναζήτηση της αιτίας μιας αρρώστιας… αυτή η αίσθηση αδικίας… συνθλίβει ψυχές και τυραννάει φυλλοκάρδια!
Το νεαρό κορίτσι που είχε δύο όλες κι όλες σεξουαλικές επαφές με ένα αγόρι-έκπληξη, που γνώρισε σε φιλικό πάρτι και που, στην πανεπιστημιακή αιμοδοσία που μετείχε εξ υστέρων, έμαθε ότι είναι οροθετική στα 23 της χρόνια!!
Ο γιατρός που στα 36 του μετά από λαμπρές σπουδές και το πέρας της νευροχειρουργικής εξειδίκευσης διαγιγνώσκεται με καρκίνο πνευμόνων και ξέρει ότι σε λιγότερο από δύο χρόνια θα τελειώσει η ζωή του (P. Kalanithi: Όταν η ανάσα γίνεται αέρας, Εκδ. Πατάκης).
Οι άνθρωποι με τα, ποικίλων συμπτωμάτων, αυτοάνοσα, που κάνουν την ζωή τους… «ὅλως ἄλλη» και τους κάνουν εξαρτημένους, θιγμένους, θλιμμένους, θυμωμένους…!!
Πολλές φορές βέβαια η αρρώστια οδηγεί τον άνθρωπο στα ουσιώδη· τον διαμορφώνει, όμως κάτι τέτοιο είναι δύσκολο και σπάνιο. Συνήθως τον εξαντλεί, σίγουρα ψυχικά και οπωσδήποτε σωματικά και τον θυμώνει, αυτό το «γιατί», που τυραννάει καθένα μας.
Anima sana in corpore sano φωνάζουμε εμείς οι σημερινοί άνθρωποι με το όραμα του αθλητικού ιδεώδους και την εμπορική του εξαργύρωση (ASICS τα αρχικά!) για να έρθει ο μακαρίτης ο καθηγητής Στίβεν Χόκινγκ να μας διαψεύσει διαβάζοντας μας, σωστά και ολόκληρο, το απόφθεγμα: Μακάρι-είθε να υπάρχει, ψυχή υγιής σε σώμα υγιές!! Εμείς όμως, παρότι χριστιανοί, κραυγάζουμε: Πάνω από όλα η υγεία…!
Γιατί:
Δεν καταλάβαμε ότι πάνω από όλα είναι η αγάπη και το να μπορείς να αξιολογείς σωστά, με υγιή κριτήρια, πράγμα που πολλάκις συγχέει, από τις ψυχολογικές συνθήκες και παραμέτρους, τα καίρια της ζωής σου!
Δεν καταλάβαμε ότι μπορείς να είσαι υγιής και δυστυχής συγχρόνως, χωρίς αγάπη. Ότι μπορείς να σφύζεις από ζωή και να έχεις ένα πεθαμένο σπίτι. Ότι μπορείς να καταφέρνεις «πράγματα και θάματα» αλλά να είσαι ένας σκαντζόχοιρος που κανένας δεν μπορεί, και κατ’ επέκτασιν δεν θέλει, να χαϊδέψει.
Δεν καταλάβαμε ότι ο Θεός μας, δεν «περιμένει στη γωνία» τα πλάσματα Του να τα τιμωρήσει για παραβάσεις, αλλά τα περιμένει στο Σταυρό με ανοιχτές (καρφωμένες για να μη… κλείνουν) αγκάλες, για να τα συγχωρήσει!
Δεν καταλάβαμε εμείς, ότι ο Χριστός δεν είναι ο τιμωρός Δίας, αλλά ο πατέρας μας, που δεν «τέρπεται ἐπ’ ἀπωλείᾳ ζώντων» αλλά θέλει «πάντας σωθῆναι».
Δεν καταλάβαμε ότι μέσα στο μυστήριο της ζωής, που κυριολεκτικά είναι ένα «τοπίο στην ομίχλη», είναι όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Να εμπιστευτείς… να μην εμπιστευτείς… να φοβάσαι να αγαπάς… να παραδοθείς στην αγάπη… να βρεις νόημα ζωής… να είναι αγνωστικιστής… να λες πως είσαι άθεος!!! Όλα είναι πιθανά και έκδοχα…
Δεν καταλάβαμε ότι ο πόνος και η αρρώστια είναι υποθέσεις που συντρίβουν και δεν επιτρέπεται, όντας υγιείς εμείς, να κάνουμε… ανέξοδη διδασκαλία σε όσους βρίσκονται στην φωτιά καιομένης καμίνου από αναπηρία, αρρώστια ή αδιέξοδα.
Δεν καταλάβαμε ότι διδασκαλία για τον τρόπο… άρσης του σταυρού κάποιου πειρασμού, δεν επιτρέπεται!!! Μόνον βοήθεια για την άρση νοείται, σύμφωνα με το υπόδειγμα της… ορειβασίας στον Γολγοθά…!!
Δεν καταλάβαμε ότι μόνον αυτός που βιώνει πειρασμό, ο ίδιος για τον εαυτό του, μπορεί να τον αξιολογήσει (τον πειρασμό) ως κέρδος και να πει μαζί με τον Βλάσιο Πασκάλ: «Χαρά, χαρά, χαρά, δάκρυα χαράς». Οποιοσδήποτε άλλος τολμήσει να του το προτείνει (του ασθενούς) είναι αθεόφοβα αγενής και δουλεύει για τον διάβολο!
Δεν καταλάβαμε την κουβέντα του Χριστού ότι «όποιου του δόθηκε πολύ, θα του ζητηθεί και πολύ».
Δεν καταλάβαμε ότι το να είσαι χριστιανός σου αυξάνει τις ευθύνες· δεν σου δίνει δικαιώματα… κήνσορα!
Δεν καταλάβαμε ότι εμείς είμαστε υπαίτιοι για την «αθεΐα» κάποιων. Λάθη μας τραγικά και αξιολογήσεις αθεολόγητες κλείνουν την πόρτα της Βασιλείας του Θεού σε πολλούς, που ναι μεν έχουν ειλικρίνεια αναζήτησης, αλλά βλέποντας την… «ποιότητά» μας, αποκλείουν για τη ζωή τους το ενδεχόμενο να μπουν στην Εκκλησία και να γίνουν μέλη της… σαν εμάς!!
Δεν καταλάβαμε τον λόγο του Χριστού στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφ. 7 στίχ. 21 «Οὐ πᾶς ὁ λέγων με Κύριε, Κύριε, εἰσελεύσεται…» και δείχνει να το κατάλαβαν λιγότερο από όλους, αυτοί που θεσμικά ρύθμισαν να λένε… Κύριε, Κύριε… σε κάθε Θ. Λειτουργία!
Δεν καταλάβαμε ότι η πίστη είναι περιπέτεια συναρτόμενη με πολλές παραμέτρους και υποδομές ψυχοκοινωνικές και οικογενειακές, και εμείς που έχουμε την ευλογία της πίστης (για την οποία πρέπει να γυρεύουμε αύξηση της όπως οι Απόστολοι!!!) πρέπει, αντί διαρκώς να λέμε γι’ αυτήν, να το συνειδητοποιήσουμε, ότι το σωστό είναι να την δείχνουμε. Το πώς δείχνεται, μας το… έδειξε στις Πράξεις ο Απόστολος Πέτρος στον παράλυτο επαίτη του Ναού. Εκείνος ζητούσε χρήματα. Οι σημερινοί ζητάμε πίστη! Ο Πέτρος του είπε: Δεν έχω χρήματα, όμως θα σου δώσω αυτό που έχω. Στο όνομα του Ιησού Χριστού, σήκω και περπάτα!!
Η φτώχεια μας είναι ότι δεν μπορούμε (ο όποιος… χριστιανός… παπάς… δεσπότης… Πατριάρχης…) να πούμε στον παράλυτο Στίβεν Χόκινγκ τον λόγο του Πέτρου, ενώ θεολογούμε ανέξοδα ότι είμαστε διάδοχοί του… (όχι μόνον ο Πάπας!!). Ας ταπεινωθούμε λοιπόν και ας κλείσουμε το στόμα γιατί όπως λέει «η δική μας» Γραφή: «Κρεῖσσον πεσεῖν ἀπό ὕψους ἤ ἀπό γλώσσης».
Δεν καταλάβαμε ότι δεν επιτρέπεται να ταξινομούμε εμείς τους ανθρώπους στον Παράδεισο ή την Κόλαση κατά… την σχολική λογική, με κατάστιχα καλών και κακών πράξεων (ένα είδος ηθικού ισολογισμού), γιατί μπροστά μας διαρκώς είναι ο ληστής ως πρώτος ένοικος του Παραδείσου, παρόλο που τα κατάστιχα της ζωής του ήταν κατάμαυρα!
Δεν καταλάβαμε ότι η μακαριότητα της Βασιλείας του Θεού δεν είναι ανταμοιβή, όπως ο καλός βαθμός που έρχεται μετά από την σωστή παρακολούθηση του σχολείου, αλλά είναι αυτή η ίδια η ζωή στην τελειοποίησή της. Το ίδιο και για την δυστυχία της κολάσεως· δεν είναι μία εξωτερική τιμωρία αλλά μία τραγική παγίωση στο κακό.
Δεν καταλάβαμε ότι δεν γίνεται να μιλάμε για ανθρώπους που έφυγαν από την ζωή και βρίσκονται στην παρουσία του Χριστού (Αιωνιότητα δεν είναι κάτι, είναι Κάποιος. Όταν πεθαίνουμε δεν πάμε κάπου· συναντάμε Αυτόν τον Κάποιον· τον Χριστό) με ρυθμιστική απόφανση… στην Κόλαση… ή στον Παράδεισο και συγχρόνως να κάνουμε μνημόσυνα και προσευχές για αυτούς! Επιτέλους δεν είναι όλα αυτά μία fraus pia!
Αν η «δαιμονική θεολογία» μας, πιστεύει ότι τελεσιδικεί το θέμα με τον θάνατο… τότε γιατί προσεύχεται για τους νεκρούς και «φωνάζει» στην Ομολογία Πίστεως ότι μέχρι την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού… «όλα παίζονται»;;; [«…καί πάλιν ἐρχόμενον (τον Χριστό) κρίναι ζώντας καί νεκρούς»] Γιατί γιορτάζουμε την κάθοδο του Χριστού στον Άδη; Τελικά ένα γεγονός ἅπαξ γενόμενον ἀναμιμνησκόμεθα; Δεν μπορέσαμε ακόμη να ξεμπερδέψουμε τον θάνατο ως κατάσταση και τον θάνατο ως συνθήκη; Φανταζόμαστε και ένα… Κέρβερο έξω από τις… «πύλες του Άδη»; Αφού φαίνεται ότι αυτή την σημειολογία τη διαβάζουμε με αρχαιοελληνική ερμηνευτική!
Ο Στίβεν Χόκινγκ ήταν ένα μεγάλο, πολύ μεγάλο, μυαλό μέσα σε κυριολεκτικώς οστράκινο σκεύος. Το μυαλό του (όπως κάθε ανθρώπου) θα γίνει χώμα όπως και τα πόδια του. Για το μυαλό του δεν έκανε ο ίδιος τίποτε για να το αποκτήσει… του δόθηκε. Τώρα θα του «ζητηθεί» το πώς το χρησιμοποίησε. Για να μετράει φυσικά και μαθηματικά δεδομένα ή για να δουλέψει να αποκτήσει ποιότητα αγάπης ή καρδιά του; Μυστήριο θεατό και γνωστό, μόνον στον Χριστό! Δείχνει πάντως στο «Χρονικό του χρόνου» (τα άλλα του έργα είναι σε ολίγιστους προσβάσιμα) να πελαγοδρομεί ανάμεσα σε ερμηνευτική αγωνία και σε ανεκπλήρωτη επιθυμία για τον Θεό. Το Χρονικό του χρόνου έχει αναφορές στο όνομα του Θεού σχεδόν όσες… και μία θεολογική διατριβή ενώ ο ίδιος επισκέφθηκε και τους τέσσερεις τελευταίους Πάπες!!
Πάντως, όπως μαρτυρεί μαθητής του, ουδέποτε ο Χόκινγκ μεμψιμοίρησε ή δυσανασχέτησε ή βαρυγκόμησε για την σωματική του ασθένεια… «…είχε μια δοξολογική στάση στην ζωή, ούτε είπε ποτέ: Γιατί σ’ εμένα;»….
Εμείς πρέπει να τον ευχαριστήσουμε για όσα μας είπε και μας έμαθε για τους νόμους της επιστήμης. Να μην ασχοληθούμε με το αν ήταν εγωιστής ή όχι (Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός έλεγε ότι αν στύψει τη γενειάδα του, από κάτω θα τρέχει εγωισμός!) γιατί σ’ αυτό πολλά πταίομεν άπαντες και ελπίζουμε στην αγαπητική ταπείνωση του Χριστού. Να του ευχηθούμε (του Στίβεν Χόκινγκ) μία αποτελεσματική συνάντηση, με την Αιμορραγούσα Φιλανθρωπία του Χριστού, η οποία να τον αρτειώσει πνευματικά και να του «δείξει» τον τρόπο πρόσβασης σ’ αυτά που έψαχνε.
Και αφού του κάνουμε ένα προσευχητικό μνημόσυνο να γίνει μέτοχος της χαράς, που τίποτε δεν μπορεί να ταράξει, ας αφουγκραστούμε το άλλο πελώριο διανοητικό μέγεθος του εικοστού αιώνα, τον Λούντβιχ Βιτγκενστάιν να μας επισημαίνει:
«Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση του σύγχρονου κόσμου είναι ότι, οι νόμοι της επιστήμης εξηγούν το σύμπαν για εμάς.
Οι νόμοι της φύσης περιγράφουν το σύμπαν… αλλά δεν εξηγούν τίποτε».
π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος
πηγή

 

 

Μα εγώ είμαι Έλληνας

Χρόνια με χτυπάτε
Χρόνια στέκομαι
Χρόνια με πουλάτε κι τ’ ανέχομαι
Χρόνια ο σκοπός σας, ν’ αφανιστώ
Έλληνας χαμένος, πρόγραμμα βατό
Έλληνας θαμμένος, γη χωρίς Θεό
 
Μα εγώ είμαι Έλληνας
Δεν θα πεθάνω
Υπήρξα άρχοντας στον κόσμο επάνω
Είμαι αυτός που σου χει μάθει,
Το αλφαβητάριο, μη κάνεις λάθη
Εγώ σε γέννησα, σ’ έχω αναθρέψει
Κι ότι δικό σου, μου το χεις κλέψει
Μα εγώ είμαι Έλληνας, πάντα αντάρτης
Άνθρωπος δίκαιος και δημοκράτης
 
Τώρα ζητιανεύω κι η ψυχή σου χαίρεται
Τώρα ξεπουλιέμαι, μα ποιος Θεός το δέχεται
Τώρα μου ζητάτε τα υπάρχον μου
Ως κι την ψυχή μου, που χω πάνω μου
Δε θα μου τα πάρεις, ούτε από τον τάφο μου
 
Μα εγώ είμαι Έλληνας
Δεν θα πεθάνω
Υπήρξα άρχοντας στον κόσμο επάνω
Είμαι αυτός που σου χει μάθει,
Το αλφαβητάριο, μη κάνεις λάθη
Εγώ σε γέννησα, σ’ έχω αναθρέψει
Κι ότι δικό σου, μου το χεις κλέψει
Μα εγώ είμαι Έλληνας, πάντα αντάρτης
Άνθρωπος δίκαιος και δημοκράτης
 
Μα εγώ είμαι Έλληνας ευλογημένος
Σ’ επαναστάσεις αναθρεμμένος
Έχω παλέψει, έχω νικήσει
Θεριά ανήμερα, έχω λυγίσει
Δεν κάνω πίσω, θα πολεμήσω
Και τους ρουφιάνους θα τους διαλύσω
Αυτούς Ελλάδα μου, που χρόνια τώρα
Τον δρόμο σου άνοιξαν στη κατηφόρα

 

 

Να μπορούσαμε ν’ αγαπάμε δίχως ιδιοτέλεια!

Αποτέλεσμα εικόνας για ανιδιοτέλεια
Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Κάποιος περπατάει έξω στον κάμπο και βλέπει ξαφνικά μπροστά του ένα φίδι. Τρομάζει όπως είναι φυσικό. Κοιτάζοντας καλύτερα διαπιστώνει ότι είναι ενα σχοινί που μοιάζει με φίδι. Το φίδι δεν είναι αληθινό, αλλά ο τρόμος του είναι αληθινός. Ο άνθρωπος εξαπατήθηκε όχι από ένα φίδι, αλλά πό κάτι που έμοιαζε με φίδι, δηλαδή από μια εικόνα, ένα πράγμα του νου.
Πρέπει να εξετάζουμε τα πνεύματα αν είναι καλά ή είναι κακά και να φυλαγόμαστε από τα δεύτερα. ΌΛες οι αρετές είναι των καλών πνευμάτων κι όλες οι κακίες είναι των κακών πνευμάτων.
Ο διάβολος είναι ο πατέρας του ψεύδους. Έφτασε με τα ψέματα να πείσει πολλούς ότι δεν υπάρχει. ΚΙ όμως δεν πρέπει να αμφιβάλει κανείς ότι ο πόλεμος που μας κάνει είναι πνευματικός. Ως πνευματικό ον δεν μπορεί να μας θίξει παρά μόνο στο πνεύμα μας. Κι ο φόβος του θανάτου δικό του δημιούργημα είναι. Η ανιδιοτελής αγάπη (ου ζητεί τα εαυτής) διώχνει το φόβο. Να μπορούσαμε ν’ αγαπάμε δίχως ιδιοτέλεια!

 

http://moschoblog.blogspot.com/2018/06/blog-post_25.html