ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ! Όταν οι καλλιτέχνες και οι διανοούμενοι είναι ελεύθεροι άνθρωποι, έτσι μιλάνε και συμπεριφέρονται: Με φως, ευγένεια και ήθος ελληνικό. Αυτό δεν είναι η ουσία της καθ’ ημάς Ανατολής, της Ορθοδοξίας;

 

 

 Ανοιχτή επιστολή στον Μίκη Θεοδωράκη  από τον Ηλία   Ανδριόπουλο

 

Τετάρτη 7 Φεβρουαρίου 2018

Αγαπητέ μου Μίκη,

     Λιγόστεψε και μίκρυνε το ανάστημα της αριστεράς στις μέρες μας. Ξέπεσε.   Δεν είναι αυτό που γνώρισες στην νεότητά σου. Συλλογίζομαι την θυσία εκείνων των ρομαντικών νέων, που σε άλλους καιρούς, τους άλεσαν οι μυλόπετρες στον βωμό μιας πίστης,  που οι διαταραγμένες ηγεσίες  ψεύτισαν και πρόδωσαν. 

       Ευτυχώς όμως, σηκώθηκε και έδειξε το ανάστημά του ο ελληνικός λαός, όπως το κάνει κάθε φορά που νοιώθει ότι κινδυνεύει το Γένος. 

Γι αυτό μην πικραίνεσαι που ασχημονούν και σε υβρίζουν.  Αυτό τους έχει απομείνει.  Τα άλλα τα ξεπούλησαν και τα πρόδωσαν.  Δεν τους βλέπεις;  Καβάλησαν με χιλιάδες ψέματα την εξουσία, μοιράστηκαν αξιώματα και θέσεις και κορδώνονται σαν γύφτικα σκεπάρνια.  Τι ντροπή.  Τους μιλάς για πατρίδα και καμώνονται πως δεν καταλαβαίνουν, γιατί την μισούν.  Λοιδωρούν και συκοφαντούν ως εθνικιστές τον Σολωμό, τον Κάλβο, τον Μακρυγιάννη, τον Κολοκοτρώνη, τον Ελύτη , τον Σεφέρη, εσένα, τον Χατζιδάκι, περιφρονούν, διακωμωδούν  την παράδοση, την μνήμη, την ιστορία, την αρχαία σκέψη, τα πάντα.

   Δυστυχώς δεν τα γνώριζε ο κόσμος αυτά, όταν τους ψήφιζε.  Το έκρυβαν.  Το ερώτημα είναι, τους δέρνει κάποιος βλακώδης εξυπνακισμός , ή μήπως κάποιοι από δαύτους είναι συνδεδεμένοι – με το αζημίωτο- με διεθνή βρώμικα κέντρα που τους κατευθύνουν;  Όπως και να έχει σε λίγο θα αποτελούν  θλιβερό παρελθόν για τον βίο του τόπου.   Θα σβήσουν στην ντροπή και στην περιφρόνηση .  Ελπίζω όμως να μην προλάβουν να φέρουν κάποια μεγαλύτερη καταστροφή στο τόπο.  Εσύ, δεν θα πάψεις ποτέ να ακτινοβολείς   στους αιώνες, με Φως, Ευγένεια και Ήθος Ελληνικό.  Γιατί η Ελλάδα, πάνω απ΄όλα ταξιδεύει στον χρόνο, παρά τις περιπέτειες και τις τραγωδίες που μας βρήκαν, ως αξεπέραστη, διαχρονική ΙΔΕΑ, που συμπυκνώνει όλες τις αρετές και τις αγωνίες του κόσμου. Αισθητικές, πνευματικές, πανανθρώπινες, εμποτισμένες με το αίσθημα του ανθρωπισμού και της καλοσύνης.  Μην τους παρεξηγείς , είναι έξω από τα μέτρα τους αυτά.  Δεν τα καταλαβαίνουν.  Βέβαια τα αισθάνεται και τα νοιώθει βαθιά ο ελληνικός λαός, που τελευταία ξεσηκώνεται και αυτό έχει σημασία.

Αγαπητέ μου Μίκη,

       Νοιώθω περήφανος που είμαι συνάδελφός σου , που με τιμάς με την φιλία σου, όπως υπερήφανη  για εσένα, είναι ολόκληρη η ΕΛΛΑΔΑ.

 

                                                                                        Με  αγάπη

                                                                           ΗΛΙΑΣ   ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Σχετική εικόνα

 

 

Η επιστολή ΕΔΩ

 

Δέν ἀκολουθοῦμε τό Χριστό, δέν Τόν βάζουμε μπροστά μας καί δέν Τόν ἐμπιστευόμασ

Αποτέλεσμα εικόνας για προηγειται ο χριστος

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, κάθε μέρα πού ξυπνοῦσε, ἔκανε μία σύντομη προσευχή πού ἔλεγε: Πήγαινε Χριστέ καί σήμερα μπροστά μας! Ὁ Χριστός εἶπε, ὅποιος θέλει ἄς μέ ἀκολουθήσει.

Ἀλλά ἐμεῖς, πᾶμε μπροστά ἀπό τό Θεό, νομίζοντας ὅτι τά ξέρουμε καλύτερα ἀπό Αὐτόν ἤ πᾶμε δίπλα Του, γιά νά Τοῦ ὑποδείξουμε, λές καί ὁ Θεός ἔχει ἀνάγκη ἀπό τίς δικές μας ὑποδείξεις.

Δέν ἀκολουθοῦμε τό Χριστό, δέν Τόν βάζουμε μπροστά μας καί δέν Τόν ἐμπιστευόμαστε, γι΄ αὐτό καί ἡ ζωή μας γέμισε βάσανα καί τραγωδίες.

Καί ἄν δέν ἔχουμε ὁδηγό τό Χριστό, τότε ὁπωσδήποτε, θά ἔχουμε ὁδηγό τόν διάβολο.

Δέν ὑπάρχει μέση κατάσταση. Αὐτοί πού ζοῦν τή ζωή τους, ὅπως αὐτοί θέλουν, θά χάσουν τήν ψυχή τους, γιατί δέν εἶναι δυνατόν νά ἀπολαύσουμε τή ζωή αὐτή καί ταυτόχρονα νά σώσουμε καί τήν ψυχή μας.

Δέν συνδυάζονται αὐτά τά πράγματα….

Δημήτριος Παναγόπουλος †

 

Η συνάντηση του Ντοστογέφσκι με το στάρετς Αμβρόσιο της Όπτινα

Ο Ντοστογιέφκυ έλεγε: «Δεν υπάρχει τίποτε πιο αγαθό, πιο βαθύ, πιο συμπαθητικό, πιο λογικό, πιο γενναίο και πιο τέλειο από τον Χριστόν. Και συλλογίζομαι με αγάπη ζηλωτού πως όχι μόνο δεν υπάρχει, αλλά και δεν είναι δυνατόν να υπάρχη. Εάν κάποιος μου απεδείκνυε ότι ο Χριστός είναι μακρυά από την αλήθεια και η αλήθεια μακρυά από τον Χριστόν, θα προτιμούσα να μείνω με τον Χριστόν παρά με την αλήθεια».

Ο μεγάλος αυτός στοχαστής δεν μπορούσε να μην ελκυσθή από το μεγαλείο της Όπτινα. Είχε πολύ ενδιαφέρον να παρακολουθήση το στάρτσεστβο και να γνωρίση τον φωτισμένο στάρετς. Και πράγματι τον Ιούνιο του 1878 βρέθηκε κοντά του και παρέμεινε επί δύο ημέρες. Δεν γνωρίζουμε βέβαια τι συζήτησαν στην ιδιαίτερη συνομιλία που είχαν. Ο π. Αμβρόσιος έμεινε ευχαριστημένος μαζί του. Είπε δε χαρακτηριστικά για το πρόσωπό του: «Αυτός είναι ο μετανοών».


Η τεραστία απήχησις που είχε η μορφή του στάρετς Αμβροσίου, καθώς επίσης και το έργο του, στην ψυχή του Ντοστογιέφσκι, παρουσιάζεται ολοζώντανη στα πρώτα κεφάλαια του μεγάλου του έργου «Αδελφοί Καραμάζωφ» που τότε ακριβώς άρχισε να συγγράφη. Στο έργο αυτό, που θεωρείται μεγαλειώδης και αριστουργηματική μυθιστορηματική σύνθεσις, προβάλλεται κατά τρόπο ανάγλυφο η ζωή, η δράσις και η διδασκαλία του στάρετς Ζωσιμά. Όλη η εξωτερική περιγραφή του χώρου, του κελλιού, των διαμερισμάτων, της Μονής, μέχρι μικρών λεπτομερειών ομιλούν για την Όπτινα.Μερικοί χαρακτηρισμοί για το πρόσωπο του στάρετς μπορούν να αποδοθούν πλήρως στον π. Αμβρόσιο. 

Οπωσδήποτε προδίδουν τις προσωπικές εντυπώσεις του συγγραφέως. «Ο στάρετς», γράφει, «με την πρώτη ματιά που έρριχνε σ’ έναν άγνωστο, υποψιαζόταν για ποιο λόγο είχε έρθει, τι του χρειαζόταν κι’ ακόμη τι ήταν αυτό που βασάνιζε την συνείδησί του. Ο άνθρωπος που μετανοούσε έμενε κατάπληκτος, πολλές φορές τρόμαζε κιόλας, νιώθοντας έτσι να του ανοίγουν την ψυχή πριν προλάβη να πή λέξι. Πολλοί απ’ αυτούς που έρχονταν για πρώτη φορά να συνομιλήσουν ιδιαιτέρως μαζί του, έμπαιναν στο κελλί του με φόβο και ανησυχία· σχεδόν όλοι έβγαιναν υστέρα αστραποβολώντας.
Ο Στάρετς Αμβρόσιος, σελ. 186, Έκδοσις Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής
https://proskynitis.blogspot.gr/2016/02/blog-post_95.html

 

 

10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί ν΄αντιμετωπίσει τη ζήλια για το αδερφάκι του!

 

Από: Ελένη Χαδιαράκου |

Και ξαφνικά το παιδί σας αισθάνεται ότι όλα αλλάζουν. Ένας μικρός εισβολέας κλέβει την προσοχή και την αγάπη σας. Ναι, το παιδί ζηλεύει το μικρό του αδερφάκι κι εσείς καλείστε να το διαχειριστείτε σωστά και άμεσα.

Η ζήλια είναι υγιής και φυσιολογική και απορρέει από το γεγονός ότι τα παιδιά αγαπούν. Το συναίσθημα αυτό που μας δημιουργεί τόσα προβλήματα αντιπροσωπεύει μια κατάκτηση στην ανάπτυξη του παιδιού, που καταδεικνύει την ικανότητα του να αγαπήσει. Μην ξεχνάμε πως ένα νήπιο, δεν είναι ικανό να κατανοήσει ή να αιτιολογήσει τις συμπεριφορές των ενηλίκων. Το μόνο που διαθέτει είναι το ένστικτό του, το οποίο εκείνη τη στιγμή του λέει πως εσείς αρνείστε την προσοχή που θα ήθελε να του αφιερώσετε. Η δική του, λοιπόν, συμπεριφορά εξαρτάται αποκλειστικά από τη δική σας. Επίσης αυτό που δεν θα πρέπει να ξεχνάμε είναι πως κάθε παιδί έχει τη δική του προσωπικότητα, είναι μοναδικό και το τελευταίο πράγμα που θέλει είναι να συγκρίνεται με άλλους. Τα παιδιά, όπως άλλωστε και οι ενήλικοι, χρειάζονται χρόνο για να γνωριστούν. Όταν με τον καιρό αρχίζει να παίζει με το αδελφάκι της και να το γνωρίζει καλύτερα, θα το αποδεχτεί και ευκολότερα.
Η ζήλια εμφανίζεται στη νηπιακή ηλικία κυρίως και συνήθως με τον ερχομό ενός καινούριου μέλους στην οικογένεια. Το παιδί φθονεί το νέο μωρό και καταβάλει κάθε προσπάθεια για να ξανακερδίσει την κυρίαρχη θέση που είχε για την μαμά του. Έτσι, στις πρώτες ηλικίες είναι συνηθισμένο να βλέπουμε τα παιδιά να εκφράζουν συμπεριφορές προηγούμενης ηλικίας. Ζητάνε από την μητέρα τους να θηλάσουν ή άλλες φορές αρχίζουν να βρέχονται πάλι. Με κάθε τρόπο προσπαθούν να ξανακερδίσουν την προσοχή της μητέρας τους.


Όταν η ζήλια «κρύβεται»
Κάποια παιδιά, λόγω χαρακτήρα και προσωπικότητας, δεν δείχνουν καθαρά τη ζήλια τους. Για παράδειγμα, δεν γίνονται ποτέ επιθετικά, δείχνουν πως αγαπούν το αδελφάκι τους, αλλά με την πρώτη ευκαιρία τού κλέβουν το μπιμπερό ή μπαίνουν μέσα στην κούνια τους προσποιούμενα τα βρέφη. Άλλα πάλι, μην μπορώντας να εκφράσουν το άγχος τους, το «σωματοποιούν». Σε αυτή την περίπτωση, αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να τα βοηθήσουμε να «εξωτερικεύσουν» αυτή τη ζήλια. Να τους εξηγήσουμε πως κάθε συναίσθημα είναι υπαρκτό και αποδεκτό. Και, βέβαια, όλο αυτό να τους το εξηγήσουμε χαρίζοντάς τους παράλληλα μεγάλες δόσεις στοργής και τρυφερότητας.
Αναγνωρίστε τη ζήλια

Ένα παιδί που ζηλεύει μπορεί να εκφραστεί με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους:
-Μπορεί να γίνει επιθετικό με στο αδερφάκι του ή μαζί σας χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Βρίσκοντας παράλογες και ασήμαντες δικαιολογίες, δείχνει τον εκνευρισμό του, χτυπάει, βρίζει,  και δαγκώνει.
-Δυσκολεύεται να προσαρμοστεί και υιοθετεί αντικοινωνική συμπεριφορά. Αρνείται πεισματικά να πάει στο σχολείο, να συμμετάσχει σε κοινωνικές εκδηλώσεις και εξόδους.
-Αρνείται πεισματικά να φάει ή αποκτά ιδιοτροπίες στο φαγητό.
-Παρουσιάζει διαταραχές στον ύπνο του. Αρνείται ή δυσκολεύεται να κοιμηθεί, ξυπνάει στη μέση της νύχτας, απαιτεί να κοιμηθεί στο δωμάτιό σας ή «βρέχει» το κρεβάτι του.
-Μιμείται συμπεριφορές του βρέφους, κατουριέται, μιλάει και κλαίει σαν μωρό.
– Σε ακραίες περιπτώσεις, μπορεί να αρχίσει να αρρωσταίνει συχνά και να γίνει ξαφνικά φιλάσθενο.

Αντιμετωπίστε την

1. Συζητήστε μαζί του για το πώς νιώθει και αφήστε το να εκφραστεί.  Ακόμη κι αν θεωρείτε παράλογα αυτά που νιώθει, θα πρέπει να τα σεβαστείτε.

2. Μην το μειώνετε.

3. Ικανοποιήστε τις επιθυμίες του όσο αυτές, βέβαια, είναι στο πλαίσιο της λογικής. Σε καμιά περίπτωση, όμως, μην επιχειρήσετε να ικανοποιήσετε κάθε παράλογη απαίτησή του.
4. Ενθαρρύνετέ το να αισθανθεί φιλικά και θετικά απέναντι στο αδερφάκι του. Εξηγήστε του ότι τώρα θα έχει παρέα και θα αποκτήσει έναν καλό φίλο για να παίζει και να συζητάει.
5. Προτρέψτέ το να αναλάβει ευθύνες -αν φυσικά το επιτρέπει η ηλικία του- απέναντι στο αδερφάκι του. Ζητήστε του να το προσέξει, να το ταΐσει, να παίξει μαζί του και να το καθησυχάζει όταν κλαίει. Τα παιδιά χαίρονται όταν τους συμπεριφερόμαστε σαν ενηλίκους.
6. Εξηγήστε του ότι οι ανάγκες του μωρού τον πρώτο καιρό είναι μεγάλες και ότι την ίδια προσοχή δίνατε και στο ίδιο όταν ήταν μωρό.
7. Δώστε του να καταλάβει ότι η αγάπη σας γι’ αυτό δεν είναι λιγότερη, ότι μπορείτε να αγαπάτε και τα δύο εξίσου και ότι πάντα θα είναι κάτι ξεχωριστό για εσάς.
8. Δείξτε του έμπρακτα την αγάπη σας και δώστε του την προσοχή που τόσο έχει ανάγκη. Μπορεί το νέο σας μωρό να χρειάζεται περισσότερο τη φροντίδα σας, όμως και οι ανάγκες του πρώτου σας παιδιού είναι αυξημένες, ίσως τώρα είναι πολύ περισσότερο.
9. Μην το συγκρίνετε ποτέ.
10. Προσπαθήστε να το κοινωνικοποιήσετε. Οργανώστε το έτσι, ώστε να συναντά συχνότερα τους συνομήλικους φίλους του.
Τέλος…ζητήστε από το στενό σας περιβάλλον, καθώς και από την οικογένεια, να μοιράζουν εξίσου την προσοχή τους και στα δύο παιδιά.

Με τη συνεργασία της Νέλλυς Θεοδοσίου (παιδοψυχολόγος).

 

 

Οι θλίψεις είναι φάρμακο …

 Σχετική εικόνα

 

Οι θλίψεις μοιάζουν με τα πικρά νερά που συνάντησε στη Μερρά ο εβραϊκός λαός, επιστρέφοντας στη γη της επαγγελίας (Εξ. 15:22-25). Και όπως τότε ο Μωυσής, με την πίστη του και με την προσευχή του, έκανε τα νερά της Μερράς γλυκά και πόσιμα, έτσι και τώρα ο αληθινός χριστιανός, με τη θερμή πίστη του και με την εγκάρδια προσευχή του, μπορεί να γλυκάνει τις καθημερινές του πίκρες, τις θλίψεις και τα βάσανα. Είναι, πραγματικά, οι θλίψεις πικρά φάρμακα, φάρμακα όμως που χορηγούνται από τον επουράνιο Γιατρό για τη θεραπεία της ψυχής. Μαλακώνουν τη σκληρή καρδιά, ταπεινώνουν το εγωιστικό φρόνημα, καταστέλλουν τα πάθη και οδηγούν στην αυτογνωσία, στη μετάνοια, στην προσευχή, στην ταπείνωση, στην υπομονή, στην ελπίδα, στην ευχαριστία.
Στο δρόμο μας για την ουράνια πατρίδα αναπόφευκτα θα συναντήσουμε τις θλίψεις. Ας συμφιλιωθούμε μαζί τους. Χωρίς σταυρό δεν ανέβηκε κανείς στον ουρανό. Όταν η κεφαλή τού σώματος της Εκκλησίας, ο Χριστός, φοράει στεφάνι από αγκάθια,
πώς θέλουμε εμείς, τα πόδια, να βαδίζουμε σε δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα;
Τι να κάνουμε, όταν μας βρίσκει θλίψη;
Να μη θυμώνουμε, να μην αγανακτούμε, να μη βαρυγγωμούμε. Να θυμόμαστε ότι κάθε θλίψη είναι ένα πικρό αλλά ωφέλιμο φάρμακο της ψυχής, ένα φάρμακο που μας δίνει ο ουράνιος Γιατρός για τη θεραπεία και τη σωτηρία μας. Ας παραδίνουμε, λοιπόν, τον εαυτό μας στα χέρια Του με εμπιστοσύνη, καρτερικότητα, ηρεμία, γενναιοψυχία και ευγνωμοσύνη, για να στεφανωθούμε και να δοξαστούμε όπως οι μάρτυρες.
Πώς να χαιρόμαστε, αφού στη γη δοκιμάζουμε τόσες θλίψεις και τόσο πόνο;
Ο αληθινός χριστιανός πάντα χαίρεται και ποτέ δεν λυπάται. Και πώς να μη χαίρεται ακόμα και μέσα στη μεγαλύτερη συμφορά, όταν σκέφτεται πως ο Θεός τον αξίωσε να γνωρίσει την αλήθεια, να ξεφύγει από την πλάνη, να βρει την άφεση των αμαρτιών του, να ελπίζει στην αιώνια σωτηρία του; Πώς να μη χαίρεται, όταν με το φωτισμό και τη χάρη του Αγίου Πνεύματος έχει αντιληφθεί τη ματαιότητα όλων των γήινων πραγμάτων, έχει περιφρονήσει τον κόσμο και τη δόξα του, έχει αποκτήσει την αληθινή ελευθερία, έχει αγαπήσει ολόψυχα τον Κύριο; Πώς να μη χαίρεται, τέλος, όταν γνωρίζει ότι με τις θλίψεις και τις δοκιμασίες, με τους πόνους και τα βάσανα, με τα παθήματα και τις συμφορές μιμείται τον Σωτήρα Χριστό και τους αγίους Του; «Ο Χριστός υπέμεινε παθήματα για σας, αφήνοντάς σας το υπόδειγμα, για να βαδίσετε στ’ αχνάρια Του», γράφει ο απόστολος Πέτρος (Α’ Πέτρ. 2:21). Γι’ αυτό, προσθέτει, «να χαίρεστε που συμμετέχετε στα παθήματα του Χριστού, γιατί έτσι θα γεμίσετε χαρά και αγαλλίαση, όταν αποκαλυφθεί η δόξα Του» (Α’ Πέτρ. 4:13).
Στις θλίψεις μας πώς μπορούμε να παρηγορηθούμε;
Για να παρηγορηθείς, όταν δοκιμάζεις θλίψη, πρώτ’ απ’ όλα να θυμάσαι πως οι αληθινοί χριστιανοί δεν είναι δυνατό να ζήσουν χωρίς δοκιμασίες στον κόσμο τούτο.«Πολλές είναι οι θλίψεις των δικαίων», διαπιστώνει ο ψαλμωδός (Ψαλμ. 33:20). «Στον κόσμο θα έχετε θλίψη» (Ιω. 16:33), μας προειδοποίησε ο Κύριος. Όμοια και ο απόστολος Παύλος: «Όλοι όσοι θέλουν να ζήσουν με ευσέβεια, σύμφωνα με το θέλημα του Ιησού Χριστού, θα αντιμετωπίσουν διωγμούς» (Β’ Τιμ. 3:12). Να θυμάσαι, επίσης, πόσο υπέφερε για τη σωτηρία μας ο Χριστός. Ο απόστολος Πέτρος γράφει: «Ο Χριστός έπαθε για σας, αφήνοντάς σας το υπόδειγμα για να βαδίσετε στ’ αχνάρια Του» (Α’ Πέτρ. 2:21). Με τις θλίψεις που δοκιμάζεις, λοιπόν, βαδίζεις στ’ αχνάρια του Κυρίου μας. Τέλος, να θυμάσαι ότι με τον τρόπο αυτό θα γίνεις μέτοχος της αιώνιας δόξας Εκείνου, κληρονόμος δηλαδή της ουράνιας βασιλείας Του: «Εφόσον συμμεριζόμαστε τα παθήματα του Χριστού, θα μετάσχουμε μαζί Του και στη δόξα Του» (Ρωμ. 8:17). Δεν υπάρχει άλλος δρόμος: «Για να μπούμε στη βασιλεία των ουρανών, πρέπει να περάσουμε από πολλές θλίψεις» (Πράξ. 14:22).
Πώς θα μαλακώσει η θλίψη για το θάνατο των παιδιών μας;
«Ας μην ταράζεται η καρδιά σας» (Ιω. 14:1) για την πρόωρη στέρηση των παιδιών σας. Αν πραγματικά τα αγαπάτε, θα πρέπει όχι να λυπάστε αλλά να χαίρεστε, επειδή από την πρόσκαιρη τούτη ζωή, τη γεμάτη πίκρες και βάσανα, ο ουράνιος Πατέρας τα πήρε κοντά Του, εκεί όπου δεν υπάρχουν οδύνη, λύπη και στεναγμός. Βέβαια, ως γονείς στοργικοί, θα θέλατε να είστε αχώριστοι από τα παιδιά σας. Αυτό, όμως, μόνο στην αιωνιότητα μπορεί να πραγματοποιηθεί. Ποθήστε, λοιπόν, να βρεθείτε κοντά τους στην αιώνια ζωή. Δεν χάθηκαν τα παιδιά σας· απλώς σας εγκατέλειψαν προσωρινά και επέστρεψαν από την εξορία στην αληθινή τους πατρίδα, από τη σκλαβιά στην ελευθερία, από τη γη στον ουρανό, από το θάνατο στη ζωή. Μακάρι κι εσείς ν’ αξιωθείτε από τον Θεό την απόλαυση αυτής της ατελεύτητης χαράς. Τότε, μαζί με τα παιδιά σας και τους αγγέλους και όλους τους αγίους, θα δοξολογείτε τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα στην αιωνιότητα.

(Από το βιλίο: Γέροντος Ευστρατίου (Γκολοβάνσκι), “Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών”. Ιερά Μονή Παρακλήτου, 2012. Ερωτήσεις 8, 103, 184, 55 και 31, σελ. 13, 108, 193, 50, 29)

(Πηγή ηλ. κειμένου: koinoniaorthodoxias.org)