Κυριακή της Ορθοδοξίας 2018: Τι γιορτάζουμε σήμερα (25/02)

Κυριακή της Ορθοδοξίας 2018: Τι γιορτάζουμε σήμερα (25/02)

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας είναι μια ξεχωριστή γιορτή, διότι παρά το κατανυκτικό κλίμα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, εορτάζει λαμπρά η Ορθοδοξία.

Την Κυριακή της Ορθοδοξίας εορτάζουμε την ανάμνηση του κορυφαίου γεγονότος της εκκλησιαστικής μας ιστορίας, της αναστηλώσεως των ιερών εικόνων, το οποίο επισυνέβη το 843 μ.Χ. στο Βυζάντιο, χάρις στην αποφασιστική συμβολή της βασιλίσσης και μετέπειτα αγίας Θεοδώρας, συζύγου του αυτοκράτορα Θεοφίλου (840 – 843 μ.Χ.).

Αναφερόμαστε στη μεγάλη εικονομαχική έριδα, η οποία συντάραξε κυριολεκτικά την Εκκλησία μας για περισσότερα από εκατό χρόνια.

Το 726 μ.Χ. ο αυτοκράτωρ Λέων ο Γ’ ο Ίσαυρος (717 – 741 μ.Χ.) αποφάσισε να επιφέρει στο κράτος ριζικές μεταρρυθμίσεις. Μια από αυτές ήταν η απαγόρευση προσκύνησης των ιερών εικόνων, επειδή, παίρνοντας αφορμή από ορισμένα ακραία φαινόμενα εικονολατρίας, πίστευε πως η χριστιανική πίστη παρέκλινε στην ειδωλολατρία. Στην ουσία όμως εξέφραζε δικές του ανεικονικές απόψεις, οι οποίες ήταν βαθύτατα επηρεασμένες από την ανεικονική ιουδαϊκή και ισλαμική πίστη.

Η αναταραχή ήταν αφάνταστη. Η αυτοκρατορία χωρίστηκε σε δύο φοβερά αντιμαχόμενες ομάδες, τους εικονομάχους και τους εικονολάτρες. Οι διώξεις φοβερές. Μεγάλες πατερικές μορφές ανάλαβαν να υπερασπίσουν την ορθόδοξη πίστη. Στα 787 μ.Χ. συγκλήθηκε η Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος, η οποία διατύπωσε με ακρίβεια την οφειλόμενη τιμή στις ιερές εικόνες. Σε αυτή επίσης διευκρινίστηκαν και άλλα δυσνόητα σημεία της χριστιανικής πίστεως, έτσι ώστε να έχουμε πλήρη αποκρυστάλλωση του ορθοδόξου δόγματος και να ομιλούμε για θρίαμβο της Ορθοδοξίας μας.

Η εικόνα στην Ορθοδοξία μας δεν αποτελεί αντικείμενο λατρείας, αλλά λειτουργεί αποκλειστικά ως μέσον τιμής του εικονιζόμενου προσώπου. Ακόμα και ο Χριστός μπορεί να εικονισθεί, διότι έγινε άνθρωπος. Μάλιστα όποιος αρνείται τον εικονισμό του Χριστού αρνείται ουσιαστικά την ανθρώπινη φύση Του! Οι μεγάλοι Πατέρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας μας, που αναδείχθηκαν μέσα από τη λαίλαπα της εικονομαχίας, διατύπωσαν το ορθόδοξο δόγμα με προσοχή και ευλάβεια.

Η προσκύνηση της ιερής εικόνας του Χριστού και των άλλων ιερών προσώπων του Χριστιανισμού δεν είναι ειδωλολατρία, όπως κατηγορούνταν από τους εικονομάχους, διότι η τιμή δεν απευθύνεται στην ύλη, αλλά στο εικονιζόμενο πρόσωπο, καθότι «η της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει» (Μ.Βασίλειος P . G . 32,149) και «Προσκυνούμεν δε ταις εικόσιν ου τη ύλη προσφέροντες την προσκύνησιν, αλλά δι΄αυτών τοις εν αυταίς εικονιζομένοις» (Ι. Δαμασκ. P . G .94 1356). Η ευλογία και η χάρη που λαμβάνει ο πιστός από την προσκύνηση των ιερών εικόνων δίνεται από το ζωντανό ιερό πρόσωπο και όχι από την ύλη της εικόνας.

Η εικόνα έχει τεράστια ποιμαντική χρησιμότητα. Μια εικόνα, σύμφωνα με γλωσσική έκφραση, αξίζει περισσότερο από χίλιες λέξεις. Αυτό σημαίνει ότι μέσω της εκκλησιαστικής εικονογραφίας οι πιστοί βοηθούνται να αναχθούν στις υψηλές πνευματικές θεωρίες και στο θείον.

Βεβαίως η ηρεμία δεν αποκαταστάθηκε, διότι εξακολουθούσαν να βασιλεύουν εικονομάχοι αυτοκράτορες. Στα 843 η ευσεβής αυτοκράτειρα Θεοδώρα, επίτροπος του ανήλικου γιου της Μιχαήλ του Γ΄, έθεσε τέρμα στην εικονομαχική έριδα και συνετέλεσε στο θρίαμβο της Ορθοδοξίας.

Οι Πατέρες όρισαν να εορτάζεται ο θρίαμβος του ορθοδόξου δόγματος την πρώτη Κυριακή των Νηστειών για να δείξει στους πιστούς πως ο πνευματικός μας αγώνας θα πρέπει να συνδυάζεται με την ορθή πίστη για να είναι πραγματικά αποτελεσματικός.

Πηγή: vimaorthodoxias.gr

 

 

Το φλεγόμενο κελί.

Αποτέλεσμα εικόνας για ακτιστο φως

 

Ρώτησαν κάποτε τον αββά Παλλάδιο, πού καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη: 

-Κάνε αγάπη, πάτερ, και πες μας από ποια αιτία έγινες μοναχός; 

-Στην πατρίδα μου, απάντησε εκείνος, μισό χιλιόμετρο μακριά από το τείχος, ζούσε ένας έγκλειστος μοναχός πού λεγόταν Δαβίδ.

Είχε έρθει από τη Μεσοποταμία. Ήταν πολύ ενάρετος, ελεήμων και εγκρατής. Έμεινε κλεισμένος και προσευχόμενος στο κελί του, περίπου εβδομήντα χρόνια! 

Εκείνο τον καιρό, εξ αιτίας βαρβαρικών επιδρομών, τα τείχη της Θεσσαλονίκης φυλάγονταν μέρα και νύχτα από τούς στρατιώτες. 

Ένα βράδυ οι φρουροί του τείχους πού ήταν προς το μέρος του κελιού του εγκλείστου, είδαν να βγαίνουν φλόγες από τα παράθυρά του. Σκέφτηκαν ότι κάποιοι βάρβαροι πλησίασαν και έβαλαν φωτιά στο κελί. Όταν όμως ξημέρωσε, βγήκαν έξω και βρήκαν τον γέροντα ζωντανό και το κελί απείραχτο! Έμειναν γι’ αυτό έκπληκτοι… Την άλλη νύχτα ξαναβλέπουν φλόγες στο κελί. Το ίδιο γινόταν και τις επόμενες νύχτες. Το παράδοξο φαινόμενο έγινε γνωστό σ’ όλη την πόλη και πολλοί πήγαιναν και αγρυπνούσαν στο τείχος για να δουν το φλεγόμενο κελί. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι τον θάνατο του γέροντα. Αφού λοιπόν αντίκρισα το θαύμα, όχι μια και δύο, αλλά πολλές φορές είπα μέσα μου: 

«Αν ο Θεός χαρίζει τόση δόξα στους δούλους Του στον κόσμο αυτό, πόση θα τούς χαρίσει στην αιωνιότητα, όταν σαν ήλιος θα λάμψη το πρόσωπό τους!». Αυτή ήταν η αιτία να φορέσω το μοναχικό τούτο σχήμα. 

 

«Το μοναστήρι των Πειρασμών», ο τόπος όπου ο Ιησούς, προσευχήθηκε και νήστεψε, για 40 μέρες

Το μοναστήρι των πειρασμών βρίσκεται στην Ιεριχώ στο βουνό Τσέμπελ Κουρουντούλ. Εκεί σύμφωνα με τις γραφές ο Ιησούς, μετά την βάπτισή του, προσευχήθηκε και νήστεψε για σαράντα μέρες και νύχτες. Εκεί πειράχθηκε από το Σατανά, εκεί απέδειξε για άλλη μια φορά την δύναμη της προσευχής.

Η δημοσιογραφική έρευνα και το σενάριο είναι της Μαρίας Γιαχνάκη σε σκηνοθεσία Νίκου Χρυσικάκη
(δείτε απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ)
 

Βρίσκει Κανείς Σήμερα Αγίους Κι Ανάμεσα Σε Λαϊκούς;

πατριαρχης παυλος σερβιας
Το 1999 ο π. Γεράσιμος μπήκε στη φωτιά του πολέμου, πήγε στη Σερβία που βομβαρδιζόταν, συνόδευσε μαζί με τον κ. Γ. Πολλάτο δύο νταλίκες με προμήθειες από την Κεφαλονιά για μια ανακούφιση του χειμαζομένου εκείνου λαού. Σημειωτέον ότι από εκεί γύρισε ξυπόλυτος, έδωσε και τα παπούτσια του σε έναν πρόσφυγα μουσουλμάνο.
Είχε δει και τον Πατριάρχη Παύλο, τον οποίον υπεραγαπούσε και συχνά ζωντάνευε σε διηγήσεις τα λόγια του.
Μεταξύ άλλων ανέφερε και το εξής:
Βλέποντας εκείνο τον βασανισμένο, αλλά άκαμπτο στην πίστη του Χριστού λαό, είπα στον Πατριάρχη Παύλο:
«Παναγιώτατε, βρίσκει κανείς σήμερα αγίους κι ανάμεσα σε λαϊκούς;» 
«Και βέβαια, π. Γεράσιμε, για άκουσε αυτό:
Σε μια πόλη της Ρωσίας,κατά τον εμφύλιο, την μια κυριαρχούσαν οι μεν και έσφαζαν και ρήμαζαν, την άλλη κυριαρχούσαν οι δε και έσφαζαν και ρήμαζαν.
Το ίδιο ήταν, έσφαζαν και ρήμαζαν. Μέσα σ’ εκείνο τον χαλασμό μια κοπέλα, η Κατερίνα, έμαθε ότι αυτοί που ήταν προ των πυλών θα σκότωναν μια φίλη της, μητέρα πέντε παιδιών.
Η Κατερίνα πήγε στο σπίτι της φίλης της και της είπε να πάρει τα παιδιά της και να φύγει, πριν έρθουν οι εχθροί.
Ποιοι ήταν οι εχθροί; Δεν έχει καμία σημασία, το ίδιο πράγμα και οι δύο ήτανε, έσφαζαν και ρήμαζαν.
Έμεινε αυτή στη θέση της. Αν δεν εύρισκαν κανένα θα συνέχιζαν να καταδιώκουν τη μητέρα μέχρι να την βρουν και να την σκοτώσουν.
Σκότωσαν την Κατερίνα.
Δεν είναι αγία αυτή η κοπέλα που σκέφτηκε τη φίλη της και θυσιάζοντας τη δική της ζωή, την γλίτωσε για να μεγαλώσει τα παιδιά της;»
Πηγή:  apantaortodoxias.blogspot.gr
 

Για την ταπείνωση

 

Αγία Νεομάρτυς Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Θεοδώροβνα (ΕΔΩ)
 
 
Αποτέλεσμα εικόνας για elisaveta feodorovna

Και οι δύο, αγαπητοί μου, προσεύχεσθε για μένα. ακόμα κι αν νομίζετε ότι κάνω λάθος, προσευχηθείτε ο Κύριος να με διδάσκει να κάνω τα σωστά πράγματα – τώρα που το πρώτο βήμα έχει ήδη ληφθεί. Έχω ακούσει τόσα πολλά για τον επίσκοπο Θεοφάνη, πραγματικά θέλω να τον συναντήσω και να μιλήσω μαζί του. Ζητήστε του να προσεύχεται για μένα. Πολύ φοβάμαι ότι θα σκεφτείς ότι είμαι υπερήφανη, αυτάρεσκη και οτι ξεχειλίζω από την συνειδητοποίηση ότι κάνω κάτι σπουδαίο.
Ω, αν με γνώριζες καλύτερα …
Ξέρω, οτι η Άλιξ φαντάζεται ότι επιτρέπω στον εαυτό μου να με αποκαλούν αγία – το είπε στην κόμησσά μου Ολσούφιεβνα.
Εγώ – σκεφτείτε μόνο!
Τι είμαι εγώ; Σε τίποτε δεν είμαι καλύτερη αλλά μάλλον χειρότερη από τους άλλους.
Αν κάποιος λέει ανοησίες και υπερβολές, τι φταίω εγώ; Εξάλλου, δεν μου το λένε αυτοπροσώπως – ξέρουν ότι μισώ την κολακεία ως επικίνδυνο δηλητήριο. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα με το γεγονός οτι με αγαπούν, αλλά και εγώ επίσης αγαπώ τους ανθρώπους και αυτοί το αισθάνονται αυτό. Κάνω γι ‘αυτούς ό, τι μπορώ και σε αντάλλαγμα δέχομαι ευγνωμοσύνη, αν και δεν πρέπει να υπολογίζω σε αυτό.
Ούτε για μία στιγμή δεν σκέφτομαι ότι κάνω κάποιο κατόρθωμα – είναι χαρά, δεν βλέπω και δεν αισθάνομαι τις θλίψεις εξ αιτίας της άμετρης χάρης του Θεού, την οποία πάντοτε αισθανόμουν.
Διψώ να Τον ευχαριστήσω.

πηγή 

 

Η υπομονή του ιερέα και η παρηγοριά του Αγίου Πνεύματος

 

Διδακτική ιστορία:

Γνώρισα έναν υπέργηρο ιερέα με 70 χρόνια στην ιεροσύνη. Χή­ρεψε από πολύ νωρίς, υστέρα από 12 χρόνια γάμου. Από την έγγα­μη του ζωή απέκτησε 7 παιδιά, τα οποία μεγάλωσε με πολύ μεγάλο κόπο, χωρίς να βάλη άνθρωπο στο σπίτι του ούτε συγγενή για να βοηθήσει στη μαρτυρική ανατροφή τους. Ταυτόχρονα έπρεπε να αντιμετωπίζει όλα τα προβλήματα που έχει μια ενορία με την πληθώρα των λειτουργικών και ποιμαντικών καθηκόντων. 
Παράλληλα έπρεπε να αντιμετωπίζει με ηθική αξιοπρέπεια και το οξύ πρόβλημα της προσωπικής του χηρείας, διότι ήταν νέος στην ηλικία άνθρωπος. Έτσι είχε βαθύτατο πόνο στην καρδιά, που τον έβγαζε πολλές φορές όταν λειτουργούσε. Τα χρόνια κυλούσαν… κάποια όμως Κυριακή μηνός Ιουλίου, καθ’ όν χρόνον λειτουργούσε και είχε φθάσει στον Χερουβικό ύμνο, τη στιγμή που έκλινε το κεφαλάκι του και άρχισε να διαβάζει την ευ­χή, που ανήκει αποκλειστικά και μόνο στον λειτουργό ιερέα: «Ου­δείς άξιος των συνδεδεμένων ταίς σαρκικαίς επιθυμίαις και ηδοναίς…» εντελώς απροσδόκητα άστραψε ο τόπος σαν να έγινε ένας δυνατός σεισμός, του οποίου ή φωτοπλημμύρα εξαφάνισε τα πάντα γύρω του: την κόγχη, τους τοίχους του αγίου Βήματος και όλον τον Ναό.

Κατακλύσθηκε από τόσο υπερκόσμιο φως, που δεν μπορούσε πλέον να το δη και έκλεισε τα μάτια του, πέφτοντας συγχρόνως στα γόνατα μπροστά στην αγία Τράπεζα. Δεν μιλούσε. Βουβάθηκε και δεν μπορούσε να άνοιξη πλέον τα μάτια του από την εκτυφλωτική λαμπρότητα αυτού του φωτός των χιλίων ήλιων…
Ψυχοσωματικά όμως μου δώρισε τόση γαλήνη, τόση ειρήνη και τόση θεία ευφροσύνη, που την απολάμβανε κάθε κύτταρο της υπάρξεως μου…Πολλά συναισθήματα ουράνια και πέρα από κάθε λογική πλημμύρισαν την ψυχή μου, την καρδιά μου, το είναι μου, όλες μου τις αισθήσεις, όλους τους πόρους του σώματος μου, μέχρι και στα κόκαλα μου εισήλθε ή υπέρλογη αυτή ειρήνη και μακαριότητα, που δεν ήθελα άλλο να ζήσω, αλλά να πεθάνω μέσα σε αυτή την ακατάληπτη ευτυχία που ζούσα.
Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε…και να που όλα πέρασαν, έφυγαν κι εγώ ήμουν ακόμη γονατιστός μπροστά στην αγία Τράπεζα, εκστατικός και τρισευτυχισμένος! Σαν αστραπή πέρασε ένας λο­γισμός και μου είπε: «Ένα λεπτό ακόμη και θα πέθαινες.. Η θεία μακαριότητα της Τριαδικής Βασιλείας του Θεού δεν βαστάζεται α­πό το ανθρώπινο σαρκίον».
και τότε σηκώθηκα κατασυγκινημένος. Άλλωστε έξω ο ιερο­ψάλτης είχε τελειώσει το Χερουβικό. Τελείωσα την ευχή, θυμιάτι­σα και με φόβο, συντριβή και συγκίνηση πολλή έκανα την Μεγάλη Είσοδο. Τα βήματα μου όχι σταθερά, αλλά και ή εκφώνησης «Πάντων η­μών μνησθείη Κύριος ο Θεός…» ήταν σαν την κραυγή του ληστού πά­νω στο σταυρό ».
Τόσο δυνατή, συντετριμμένη και ικετευτική ήταν ή κραυγή του λειτουργού αυτού ιερέως, αλλά και τόση συγχρόνως ή έκφρασης της μεγάλης του ευγνωμοσύνης. Από τότε δόξαζε τον Θεό: και για τη χηρεία του και για τα ορφανά παιδιά του και για την ανθρώπινη μοναξιά και για τις αρρώστιες και για τα βάσανακαι για τις ιερατικές του ταλαιπωρίες και για κάθε θλίψη της ζωής του.

Πηγή: ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΠΑΤΗΡ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ. apantaortodoxias.blogspot.gr