Ποῦ εὑρέθησαν τόσοι βρέ παιδιά;

Ἐὰν ἐρωτήσῃς ἕνα πεντάχρονο γιὰ τὸ ἐὰν πρέπῃ νὰ φιλοξενήσῃς δέκα ἀνθρώπους, ποὺ ἦρθαν ξαφνικὰ στὸ σπίτι σου γιὰ νὰ τοὺς βοηθήσῃς, μὲ τὴν τρυφερή του καρδούλα, θὰ σοῦ πῆ ναί!!!

Ἐὰν ὅμως τοῦ πῇς πὼς τὸ σπίτι σου χωρᾶ δέκα (10) κι ἐσὺ θὰ βάλης ἑκατὸ (100) καὶ περιμένουν ἀκόμη χίλιοι ἀπ’ ἔξω, γιὰ νὰ εἰσέλθουν, μόλις θὰ δοῦν ἀνοικτὴ τὴν πόρτα, τί ἀκριβῶς περιμένεις νά σοῦ πῇ;

Ἡ αὐθόρμητος ἐρώτησις-ἀπάντησις εἶναι: καί ποῦ θά τούς βάλης;

Σήμερα λοιπὸν ποὺ στὴν τελείως ἀνοχύρωτη Ἑλλάδα μπαίνουν 3000 ἄτομα ἡμερησίως, ἡ ἐρώτησις ποὺ προκύπτει καὶ ποὺ τὴν καταλαβαίνει ἀκόμη κι ἕνα πεντάχρονο, ἀλλὰ ὄχι ἕνας συνδικαλιστὴς «ἀλληλέγγυος» εἶναι: Καί ποῦ θά τούς βάλετε;

Θά βγοῦμε ἐμεῖς γιά νά χωρέσουν αὐτοί;

Βέβαια, ἐὰν λάβουμε ὑπ’ ὄψιν μας τὶς ἀφίσσες ποὺ κατακλύζουν τὴν Ἀθῆνα, ἀλλὰ καὶ τὴν Μυτιλήνη, ποὺ ἀναφέρουν πὼς «Ἕλληνας δὲν γεννιέσαι ἀλλὰ καταντᾶς»,
πὼς «ἡ Κύπρος δὲν εἶναι Ἑλληνική»,
πὼς «τὸ Αἰγαῖον ἀνήκει στὰ ψάρια του», οἱ ὁποῖες καὶ βρίθοῦν ἀνθελληνικοῦ μίσους, καταλαβαίνουμε πὼς αὐτὰ τὰ ὄντα, ποὺ τὶς δημιουργοῦν, εἴτε εἶναι πράκτορες, εἴτε πληρώνονται ἁδρὰ γιὰ νὰ καταστρέψουν τὴν χώρα μας καὶ τὸν λαό μας.

Αὐτὸ ποὺ δὲν καταλαβαίνω ὅμως εἶναι ἄλλο. Γιατί τόσα τσουτσέκια ὑποστηρίζουν μίαν ἄκρως ἀνθελληνική πολιτική;

Δύο τινὰ συμβαίνουν: Εἴτε πρόκειται γιὰ κοντόφθαλμα κομματόσκυλα, ποὺ ἐνῶ βλέπουν τὸ κακὸ νὰ μᾶς κτυπᾷ τὴν πόρτα καὶ νὰ μπουκάρῃ, ῥίχνοντας καὶ τὴν πόρτα μαζύ, ἀλλὰ δὲν τοὺς νοιάζει καὶ δὲν δίδουν δεκάρα οὔτε γιὰ τὴν πατρίδα οὔτε γιὰ ἐμᾶς ἀλλὰ οὔτε καὶ γιὰ τὸ μέλλον τῶν ἰδίων τῶν παιδιῶν τους, πρὸ κειμένου νὰ ἔχουν κάποιες κομματικὲς ὠφέλειες,
εἴτε πρόκειται γιὰ παντελῶς ἰδεοληπτικοὺς ἠλιθίους, ποὺ ἡ νοημοσύνη τους δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθῇ ἀκόμη καὶ μὲ τὴν νοημοσύνη ἑνὸς πεντάχρονου.
Συζητᾶμε δῆλαδὴ γιὰ καμμένα μυαλά…

Ποῦ εὑρέθησαν τόσοι βρέ παιδιά;

Εὐστρατία Σουραβλᾶ

 

Τοιούτος έπρεπεν ημιν …

 

Αν ποτέ δεις κάποιον ανάξιο και πονηρό βασιλέα, ή άρχοντα, ή επίσκοπο, μην απορήσης, μήτε να κατηγορήσης τήν πρόνοια του Θεού….
Αλλά μάλλον μάθε απ’ αυτό, και πίστευε ότι παραδιδόμεθα σε τέτοιους τυράννους, εξ αιτίας των ανομιών μας, κι όμως πάλι δεν αφήνουμε τα κακά μας έργα…

Αγίου Αναστασίου του Σιναΐτου

 

ΤΑ ΑΓΙΑ ΓΕΡΟΝΤΑΚΙΑ


– Παππού, βοήθησέ με.
– Τι έχεις, παιδί μου; μωρέ πολύ τρομαγμένος φαίνεσαι.
– Ε, να Γέροντα. ο πειρασμός δεν με αφήνει ήσυχο. Και στον ύπνο, αλλά και φανερά ξύπνιο με πολεμά. Στον ύπνο φωνές, απειλές. Στην αγρυπνία το ίδιο. Μόλις αρχίσω τον κανόνα μου χτυπά την πόρτα, ακούω άγριες φωνές, απειλές. Από τον φόβο μου τρέμω σαν ψάρι. Πού να πάω να γλυτώσω!

– Μωρέ, εσύ μεγάλος αγωνιστής είσαι. Σε κατάλαβε ο σατανάς και γελά μαζί σου.Όταν λέμε «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», ο πειρασμός κατακαίεται, μόνο που ακούει το όνομα του Χριστού. Πάση θυσία μηχανεύεται να μας καταφέρει να σιωπήσουμε. Βάζει μέριμνες, ιδέες, περισπασμούς, και ό,τι άλλο φανταστείς. Μόνον ευχή να μη λέμε. Εσένα σε βρήκε δειλό. Σου λέει. ή σταματάς την ευχήν ή μπαίνω να σε σκοτώσω. Εσύ… το΄ χαψες. Βρε μην τον φοβάσαι. είναι ψεύτης.
Ούτε τρίχα δεν θα μας πειράζει αν δεν έχει την άδειαν από πάνω. Ο Θεός τον αφήνει για να σε γυμνάσει. Εμάς με τον Γέροντα (τον συνασκητή του Ιωσήφ τον Ησυχαστή και Σπηλαιώτη) μας έκαμε άλλα γυμνάσια ανώτερα. Μέχρι κι ξύλο φάγαμε απ΄ αυτόν τον καταραμένον. Όμως, εμείς δεν είμασταν δειλοί όπως εσύ. Όταν ερχόταν ο πειρασμός, εμείς ελέγαμε την ευχή με όλην μας την ψυχή. Εδίναμεν όλον τον εαυτόν μας στον Θεόν. Η ευχή έτρεχε γρήγορα αλλά και καθαρά. Ο νους μας κολλούσε στο νόημα της ευχής. Κολλούσαμε στην προσευχή, στον Χριστό μας. Ερχόταν μέσα μας γαλήνη, χαρά, δάκρυα. Και τότε… ο πειρασμός άφαντος. Του λέγαμε και ευχαριστώ.
ΠΗΓΗ : ΙΩΣΗΦ Μ.Δ., Ο ΓΕΡΩΝ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΣΠΗΛΑΙΩΤΗΣ (1886 – 1983), ΣΥΝΑΣΚΗΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ ΤΟΥ ΗΣΥΧΑΣΤΟΥ, 2008, σ. 104 κ.ε,
 

Κάνε την καρδιά σου μοναστήρι,

Κάνε την καρδιά σου μοναστήρι, 

χτύπα εκεί το σήμαντρο, 

κάλεσε εκεί για αγρυπνία, 

θυμίασε και ψιθύρισε ακατάπαυστα προσευχές. 

Ο Θεός είναι δίπλα σου.

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός 

 

Για να γίνει κανείς χριστιανός, πρέπει να έχει ποιητική ψυχή, πρέπει να γίνει ποιητής.

Αγίου Πορφυρίου
Όλα γύρω μας είναι σταλαγματιές της αγάπης του Θεού. Και τα έμψυχα και τα άψυχα και τα φυτά και τα ζώα και τα πουλιά και τα βουνά και η θάλασσα και το ηλιοβασίλεμα και ο έναστρος ουρανός. Είναι οι μικρές αγάπες, μέσα απ’ τις οποίες φθάνομε στη μεγάλη Αγάπη, στον Χριστό…

Για να γίνει κανείς χριστιανός, πρέπει να έχει ποιητική ψυχή, πρέπει να γίνει ποιητής.

«Χοντρές» ψυχές κοντά Του ο Χριστός δεν θέλει. Ο χριστιανός, έστω και μόνο όταν αγαπάει, είναι ποιητής, είναι μες στην ποίηση. Την αγάπη ποιητικές καρδιές την ενστερνίζονται, τη βάζουν μέσα στην καρδιά τους, την αγκαλιάζουν, τη νιώθουν βαθιά.

Να εκμεταλλεύεσθε τις ωραίες στιγμές. Οι ωραίες στιγμές προδιαθέτουν την ψυχή σε προσευχή, την καθιστούν λεπτή, ευγενική, ποιητική. Ξυπνήστε το πρωί, να δείτε το βασιλιά ήλιο να βγαίνει ολοπόρφυρος απ’ το πέλαγος. Όταν σας ενθουσιάζει ένα ωραίο τοπίο, ένα εκκλησάκι, κάτι ωραίο, να μη μένετε εκεί, να πηγαίνετε πέραν αυτού, να προχωρείτε σε δοξολογία για όλα τα ωραία, για να ζείτε τον μόνον Ωραίον. Όλα είναι άγια, και η θάλασσα και το μπάνιο και το φαγητό. Όλα να τα χαίρεσθε. Όλα μας πλουτίζουν, όλα μας οδηγούν στη μεγάλη Αγάπη, όλα μας οδηγούν στον Χριστό.

Να παρατηρείτε όσα έφτιαξε ο άνθρωπος, τα σπίτια, τα κτίρια, μεγάλα ή μικρά, τις πόλεις, τα χωριά, τους ανθρώπους, τον πολιτισμό τους. Να ρωτάτε να ολοκληρώνετε τις γνώσεις σας για το καθετί, να μη στέκεστε αδιάφοροι. Αυτό σας βοηθάει σε βαθύτερη μελέτη των θαυμασίων του Θεού. Γίνονται όλα ευκαιρίες να συνδεόμαστε με όλα και με όλους.

Γίνονται αιτίες ευχαριστίας και δεήσεως στον Κύριο του παντός. Να ζείτε μέσα σε όλα, στη φύση, στα πάντα. Η φύση είναι το μυστικό Ευαγγέλιο. Όταν όμως δεν έχει κανείς εσωτερική χάρι, δεν τον ωφελεί η φύση. Η φύση μας ξυπνάει, αλλά δεν μπορεί να μας πάει στον Παράδεισο.

Ο πνευματέμφορος αυτός που έχει το Πνεύμα του Θεού, προσέχει όπου περνάει, είναι όλα μάτια, όλα όσφρηση. Όλες του οι αισθήσεις ζούνε, αλλά ζούνε με το Πνεύμα του Θεού.

Είναι αλλιώτικος. Όλα τα βλέπει κι όλα τα ακούει· βλέπει τα πουλιά την πέτρα την πεταλούδα … Περνάει από κάπου αισθάνεται το καθετί, ένα άρωμα για παράδειγμα. Ζει μέσα σε όλα· στις πεταλούδες, στις μέλισσες κ.λπ. Η χάρις τον κάνει να είναι προσεκτικός.

Θέλει να είναι μαζί με όλα.

Προσευχή είναι να πλησιάζεις το κάθε πλάσμα του Θεού με αγάπη και να ζεις μεόλα  και με τα άγρια ακόμη, εν αρμονία. Αυτό επιθυμώ και προσπαθώ να το εφαρμόζω.

Έπειτα από καιρό μας εφέρανε άλλον παπαγάλο, αυτόν που έχομε τώρα. … Είναιεγωιστής, όμως, και θέλει να τον προσέχεις, να του μιλάεις με γλυκύτητα, να μην τον περιφρονείς. Ζηλεύει ιδιαιτέρως, γι’ αυτό δ εν θέλει να μιλάεις σ’ άλλον, ούτε ν’ αγαπάεις άλλον. Αλλιώς θυμώνει πολύ.

http://ahdoni.blogspot.com/
http://anavaseis.blogspot.com/