Λὼτ – Ἡ πλήρη ἀναβίωση του ἐφιάλτη του μετά ἀπὸ 3800 χρόνια.

 

 

Toῦ Βασίλειου Εὐσταθίου,Δρ. Φυσικοῦ, πτ. Θεολογίας (Τμ.Κοιν.Θ.ΕΚΠΑ)

Ἐπισκεπτόμενος κάποιος σήμερα τὴν περιοχὴ ποὺ ἔζησε ὁ Λὼτ ἀντικρύζει ἕνα ἄγονο καὶ ἐρημικὸ τόπο. Αὐτὸς ὁ τόπος οἱ Ἁγίες Γραφὲς μαρτυροῦν ὅτι δὲν ἦταν πάντα ἔτσι («καὶ ἐπάρας Λὼτ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ἐπεῖδε πᾶσαν τὴν περίχωρον τοῦ Ἰορδάνου, ὅτι πᾶσα ἦν ποτιζομένη…, ὡς ὁ παράδεισος τοῦ Θεοῦ», Γεν. 13,10), ἀλλὰ κάτι συνέβη καὶ εἶναι σήμερα ἔτσι ὅπως βλέπουμε. Ὅλα συνέβησαν μιὰ μέρα ποὺ ὁ Λὼτ συνάντησε δύο ξένους στὴν πλατεία τῆς πόλης ποὺ ζοῦσε («ἰδὼν δὲ Λώτ, ἐξανέστη εἰς συνάντησιν αὐτοῖς», Γεν. 19,1) καὶ ἀφοῦ ἐπέμεινε νὰ τοὺς φιλοξενήσει στὸ σπίτι του, κατάφερε τελικὰ νὰ τοὺς πείσει («καὶ κατεβιάζετο αὐτούς, καὶ ἐξέκλιναν πρὸς αὐτὸν καὶ εἰσῆλθον εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ», Γεν. 19,3). Ὅμως σύντομα μετὰ τὸ δείπνο τους, τὰ πράγματα ἐξελίχθηκαν ἀναπάντεχα, γιατὶ ὅλη ἡ πόλη, ἀνεξαρτήτως ἡλικίας, ἔδειξε διαφορετικὲς προθέσεις ἀπέναντι στοὺς δύο ξένους ἀπὸ αὐτὲς τοῦ Λὼτ («καὶ ἐποίησεν αὐτοῖς πότον, καὶ ἀζύμους ἔπεψεν αὐτοῖς, καὶ ἔφαγον. πρὸ τοῦ κοιμηθῆναι δέ, οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως οἱ Σοδομῖται περικύκλωσαν τὴν οἰκίαν ἀπὸ νεανίσκου ἕως πρεσβυτέρου, ἅπας ὁ λαὸς ἅμα.», Γεν. 19,3-4).

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Η εμπειρία να εργάζεσαι μέσα στον τάφο του Χριστού…

Άποψη live

Ο συντηρητής αρχαιοτήτων Μιχάλης Τρουλλινός και οι κόρες του, επίσης συντηρήτριες, Αμαλία και Αργυρώ Τρουλλινού, ήταν ανάμεσα στην εξαμελή ομάδα συντηρητών που εργάστηκαν στο έργο αποκατάστασης του Παναγίου Τάφου στον Πανίερο Ναό της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα. Οι συγκεκριμένοι Ρεθεμνιώτες επελέγησαν από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο Αθηνών και συμμετείχαν στην πολυμελή αποστολή με τις διάφορες ομάδες εργασίας, έχοντας έτσι την ευκαιρία να βιώσουν μια μοναδική εμπειρία και βέβαια να συνδέσουν το όνομα τους με ένα από τα παγκοσμίως σημαντικότερα έργα θρησκευτικού και αρχαιολογικού ενδιαφέροντος της ιστορίας.

«Η εμπειρία ήταν πρωτόγνωρη για μένα και για τις κόρες μου» δήλωσε στην εφημερίδα μας ο Μιχάλης Τρουλλινός, ο οποίος αρκετούς μήνες μετά την ολοκλήρωση αυτού του έργου, αποφάσισε να μιλήσει στην εφημερίδα μας και να μας αποκαλύψει στιγμές από τις ώρες που βρέθηκε να εργάζεται στον χώρο όπου σταυρώθηκε, τάφηκε και αναστήθηκε ο Χριστός. Ο ίδιος τόνισε πως «Δουλεύω από το 1976 κι έχω ζήσει αρκετές εμπειρίες. Αυτό, όμως, ήταν το κάτι άλλο. Και μόνο το γεγονός, ότι ήμασταν στον τάφο του Χριστού, όπου γύρω από αυτό το σημείο έγιναν όλα όσα καθιέρωσαν το χριστιανισμό, ήταν πολύ σημαντικό. Η αίσθηση για όποιον βρίσκονταν εκεί ήταν απερίγραπτα μοναδική, ενώ η ευωδία που υπήρχε στο χώρο ήταν ιδιαίτερη και ξεχωριστή. Υπάρχει ακόμα και στα κιβώτια που έχουν μεταφερθεί στο Μετσόβιο. Μάλιστα, κάποιοι λένε, ότι η ευωδία αυτή ήταν αισθητή για μέρες στα χέρια αυτού, που απλά θα ακουμπούσε ένα από τα ευρήματα του Πανάγιου Τάφου. Αυτή η ευωδία θα με ακολουθεί μέχρι να ζω.»

ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΟ ΤΑΦΟ
 
Ο Ναός της Αναστάσεως του Κυρίου ή Ναός του Παναγίου Τάφου βρίσκεται στη χριστιανική συνοικία της παλαιάς πόλης της Ιερουσαλήμ και ειδικότερα στη θέση του Γολγοθά, όπου σταυρώθηκε τάφηκε και αναστήθηκε ο Ιησούς Χριστός. Ο ναός αποτελεί σημαντικό τόπο προσκυνήματος από τον 4ο αιώνα και μετά, οπότε ανακαλύφθηκε από την Αγία Ελένη, ενώ αποτελεί έδρα του ελληνορθόδοξου πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Το κτίριο ελέγχεται ταυτόχρονα από πολλές διαφορετικές εκκλησίες.
Ο Τάφος αποκαταστάθηκε αρχικά από την Αγία Ελένη την μητέρα του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄ στα μέσα του 4ου αιώνα, αφού κατέστρεψε το ναό της Θεάς Αφροδίτης, τον οποίο έχτισε εκεί ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Αδριανός για να εξαφανίσει το σημείο ταφής του Χριστού. Στον ναό που έχτισε η Αγία Ελένη συμπεριέλαβε τον Πανάγιο Τάφο μαζί με τον Γολγοθά και το Σπήλαιο. Από τότε, ο τάφος υπέστη πολλές και σοβαρές καταστροφές ενώ στην σημερινή του μορφή ανακατασκευάστηκε το 1810.

Δύο αιώνες μετά την αναστήλωση του Ιερού Κουβουκλίου του Παναγίου Τάφου από τον Κάλφα Κομνηνό και 70 χρόνια μετά την τοποθέτηση από τη Βρετανική Αρμοστεία σιδηρού κλωβού για τη συγκράτηση του παραμορφωμένου Ιερού Κουβουκλίου, η διεπιστημονική ομάδα του ΕΜΠ παρέδωσε ενισχυμένο, συντηρημένο και αποκατεστημένο το Ιερό Κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου στις τρεις χριστιανικές κοινότητες στις 22 Μαρτίου 2017.

Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η τεκμηρίωση και η μελέτη του Παναγίου Τάφου από τη διεπιστημονική ομάδα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, όταν μετά από επτά αιώνες μετακυλήθηκε η ταφική πλάκα του Αρκοσολίου και αποκαλύφθηκε το εσωτερικό του Παναγίου Τάφου στο πλαίσιο εργασιών ενεμάτωσης των εσωτερικών φάσεων του Ιερού Κουβουκλίου, οπότε και επετεύχθη η στερέωση του Ιερού Βράχου και η ανάδειξή του μέσα από το παράθυρο που άνοιξε στην ορθομαρμάρωση του ταφικού θαλάμου. Η αποκάλυψη αυτή έδωσε στους επιστήμονες τη δυνατότητα να μελετήσουν για πρώτη φορά τον Τάφο του Χριστού και τον Ιερό Βράχο και να πιστοποιήσουν ότι πρόκειται για το αυθεντικό ταφικό μνημείο της Κωνσταντίνειας περιόδου και ότι η σημερινή επιτάφια πλάκα τοποθετήθηκε μετά την καταστροφή της αρχικής το 1244 μ.Χ., στην ύστερη Σταυροφοριακή περίοδο.

Για τον Μιχάλη Τρουλλινό και τις κόρες του η στιγμές που εργάστηκαν μέσα στον τάφο θα μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένες στο μυαλό τους για το επόμενο της ζωής τους. Μιλώντας μας σχετικά τόνισε, ότι «όσοι μπαίναμε εκεί μέσα, νιώθαμε σαν να αφήναμε εκτός τα προβλήματα και τις σκέψεις μας. Ασχολούμασταν αποκλειστικά με τα του Πανάγιου Τάφου. Δεν είχαμε άλλες σκέψεις εκείνες τις ώρες. Ήμασταν απολύτως προσηλωμένοι και συγκεντρωμένοι στο έργο μας. Εμείς ενταχτήκαμε στην ομάδα συντήρησης και είχαμε αναλάβει τον καθαρισμό εσωτερικά, του μαρμάρινου ανάγλυφου πάνω από τον τάφο, τον ίδιο τον τάφο και να συμπληρώσουμε τα ζωγραφικά εξωτερικά του τρούλου. Πάνω από τον τάφο έχει ζωγραφικές παραστάσεις με τις μυροφόρες και τους δύο αρχαγγέλους. Το έργο αυτό το είχαν ήδη καθαρίσει και οπλίσει όταν πήγαμε, εμείς συνεχίσαμε τον καθαρισμό και τη στερέωση.»
Ο ίδιος συνέχισε λέγοντας, πως «εκεί ήταν πάντα οι αντιπρόσωποι των δογμάτων ή οι ηγέτες των δογμάτων. Οι δικοί μας οι ορθόδοξοι, οι Αρμένηδες, οι Λατίνοι [=Ρωμαιοκαθολικοί] και οι Κόπτες. Οι Κόπτες βέβαια δεν έχουν να κάνουν με τον Πανάγιο τάφο, έχουν ένα μικρό κομμάτι απ’ έξω, αλλά με όλους αυτούς η επαφή ήταν εβδομαδιαία γιατί για το παραμικρό που μπορούσε να αλλάξει κάτι, ή για κάτι σημαντικό επί του έργου, έπρεπε να ενημερωθούν και να υπογράψουν κι αυτοί το πρακτικό που υπογράφαμε κι εμείς. Η πορεία των εργασιών ήταν προδιαγεγραμμένη. Εντοπίσαμε όλες τις ανά τους αιώνες επεμβάσεις, που ξεκίνησαν από την Αγία Ελένη, ξεκαθαρίσαμε το κυρίως τμήμα του τάφου του Ιησού και κυρίως δουλέψαμε επί της επεμβάσεως του Κομνηνού».

Ο ίδιος συνέχισε λέγοντας: «Ήταν μια πολύ σημαντική εμπειρία. Αφενός λόγω της επιβλητικότητας του χώρου και αφετέρου λόγω της παρουσίας του κόσμου που ερχόταν και ζούσε εκεί μοναδικές εμπειρίες. Ως επαγγελματίας θα πρέπει να τονίσω πως πέρα των αισθημάτων και των βιωμάτων ήταν σημαντικό και το γεγονός πως χρησιμοποιήσαμε τεχνικά μέσα που μάλλον για πρώτη φορά χρησιμοποιούνταν παγκοσμίως και για μας ήταν πρωτόγνωρο. Νομίζω πως όλο αυτό το έργο έγινε σε μια μοναδική βάση, συνεργάστηκαν πολλοί και διαφορετικοί επιστήμονες και τεχνίτες και γενικά, όλο αυτό που ζήσαμε εκεί δεν μπορεί να επαναληφθεί.»
Θα πρέπει να τονίσουμε, ότι το έργο έφερε σε πέρας η διεπιστημονική ομάδα του ΕΜΠ, με επικεφαλής την καθηγήτρια της Σχολής Χημικών Μηχανικών, κ.Αντονία Μοροπούλου, απαρτιζόμενη από τον ομότιμο καθηγητή της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, κ. Εμμ. Κορρέ, τον καθηγητή της Σχολής Αγρονόμων και Τοπογράφων Μηχανικών, κ. Α. Γεωργόπουλο, καθηγητή της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών, κ. Κ. Σπυράκο, τον επίκουρο καθηγητή της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών, κ. Χ. Μουζάκη, καθώς και 50μελή ομάδα επιστημόνων, συνεργατών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
Στην ομάδα συντηρητών που συμμετείχαν οι Ρεθυμνιώτες, επικεφαλής ήταν ο κ. Θ. Μαρίδης και συμμετείχε και η αρχαιολόγος κ. Κ. Καραθάνου.

Η ΕΚΘΕΣΗ

Από τον περασμένο μήνα φιλοξενείται ψηφιακή έκθεση με τίτλο «Tomb of Christ: The Holy Sepulchre Experience» στο μουσείο του National Geographic στην Ουάσιγκτον, όπου παρουσιάζεται το έργο Αποκατάστασης του Ιερού Κουβουκλίου του Παναγίου Τάφου. Η εντυπωσιακή, διαδραστική έκθεση, χρησιμοποιεί νέες τεχνολογίες και τρισδιάστατα μοντέλα, με σκοπό να μεταφέρει νοητά το κοινό στα Ιεροσόλυμα, στον Ναό της Αναστάσεως, ώστε να «δει από κοντά» τις εργασίες αποκατάστασης που ολοκληρώθηκαν τον Μάρτιο του 2017 από την ελληνική ομάδα.
Το Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού προτείνει το έργο αποκατάστασης του Ιερού Κουβουκλίου του Παναγίου Τάφου ως υποδειγματικό έργο, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού έτους 2018 για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς ενώ η έκθεση θα μεταφερθεί στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο όπου θα παρουσιάζεται από την άνοιξη ως το φθινόπωρο του 2018.

 

http://o-nekros.blogspot.gr/
 

Θάψτε σήμερα τὰ πάθη σας, γιὰ νὰ ἀναστήσετε ἀρετές, νὰ γίνετε ἀναστάσιμοι ἄνθρωποι. Μὴ γιορτάζετε τὸ Πάσχα χωρὶς νὰ σκέπτεσθε τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς τὰ σύμβολα.

Γέροντας Γρηγόριος, ΚαθηγούμενοςΙ.Μ.Δοχειρίου Α.Όρους

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
Εἶναι ἡ μοναδικὴ μέρα τοῦ χρόνου, ποὺ δὲν ἔμαθα ἀκόμα πότε ἀρχίζει καὶ πότε τελειώνει κι ἂν πρέπει νὰ τελειώνη. Ἀπὸ τὰ παιδικά μου χρόνια τὸ πρῶτο μέλημά μου ἦταν νὰ προσκυνήσω τὸ ἰκρίωμα τοῦ Σταυροῦ. Πεινασμένος, ξυπόλυτος, ξαγρυπνισμένος, ἔτρεχα στὴν κορυφὴ τῆς Παναγίας, τῆς κεντρικῆς ἐκκλησιᾶς τοῦ χωριοῦ, νὰ προσκυνήσω τὸν Σταυρό. Τρεῖς μετάνοιες μεγάλες ὥριζε ἡ τάξη καὶ μετὰ ἄλλες τρεῖς μετάνοιες στὴν μελανοφοροῦσα Παναγία. Οἱ γονεῖς παρακολουθοῦσαν αὐτὴν τὴν εἴσοδό μας καὶ τὴν ἔξοδό μας ἀπὸ τὸν ναό. Τσακίδια ποὺ θὰ σὲ βρίσκανε ἂν δὲν ἔκανες αὐτὲς τὶς μετάνοιες. Ὑπερβολές, ἀλλὰ σ᾽ αὐτὴν τὴν ὑπερβολὴ βρίσκαμε τὰ ἀνώτερα συναπαντήματα μὲ τὸν Χριστό.
Ἀμέσως μετὰ τὸ προσκύνημα, ὅλα τὰ παιδιά, χωρὶς τὴν παρότρυνση κανενός, τρέχαμε στοὺς ἀγροὺς νὰ συνάξουμε ἄνθη, νὰ στολίσουμε τὸν Ἐπιτάφιο. Σήμερα, αὐτὸ τὸ σεπτὸ κουβούκλιο στολίζεται ὄχι μὲ τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ, ἀλλὰ μὲ τὰ βρωμολούλουδα τοῦ ἐξωτερικοῦ. Κι ἔτσι, τὴν ἄλλη μέρα ἡ ἐκκλησία ἀφήνει μιὰ βρῶμα ἀπὸ τὸν στολισμὸ τοῦ Ἐπιταφίου. Μήτε μύρτα μυρίζουν μήτε δενδρολίβανο μήτε χαμόμηλο· οὔτε ἡ ἀνθισμένη ἐλιά. Ἀλλὰ μυρίζει φαρμακίλα ἀπὸ τὰ φαρμακωμένα μὲ χίλια φυτοφάρμακα ἄνθη. Καὶ βλέπεις τοὺς Ἐπιταφίους σὰν νὰ ἔχουν ἀγοραστῆ ἀπὸ τὸ Τζάμπο.
Ἔπειτα, οἱ ἄνθρωποι γόνυ δὲν κλίνουν μπροστὰ στὸν Ἐσταυρωμένο. Καὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος ποὺ ἔρχονται, μετὰ κόπου πολλοῦ βλέπεις ὁ ὀρθόδοξος Ἕλληνας σήμερα νὰ κλίνη τὸ γόνυ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος. Προσκυνάει σὰν νὰ παίζη βιολὶ καὶ ἐξέρχεται τοῦ ναοῦ σὰν νὰ βγαίνη ἀπὸ ταβέρνα!
Καπνοδόχος δὲν κάπνιζε τὴν ἡμέρα αὐτήν. Ἄσιτη περνοῦσε ἡ μέρα καὶ ἀμαγείρευτη. Οὔτε τὰ μικρὰ παιδιὰ δὲν ἔπιαναν τὴν θηλὴ τῆς μάννας! Μέτραγε τὸ πνευματικὸ ἀνάστημα τοῦ μωροῦ ποὺ δὲν θήλαζε αὐτὴν τὴν ἡμέρα. Σήμερα πολλοὶ μετὰ τὴν προσκύνηση τοῦ Σταυροῦ, πηγαίνουν στὰ οὐζάκια, γιατὶ τὰ θεωροῦν νηστέψιμα καὶ ἑπομένως ἐπιτρεπτὰ γιὰ τὴν ἡμέρα!
Οἱ κώδωνες ὅλων τῶν ἐκκλησιῶν ἔκρουαν πένθιμα, γιατὶ ὕπνωσε ὁ Μεγάλος. Καὶ ἡ γιαγιὰ ἡ Μαρουσώ, ποὺ ἔμενε στὴν ἐξοχή, ἔκρουε τὴν καμπάνα τῆς ἐκκλησιᾶς της πένθιμα. Στὴν ἐρώτησή μου κάποτε
– Γιατί, θειά, ἀφοῦ κανεὶς δὲν μένει ἐδῶ σ᾽ αὐτὸν τὸν τόπο ν᾽ ἀκούση τὴν καμπάνα, κρούεις νεκρικά;
– Ἄνθρωπος δὲν τὴν ἀκούει. –ἀπάντησε– Ἡ κτίση ὅμως ὅλη τὴν ἀκούει καὶ κλαίει καὶ πενθεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ βασιλιᾶς ὑπνοῖ.
Ἤθελε καὶ τὰ ὄρη καὶ τὰ βουνὰ νὰ συμμετέχουν στὸ πένθος τῆς Ἐκκλησίας. Ἔβαζε καὶ στὴν Παναγία πέπλο μαῦρο.
Ὁ μπαρμπα-Θανάσης γερμένος στὴν πλώρη τῆς βάρκας του, ἄφηνε τὰ κουπιὰ σία καὶ ἀκροαζότανε τὸ πένθος τῆς καμπάνας κι ἔκλαιγε, χρησιμοποιώντας γιὰ μαντήλι τὸ πανὶ τῆς βάρκας. Τό ᾽χε συστείλει κι ἔκλαιγε. Καὶ ὡρκιζότανε: «οὔτε καραμάμουνα δὲν ἔβαλα σήμερα στὸ στόμα μου». Ἀκροαζότανε καὶ τὰ κουδούνια τῶν ζώων καὶ τά ᾽φερνε στ᾽ αὐτὶ του πένθιμο ἦχο, πένθιμο μοιρολόϊ γιὰ τὸ κακὸ ποὺ ἔκανε ὁ ἄνθρωπος στὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ.
– Γιατί κλαῖς ἀπ᾽ τὸ πρωί, κυρα-Παγώνα;
– Δὲν ἀκοῦς, παιδί μου, ποὺ καὶ τὰ ἄλογα κτήνη κρούουν πένθιμους ἤχους γιὰ τῆς ἡμέρας τὴν θλίψη καὶ τὸν πόνο; Ἡ Παναγιὰ κλαυθμυρίζει χωρὶς νὰ ἀκούγεται κι ὅλα βογγοῦν καὶ στενάζουν τὴν ἀχαριστία τοῦ ἀνθρώπου αὐτὴν τὴν ἡμέρα.
Πολλοὶ γεύονταν ξύδι καὶ πικρὰ χόρτα, νά ᾽χουν μιὰ γεύση τῆς πορείας τοῦ Ἐσταυρωμένου ἐπάνω στὸν Γολγοθᾶ. Ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος πιάνεται ἀπὸ αὐτὰ τὰ μικρά, γιὰ νὰ ζήση τὰ μεγάλα;
Πόσα δάκρυα πότιζαν τὴν κατάξερη γῆ αὐτὴν τὴν ἡμέρα. Πόσοι ἀλάλητοι στεναγμοὶ γέμιζαν τὴν πᾶσαν κτίσιν. Ἡ γριὰ Ἀνθούλα ὅλη μέρα ἔμενε στὴν ἐκκλησία καὶ προσκύναγε τὶς ἅγιες εἰκόνες. Ἡ κόρη της ὅμως βιαζότανε καὶ τὴν ἔσπρωχνε νὰ φύγουν.
– Κόρη μου, ἐὰν φύγουμε σήμερα ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, ποιά μέρα θὰ καθίσουμε; Αὔριο, ν᾽ ἀκοῦμε βαρελότα καὶ «Χρόνια πολλά»; Κάτι θ᾽ ἀκούσης, παιδί μου, ἀπὸ τὰ μυστικὰ μελωδήματα ποὺ ψάλλουν οἱ Ἄγγελοι γύρω ἀπὸ τὸν Ἐπιτάφιο. Κάποια μυροφόρα θὰ συναντήσης. Μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ ἡ Παναγία. Ὄχι, δὲν φεύγω σήμερα ἀπὸ τὴν ἐκκλησία. Αὔριο, μετὰ τὸ «Ἀνάστα ὁ Θεός».
– Μάννα, μαίνεσαι. Μάννα, τρελάθηκες.
– Μακάρι, παιδί μου, αὐτὴν τὴν τρέλα νὰ τὴν εἶχα σ᾽ ὅλη μου τὴν ζωή.
– Μὴ κορνάρης, παιδί μου, σήμερα στὸ πλοῖο· ἡ μέρα θέλει σιωπή –ἔλεγε ἡ γριὰ καπετάνισσα στὸ ἀνάστημα ποὺ τῆς χάρισε ὁ Θεός.
Καὶ ἡ μάννα τῆς Ἐκκλησιᾶς πρότεινε στὴν θυγατέρα της:
– Θυγατέρα, Μεγάλη Παρασκευὴ μὴ βάλης διαλυστήρα στὰ μαλλιά σου. Μὴ νιφτῆς· μόνον τὰ ἄκρα τῶν δακτύλων βύθισε στὴν λεκάνη. Μὴν ἀνάψης φοῦρνο οὔτε φωτιὰ στὸ τζάκι. Μὴ κλώσης μαλλὶ καὶ μὴ τὸ στρίψης στὴν ἀλεκάτη. Μὴ βάλης στὸν ἀργαλειὸ στημόνι καὶ μὴ παίξης τὸ χτένι. Μὴ χαριεντιστῆς μὲ ἄνθρωπο· ἡμέρα γὰρ πένθους ἐστὶ μεγάλου καὶ μοναδικοῦ. Μὴ χαλάσης τὸ πένθιμο μεγαλεῖο της μὲ ἄπρεπες κουβέντες. Ἂν δὲν σὲ πείθουν οἱ λόγοι μου, κοίτα τὴν μελανοῦσα κτίση. Ἡ Παναγιὰ σὲ βλέπει, σοῦ ζητᾶ σήμερα τὸ δικό σου πένθος. Ὅλα ἂς εἶναι σεμνά, ὅλα πένθιμα. Μὴν ἅψονται τὰ χέρια σου τὰ τρυφερὰ λουλούδια, ἀλλὰ τῆς συκῆς τὰ τραχιὰ φύλλα. Ὅ,τι δώσης σήμερα θὰ τὸ ἔχης ὅλο τὸν χρόνο. Πλήρωσε κι ἐσὺ τὸ πένθος τῆς ἡμέρας καὶ θὰ ζήσης εἰς τὸν αἰῶνα. Ἀμήν.
Βρῆκα ἕνα μοναχὸ νὰ κάνη περιφορὰ Ἐπιταφίου, ἔχοντας μέσα σ᾽ ἕνα δίσκο ἕνα σταυρό, καὶ νὰ γυρίζει τὶς ρεματιὲς καὶ νὰ ψάλλη «Αἱ γενεαὶ πᾶσαι ὕμνον τῇ ταφῇ σου…».
Μεγαλειώδης ἡμέρα, ποὺ τὴν ἀναγγέλλει ὅλη ἡ κτίση, ὅλη ἡ δημιουργία.
Κι ἔρχομαι σήμερα ἐγὼ ὁ μικρὸς μοναχὸς καὶ διερωτῶμαι: «Τί φτιάχνει ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος, γιὰ νὰ γευθῆ τὴν πίκρα τοῦ πένθους;» καὶ οἰκτίρω τὸν ἑαυτό μου, ποὺ δὲν βρίσκομαι στὴν σχισμὴ ἑνὸς βράχου νὰ κλαίω τὶς ἁμαρτίες μου, παρὰ στέκομαι μέσα στὴν ἐκκλησία ἀγέρωχος καὶ χρυσοστολισμένος, γιατὶ εἶμαι ἡγούμενος, καὶ δὲν βρίσκω παρηγοριὰ πουθενά. Ὅποιος δὲν τσακίσει τὴν καρδιά του σήμερα, ποὺ εἶναι Μεγάλη Παρασκευή, οὐδέποτε θὰ νιώση ἀναστημένος, οὐδέποτε θὰ πῆ: «Δόξα τῷ Θεῷ, πάθη ἔθαψα τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα καὶ ἀνέστησα τὸ Πάσχα ἀρετές».
Ὁ ὅσιος Ἀμφιλόχιος ἐπαναλάμβανε:
– Θάψτε σήμερα τὰ πάθη σας, γιὰ νὰ ἀναστήσετε ἀρετές, νὰ γίνετε ἀναστάσιμοι ἄνθρωποι. Μὴ γιορτάζετε τὸ Πάσχα χωρὶς νὰ σκέπτεσθε τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς τὰ σύμβολα.
– Μοναχέ, τὰ σύμβολα τοῦ πάθους τὰ φέρεις κάθε μέρα στὸ στῆθος σου. Πότε θὰ τὰ βάλης καὶ στὴν καρδιά σου;

– Χριστιανέ, κρέμασες τὸν σταυρὸ στὸν λαιμό σου. Κρέμασε καὶ τὰ πάθη σου, γιὰ νὰ σημειωθῆ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ στὸ προσωπό σου.

Κρῖμα ποὺ οἱ χριστιανοὶ ξέχασαν τὴν ἡμέρα αὐτήν. Ξέχασαν τὴν εὐρύτητά της, τὸ μεγαλεῖο της, καὶ ἀρχοντεύουν αὐτὴν τὴν ἡμέρα, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἄρχοντες οὔτε θὰ γίνουν ποτέ. Καὶ οἱ πολιτικοί μας παίζουν τυφλόμυγα, γιὰ νὰ μὴ δοῦνε τὸ πάθος τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως. Ἀνοίξτε τὰ μάτια σας καὶ θωρῆστε τοῦ Γολγοθᾶ τὴν κορυφὴ καὶ τὸν τάφο τῆς ἀναστάσεως. Καὶ μὴ γυρίζετε στὰ νησάκια γιὰ καβουράκια καὶ μεζεδάκια.
Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης

http://trelogiannis.blogspot.gr/

 

Τιμή μου…

Είναι τιμή μου να υπηρετώ 
Αυτόν τον Αρχηγό που μας αγαπάει.
Στη Χημεία, Αυτός μετέτρεψε το νερό σε κρασί..
(Κατά Ιωάννη 2. 1-11)
Στη Βιολογία, γεννήθηκε χωρίς να έχει συλληφθεί στη κοιλία της μητέρας Του με τον φυσικό τρόπο..
(Κατά Ματθαίον 1. 18-25)
Στη Φυσική, διέψευσε το νόμο της βαρύτητας, όταν περπάτησε πάνω στα κύματα και όταν ανελήφθη στους ουρανούς..
(Κατά Μάρκον 6. 49-51 )
Στην Οικονομία, απέρριψε τη θεωρία των Μαθηματικών όταν ταΐσε 5.000 άτομα έχοντας μόνο πέντε άρτους και δύο ψάρια και στο τέλος ακόμα περίσσεψαν και δώδεκα κοφίνια γεμάτα..
(Κατά Ματθαίον 14. 17-21)
Στην Ιατρική, θεράπευσε αρρώστους, παράλυτους και τυφλούς χωρίς να τους χορηγήσει κανένα φάρμακο. (Κατά Ματθαίον 9.19-22 & Κατά Ιωάννη 9. 1-15)
Η Ιστορία μίλησε για Αυτόν πριν και μετά από Αυτόν.
Αυτός είναι το Άλφα και το Ωμέγα, η αρχή και το τέλος.
Αυτός ονομάσθηκε Θαυμαστός, Σύμβουλος, Άρχοντας Ειρήνης, Βασιλιάς των Βασιλιάδων και Κύριος των Κυρίων.
(Ησαΐας 9. 6)
Καθώς είναι γραμμένο στην Βίβλο ότι κανένας δεν φτάνει στον Πατέρα τον ουράνιο παρά μονάχα δια μέσω Αυτού. 
Αυτός είναι η μόνη οδός (Κατά Ιωάννη 14.6)
Επομένως…. 
Ποιός είναι Αυτός ?
Αυτός είναι ο Κύριος, ο Ιησούς Χριστός.
Το πιο Ισχυρό πρόσωπο στην Ιστορία όλου του κόσμου ήταν ο Χριστός.
Αυτός δεν είχε δούλους και παρόλα αυτά τον καλούσαν Κύριο. 
Δεν είχε κανέναν τίτλο σπουδών και ωστόσο τον αποκαλούσαν Διδάσκαλο.
Δεν είχε φάρμακα αλλά τον καλούσαν Γιατρό ψυχών και σωμάτων.
Δεν είχε στρατό κι όμως οι βασιλιάδες τον φοβόντουσαν.
Δεν νίκησε ποτέ στρατιωτικές μάχες και παρόλα αυτά κατέκτησε τον κόσμο.
Δεν διέπραξε κάποιο έγκλημα κι όμως σταυρώθηκε.
Ετάφη και παρόλα αυτά ζει.
Είναι τιμή μου να υπηρετώ Αυτόν τον Αρχηγό που μας αγαπάει…
 
Αναρτήθηκε από PROSKINITIS

 
https://amfoterodexios.blogspot.gr/
 

Σπάστε τις τηλεοράσεις

Σπυρίδων Ζορμπαλάς
Αδελφοί, σπάστε τις τηλεοράσεις. Κυριολεκτώ. Σπάστε τις τηλεοράσεις.
Το πράγμα έχει φτάσει στο απροχώρητο. Η κατάσταση είναι από τραγελαφική
έως λίαν επικίνδυνη.
Η νέα εποχή έχει εισέλθει με έναν αυθάδη, δαιμονικό τρόπο μέσα στα σπίτια μας κηρύσσοντάς μας έναν υπόγειο πόλεμο.
Χτες Κυριακή, βρισκόμενος σε συγγενικό σπίτι παρακολούθησα –κάτι που δεν το συνηθίζω, καθώς ενημερώνομαι από άλλα μέσα- σε κανάλι εθνικής εμβέλειας, το μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων. Τι το ήθελα; Δέστε κάποια από την θεματολογία του και σκεφτείτε τον πόλεμο που δέχεται ο σημερινός άνθρωπος:
– Θέμα πρώτο, ο καύσωνας. Θέμα  που συνοδευόταν από ρεπορτάζ σε παραλίες
με παρουσίαση ενός σεβαστού αριθμού γυναικείων οπισθίων.
– Θέμα δεύτερο, η μεγάλη παρέλαση ομοφυλοφίλων (gay pride) που έγινε στην Ισπανία.
– Θέμα τρίτο, το «συγκινητικό» ταξίδι 2000 χιλιομέτρων με ποδήλατο ενός πατέρα για να ακούσει την καρδιά την κόρης του να πάλλεται, σε έναν άνδρα που την είχε πάρει με μεταμόσχευση.
– Θέμα τέταρτο: Η γέννηση διδύμων του παγκοσμίου φήμης ποδοσφαιριστή Ρονάλντο από παρένθετη μητέρα.
– Θέμα πέμπτο: Η δωρεά του Πάπα 50000 ευρώ προς τους σεισμόπληκτους της Λέσβου.
– Θέμα έκτο: Ο γάμος ενός δημάρχου μίας πόλης του εξωτερικού με… έναν κροκόδειλο (!)
Συμπεράσματα / Υποσυνείδητα Μηνύματα
– Τα γυναικεία μαγιό όσο πάνε και μικραίνουν. /  Έτσι πρέπει να ντυνόμαστε και να κυκλοφορούμε σήμερα.
– Οι καημένοι οι ομοφυλόφιλοι αγωνίζονται για ισότητα (όπως είπε και η παρουσιάστρια), αποδοχή , κατανόηση, αγάπη, κ.τ.λ., κ.τ.λ. / Η ομοφυλοφιλία δεν είναι αμαρτία.
– Ευτυχώς που υπάρχει και η μεταμόσχευση και σώζονται κάποιοι άνθρωποι. / Είναι καλή η μεταμόσχευση.
(Βέβαια κανείς δεν αναφέρει ότι δεν μπορείς να μεταμοσχεύσεις  καρδιά από νεκρό άνθρωπο, δηλαδή έχουμε ουσιαστικά το «Ο θάνατός σου η ζωή μου»).
– Τι ωραία να μπορείς να αποκτήσεις παιδιά, έστω και με αυτό τον τρόπο! / «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»
– Ο Πάπας είναι φιλεύσπλαχνος, ελεήμων και  μας αγαπάει! / Είναι πραγματικοί αδελφοί μας οι καθολικοί.
– Μπορείς και εσύ να παντρευτείς ένα ζώο. / Σιγά μην είναι μυστήριο ο γάμος!
Με τις υγείες μας!
Σπυρίδων Ζορμπαλάς.
http://www.katanixis.gr/2018/05/blog-post_97.html#more
Αναδημοσίευση από Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

 

 

Φωτογραφικό αρχειακό υλικό για τον μακαριστό Διονύσιο μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών

Διονύσιος μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών (1907-1970)
(Φωτογραφία: Αφοί Μάνθου, Τρίκαλα)
Διονύσιος μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών (1907-1970),
ως νέος μοναχός στη Μεγίστη Λαύρα (πρώτος αριστερά)
Διονύσιος μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών (1907-1970),
ως αιχμάλωτος σε στρατόπεδο της Γερμανίας
Διονύσιος μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών (1907-1970)
(Φωτογραφία: Αφοί Μάνθου, Τρίκαλα)