«Αυτά δεν τα λέει ούτε ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος των Σκοπίων… «Μορφώματα οι Παμμακεδονικές, που λειτουργούν με ακραίο τρόπο…»


…Ενοχλούν τον δοτό Τζανακόπουλο 

οι Παμμακεδονικές οργανώσεις: 
«Μορφώματα που λειτουργούν με ακραίο τρόπο…»
Ομάδα Αλήθειας

~ Όμως, εμείς τα «Μορφώματα» θα είμαστε εκεί, που δεν θέλετε!!!
Όσοι παραπάνω μπορούμε…

https://amfoterodexios.blogspot.com/
 

«Μὴν ὀκνήσουμε, ἀδελφοί μου. Τώρα ποὺ ξεπεριβολίσαμε, μὴ δειλανδρίσουμε»

Οἱ περιβόλες τῆς Ἐκκλησίας

Ὁ πανοικτίρμων καὶ παντοδύναμος Θεός, ὁ ὑπανοίγων τὰ σπλάγχνα αὐτοῦ σὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἔρχεται στὸν κόσμο, κάθε χρόνο χαρίζει στὸν καθένα μας περιβόλες μὲ πολλὴ ἁπλοχεριά. Ὁ πρῶτος κῆπος εἶναι δύσκολος, πλούσιος σὲ δένδρα καὶ φυλλωσιές, δύσβατος, στερεῖται καὶ τοῦ νεροῦ ἀκόμη, ἔχει πορεῖες μὲ καύσωνες, δὲν θὰ βρῆς παγκάκι νὰ ἀναπαυθῆς. Ἡ πορεία γίνεται μέσα σὲ συνεχῆ διαδρομή. Ἄγγελοι ἀκατάπαυστα σὲ παρακινοῦνε σὲ ἱδρῶτες καὶ καμάτους. Τὰ πηγαδάκια ἀπαγορεύονται· εἶναι χάσιμο χρόνου καὶ ἐπιστροφή. Αὐτὸς ὁ κῆπος λέγεται Μεγάλη Σαρακοστή.
Ἀπὸ τὴν πρώτη μέρα, ἡ σάλπιγγα ἠχεῖ καὶ λέγει «ἠνέωκται τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν». Ὅλοι σὲ θέλουν σὲ ταχεῖα πορεία. Τρέχεις νὰ φθάσης ἕνα ὀπωρικὸ καὶ ὅλοι σοῦ λένε: «ὑπομονή· ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θὰ ἀπολαύσης τοὺς κόπους σου». Ἔχει καθαρὰ ἐσχατολογικὸ χαρακτῆρα. «Ζῆσε Μάη –ὅπως λέει ὁ λαός– νὰ φᾶς τριφύλλι.» Ὁ κῆπος αὐτὸς ἔχει μόνον σταυρούς, ἱδρῶτες καὶ καμάτους. Βασιλεύει παντοῦ ἡ βία. Ἡ μόνη παρηγοριὰ εἶναι ἡ ἀπόλαυση τῶν μελλόντων ἀγαθῶν. Ὁ ἕνας στὸν ἄλλο λέγει:
– Προχώρα. Οἱ Γεροντάδες εἶναι ἀμείλικτοι. Δὲν δέχονται γέλια καὶ κουβέντες.
Ὅσο ὅμως σκληρὸς εἶναι ὁ ἀγώνας, τόσο τὰ γέρα εἶναι ἀληθινά. Γλυκὺς ὁ παράδεισος αὐτός, μεστὸς τρυφῆς ἀδάπανης. Οἱ γεύσεις τῶν φαγητῶν εἶναι πικρὰ χόρτα. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ θέλει τὸν καθαρισμὸ τῆς ψυχῆς του προχωρεῖ χωρὶς νὰ ὑπολογίζη κόπους καὶ στερήσεις.
Κάθε φορὰ ποὺ συναντοῦσα Γέροντα, τὸν ρωτοῦσα:
– Ἔχει πολὺ δρόμο ἀκόμη;
– Ἔχει, ἀλλὰ μὴ φοβᾶσαι. Κοίτα τὸ τέλος τοῦ δρόμου. Μὴ μετρᾶς αὐτὸ ποὺ πέρασες. Λογάριαζε αὐτὸ ποὺ ἔχεις νὰ περάσης. Λογαριασμὸ στὸν λογαριασμό, φθάνης στὸ τέρμα καὶ καταλαμβάνεσαι ἀπὸ στενοχωρία γιατὶ δὲν ἐπιτάχυνες τὸ βῆμα. Καὶ ὅταν φθάνης στὸ τέλος τοῦ δρόμου, ἐνοπτρίζεσαι τὰ ἀγαθὰ «ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν». Βλέπεις τὸν ψηλὸ Σταυρὸ καὶ τὰ πάντα γιὰ σένα γίνονται ἕνα τίποτα.
Τὸ βιβλίο τῆς περιβόλας αὐτῆς εἶναι τὸ πιὸ κατάφυτο. Στὰ ὑμνολογικά του κείμενα οἱ πατέρες μέσα ἀπὸ τὰ ἔγκατα τῆς ψυχῆς τους ἀφῆκαν τὴν ἐξομολόγηση στὰ πόδια τοῦ Χριστοῦ. Τίποτα δὲν εἶναι πεζό· ὅλα εἶναι μεγαλειώδη, ὅλα εἶναι ἀληθινά. Τὸ Τριῴδιο εἶναι τὸ ἀρχαιότερο ἐκκλησιαστικὸ βιβλίο τῆς λατρείας μας. Χαρά στονε ποὺ τὸ μελετᾶ, τὸ ἀπολαμβάνει, τὸ ἔχει ἐντρύφημα στὴν ζωή του.
Τὸ ἄλλο περιβόλι εἶναι τὸ Πεντηκοστάριο. Χαρὰ μηνύει σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Γίνεται πιὰ ἁπτὴ ἡ ἀνάσταση. Ὅλα γελοῦνε· ἡ φύση, τὰ πουλιά· ὅλα σοῦ τραγουδοῦνε. Ὅλοι βαστᾶνε τὸ βραβεῖο τῆς νίκης. Ὅλοι παιανίζουν «Χριστὸς ἀνέστη». Μοσχοβολιὰ ἀπὸ παντοῦ σοῦ τρυπᾶ τὰ ρουθούνια τῆς μύτης. Σὲ τέτοιο σημεῖο παροξυσμοῦ χαρᾶς φθάνει ἡ Ἐκκλησία, ποὺ λέγει «μηδεὶς θρηνείτω πταίσματα». Βλέπω τὴν χαρὰ τῶν ἀνθρώπων στὸ πρόσωπό τους καὶ ξεχνῶ κάθε κάματο τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς. Θὲς συνεχῶς νὰ λειτουργῆς, συνεχῶς νὰ κροτῆς παιάνα καὶ νὰ ψάλλης μαζὶ μὲ ὅλη τὴν φύση ὕμνους δοξολογικοὺς στὸν Θεό. Ὁμολογεῖς μὲ τὴν ψυχή σου: «κόρον οὐ λαμβάνω τοῦ μεγαλύνειν σε».
Ὅλα αὐτὰ τὰ περιβόλια ἔχουν κατάληξη τὴν γιορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς. Ἐκεῖ τελειώνουν τὰ περιβόλια καὶ γεμᾶτοι ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἰσερχόμαστε στὴν πάλη τῆς ζωῆς. Πλήρεις ἀγαθῶν ἁγιοπνευματικῶν εἰσερχόμαστε πάλι στὸν ἀγῶνα, λησμονοῦντες τοὺς καμάτους τοῦ προτέρου βίου. Καὶ οἱ Ἅγιοι ποὺ γιορτάζουμε σήμερα δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ οἱ καρποὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀπαραίτητα βέβαια τὰ περιβόλια. Χωρὶς αὐτά, δὲν θὰ εἴχαμε καρπούς.
Στὴν περίοδο ἀπὸ τὴν Πεντηκοστὴ μέχρι τὴν Μεγάλη Σαρακοστή, ἂν ἐξαιρέσουμε κάποιες γιορτές, εἶναι πεζὰ τὰ πράγματα, ἀλλὰ κατάφορτοι ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύματος διερχόμαστε καὶ αὐτὴν τὴν περίοδο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους. Μὲ τὴν ἁγία ὑπομονὴ ἀναμένουμε τὶς ἡμέρες τῶν ἐνθουσιασμῶν, τῶν φαιδρῶν σπαραγμῶν τῆς καρδιᾶς μας. Ἔτσι, γιὰ τὸν χριστιανὸ δὲν ὑπάρχουν ἡμέρες ποὺ νὰ μὴ φαιδρύνεται καὶ νὰ μὴν ἑορτάζη ἡ ψυχή του. Γιὰ μένα οἱ μέρες τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους κυλᾶνε χωρὶς νὰ ὑπάρχη οὔτε στιγμὴ ποὺ νὰ μὴ φαίνεται ἡ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως. Ἔτσι, μποροῦμε νὰ λέμε «ἡμέρα τῇ ἡμέρᾳ ἐρεύγεται ῥῆμα καὶ νὺξ νυκτὶ ἀναγγέλλει γνῶσιν». Δὲν ὑπάρχει μέρα οὔτε νύχτα κοντὰ στὸν Χριστό, ποὺ νὰ μὴν ἔχη τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως. Νά οἱ κῆποι οἱ κατάφορτοι. Νά τὰ δῶρα τῆς αἰώνιας ἐπαγγελίας.
Μὴν ὀκνήσουμε, ἀδελφοί μου. Τώρα ποὺ ξεπεριβολίσαμε, μὴ δειλανδρίσουμε. Καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα τὸ αὐτὸ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.
Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης

 

 

Θα σε μάθω να προσεύχεσαι!

 

(Οσίου Γέροντος παπα-Ευφραιμ Κατουνακιώτου λόγοι)
…..Θα σου δείξω εγώ πώς να προσεύχεσαι, και μου λες αν μπορείς ή όχι.
Ακούμπησε το εργόχειρό του δίπλα, σηκώθηκε, τίναξε τα ξυλαράκια απ’ την ποδιά του, και ψηλός, λευκογένειος, ιεροπρεπής πλησίασε τον νιπτήρα λέγοντας:
– Είναι πρωί και σηκώθηκες από τον ύπνο.
Άνοιξε ο Γέροντας το νερό και άρχισε με απλές κινήσεις να πλένει τα χέρια και το πρόσωπό του επαναλαμβάνοντας γλυκά και παρακλητικά, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Πλησίασε την πετσέτα και σκουπίστηκε συνεχίζοντας και την ευχή. Μετά στράφηκε με το φωτεινό του πρόσωπο στον νέο και ρώτησε επιτακτικά:
– Αυτό μπορείς να το κάνεις;

– Ε, μπορώ, Γέροντα, ομολόγησε αφοπλισμένος εκείνος.
– Πρόσεχε, όμως, συνέχισε ο Γέροντας. Θα το κάνεις κάθε μέρα. Όχι μια ναι, μια όχι. Διότι, όπως γράφει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος, «μεγάλη η δύναμις της μικράς πολιτείας της αεί γινομένης» (Έχει μεγάλη δύναμη η μικρή προσπάθεια, που γίνεται όμως πάντοτε. Αββά Ισαάκ, Λόγος 73)

– Και κάτι ακόμη, πρόσθεσε ο Γέροντας, αφού ξανακάθισε στο εργόχειρο κι ετοιμαζόταν ν’ αρχίσει.
– Στην αίθουσα που δικάζεις υπάρχει καμιά εικόνα του Χριστού ή της Παναγίας;
– Υπάρχει.
– Λοιπόν, πριν αρχίσεις να δικάζεις, θα στραφείς και θα πεις: «Χριστέ μου, φώτισέ με να μην αδικήσω κάποιον απ’ αυτούς τους ανθρώπους».
Και αμέσως κοφτά: – Μπορείς;
– Ε, εντάξει, μπορώ, Γέροντα.
– Αμ, δεν σου είπα να γίνεις δικηγόρος, για να μιλήσεις με τον Θεό, τελείωσε χαμογελώντας πειρακτικά.
Και σε άλλους όμως που προφασίζονταν οικογενειακά βάρη, πολλές ασχολίες και άλλα, έλεγε επανειλημμένως: «Εάν εγώ μέσα στην ησυχία των Κατουνακίων λέω εκατό ευχές τη μέρα και σεις μέσα στην τύρβη της πόλεως και τις υποχρεώσεις της εργασίας και της οικογένειας λέτε τρεις ευχές, είμαστε ίσα». Τον ρωτούσαμε, μήπως είναι πολύ λίγη αυτή η προσευχή ακόμη και για τους κοσμικούς. Και μας έλεγε περίπου τα εξής: «Εάν ο άνθρωπος συνηθίσει να λέει κάθε μέρα, έστω από λίγο, όσο μπορεί, αλλά κάθε μέρα την ευχή, η καρδιά του σιγά-σιγά γλυκαίνεται και περιμένει πότε θα έρθει εκείνη η ώρα. Και όταν γλυκαθεί η καρδιά, από μόνος του κανείς ζητάει περισσότερο».

 

 

Φοβερή η πνευματική σύγκρουση που έρχεται!

Ο Πανορμίτης

Έρχεται και ήδη άρχισε ένας χωρίς προηγούμενο πνευματικός πόλεμος.
Οι δυνάμεις που θα συγκρουστούν δεν θα είναι μόνο ορατές.
ΟΛΟΙ θα αναγκαστούμε να πάρουμε μέρος και να διαλέξουμε στρατόπεδο στις επερχόμενες πνευματικές μάχες.
Όπως είπε ο Αγιος Παϊσιος, » Το μέτωπο είναι καθαρό. Τώρα πάμε ή για το Χριστό ή για το διάβολο. Στην κατοχή γινόσουν ήρωας, γιατί δε χαιρετούσες ένα Γερμανό. Τώρα γίνεσαι ήρωας, γιατί δε χαιρετάς το διάβολο.
Πάντως θα δούμε φοβερά γεγονότα. Θα δοθούν πνευματικές μάχες. Οι Άγιοι θα αγιασθούν περισσότερο και οι ρυπαροί θα γίνουν ρυπαρώτεροι.»

 

Ταυτίζονται τά κανονικά μέ τά χαρισματικά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά τό Ἅγιον Πνεῦμα ἐνεργεῖ μέ τόν τρόπο πού Ἐκεῖνο γνωρίζει καί ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία, χωρίς νά συγκροτῆ «Ἐκκλησία» ἔξω ἀπό τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, πού εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη.

 

Μητροπολίτου Ναυπάκτου π.Ἰεροθέου
Σέ μιά ἐποχή πού ἀκόμη καί μεγάλοι φαινομενικά θεολόγοι ἀγωνίζονται νά μᾶς πείσουν ὅτι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ξεπερασμένοι ἀπό τήν σχολαστική καί ρωσική θεολογία, πού εἶναι ἡ λεγομένη μεταπατερική θεολογία καί κυριαρχεῖται ἀπό τόν σχετικισμό∙ ὅτι ἡ σύγχρονη θεολογία πρέπει νά εἶναι «συναφειακή», νά βλέπη τά κοινά σημεῖα ὅλων τῶν Χριστιανικῶν θεολογικῶν παραδόσεων∙ ὅτι πρέπει νά συμβιβασθοῦμε μέ τόν σχολαστικισμό∙ ὅτι πέρα ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὑπάρχουν καί ἄλλες «Ἐκκλησίες»∙ ὅτι τά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας δέν προσδιορίζονται ἀπό τήν μετάληψη τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ (Μυστήριο θείας Εὐχαριστίας), ἀλλά ἀπό τό ὕδωρ τοῦ Βαπτίσματος∙ ὅτι δέν ταυτίζονται τά χαρισματικά μέ τά κανονικά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας∙ ὅτι ὅλες οἱ «Ἐκκλησίες» εἶναι «ἀδελφές Ἐκκλησίες» καί ὑπάρχει συναγωνισμός ἀναγνωρίσεως τῶν «ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν», ἔρχεται ἕνας Ἰταλός Ρωμαιοκαθολικός θεολόγος [Ὁ Ἀντόνιο Ραντσολίν πού μετέφρασε στήν ἰταλική τό βιβλίο Ἐκκλησία καί Ἐκκλησιαστικό φρόνημα] νά ἐξυμνήση τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅπως ἐκφράζεται ἀπό τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καί νά κρίνη μέ ὡραῖο τρόπο τήν χριστιανική παράδοση μέσα στήν ὁποία ἐκεῖνος μεγάλωσε καί ζῆ.
Φαίνεται καθαρά ὅτι, ἐνῶ οἱ ἐκκλησιαστικοί μας ἡγέτες προσπαθοῦν νά κινηθοῦν μέ μεταπατερικό, συναφειακό, σχετικιστικό καί κοσμικό τρόπο, ὅσοι ἀπό τόν λαό ἀναζητοῦν τήν ἀλήθεια καί ὑποψιάζονται τήν «αἰώνια καλλονή» τῆς Ἐκκλησίας, τήν προσλαμβάνουν, τήν ἀγαποῦν καί τήν ἐκφράζουν. Τελικά, «μεγάλη ἡ ἀλήθεια καί ὑπερισχύει» (Ἔσδρας Α΄, δ΄, 41). Ταυτίζονται τά κανονικά μέ τά χαρισματικά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά τό Ἅγιον Πνεῦμα ἐνεργεῖ μέ τόν τρόπο πού Ἐκεῖνο γνωρίζει καί ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία, χωρίς νά συγκροτῆ «Ἐκκλησία» ἔξω ἀπό τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, πού εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη. 
πηγήΝαυπάκτου Ἱεροθέου: Ἡ «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος» στήν Κρήτη
 

Πολύ σημαντικό ντοκιμαντέρ με ελληνικούς υποτίτλους για την αγιασμένη ζωή του Αγίου Γέροντος Ιακώβου, Ηγουμένου της Μονής του Οσίου Δαυίδ στην Εύβοια…

Σχετική εικόνα

Ευχαριστούμε τους συντελεστές της ταινίας και την Ιερά Μονή του Οσίου Δαυίδ του Γέροντος για την ευγενή παραχώρηση της ταινίας…

https://amfoterodexios.blogspot.gr/