Ο Χριστός είναι ο μόνος δρόμος, δεν υπάρχει άλλος.

«Οι γονείς πρέπει να δώσουν στα παιδιά τους να καταλάβουν ότι δεν γίνεται να ζήσουν μακριά από τον Χριστό. Ο Χριστός είναι ο μόνος δρόμος, δεν υπάρχει άλλος. Άμα μεταδώσουν αυτό στα παιδιά τους, δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Αυτή είναι όλη η διαπαιδαγώγηση».

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

 

Πολύ μας αγαπάει ο Κύριος· αυτό το έμαθα από το Άγιο Πνεύμα, που μου έδωσε..

Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜ Α
Πολύ μας αγαπάει ο Κύριος· αυτό το έμαθα από το Άγιο Πνεύμα, που μου έδωσε Εκείνος κατά το μέγα Του έλεος. Γέρασα και ετοιμάζομαι για το θάνατο και γράφω την αλήθεια από αγάπη για τους ανθρώπους. Το Άγιο Πνεύμα, που μου έδωσε ο Κύριος, θέλει να σωθούν όλοι, να γνωρίσουν όλοι τον Θεό. Ήμουν χειρότερος κι από ένα βρωμερό σκύλο, εξαιτίας των αμαρτιών μου· σαν άρχισα όμως να ζητώ συγχώρηση από τον Θεό, Αυτός μου έδωσε όχι μόνο τη συγχώρηση αλλά και το Άγιο Πνεύμα. Έτσι, εν Πνεύματι Αγίω, γνώρισα τον Θεό. Βλέπεις αγάπη που έχει ο Θεός για μας; Ποιος, αλήθεια, θα μπορούσε να περιγράψει την ευσπλαχνία Του; Το Άγιο Πνεύμα είναι αγάπη και η αγάπη αυτή πλημμυρίζει όλες τις ψυχές των ουρανοπολιτών αγίων. Και το ίδιο Άγιο Πνεύμα είναι στη γη, στις ψυχές όσων αγαπούν τον Θεό. Εν Πνεύματι Αγίω οι ουρανοί βλέπουν τη γη, ακούνε τις προσευχές μας και τις προσκομίζουν στον Θεό.
(Άγιος Σιλουανός Αθωνίτης)

Read more: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2018/05/blog-post_31.html#ixzz5H4fqfq00

 

Τα ψέματα και οι απάτες του Τσίπρα για τη Μακεδονία…

Αποτέλεσμα εικόνας για ΣΚΟΠΙΑ ΨΕΥΔΟΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Του Θανάση Κ.
Πολύ σπάνια έχουνε ειπωθεί τόσα μαζεμένα ψέματα.
* Πρώτο ψέμα: ότι βρισκόμαστε κοντά σε οριστική λύση – και μάλιστα erga omnes – για το όνομα των Σκοπίων.
Ψέμα! Αυτό που διαπραγματεύονται είναι μια διαδικασία επίλυσης του ονοματολογικού μεσοπρόθεσμα, με αντάλλαγμα μιαν άμεση έναρξη ένταξης των Σκοπίων στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Τα Σκόπια θα πάρουν τώρα αμέσως «πρόσκληση» για ένταξη στους Ατλαντικούς οργανισμούς (ΕΕ και ΝΑΤΟ), ένταξη όμως που θα ολοκληρωθεί σε βάθος χρόνου, με «αντάλλαγμα» την υπόσχεση ότι θα δεχθούν ένα σύνθετο όνομα με τη λέξη «Μακεδονία» (Άνω, Βόρεια κλπ.) και συνταγματικές αλλαγές που θα ολοκληρωθούν με δημοψήφισμα αργότερα.
Υποτίθεται ότι, αν τα Σκόπια δεν κάνουν στο μεταξύ όσα έχουν υποσχεθεί (αλλαγή συντάγματος κλπ.), τότε θα μπορεί η Ελλάδα να βάλει βέτο στην Ευρωπαϊκή τους ένταξη (στο ΝΑΤΟ θα είναι σχεδόν αδύνατο).
Η πραγματικότητα είναι, βέβαια πολύ πιο δύσκολη: Θα πιέζεται η Ελλάδα να άρει το βέτο της – αν κάποια στιγμή τολμήσει να το θέσει. Ή να «ικανοποιηθεί» για πολύ «διακοσμητικές» αλλαγές στο Σκοπιανό σύνταγμα (όπως αυτές που έχουν ήδη γίνει και που κρίνονται απ’ όλους ως «απολύτως ανεπαρκείς»).
Αυτό που δεν μας λένε: ότι η γλώσσα των Σκοπίων («Μακεδονική») και η εθνότητα («Μακεδονική») δεν πρόκειται να αλλάξουν! Αντίθετα, με την εκκολαπτόμενη συμφωνία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, η Ελλάδα επισήμως θα αναγνωρίσει «Μακεδονική» γλώσσα και – το σπουδαιότερο – «Μακεδονική εθνότητα».
Οπότε, άντε στο μέλλον να εξηγήσει κανείς, ποιοι είναι «Μακεδόνες» και ποιοι όχι…
Κι άντε να πείσεις ότι Μακεδόνες είναι οι Έλληνες κι όχι οι κάτοικοι της Βόρειας (ή Άνω ή Νέας) «Μακεδονίας»…
Κι άντε να δούμε, πως θα αντιμετωπίσει κανείς το «λογικό» επιχείρημα αύριο, ότι οι Βόρειο-Μακεδόνες έχουν κάθε λόγο να θέλουν να ενωθούν κάποτε με τους «Νότιο- Μακεδόνες».
Αυτό που εμφανίζεται ως «λύση» σήμερα, θα είναι τεράστια εθνική απειλή αύριο. Πολύ περισσότερο που θα έχει την πλήρη αναγνώριση από την επίσημη Ελλάδα.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μπαίνει στην Ιστορία ως η πρώτη κυβέρνηση εθνικού κράτους που αναγνώρισε επίσημα αλυτρωτισμό που στρέφεται εναντίον της!
Και… «πανηγυρίζει» γι’ αυτό.
Λύνει μιαν «εκκρεμότητα». Και δημιουργεί ένα τεράστιο πρόβλημα
* Δεύτερο ψέμα: ότι δήθεν δεν «δίνουμε» κάτι (το όνομα). Αντίθετα, με την λύση που ετοιμάζουν «παίρνουμε» κάτι (επιθετικό προσδιορισμό στη λέξη «Μακεδονία» – που έχει ήδη καταχωρηθεί διεθνώς).
Αυτό κι αν είναι ψέμα: Εκείνο που δεν μας λένε, είναι ότι με την ένταξη των Σκοπίων στον ΟΗΕ, με προσωρινό όνομα FYROM, το 1993, αναγνωρίστηκε στην Ελλάδα το δικαίωμα να εγκρίνει εκείνη το τελικό όνομα της γειτονικής της χώρας! Ενώ επιβλήθηκε τότε στα Σκόπια η υποχρέωση, να διαπραγματευθούν το οριστικό τους όνομα με την Ελλάδα.
Ποτέ στο παρελθόν δεν μπήκε χώρα με… προσωρινό όνομα στα Ηνωμένα Έθνη.
Κι ακόμα πιο σπουδαίο: ποτέ στο παρελθόν δεν αναγνωρίστηκε η υποχρέωση της νέας χώρας να διαπραγματευθεί το οριστικό της όνομα με γείτονά της.
Αυτό σημαίνει ότι η διεθνής κοινότητα τότε αναγνώρισε ότι ήταν δικαιολογημένη η αντίδραση της Ελλάδας με το όνομα των Σκοπίων.
Αλλιώς δεν θα επέβαλε τέτοια πρωτοφανή ρύθμιση…
Εκείνο που κάνουμε τώρα, είναι να παραιτούμαστε από το δικαίωμά μας!
Δεχόμαστε οριστικό όνομα για τα Σκόπια που ΔΕΝ ακυρώνει τον αλυτρωτισμό τους. Αντίθετα μακροχρόνια τον εμπεδώνει.
Μπορεί να μην αποκτούν μονοπώλιο στην ιστορική παράδοση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά προσέξτε:
Επισήμως, διεθνώς αναγνωρισμένη «Μακεδονία» (έστω και Βόρεια) θα είναι η δική τους. Η δική μας θα είναι εσωτερική υποδιαίρεση άλλης χώρας (της Ελλάδας)…
Επισήμως, διεθνώς αναγνωρισμένοι ως «Μακεδόνες» θα είναι εκείνοι! Εμείς θα είμαστε τοπική πληθυσμιακή υποδιαίρεση των Ελλήνων…
Επισήμως, αναγνωρισμένη διεθνώς εθνότητα και γλώσσα «μακεδονική» θα είναι η δική τους. Κι άντε μετά να ξεχωρίσεις τους αρχαίους Μακεδόνες από τους σύγχρονους…
Καταστροφή!
* Ψέμα τρίτο: μας λέει ο Τσίπρας ότι τάχα, η «Μακεδονία» – το όνομα η ταυτότητα και η παράδοσή της – «χαρίστηκε» από όλες τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις τα τελευταία 70 χρόνια!
Άρα έχει «χαθεί» η υπόθεση. Δεν την «έδωσε» ο ίδιος. Απλώς αυτός «κέρδισε» ένα επιθετικό προσδιορισμό για τους γείτονες (άνευ πρακτικής αξίας, όπως είδαμε).
Αυτό κι αν είναι, όχι απλώς ψέμα, αλλά προπαγανδιστική στρέβλωσηαληθινή απάτη!
Πρώτα-πρώτα ξεχνάει να μας πει ότι η Αριστερά γενικώς και το κόμμα το δικό του πιο συγκεκριμένα ήταν ΠΑΝΤΑ υπέρ του πάρουν τα Σκόπια το σύνολο των Μακεδονικής ταυτότητας!
Η Ελληνική Αριστερά γενικώς στήριζε τον Γιουγκοσλάβο ηγέτη Τίτο, η πολιτική του οποίου δημιούργησε εκ του μηδενός τη «Μακεδονία των Σκοπίων».
Όπως η Ελληνική Αριστερά του ΚΚΕ, είχε στηρίξει – κι είχε πολεμήσει – για «ανεξάρτητη Μακεδονία» το 1947-49! (δηλαδή για εδαφικό ακρωτηριασμό της Ελλάδας)
Όπως ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ υποστήριζε μέχρι πολύ πρόσφατα να ονομάζονται τα Σκόπια με το συνταγματικό τους όνομα (Δημοκρατία της Μακεδονίας).
Τι μας λέει τώρα ο Τσίπρας;
Ότι δυστυχώς οι «προηγούμενες κυβερνήσεις» άφησαν να γίνει κάτι που ο ίδιος και το κόμμα του και η παράταξή του πάντα ήθελαν;
Μπορεί οι «προηγούμενοι» να μην αντιστάθηκαν όσο έπρεπε, αλλά εκείνοι, τουλάχιστον, αντιστάθηκαν.
Ο ίδιος (ο Τσίπρας) και το Κόμμα του (ο ΣΥΡΙΖΑ) και η παράταξή του (η Αριστερά) ήθελαν πάντα να δώσουν πλήρως τη «Μακεδονία» στους γείτονες!
Και πάντως η Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ (της οποίας αρχηγός ήταν κάποτε ο ίδιος ο Τσίπρας) πήγαινε στα Σκόπια και οργάνωνε εκδηλώσεις μαζί με τους ακραίους «μακεδόνες» του εθνικιστή Γκρουέφσκι διαδηλώνοντας υπέρ της πλήρους αναγνώρισης των Σκοπίων ως «Μακεδονίας» από την Ελλάδα…
Και υπουργοί της σημερινής κυβέρνησης του Τσίπρα (όπως ο Τσακαλώτος) για παράδειγμα, υπέγραφαν δημόσιες εκκλήσεις μόλις το 2008, να αναγνωρίσει η Ελλάδα τα Σκόπια ως «Μακεδονία».
Μπορεί οι «προηγούμενες κυβερνήσεις» να μην κατάφεραν να αποτρέψουν την «προδοσία», αλλά ο Τσίπρας και το κόμματα του συμμετείχαν πλήρως στην προδοσία!
* Ψέμα τέταρτο: η διεθνής αναγνώριση των Σκοπίων ως «Μακεδονία» έχει ήδη «συντελεστεί». Οπότε τι θέλετε και διαμαρτύρεστε; Απλώς αναγνωρίζεται σήμερα μια «πραγματικότητα» που υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Και της βάζουμε κι ένα επιθετικό προσδιορισμό για να σας… «απαλύνουμε το πόνο».

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Συλλειτουργούσε με αγίους «Ο όσιος Γεώργιος της Δράμας»

Συλλειτουργούσε με αγίους αλλά και ο ίδιος εμφανίστηκε στη Θεσσαλονίκη ενώ ήταν στη Δράμα!

Ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης (1901-1959), Πόντιος στην καταγωγή, εγκαταστάθηκε στην περιοχή της Δράμας το 1930, όπου ανέπτυξε ως ιερομόναχος και εξομολόγος μεγάλη πνευματική δρα στηριότητα.
Ως λειτουργός ζούσε υπερφυσικές καταστάσεις, που ήταν απόρροια της οσιακής του βιοτής. “Δυνα μώστε την πίστη σας”, συμβούλευε τα πνευματικά του παιδιά, “και προσπαθήστε να προσηλώνεστε στα τελούμενα κατά τη θεία λειτουργία, ώστε ν’ αξιώνεστε να βλέπετε τα μεγαλεία του Θεού, το Άγιο Πνεύμα να κατεβαίνει στην αγία τράπεζα…”.
Ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης (1901-1959).
Όταν θα λειτουργούσε, σηκωνόταν γύρω στα με σάνυχτα για να προσευχηθεί και να ετοιμαστεί για το μέγα μυστήριο. Ήταν ακούραστος και ιεροπρε πής. Δεν βιαζόταν, και στεκόταν μπροστά στην αγία τράπεζα σαν αναμμένη λαμπάδα.
Κάποτε, ενώ ο γέροντας μνημόνευε ονόματα στην αγία πρόθεση, μια χριστιανή άκουγε αδύνατες και άσχημες φωνές να επαναλαμβάνουν κοροϊδευτικά τα ονόματα. Ήταν οι δαίμονες, που θορυβούσαν για να σταματήσει η μνημόνευση.
Στην προσκομιδή διάβαζε πολλά ονόματα. Ορι σμένα τα σημείωνε, είτε ζωντανών είτε νεκρών, κι ενημέρωνε διακριτικά τους συγγενείς τους για τα προβλήματά τους ή για τον τρόπο που πέθαναν, ώ στε να τελέσουν μνημόσυνα, λειτουργίες και ελεημοσύνες.
Σε μιαν αγρυπνία, στο ναό του αγίου Μηνά στη Θεσσαλονίκη, πνευματικά του παιδιά είδαν τον γέ ροντα Γεώργιο, αν και ήταν απών, να συλλειτουργεί με τον εφημέριο του ναού. Θαύμασαν οι πιστοί για τη μυστική παρουσία του, με την οποία ήθελε να τους ενισχύσει στον κόπο της αγρυπνίας.
Ο πατήρ Γεώργιος επικοινωνούσε με τον αόρατο πνευματικό κόσμο. Η επαφή του αυτή με τους αγί ους ήταν εντονότερη την ώρα της θείας λατρείας. Συχνά συλλειτουργούσε με άγιους. “Σπάνια λει τουργώ μόνος”, έλεγε με απλότητα. “Σήμερα είχαμε τον τάδε άγιο συλλειτουργούντα”.
Σε μια λειτουργία όλο το εκκλησίασμα άκουσε έναν δυνατό θόρυβο στο άγιο βήμα. Στη συνέχεια είδαν το πρόσωπο του γέροντα αλλοιωμένο και φω τεινό. “Είχαμε ουράνιους επισκέπτες”, εξήγησε αργότερα· “τον άγιο Μηνά, τον άγιο Γεώργιο, τον άγιο Νικόλαο…”.
Άλλη φορά, στο τέλος της θείας μυσταγωγίας, είπε συγκινημένος: “Είχαμε μουσαφιρέους, τον άγιο Νικόλαο και τον άγιο Ιωάννη· αυστηρός μουσαφί ρης ο τίμιος Πρόδρομος”. Κάθε φορά που θύμιαζε την εικόνα του, έτρεμε το χέρι του.
Όταν συλλειτουργούσε με αγίους, στην απόλυση συνήθιζε να τους μνημονεύει, και τότε η συγκίνηση και η χαρά του ήταν απερίγραπτες.
Την παραμονή του ελληνοϊταλικού πολέμου έκλαιγε συνεχώς.
– Τί έχεις γέροντα και κλαις; τον ρωτούσαν.
– Έμεινα ορφανός, απαντούσε εκείνος. Έφυγε η Παναγία με τον άγιο Γεώργιο στο μέτωπο.
Ευλαβείς χριστιανοί τον έβλεπαν την ώρα της θεί ας λειτουργίας να μην πατάει στη γη. Έτσι, σε μια νυχτερινή λειτουργία, την ώρα που διάβαζε το Ευ αγγέλιο, τον είδαν να είναι υψωμένος από το έδα φος. Σε άλλη θεία λειτουργία, την ώρα της μεγάλης εισόδου, τον είδαν πάλι να βαδίζει στον αέρα, να σταματάει στο κέντρο του ναού μια σπιθαμή ψηλό τερα από το δάπεδο και τέλος, μπαίνοντας στο άγιο βήμα, ν’ ακουμπάει στο έδαφος.
Κάποτε ένας επισκέπτης, αυτόπτης μάρτυρας πα ρόμοιων γεγονότων, τα διηγήθηκε στους άλλους πι στούς. Τον κάλεσε τότε ο γέροντας, του έδωσε ένα χαστούκι(!) και του είπε αυστηρά:
– Ό,τι βλέπεις δεν θα το λες σε άλλον!
Μια γυναίκα, μετά από κάποια μυσταγωγία, του είπε:
– Σε είδα, γέροντα, να λάμπεις δυνατά.
Κι εκείνος ταπεινά αποκρίθηκε:
– Είμαι άξιος εγώ να λάμπω; Ο Χριστός είναι άξιος. Ίσως η δική του λάμψη να έπεφτε πάνω μου…
Από το βιβλίο του Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου, «Ο όσιος Γεώργιος της Δράμας» (έκδοση Ιεράς Μονής Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα), Δράμα.
http://www.pemptousia.gr/2018/05/sillitourgouse-me-agious-alla-ke-o-idios-emfanistike-sti-thessaloniki-eno-itan-sti-drama/
 

 

 

Αν μου μιλήσουν για άλλους θα σηκωθώ να φύγω

Αποτέλεσμα εικόνας για Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης 
 Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Το να γνωρίζουμε την πονηρία των ανθρώπων, δηλαδή το κακό που κάνουν οι άλλοι, μικρό ή μεγάλο, μας αλλοιώνει την λογική, μας εξασθενίζει τις δυνάμεις μας, διότι δεν συμμαρτυρεί με τον Θεό. Τελικά έχουμε αδιαλείπτως έναν πειρασμό μπροστά μας.
Γι’ αυτό δεν πρέπει να θέλουμε να μαθαίνουμε, να γνωρίζουμε τί κάνει ο άλλος. Αν έρθουν αν μου μιλήσουν για άλλους, θα τους κλείσω το στόμα ή θα σηκωθώ να φύγω. Και αν κάποιος έρθει να μου πει τον πόνο του, θα του πω, δεν έχεις Γέροντα; στον Γέροντά σου να μιλήσεις. Και αν μου απαντήσει ότι δεν έχει, θα του πω: Να βρεις! Εγώ δεν είμαι Πνευματικός … πήγαινε να βρεις έναν Πνευματικό που θα μπορεί να σε παρακολουθεί. Ξέφυγε δηλαδή εσύ την αμαρτία του άλλου. Όσο μένεις άτρωτος από τα κακά του άλλου, τον βοηθάς.
Διότι, μόλις ο άλλος σου πει κάτι κακό, αμέσως ξεπέφτει στα μάτια σου και μειώνεται η αγάπη σου, όσο και αν νομίζεις ότι τον βοηθάς. Έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Καταστρέφεται όλως διόλου η αγάπη μας και προς τον Θεόν και προς τους ανθρώπους, εφ’ όσον αναμειγνυόμεθα στην ιδιωτική ζωή τους. Αυτή είναι υπόθεση μόνο του αρμοδίου προσώπου και ποτέ εμού του μοναχού ή λαϊκού.
Το να αγαθοποιώ όσους με κακοποιούν, με οδηγεί στην ειρήνη. Διότι όλοι οι άνθρωποι τελικώς μας βάζουν προσκόμματα. Με έναν λόγο, με ένα βλέμμα, με το περπάτημά τους, με την χαρά τους, με την λύπη τους, παρεμβαίνουν στην πορεία μας. Γι’ αυτό χρειάζεται φόβος και τρόμος, μην τυχόν και αντιδράσωμε στα προσκόμματα που μας βάζουν και διασαλευθή η ειρήνη του νου και της καρδιάς μας, μήπως δηλαδή προκαλέσωμε τον χωρισμό από τον Θεόν. Χρειάζεται φόβος και τρόμος, μην τυχόν και περιφρονήσω τον αδελφό μου, μην τυχόν νομίζω ότι αυτός είναι υπεύθυνος για τις συμφορές μου, διότι αυτό είναι ξεπεσμός μου από τον Θεόν.
Ο άγιος Ισαάκ τονίζει: «Ουδέποτε φταίει ο άλλος για κάποιο παράπτωμα, πάντοτε φταις εσύ». Δεν σου φταίει ο άλλος επειδή εσύ κουράσθηκες, αμάρτησες, δυσπίστησες, αλλοιώθηκες. Βλέπεις κάποιον να τρώη με τα χέρια του και αγανακτείς. Αυτό δείχνει σαφώς ότι δεν άρχισες ακόμη την πνευματική σου ζωή. Η άσκησίς σου είναι στα προοίμια.
Για να μπορέσης να ξεπεράσης αυτούς του σκοπέλους, να αγαθοποιής όποιον σε κακοποιεί. Σκόρπα, όσο μπορείς, αγαθότητα. Είσαι στον κόσμο; Μπορείς να του βρεις δουλεία. Είσαι στο μοναστήρι; Εάν σε καταρασθή, να τον ευλογήσης, εάν σε χτυπήση από την δεξιά σιαγώνα, να του πης, χτύπα με και από την άλλη. Δείξε την αγάπη σου, ανάλογα με το πώς σου ανοίγει δρόμο ο ίδιος ο Θεός.
Όμως διαρκώς συμβαίνουν στην ζωή μας απρόοπτα. Έρχεσαι στο μοναστήρι για να βρης πνευματική ζωή, και συναντάς κακούς. Είναι απρόοπτο. Ζητάς κελλί από την πλευρά του μοναστηριού που δεν έχει υγρασία, το αποκτάς, διαπιστώνει όμως ότι η θάλασσα σου προκαλεί αλλεργία, οπότε δεν μπορείς να χαρής ούτε την ημέρα ούτε την νύχτα. Αμέσως θα σου πη ο λογισμός, σήκω να φύγης. Είναι απρόοπτο. Σε πλησιάζω με την ιδέα ότι είσαι καλός άνθρωπος και βλέπω ότι είσαι ανάποδος. Απρόοπτο.
Παρουσιάζονται συνεχώς απρόοπτα ενώπιόν μας, διότι έχομε θέλημα και επιθυμίες. Τα απρόοπτα είναι αντίθετα προς το θέλημα και την επιθυμία μας, γι’ αυτό και μας φαίνονται απρόοπτα, στην ουσία όμως δεν είναι. Διότι άνθρωπος που αγαπά τον Θεόν προσδοκά τα πάντα και λέγει πάντοτε «γενηθήτω το θέλημά σου». Θα έρθη βροχή, λαίλαπα, χαλάζι, κεραυνός; «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον». Επειδή αυτά κοστίζουν στην σαρκικότητά μας, γι’ αυτό εμείς τα βλέπομε ως απρόοπτα.
Για να μην ταράσσεσαι λοιπόν κάθε φορά και στεναχωριέσαι, για να μην αγωνιάς και προβληματίζεσαι, να τα περιμένης όλα, να μπορής να υπομένης ό,τι έρχεται. Πάντα να λες, καλώς ήλθες αρρώστια, καλώς ήλθες αποτυχία, καλώς ήλθες μαρτύριο. Αυτό φέρνει την πραότητα, άνευ της οποίας δεν μπορεί να υπάρχη καμία πνευματική ζωή.

Λόγοι Ασκητικοί-Περί Αρετών

 

 

«– Αννούλα μου, πώς περνάς; – «Ανεκδιήγητα!»»


Γύρω στο 1940-45, στην Ύδρα, πέθανε μια νέα γυναίκα και άφησε πίσω της μικρά παιδάκια. Στις σαράντα μέρες, ο πατέρας πήρε τα παιδάκια και πήγε σε ένα μοναστήρι, για να κάνουν το μνημόσυνο της μάνας…

Σχετική εικόνα

…Αφού τελείωσε ή λειτουργία και το μνημόσυνο, ό δύστυχος πατέρας, μάζεψε τα παιδιά του να επιστρέψει στο άδειο, από μάννα, σπίτι.
Ένα από τα παιδιά, ένα κοριτσάκι δέκα ετών περίπου, στάθηκε μπροστά στήν εικόνα της Παναγίας και κλαίγοντας της έλεγε:
«Παναγίτσα μου, εγώ τώρα δεν έχω μανούλα, μα χρειάζομαι μια μάννα. Θά μείνω έδώ κοντά Σου, να σ’ έχω αντί γιά τη μαμά μου, κοντά Σου δεν θά νοιώθω ορφανό, θά κάνω προσευχή και γιά τήν μανούλα μου, να τήν έχεις μαζί Σου να μην στενοχωριέται».
Μιλούσε ή παιδική ψυχή στήν Παναγία και τα μάτια της έτρεχαν. Εκεί τήν βρίσκει ό πατέρας και της λέει, ότι πρέπει να φύγουν. Ή μικρή τού άπαντά, ότι θέλει να μείνει στο μοναστήρι, στήν Παναγία, να ζήση όπως και οι άλλες μοναχές, δεν θέλει να επιστρέψει σπίτι. Ό πατέρας προσπαθεί να τήν πείσει, μα ή μικρή επιμένει, τον παρ καλεί κλαίγοντας, να τήν αφήσει έδώ, στήν Μάννα Παναγιά.
Ή Γερόντισσα, πού ακόμα είναι στο ναό και βλέπει τη μικρή να κλαίει, τούς πλησιάζει, να μάθη τί συμβαίνει. 
Ό πατέρας της λέει τήν επιθυμία της κόρης του και ή μικρή τήν κοιτάζει ικετευτικά, παρ καλώντας με τα μάτια μόνο, να γίνη δεκτό το αίτημά της.
Ή Γερόντισσα, γιά να μη στενοχωρήσει κι άλλο, τον ταλαιπωρημένο πατέρα, τού λέει: «Άς μείνει ένα διάστημα, το παιδί να ηρέμηση και μετά βλέπουμε. Έτσι έμεινε ή μικρή και ήταν ένα πολύ εργατικό, υπάκουο και φιλότιμο παιδί. Άν και μικρή στήν ηλικία, όχι μόνο δεν δημιούργησε κανένα πρόβλημα, αλλά ήταν ένα πολύ ξεκούραστο και ευχάριστο παιδί.
Έτρεχε να εξυπηρέτηση παντού, δίχως να έχει καμιά απαίτηση. Στις ακολουθίες και στήν προσευχή συμμετείχε με πολλή διάθεση. Μετά από ένα διάστημα αρρώστησε από φυματίωση, πού εκείνη τήν εποχή ήταν αθεράπευτη.
Αφού ήταν τόσο υπάκουη και αγαπούσε το μοναστήρι, αποφάσισαν και της έκαναν κουρά, της έδωσαν το μεγάλο και αγγελικό σχήμα και το μοναχικό όνομα «Άννα».
Ήταν τότε δώδεκα ετών. 
Παρ’ όλη τήν ταλαιπωρία της ασθενείας πού είχε, αγωνιζόταν, να μην κουράζει καμιά μοναχή. 
Οι καιροί τότε ήταν δύσκολοι και οι στερήσεις των υλικών αγαθών μεγάλες.
Όταν αγόραζαν λίγο γάλα και της το έδιναν, έλεγε: 
«Αδελφές μου, εγώ έτσι κι αλλιώς θά πεθάνω, γιατί να το πιω εγώ, ας το πιει κάποια άλλη αδελφή, πού θά ζήση!».
Καμιά απαίτηση, κανένα παράπονο, τίποτε γιά τήν ίδια, όλα γιά τούς άλλους, μάλιστα σε τέτοια ηλικία!
Κάθε βράδυ πριν πέσει να κοιμηθεί, άν και είχε καταβληθεί από τήν ασθένεια, γονάτιζε και διάβαζε τον κανόνα τού φύλακα αγγέλου.
Στην ερώτηση των αδελφών, «τί κάνεις εκεί Αννούλα μου, γιατί δεν ξεκουράζεσαι;» απαντούσε:
«Αδελφές μου, διαβάζω τήν παράκληση τού αγγέλου μου, γιά να έρθει σε καλή ώρα, να μου πάρει τήν ψυχή!».
Μετά από λίγο καιρό, πέθανε. 
Ή Γερόντισσά της, τήν είδε να πετάη φορώντας ένα πανέμορφο ένδυμα και τήν ρώτησε:
– Αννούλα μου, πώς περνάς;
– «Ανεκδιήγητα!» απαντά η Αννούλα, ενώ ταυτόχρονα, κουνούσε και το χεράκι της, εις ένδειξιν θαυμασμού.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ. ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΑΣ .ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΓΟΡΓΟΕΠΗΚΟΟΥ ΜΑΝΔΡΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ.
 

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος εμφανίστηκε στην Ανθή ενώ της αφαιρούσαν όγκο από το κεφάλι

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος εμφανίστηκε στην Ανθή Βούλγαρη ενώ της αφαιρούσαν όγκο από το κεφάλι

Τον περασμένο Σεπτέμβριο η Ανθή Βούλγαρη χειρουργήθηκε στο κεφάλι προκειμένου να αφαιρέσει έναν καλοήθη όγκο.

Η δημοσιογράφος δεν έχασε λεπτό το κουράγιο και την αισιοδοξία της και τα κατάφερε.

Η ίδια, όπως έχει αποκαλύψει πιστεύει πολύ στον προστάτη – φύλακά της Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο και με αφορμή την ημέρα που γιορτάζεται ο Άγιος- στις 27 Μαϊου- έστειλε ένα συγκλονιστικό μήνυμα, μέσα από τον λογαριασμό της στο Instagram.

«Σήμερα γιορτάζει ο προστάτης Άγιος μου. Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος… ξέρω πως κάποιοι δεν πιστεύετε στα θαύματα όμως εγώ το έζησα και οφείλω να το λέω.

Στις 28 Σεπτεμβρίου όταν χειρουργήθηκα στο κεφάλι ήταν εκεί μαζί μου… τον είδα μέσα στο χειρουργείο.

Μου έγνεψε πως όλα πήγαν καλά… μου χαμογέλασε και ξύπνησα από τη νάρκωση τόσο ήρεμη που ακόμη και οι γιατροί απορούσαν.

Δεν είμαι ο καλύτερος άνθρωπος αλλά μετά από αυτό προσπαθώ να γίνομαι καλύτερη.

Έχω χτυπήσει ένα σταυρουδάκι στο χέρι μου για να μην ξεχνάω και όταν ξεχνάω να θυμάμαι να μην χάνω την πίστη μου.. να χαμογελάω και να νιώθω ευλογημένη για όσα έχω…».

Αποτέλεσμα εικόνας για ιωαννης ρωσος

 

ΠΗΓΗ

 

ΜΑΝΑ ΣΥΓΝΩΜΗ ΚΑΙ Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ»

Ένας νεαρός άνδρας πήγε να υποβάλλει αίτηση για μια διευθυντική θέση σε μια μεγάλη εταιρεία. Αφού πέρασε την αρχική συνέντευξη , έπρεπε τώρα να συμφωνήσει και ο γενικός διευθυντής για την πρόσληψη.

Ο διευθυντής ανακάλυψε από το βιογραφικό του, ότι ο νεαρός είχε εξαιρετικές ακαδημαϊκές σπουδές. Ρώτησε, «Πως κατάφερες να κάνεις αυτέ τις σπουδές; Μήπως πήρες υποτροφίες;»
«Όχι του απάντησε ο νεαρός».
«Ο πατέρας σου κατέβαλλε όλα αυτά τα δίδακτρα;» ρώτησε ξανά ο διευθυντής.
«Ο πατέρας μου κύριε πέθανε όταν ήμουν ενός έτους, η μητέρα μου ήταν αυτή που πλήρωνε τα δίδακτρά μου» Απάντησε.
« Που εργάζεται η μητέρα σου;»
«Η μητέρα μου εργάζεται ως καθαρίστρια ρούχων. Πλένει ρούχα για άλλους»
Ο διευθυντής ζήτησε τότε από το νεαρό να του δείξει τα χέρια του. Ο νεαρός έδειξε τα χέρια του τα οποία ήταν λεία και πολύ απαλά.
«Έχεις βοηθήσει ποτέ τη μητέρα σου στο πλύσιμο των ρούχων;»
«Ποτέ, η μητέρα μου ήθελε πάντα να μελετώ και να διαβάζω όσο το δυνατόν περισσότερο. Εκτός αυτού, η μητέρα μου πλένει τα ρούχα πιο γρήγορα από μένα.
Ο διευθυντής είπε: «Θέλω να σου ζητήσω κάτι. Όταν πας σπίτι σήμερα, πήγαινε να καθαρίσεις τα χέρια της μητέρας σου και θα τα ξαναπούμε αύριο το πρωί».
Ο νεαρός θεώρησε ότι οι πιθανότητες να πάρει τη θέση, ήταν πολύ μεγάλες. Όταν πήγε πίσω στο σπίτι, ζήτησε από τη μητέρα του να τον αφήσει να καθαρίσει τα χέρια της. Η μητέρα παραξενεύτηκε και με ανάμεικτα συναισθήματα άπλωσε τα χέρια της προς το γιο της.
Ο νεαρός άρχισε να πλένει τα χέρια της μητέρας του σιγά-σιγά, ενώ δάκρυα έσταζαν από τα μάτια του όση ώρα το έκανε αυτό. Ήταν η πρώτη φορά που παρατήρησε ότι τα χέρια της μητέρας του ήταν τόσο ζαρωμένα, και ότι υπήρχαν τόσες πολλές μελανιές πάνω τους. Μερικές μελανιές μάλιστα ήταν τόσο οδυνηρές, που η μητέρα του βογκούσε όταν τις άγγιζε.
Ήταν η πρώτη φορά που ο νεαρός συνειδητοποίησε ότι ήταν αυτά τα χέρια που έπλεναν σε καθημερινή βάση ρούχα για να μπορέσει να πληρώσει τα δίδακτρά του. Οι μελανιές στα χέρια της, ήταν το τίμημα που η μητέρα έπρεπε να πληρώσει για την εκπαίδευσή του και το μέλλον του παιδιού της.
Μετά τον καθαρισμό των χεριών της μητέρας του, ο νεαρός άρχισε να πλένει σιγά – σιγά όλα τα ρούχα που είχαν στοιβαχτεί για πλύσιμο, μονολογώντας «Μάννα συγγνώμη και σ’ ευχαριστώ για όλα» Μάννα συγγνώμη και σ’ ευχαριστώ για όλα»… ενώ δάκρυα συνέχιζαν να τρέχουν από τα μάτια του.
Εκείνο το βράδυ, μητέρα και ο γιος έκατσαν και κουβέντιασαν για αρκετή ώρα.
Την άλλη μέρα το πρωί, όταν ο νεαρός πήγε στο γραφείο του διευθυντή συγκινημένος και βουρκωμένος, βλέποντάς τον έτσι, τον ρώτησε.
«Για πες μου λοιπόν, τι έγινε χθες στο σπίτι σου; Τι έκανες; Έμαθες κάτι καινούργιο»
Ο νεαρός απάντησε: «Καθάρισα τα χέρια της μητέρας μου, αλλά και έπλυνα τελικά όλα τα ρούχα που είχε για πλύσιμο»
«Τώρα κατάλαβα και εκτίμησα την προσπάθεια της μητέρας μου. Χωρίς τη μητέρα μου, δεν θα ήμουν αυτό που είμαι σήμερα. Συνειδητοποίησα με την πράξη αυτή, πόσο σημαντική είναι η βοήθεια που σου προσφέρουν οι άλλοι. Έχω καταλήξει να εκτιμώ την αξία και τη σημασία που έχει το να βοηθά ο ένας τον άλλο στην οικογένεια και στην κοινωνία»
Ο διευθυντής τότε του είπε: «Αυτό είναι που ψάχνω σε ένα συνεργάτη. Θέλω να προσλάβω ένα άτομο που δεν θα σκέφτεται μόνο το εαυτό του, που μπορεί να γνωρίζει και να εκτιμά τη βοήθεια, τις προσπάθειες και τα δεινά των άλλων, για να επιτευχτούν κάποια πράγματα στη ζωή και δεν θα θέτει τα χρήματα ως μοναδικό στόχο του στη ζωή του. Έχεις προσληφθεί»
Αυτό το νεαρό άτομο εργάστηκε πολύ σκληρά, έλαβε αξιώματα στην επιχείρηση και απολάμβανε το σεβασμό των υφισταμένων του. Κάθε εργαζόμενος που είχε, εργάστηκε επιμελώς και ως ομάδα με τους υπόλοιπους. Οι επιδόσεις της εταιρείας βελτιώθηκαν σημαντικά.
http://miteriko.blogspot.gr/2018/05/blog-post_81.html

Συνέχεια ανάγνωσης