«Τὸ Τρελὸ Νερό», ὅπως θὰ γραφόταν σήμερα!


Βασισμένο στὸ «Τρελὸ νερὸ» τοῦ Φώτη Κόντογλου (Εὐλογημένο Καταφύγιο)
Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης Δάσκαλος
Μία φορά, λέγει ὁ μύθος, σὲ μία χώρα, ζούσανε ἄνθρωποι ἔξυπνοι, δημιουργικοί, καλόκαρδοι καὶ φιλότιμοι, ἀλλὰ ἤτανε καὶ πολὺ εὐκολόπιστοι στὶς ὑποσχέσεις τῶν βασιλιάδων τους, γιατί τοὺς ἔλεγαν «ἔξυπνα» ψέματα καὶ τοὺς ἔκλεβαν τὴν ἐμπιστοσύνη. Μία μέρα, ξαφνικὰ καὶ ἀπὸ τὸ πρωί, κυκλοφόρησε μία εἴδηση ἀπὸ κάποιους, ποὺ ἤτανε ἀστρολόγοι καὶ μαζὶ μὲ τὴν ἀστρολογία τους, παρακολουθοῦσαν προσεκτικὰ τὶς κινήσεις τῶν ἀνθρώπων τοῦ παλατιοῦ καὶ τοῦ βασιλιᾶ. Εἶπαν, πὼς εἶδαν κάποια σημάδια στὸν οὐρανό, πὼς θὰ βρέξει στὸν κόσμο ἕνα τρελὸ νερὸ καὶ πὼς ὅποιος τὸ πίνει αὐτὸ τὸ νερό, θὰ τρελαίνεται καὶ θὰ χάσει τὰ λογικά του καὶ δὲν θὰ νιώθει πιὰ τίποτα, μήτε τί εἶναι σωστὸ καὶ τί ψεύτικο, μήτε τί εἶναι καλὸ καὶ τί εἶναι κακό, μήτε τί εἶναι νόστιμο καὶ τί εἶναι ἄνοστο, μήτε τί εἶναι δίκαιο καὶ τί εἶναι ἄδικο.
Σὰν βεβαιώθηκαν γὶ` αὐτά, προειδοποίησαν τὸ λαό, δίνοντάς του συνεχῶς ὁδηγίες, ὥστε νὰ πάρει τὰ μέτρα του, νὰ μὴνπιεῖ ἀπὸ τὸ νερὸ καὶ νὰ εἶναι ἕτοιμος γιὰ ὁποιοδήποτε ἔκτακτο καὶ παράξενο γεγονός. Τὸν ἐνημέρωναν, πὼς τὸ νερὸ αὐτὸ θὰ τὸ ἔπιναν ὁ βασιλιὰς καὶ οἱ αὐλικοί του καὶ θὰ ἔχαναν τὰ λογικά τους καὶ θὰ κυβερνοῦσαν τὴ χώρα καὶ δὲν θὰ κρίνουν πιὰ μὲ σοβαρότητα καὶ δικαιοσύνη. Τοῦ συνιστοῦσαν δέ, νὰ μαζέψει πολὺ ἀπὸ τὸ κανονικὸ νερό, γιὰ νὰ προλάβει, πρὶν εἶναι ἀργά. Πράγματι, ὁ λαὸς…

μάζεψε στὶς στέρνες ὅσο νερὸ μποροῦσε, γιὰ νὰ ἔχει νὰ πίνει καὶ νὰ μὴν τρελαθεῖ. Ἔλπιζε ἀκόμη πώς, ἂν γινόταν κάτι παράξενο καὶ παράλογο, θὰ εἶχε στήριγμα καὶ ὁδηγὸ τὶς καλὲς ἐμπειρίες καὶ ἀναμνήσεις ἀπὸ κάποιους παλιοὺς βασιλιάδες καὶ θὰ τοὺς εἶχε σὰν παράδειγμα, σὰν ὁδηγό, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ κρίνει τὸ σωστό, νὰ συμβουλεύει τὸν βασιλιά, ἀλλὰ καὶ νὰ παρηγοριέται.
Σὲ λίγον καιρὸ ἔβρεξε στ΄ ἀλήθεια καὶ τὸ νερὸ ἤτανε νερὸ τρελὸ καὶ τὸ ἠπίανε ὅλοι οἱ αὐλικοὶ καὶ ὁ βασιλιὰς καὶ τρελαθήκανε ὅλοι καὶ δὲν γνωρίζανε οἱ καημένοι τί τοὺς γίνεται. Κι εἴχανε τὸ ψεύτικο γιὰ ἀληθινό, τὸ κακὸ γιὰ καλό, τὸ ἄδικο γιὰ δίκιο. Βγάζανε νόμους παράξενους καὶ ντροπιαστικούς. Ἔκαναν τὸ ἄσπρο μαῦρο καὶ τὸ στραβὸ τὸ ἔλεγαν ἴσιο. Πέσανε, μὲ λίγα λόγια, σὲ μεγάλο παραλογισμό.
Μὰ ὁ λαὸς πίνανε ἀπὸ τὸ καλὸ νερό, ποὺ εἴχανε φυλαγμένο καὶ δὲν τρελαθήκανε καὶ κρίνανε τὸν βασιλιὰ καὶ τοὺς ἄλλους καὶ προσπαθοῦσαν νὰ τοὺς συνεφέρουν. Ἔβλεπαν τὰ στραβὰ κι ἀνάποδα καὶ δὲν ἦταν εὐχαριστημένοι ἀπὸ τὴν κρίση τοῦ βασιλιᾶ καὶ τῶν αὐλικῶν του καὶ φωνάζανε πὼς τοὺς ἀδικοῦνε καὶ κοντεύανε νὰ σηκώσουν ἐπανάσταση.
Μετὰ καιρό, σὰν εἴδανε κι ἀποείδανε ὁ λαὸς καὶ οἱ σοφοί, χάσανε τὸ κουράγιο τους καὶ τότες βγάζουνε τὴν ἀπόφαση:
«Τοῦτοι οἱ φουκαράδες ἀληθινὰ χάσανε τὰ φρένα τους καὶ τὰ βλέπουνε ὅλα ἀνάποδα κι ὅπως πᾶμε, μ` αὐτὴν τὴν τρέλα ποὺ τοὺς ἐπίασε, θὰ μᾶς ξεπουλήσουνε τελείως, καὶ ἐμᾶς καὶ τὰ παιδιά μας καὶ τὴν πατρίδα μας καὶ ὅλα τὰ καλὰ καὶ τὰ ἅγια, ποὺ μᾶς ἄφησαν οἱ πατεράδες μας. Δὲν λένε νὰ συνέλθουν. Τὸ λοιπόν, ἀδέλφια, ἄιντε νὰ πάρουμε αὐτὸ τὸ καλὸ νερὸ ἀπὸ τὶς στέρνες καὶ νὰ τὸ χύσουμε πάνω στὰ κεφάλια τους, μήπως καὶ πάψουν νὰ πίνουν ἀπὸ τὸ τρελὸ νερὸ καὶ θεραπευθοῦν. Κι ἂν θυμώσουν καὶ ἀγριέψουν ἐναντίον μας, τόσο τὸ καλύτερο. Θὰ τοὺς πετάξουμε ὅλους μακριά, ἔξω ἀπὸ τὴ χώρα, νὰ πᾶνε νὰ ζήσουνε μαζὶ μ` αὐτούς, ποὺ κάνουν τὰ πονηρὰ διαβούλια. Αὐτούς, τοὺς δυνατούς του κόσμου, ποὺ τοὺς ἔχουν κρυφοὺς φίλους καὶ τοὺς συμβουλεύονται καὶ τοὺς ἀκοῦνε καὶ σὰν ὑπάκουα σκυλάκια κάνουν τὸ θέλημά τους. Ἔτσι θέλουν νὰ μᾶς βάλουν κάτω ἀπὸ τὴν ἀφεντιά τους, νὰ μᾶς κάνουν δούλους τους καὶ νὰ μᾶς ἐξαφανίσουν».
Μὲ αὐτὴν τὴ λύση ἢ μὲ κάτι παρόμοιο δυνατὸ καὶ φοβερό, φαίνεται πὼς θὰ ἡσυχάσει ὁ τόπος καὶ ὁ κόσμος θὰ ἀπομείνει εὐχαριστημένος καὶ θὰ ἔχει κάποια ἐλπίδα, πὼς θὰ τοὺς ἔρθει ἄλλος βασιλιάς, ποὺ θὰ τὸν παραδεχτοῦν καὶ θὰ τὸν πολυχρονίζουν μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά τους.
Θαρρῶ, λέει, πὼς κάτι παρόμοιο γίνεται καὶ σήμερα στὸν τόπο μας. Ἐμεῖς θὰ περιμένουμε, νὰ ἔρθει ἡ ὥρα, γιὰ νὰ ρίξουμε στὰ κεφάλια τοῦ βασιλιᾶ καὶ τῶν αὐλικῶν του τὸ λίγο νερό, ποὺ εἶναι ἀκόμα φυλαγμένο μέσα στὴ στέρνα τῆς καρδιᾶς μας ἀπὸ τὴν παράδοση καὶ τὴν ἱστορία μας. Γιὰ νὰ πιοῦνε μαζὶ μ` ἐμᾶς ἂπ΄ αὐτὸ τὸ καλὸ νερὸ καὶ θὰ καλοῦμε νὰ πιοῦνε κι οἱ ἄλλοι Ἕλληνες, ὅσους τοὺς ξεραίνει ὁ λίβας τῆς δειλίας καὶ τῆς ξενομανίας. Νὰ πιοῦνε καὶ νὰ δροσιστοῦνε ἀπὸ τὸ νερὸ ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὴν πέτρα, ἀπὸ τὸ καλὸ καὶ τ΄ ἀθάνατο νερό μας, ἀπὸ τὸ “ὕδωρ τὸ ζων”. Ἐδῶ τελειώνει ὁ μύθος.
Εἶναι πλέον καλὰ περασμένο ἐδῶ καὶ καιρὸ στὸ μυαλὸ τοῦ κάθε Ἕλληνα πολίτη, πὼς ζοῦμε ἱστορικά, μία πολιτική, κοινωνική, ἠθική, ἀλλὰ καὶ γενικότερα ὀντολογικὴ καὶ ὑπαρξιακὴ κατάσταση τρέλας. Ἡ λέξη σύγχυση, ἁγιογραφικῶς Βαβέλ, εἶναι ποὺ ἐκφράζει μὲ τὸν καλύτερο τρόπο αὐτὴν τὴν κατάσταση.
Σὲ σχέση μὲ τὸν μύθο, σήμερα ἡ τρέλα δὲν ἔχει ἀφετηρία τὸ λαό, ἀλλὰ δυστυχέστατα, τοὺς ἄρχοντες. Οἱ ἄρχοντες, ὅλοι τους, παλάβωσαν, τρελάθηκαν καὶ τρέχουν λυσσωδῶς, γιὰ νὰ πείσουν τὸ λαὸ πὼς δὲν εἶναι στὰ καλά του. Χρησιμοποιοῦν κάθε μέσο, γιὰ νὰ καταστείλουν τὴ φωνὴ τοῦ λαοῦ. Ἔχουν εὐτελιστεῖ δέ, χωρὶς ἴχνος ἀξιοπρέπειας, μὲ λόγους καὶ πράξεις, ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν κατάσταση τῆς ἀπονοιάς καὶ τῆς ἀποτύφλωσής τους.
Μετὰ τὴν ψήφιση τῶν κατὰ σειρὰ κατάπτυστων νόμων, ποὺ καταργοῦν καὶ καταπατοῦν τὰ ἅγια πράγματα, τὰ ὁποῖα κρατοῦν τὸν ἄνθρωπο στὴν ἀξιοπρέπεια τῆς φύσης του, τώρα ὁδηγοῦνται στὴν προδοσία τῆς μητέρας πατρίδας. Καί, ἐνῶ τὰ ἀδέλφια τους, ἡ σάρκα τους, τὰ παιδιά τους, οἱ χωριανοί τους, οἱ συγγενεῖς τους, τοὺς φωνάζουν πὼς πᾶνε σὲ λάθος δρόμο, πὼς τρέχουν στὴν καταστροφή, αὐτοί, ἐπιμένουν πεισματικά, πὼς κάνουν τὸ σωστὸ καὶ τὸ συμφέρον. Ποιὸ εἶναι τὸ «τρελὸ νερὸ» ποὺ ἤπιαν καὶ δὲν ἔχουν τὴ δύναμη νὰ συνέλθουν; Εἶναι τὸ νερὸ τῆς προδοσίας, τὸ ὁποῖο ἔχουν πιεῖ μέσα στὸ διάβα τῆς ἱστορίας τῆς πατρίδας μας πολλοὶ διδάχοι τους. Εἶναι ἡ ἀπόφαση νὰ παραδώσουν τὰ ἀδέλφια καὶ τὴ μητέρα τους στὰ χέρια τῶν βιαστῶν τῆς ἱστορίας της.
Ὄχι! Ἡ καρδιὰ τοῦ ἁπλοῦ Ἕλληνα συνεχίζει νὰ χτυπάει ρυθμικά. Καὶ κάθε χτύπος τῆς εἶναι καὶ ἕνας στίχος – ἀφιέρωμα στὰ εὐλογημένα παρακατατεθέντα τῆς φυλῆς μας! Ἔτσι δὲν ἔχει νὰ φοβηθεῖ τίποτε. Ὁ χρόνος θὰ μιλήσει. Ἡ Ἀλήθεια θὰ νικήσει!

Σάββας Ἠλιάδης
Δάσκαλος
Κιλκὶς, 7-2-2018

 

 

Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του Αγ. Γεωργίου Καρσλίδη

Ο Άγιος Γεώργιος κοιμήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1959. Στις 9 Φεβρουαρίου 2006 έγινε η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του από τον Μητροπολίτη Δράμας κ. Παύλο Αποστολίδη. Η αγιοκατάταξή του έγινε το 2008 από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο.
 
Αποτέλεσμα εικόνας για ανακομιδη λειψανων αγιου γεωργιου καρσλιδη
Παράσταση με την εκταφή και ανακομιδή των λειψάνων του αγ. Γεωργίου
 
Image may contain: 1 person, smiling
 
No automatic alt text available.
 
Image may contain: tree, sky and outdoor
Λεγεται πως οταν εκταφηκε ειχε πανω της ενα ολοκαθαρο σταυρο!Βοηθεια μας,παντα διπλα μας ο μεγαλος Αγιος!
(Τα δυο κυπαρίσσια την ημερα της ταφης διπλωθηκανε στα δυο πανω απο τον ταφο σαν να κλαιγανε και μετα ξαναγυρισανε κανονικα)πηγή
 
Σχετική εικόνα
 
 
 

Το τέλος της σκέψης

Καὶ πῶς νὰ μιλήσουμε σ’ ἕνα τέτοιο κόσμο

γιὰ πνευματικότητα και προσευχή!

 Το τέλος της σκέψης

(Παπαδημητρίου Λένα)

Γιατί ο «σκεπτόμενος άνθρωπος» είναι πια «καλωδιωμένος»

Αποτέλεσμα εικόνας για κινητα τηλεφωνα κολλημενοι

Συνομιλώ με μια αγαπημένη παιδική φίλη. Δεν τα λέμε συχνά, αλλά είναι μία από αυτές τις λυτρωτικά αβίαστες σχέσεις· έχουν τόσο γερά θεμέλια, ακόμη και αν δεν τους κάνεις συχνό «update». Την ώρα που μιλάμε στο σταθερό τηλέφωνο, την αισθάνομαι να «χάνεται». «Λουκία;». Περνούν κάποια δευτερόλεπτα ώσπου να μου απαντήσει. Η φωνή της κάπως αργόσυρτη, η προσοχή της πρόδηλα εστιασμένη αλλού. Δεν μου παίρνει πολύ να αντιληφθώ ότι μόλις έχει λάβει e-mail από τον φίλο της στις ΗΠΑ. Υποτασσόμενη στο άγραφο savoir vivre του ψηφιακού κόσμου – ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού είναι ιεραρχικά πολύ ανώτερο από μια τηλεφωνική συνδιάλεξη, ήτοι ένα άθλιο κουφάρι της αναλογικής εποχής – της λέω ηττοπαθώς: «Σε αφήνω τώρα». Συνέχεια ανάγνωσης

 

Παράδοση καί αλλοτρίωση

τρελογιαννης 

Ἡ τραγικότητα τῶν Νεοελλήνων, ἔγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι παραπαίουν ἀνάμεσα σ᾿ ἕνα δυτικὸ πολιτισμὸ ποὺ δὲν εἶναι δικός τους…

καὶ στὴν Παράδοσή τους, ποὺ δὲν ξέρουν πιὰ πῶς νὰ τὴν ἀκούσουν· ὡστόσο ἐκείνη τοὺς καλεῖ. Ἴσως ἀρκεῖ μιὰ στιγμὴ προσοχῆς ἐκ βαθέων, γιὰ νὰ βροῦν τὴν ψυχή τους…

~ π. Συμεὼν  ο Αγιορείτης,Περουβιάνός

 

Η ερμηνεία της βράβευσης του Ερντογάν από τον Πάππα

τρελογιαννης 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : Ωρίστε παιδί μου το βραβείο σου. Μαζί θα τούς κατακτήσουμε, αυτούς τούς Ορθόδοξους που αντιστέκονται στα σχέδια μας, στο να γίνουμε όλοι »ενα», για μια Νεα Τάξη Πραγμάτων…
Θα τούς χτυπήσουμε στα θεμέλια, θα εργαστούμε σε βάθος, εσυ θα πιέζεις με τις απειλές, και την φοβέρα του πολέμου…
Εγω πάλι παιδί μου, θα τούς παριστάνω τον »φίλο», θα τούς αλώσω απο μέσα, με τον οικουμενισμό, τις συμπροσευχές, τα συνέδρια, θα τούς φτιάξω μια νεα πίστη, ηδη πολλοί απο μέσα είναι δική μας… θεολόγοι τούς με θαυμάζουν. 

Φτάνει να μην καταλάβουν τι πραγματικά συμβαίνει…

 

Από τις διαδαχές του Οσίου Γεωργίου (Καρσλίδη) του Ομολογητού

agios-georgios-karslides-01

«Πάντα να ζείτε σεμνά και ταπεινά, δίχως εγωισμό… Πάντα να φροντίζετε ν’ αγαπάτε τους γέρους, τα ορφανά, τους αρρώστους. Να συναναστρέφεστε με φτωχούς και με ανθρώπους που οι άλλοι τους ταπεινώνουν».
***
Είπε ο Γέροντας σε προσκυνήτρια της μονής: «Στον φτωχό που σου ζήτησε να του δώσεις ψωμί δεν του έδωσες και τώρα ήρθες να κάνεις σαρανταλείτουργο για να επιδειχθείς;»
***
«Η Παναγία δεν θέλει μεγάλες λαμπάδες, ελεημοσύνη στους φτωχούς θέλει».
***
Είπε σε μια γυναίκα που τον συνάντησε στο μοναστήρι: «Τι; πηγαίνεις κάθε ημέρα στην Εκκλησία και δεν έχεις συγχωρεθεί με τα παιδιά σου;».
***
Σε μια νέα γυναίκα είπε: «Εσύ για την αγάπη που έδειξες στην κατάκοιτη μητέρα σου έκανες πολύ καλά. Ο Θεός σου τα συγχώρεσε όλα».
***
«Ο γεωργός όταν αρχίσει να οργώνει για να σπείρει, βλέπει πάντα εμπρός και προχωρεί, δεν γυρίζει να δει πίσω του και ο Θεός τον προστατεύει».
***
Έλεγε ο Γέροντας ότι αυτά που σώζουν τον άνθρωπο είναι «τα έργα τα καλά του Θεού, η ταπείνωση, η υπακοή, η αγάπη, η ελεημοσύνη».