ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ. Η γυναίκα εργαζόταν σε μια μονάδα συσκευασίας κρέατος. Μια μέρα, στο τέλος της εργάσιμης ημέρας…..

Αποτέλεσμα εικόνας για ΠΡΟΝΟΙΑ ΘΕΟΥ
Η γυναίκα εργαζόταν σε μια μονάδα συσκευασίας κρέατος. Μια μέρα, στο τέλος της εργάσιμης ημέρας της, πήγε στον καταψύκτη για να ελέγξει κάτι, αλλά η πόρτα έκλεισε τυχαία – και η γυναίκα ήταν κλειδωμένη μέσα. 

Η γυναίκα φώναξε και χτύπησε σε όλους – με δύναμη, όλα ήταν μάταια, – κανείς δεν μπορούσε να την ακούσει. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι είχαν ήδη φύγει, και έξω από την κατάψυξη είναι αδύνατο να ακούσουν τι συμβαίνει μέσα. 

Πέντε ώρες αργότερα, όταν ο θάνατος φαινόταν αναπόφευκτος, η φυλακας του εργοστασίου άνοιξε την πόρτα – και η γυναίκα κατάφερε να δραπετεύσει με θαυμασμό εκείνη την ημέρα από το θάνατο. 

Αργότερα, η γυναίκα ζήτησε από τον φρουρό γιατί αποφάσισε να ελέγξει την κατάψυξη εκείνη την ημέρα, επειδή δεν ήταν δουλειά του. 

Ο φρουρός απάντησε: «Έχω εργαστεί στο εργοστάσιο για 35 χρόνια, εκατοντάδες άνθρωποι έρχονται και φεύγουν κάθε μέρα, αλλά είστε ένας από τους λίγους ανθρώπους που με χαιρέτησε το πρωί και λέει αντίο στο τέλος της εργάσιμης ημέρας. Πολλοί άνθρωποι με αντιμετωπίζουν σαν να είμαι αόρατος …

Σήμερα,  περάσατε όπως πάντα, και μου είπατε «Γεια σας». Αλλά μετά από μια δουλειά μιας ημέρας, παρατήρησα με περίεργο τρόπο ότι δεν άκουσα «, σε βλέπω αύριο», και δεν σας είδα να φευγεται από το εργοστάσιο. Έτσι αποφάσισα να ελέγξω το εργοστάσιο. Είμαι τόσο συνηθισμένος στο «γεια σας» και «αντίο» κάθε μέρα, επειδή μου θυμίζουν ότι χρειάζομαι κάποιον. Όταν δεν άκουσα σήμερα το αποχαιρετιστήριο σας, συνειδητοποίησα ότι κάτι είχε συμβεί. Γι ‘αυτό έψαξα παντού για εσάς. » 

Να είσαι ταπεινός, να αγαπάς και να σέβεσαι τους γύρω σου. 
Μετά από όλα, αυτά ποτέ δεν ξέρουμε τι θα συμβεί αύριο.

 

ΠΗΓΗ.
ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
 

Τον έκτο μήνα τον καλό

Σ’ ένα πηγάδι δροσερό βαθιά κοιμάται το νερό
σκύβει κορίτσι αμίλητο αγόρι ψάχνει αφίλητο
σκύβει κορίτσι αμίλητο αγόρι ψάχνει αφίλητο

Τον έκτο μήνα τον καλό, καράβι πάει γιαλό γιαλό
νύχτα περνάει το Σούνιο, και φέρνει τον Ιούνιο
Τον έκτο μήνα τον καλό, καράβι πάει γιαλό γιαλό
νύχτα περνάει το Σούνιο, και φέρνει τον Ιούνιο

Λάμπει στου χρόνου μια στιγμή τ’ αεροσκέπαστο κορμί
πουκαμισάκι αέρινο, στα μάτια φως αστέρινο
πουκαμισάκι αέρινο, στα μάτια φως αστέρινο

 

Η νηστεία των Αγίων Αποστόλων

Η νηστεία των Αγίων Αποστολών   

Έχει παρατηρηθεί εδώ και αρκετά χρόνια το γεγονός ότι έχει παραμελήσει ο μέσος χριστιανός τη νηστεία των αγίων αποστολών. Και α υτό συμβαίνει είτε εκουσίως, δηλαδή αρνούμενος κάποιος να νηστέψει την περίοδο της νηστείας αυτής, είτε ακουσίως κυρίως λόγω «χαλαρής» σχέσης με την Εκκλησία, που έχει ως αποτέλεσμα να την ξεχάσει ή ακόμη και να την αγνοεί τελείως.

Όπως βεβαίως αγνοεί και τα οφέλη της νηστείας γενικότερα τα οποία μας τονίζουν σε πολλά σημεία οι άγιοι πατέρες. Αυτά βέβαια είναι φαινόμενα απουσίας πνευματικής καθοδήγησης, το οποίο είναι ζήτημα που δεν θα θίξουμε στο συγκεκριμένο άρθρο. Ας δούμε όμως εν συντομία τα της νηστείας αυτής. Αυτό που παρατηρούμε είναι ότι ενώ οι βασικές νηστείες της εκκλησίας μας έχουν σταθερό αριθμό ημερών π.χ. η νηστεία της μεγάλης Σαρακοστής, αυτή των Χριστουγέννων, ακόμη και αυτή του Δεκαπενταύγουστου, δεν συμβαίνει το ίδιο και με τη νηστεία των αγίων αποστόλων, της οποίας ο αριθμός των ημερών μεταβάλλεται κάθε χρόνο.

Όσο πιο νωρίς πέσει ημερολογιακά το Πάσχα τόσο μεγαλύτερος είναι και ο αριθμός των ημερών της νηστείας των αγίων αποστόλων και το αντίστροφο. Αν έχουμε πολύ αργά τον εορτασμό του Πάσχα, τότε μικραίνει κατά πολύ ο αριθμός των ημερών της νηστείας των αγίων αποστόλων. Ξεκινά πάντα την επόμενη μέρα της Κυριακής των αγίων πάντων (δηλαδή τη Δευτέρα), και έχει σταθερή λήξη ημερολογιακά στις 29 Ιουνίου των αγίων Πέτρου και Παύλου (νηστεία δηλ. μέχρι και 28 Ιουνίου), οπότε και έχουμε κατάλυση εις πάντα, εκτός βέβαια αν πέσει Τετάρτη ή Παρασκευή, όπου έχουμε κατάλυση ιχθύος.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της νηστείας αυτής καταλύουμε ψάρι (εκτός Τετάρτης και Παρασκευής).

Να σημειωθεί ότι στις 24 Ιουνίου καταλύεται το ψάρι λόγω του γενεσίου του Τιμίου Πρόδρομου και Βαπτιστού Ιωάννου ανεξαρτήτου ημέρας. Αν δεν υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος υγείας που δεν μας επιτρέπει τη νηστεία, (όχι μόνο τη συγκεκριμένη αλλά και τις άλλες θεσπισμένες νηστείες της Εκκλησίας μας), καλό θα ήταν να την τηρήσουμε, πάντα σε συνεννόηση με τον γιατρό και τον πνευματικό.

Νηστείες κατ επιλογή τύπου: «εγώ νηστεύω της Παναγίας αλλά όχι των αγίων αποστολών» είναι ξένα με την ορθόδοξη πατερική παράδοση και αποτελούν φαινόμενα χριστιανισμού a la carte. Και η επισήμανση αυτή γίνεται διότι για την συγκεκριμένη νηστεία επικρατεί μία ακατανόητη χαλαρότητα, λες και διαμαρτυρόμαστε στους αγίους πατέρες ότι έκαναν λάθος που τη θέσπισαν δεκάδες αιώνες πίσω. Πράγματα βεβαίως νοσηρά σε κάθε περίπτωση. Όπως και να δούμε τα πράγματα, ένα είναι σίγουρο. Η έλλειψη ασκητικής αποτελεί μεγάλο ζήτημα σε μας τους νεότερους χριστιανούς και μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο δεν αποτελεί εξαίρεση και η νηστεία των αγίων αποστολών. Από εμάς εξαρτάται να κάνουμε μία νέα αρχή.

 

 

«…Στήν ἐποχή πού «ὅλα» φαίνεται νά ἔχουν «χαλάσει», ὑπάρχουν ἀκόμα Ἰάκωβοι. ‘Υπάρχουν ἀκόμα ἅγιοι… Κρυφοί κι σιωπηλοί…»

Φωτογραφία της Monastery Agias Triadas Akrata.
Μοῦ ζητοῦσαν ἀπό καιρό νά γράψω κάτι γιά τήν ἁπλότητα.
Δέν εἶχα καμιά τέτοια ἔμπνευση μῆνες τώρα. Ἴσως γιατί ἔχει γίνει τόσο σπάνια, τόσο δυσεύρετη, τόσο δύσκολη πού δέν μπορεῖς νά τή δεῖς σχεδόν πουθενά.
Ὅμως ὁ Θεός μέ ἀξίωσε νά τήν ἀντικρύσω ζωντανή στό πρόσωπο ἑνός γέροντα ἱερέα. Δέν θά πῶ τό ὄνομά του, γιατί βρίσκεται στή ζωή καί θά προσκρούσω στήν ταπείνωσή του…
Τό μόνο πού θά πῶ εἶναι ὅτι αὐτός ὁ ἄνθρωπος μοῦ μίλησε γιά ταπείνωση ὄχι μέ λόγια και ὑψηλά θεολογικά κηρύγματα, ἀλλά μέ τό βλέμμα του, μέ τό παρουσιαστικό του, μέ τά λόγια του.
Πρίν χρόνια, φοιτήτρια οὖσα, εἶχα τήν εὐλογία νά γνωρίσω τόν ἅγιο Ἰάκωβο Τσαλίκη. 

Λέω εὐλογία, γιατί ἡ μορφή του χρόνια μετά μέ «καταδιώκει». 
Ἦταν ἡ προσωποποίηση τῆς ταπείνωσης καί τῆς ἁπλότητας. 
Στίς 10 λέξεις του οἱ 8 ἦταν «μέ συγχωρεῖτε». 
Δίπλα του ἔνιωθες χαρά, ἁγνότητα, ἐλπίδα, ἔνιωθες ὅτι εἶχες ἕνα μικρό παιδί πού ἤθελες νά τό ἀγκαλιάσεις κι ὄχι ἕναν γέροντα πού μπροστά του ἔνιωθες δέος ἀπόμακρο. 
Σέ ἔκανε νά νιώθεις σπουδαῖος. 
Σέ κοιτοῦσε στά μάτια. 
Σοῦ ἔδινε σημασία κι ἄς ἤσουν ἀσήμαντος καί ἄγνωστος. 
Τώρα ἔρχονται ἄνθρωποι στά μοναστήρια καί συστήνονται μέ τά πτυχία τους γιά νά τούς «προσέξουμε». 
Τί θλιβερό…
Αὐτός ὁ γέροντας λοιπόν πού ἐμφανίστηκε στή ζωή μου ἀπρόσμενα ἐν ἔτει 2018 μοῦ θύμισε τόν Ἅγιο Ἰάκωβο. 
Ἀσθενής, νεφροπαθής, ἀσκητικός γεμάτος ἀγάπη καί ταπείνωση. 
Ἡ μορφή του μέ συγκλόνισε.
Δέν πέρασαν λίγες μέρες ἀπό τόν ἐρχομό του στό μοναστήρι καί δέχθηκα ἕνα τηλέφωνο:
-Γερόντισσα, διάβασα τό πόνημά σας! Τό γράψατε γιά μένα τόν ἁμαρτωλό…Νά εὔχεσθε γιά μένα…
Μέ πῆραν τά κλάματα. 

Αὐτός ὁ γέροντας, ὁ ἐξαϋλωμένος νά ζητᾶ προσευχή ἀπό μένα;; 
Ἔνιωσα τόσο μικρή μπροστά του. 
Μέ νίκησε, μέ συνέτριψε ἡ ταπείνωσή του.
Αὐτά, ἀδελφοί μου, σάν μαρτυρία ὅτι στήν ἐποχή πού «ὅλα» φαίνεται νά ἔχουν «χαλάσει», ὑπάρχουν ἀκόμα Ἰάκωβοι. 

‘Υπάρχουν ἀκόμα ἅγιοι…
Κρυφοί κι σιωπηλοι. 
Δέν σου γεμίζουν τό μάτι. 
Ὅμως δυνατά κρατοῦν τόν ΟΥΡΑΝΟ.
Εὐχαριστῶ τόν Θεό…


Monastery Agias Triadas Akrata

 

https://amfoterodexios.blogspot.gr/