ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΑ ΕΞΕΓΕΡΘΟΥΝ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΜΑ


Η εμφάνιση της βιομηχανικής εποχής συνοδεύτηκε από τη βίαιη διάλυση των επιμέρους μικρών φεουδαρχικών κρατιδίων και τη συνένωσή τους σε μεγάλες ενιαίες αγορές για τις ανάγκες της μαζικής κατανάλωσης (εξ αιτίας της νεοεμφανισθείσας μαζικής παραγωγής), τα λεγόμενα αστικά εθνικά κράτη.

Σήμερα είμαστε σε μεταβατικό στάδιο κατά το οποίοπερνάμε στην επόμενη εποχή. Δηλαδή περνάμε από την βιομηχανική εποχή στην μεταβιομηχανική (ψηφιακή – χρηματοπιστωτική) εποχή, όπου οι επιμέρους εθνικές κυριαρχίες των εθνικών κρατών διαλύονται βίαια για να συγχωνευθούν πλέον σε μια ενιαία παγκόσμια αγορά (παγκοσμιοποίηση) με επιμέρους κρατικές επαρχίες.

Η Ελλάδα, δεν υπήρξε ποτέ αστικό εθνικό κράτος. Ήταν και είναι ένα ιστορικό εθνικό κράτος και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται, όπως κάνουν τα οικονομικά προγράμματα των δανειστών, ως ένα αστικό εθνικό κράτος.

Όσο και να καταπιεστεί οικονομικά η ελληνική κοινωνία δεν θα αντιδράσει, γιατί δεν θίγεται κανένας οικονομικός συνεκτικός ιστός της. Πάντα θα βρίσκει τις λύσεις για να επιβιώνει. Θα αντιδράσει όμως αμέσως σε περίπτωση εθνικού θέματος και η αντίδραση θα είναι βίαιη, γιατί εκεί θα θιγεί ο ιστορικός συνεκτικός ιστός της. Τα συλλαλητήρια απέδειξαν του λόγου το αληθές.

Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά το ελληνικό πολιτικο-οικονομικό εξουσιαστικό σύστημα, γι’ αυτό δεν ανησυχεί καθόλου για τα σκληρά οικονομικά μέτρα που επιβάλλονται, αλλά τρέμει στην ιδέα ακόμη και της εκχώρησης του ονόματος της Μακεδονίας μας. Πολλώ δε μάλλον για τυχόν απώλεια νησιών του Αιγαίου κ.λ.π. Γι’ αυτό και πανικοβλήθηκε έντονα με τα συλλαλητήρια, που το έπιασαν απροετοίμαστο.

Όσοι κατανοούν τα ανωτέρω αντιλαμβάνονται επακριβώς πως, πότε και που θα πρέπει να ενεργοποιηθούν. Αυτό όμως, και πάλι το γνωρίζει το σύστημα, που ανησυχεί για τη βιωσιμότητά του, γι’ αυτό και προσπαθεί να εξευτελίσει και να ενοχοποιήσει καθετί το εθνικό και ταυτόχρονα να αλλοιώσει την ελληνική κοινωνία με την άφιξη εκατομμυρίων αλλοδαπών λαθρομεταναστών.

πηγή

 

Ἀναδοχὴ (υἱοθεσία) παιδιῶν ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια: Τὸ κέρατον ἐστεφανωμένον!

 π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου

«…καὶ ἐπὶ τῶν κεράτων αὐτοῦ δέκα διαδήματα,
καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτοῦ ὀνόματα βλασφημίας»
(Ἀποκ. ιγ΄ 1).

Οἱ ἡλικιωμένοι (ὄχι ὑπέργηροι) ἄνθρωποι θὰ ἐνθυμοῦνται ἀσφαλῶς ὅτι λίγες δεκαετίες πρίν, ἕνας ποὺ ἦταν ὁμοφυλόφιλος κρυβόταν, ἔκρυβε τὸ πάθος του, ντρεπόταν τὴν κοινωνία, ἔκανε, ὅ,τι ἔκανε, κρυφά. Ἤξερε πὼς «κινεῖ τὴν αἰδῶ» (ἐξ οὗ καὶ κίναιδος, κατὰ μία ἐτυμολογικὴ ἐκδοχή), προκαλεῖ δηλαδὴ τὸ δημόσιο αἴσθημα· γι’ αὐτὸ καὶ φυλαγόταν.

Μετὰ ἄρχισε νὰ ξεθαρρεύσει, νὰ ξεπερνᾶ τὴν αἰδῶ, νὰ γίνεται ξεδιάντροπος κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενον, νὰ μὴ λογαριάζει τὴν κοινωνία, τῆς ὁποίας βέβαια τὰ ἤθη εἶχαν ἤδη ἀμβλυνθεῖ.

Σὲ ἕνα πιὸ προχωρημένο στάδιο, σὲ μία πιὸ «μοντέρνα» καὶ «ἀπελευθερωμένη» ἐποχὴ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ὄχι μόνον δὲν κρυβόταν, ὄχι ἁπλῶς δὲν ντρεπόταν, ἀλλὰ καὶ τὄχε καμάρι (gay pride)!

Τὰ τελευταῖα χρόνια κατ’ ἐξόχως προκλητικὸ τρόπο κάποιοι ἐκ τῆς λεγομένης «gay κοινότητος» ἀνέπτυξαν καὶ ἀκτιβιστικὴ δράση, ἵνα τὰ ἀθέμιτα ὡς νόμιμα καθιερωθοῦν καὶ ἀποδεκτὰ γενοῦν. Μέχρι καὶ χρήματα δόθηκαν σὲ μὴ ὁμοφυλόφιλους γιὰ νὰ λάβουν μέρους σὲ κάποιο gay pride. Καὶ ἐπέτυχαν δυστυχῶς πολλά. Τοὺς βοήθησαν σ’ αὐτό, βλέπετε, καὶ κάποιοι ψυχολόγοι — ὄχι ἡ ἐπιστήμη τῆς ψυχολογίας, ἀλλὰ κάποιοι ἀπὸ τοὺς ψυχολόγους, ἀφοῦ εἶναι γνωστὸ ὅτι ἀσφαλῶς καὶ δὲν συμφωνοῦν ὅλοι. Ἀκόμη καὶ θεολόγοι, τῆς δυτικῆς κατὰ κανόνα θεολογικῆς σκέψεως, ἔσπευσαν νὰ γίνουν ἀρεστοὶ μὲ σχετικὰ συγγράμματα καὶ νὰ φανοῦν in.

Μέχρι ποὺ φθάσαμε βῆμα-βῆμα καὶ μὲ καλὰ μελετημένες, κλιμακούμενες κινήσεις νὰ συζητεῖται σήμερα ἡ ἐκδοχὴ υἱοθεσίας (τὸ ὀνομάζουν ἀναδοχή, λὲς καὶ ἀλλάζει κάτι· προσπαθοῦν καὶ πάλι νὰ χρυσώσουν τὸ χάπι, ὅπως σὲ κάθε παρόμοια περίπτωση, σ’ ἐκείνη τῆς ἀμβλώσεως, ἐπὶ παραδείγματι, ποὺ ὀνομάζουν οἱ ἀθεόφοβοι «διακοπὴ κυήσεως» ἢ «λύση κυήσεως»· τὰ δὲ «ἐκτρωτικὰ χάπια» ἀποκαλοῦν θαυματουργικά, διότι ἐπιφέρουν πολὺ «ἀποτελεσματικὴ ἐκκένωση τοῦ περιεχομένου τῆς μήτρας» — ὡσὰν ὁ ἱερὸς ἐκεῖνος χῶρος νὰ εἶναι ἀποθήκη ἀποβλήτων καὶ ὄχι ὁ πρόναος τῆς ζωῆς)· υἱοθεσίας λοιπὸν παιδιῶν (ἵλεως γεννοῦ, Κύριε!) ἐκ μέρους ἀλλαξοδρομούντων κατὰ τὸ γεννετήσιον ἀνθρώπων.

Τὸ κέρατον ἐστεφανωμένον!

Ὑστερόγραφον.
Θὰ τὸ πῶ μὲ πόνο ψυχῆς. Δὲν ἔχω τίποτε μὲ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς. Πνευματικά μου παιδιὰ εἶναι, καὶ ἐξομολογῶ κάποιους. Ὡς εἰκόνες Θεοῦ ζῶντος τοὺς βλέπω. Καὶ γι’ αὐτοὺς σταυρώθηκε ὁ Χριστός. Δὲν θεωρῶ τὸν ἑαυτόν μου λιγώτερο ἁμαρτωλὸ ἀπὸ κανέναν. Ὅλοι ἔχουμε πάθη, ἀδυναμίες, πτώσεις. Ὅμως, ἂς ἀγωνιζόμαστε γι’ αὐτά. Ὄχι νὰ θέλουμε καὶ νὰ τὰ στεφανώσουμε!

 

http://www.inagk.gr/index.php/2016-12-13-19-02-16/pikaira-sygxrona

 

Η εσχάτη κρίση και ο «ελάχιστος»

ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ – ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΜΕΤΕΩΡΩΝ – ΕΡΓΟ ΒΛΑΣΙΟΥ ΤΣΟΤΣΩΝΗ

Φωτίου Κόντογλου

Οι παλαιοί ζωγράφοι, που ζωγραφίζανε τη Δευτέρα Παρουσία, παριστάνουνε στον ουρανό τον Χριστό καθισμένον στον θρόνο του για να κρίνει τον κόσμο, καιι από τις δυο μεριές καθισμένους τους Δώδεκα Απόστολους.

Από το υποπόδιο του θρόνου βγαίνει ο πύρινος ποταμός,που μέσα σ’ αυτόν καίγουνται οι αμαρτωλοί,που τους καταπίνει ο βύθιος δράκων.

Οι αρχάγγελοι σαλπίζουν με τις σάλπιγγες,και σηκώνουνται από τα μνήματα οι νεκροί τρομαγμένοι.

Ένας άγγελος τυλίγει τον ουρανό σαν να ‘ναι χαρτί,κι άλλος ζυγιάζει τις ψυχές.Οι άνεμοι φυσούνε θυμωμένοι από τις τέσσερες μεριές της οικουμένης,θηρία και τέρατα καταβροχθίζουνε κεφάλια,χέρια, πόδια ανθρώπινα.

Οι δαίμονες τρίζουνε τα δόντια τους.Η κτίση όλη ταράζεται από τα θεμέλια της.Οι ψυχές τρέμουνε σαν τα ξερά φύλλα που τα παίρνει ο δρόλαπας.Ο ήλιος μαύρισε και καρβούνιασε,και το φεγγάρι έσβησε.Φόβος και τρόμος πλακώνει όλη την οικουμένη.

Μονάχα ένας άνθρωπος δεν ταράζεται,ένα γεροντάκι,ταπεινό και ήσυχο,που αργοπερπατά με το ραβδάκι του,μέσα στην κοσμοχαλασιά,και πορεύεται θαρρετά προς τον θρόνο του Χριστού.Αυτός είναι ο «Ελάχιστος»,όπως είναι γραμμένο στην εικόνα,δηλαδή ο πιο τιποτένιος,ο πιο καταφρονεμένος σε τούτον τον κόσμο.
Τούτος είναι ο «Ελάχιστος», που ανοίξανε οι πόρτες τ’ ουρανού για να μπει μέσα στον Παράδεισο!