«Σύναξη για την Ορθοδοξία» – Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΕΤΕΩΡΙΤΗΣ ΣΤΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Αποτέλεσμα εικόνας για Ρωμηοί Ορθόδοξοι Ελληνοκύπριοι ΑΚΤΙΝΕΣ

ΣΥΝΑΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑ

Πρός τό χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας μας

Ἡ σύγχρονη πραγματικότητα μᾶς φέρνει ἀντιμέτωπους μέ τήν καθολική ἀπαξίωση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί τῆς παραδόσεώς μας καί τῆς κατευθυνόμενης προσπάθειας μέ σκοπό τήν ἀποορθοδοξοποίηση καί τόν ἀφελληνισμό τοῦ λαοῦ μας.

Σέ κοινωνικό καί πολιτικό ἐπίπεδο, τό σύν­δρο­μο τοῦ δῆ­θεν ἐκ­συγ­χρο­νι­σμοῦ καί ἀθεϊστικοῦ προοδευτισμοῦ, δρᾶ πλέον σαρωτικά ἰσοπεδώνοντας κάθε ἔννοια ἠθικῆς, κάθε ἰδανικό καί ἀνθρώπινη ἀξία. Ἡ ἀνηθικότητα καί ἡ διαστροφή ἐπαινοῦνται καί τελικά θεσμοθετοῦνται. Ἡ ἱστορική μας μνήμη ἀπαξιώνεται, παραποιεῖται καί ἀλλοιώνεται. Ἡ ἐθνική καί θρησκευτική μας αὐτοσυνειδησία διαβάλλεται καί ἐνοχοποιεῖται.

Στόχος ἡ ὑ­πο­δού­λω­ση τοῦ λα­οῦ μας στήν κυριαρχία τῆς παγ­κο­σμι­ο­ποιήσεως, τῆς Πανθρησκείας, τῆς «Νέ­ας Τά­ξεως Πραγ­μά­των» καί τῆς «Νέ­ας Ἐπο­χῆς»· ἡ δέ­σμευ­σή μας στήν γι­γαν­τια­ία αὐ­τή πο­λι­τι­στι­κή, θρη­σκευ­τι­κή, ἐ­θνι­κή καί οἰκο­νο­μι­κή χο­ά­νη, πού ὁ­μο­γε­νο­ποι­εῖ καί ἀ­πο­συν­θέ­τει θε­σμούς, πι­στεύ­μα­τα, παραδό­σεις, πο­λι­τι­σμούς, ἤ­θη, ἀρ­χές, ἀ­ξί­ες, ἐ­θνό­τη­τες, λα­ούς καί πα­τρί­δες.

Σέ ἐκκλησιαστικό ἐπίπεδο ἡ μάστιγα τοῦ οἰκουμενισμοῦ καί τοῦ διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ συνεχίζει νά καταρρακώνει τήν ἀλήθεια τῆς ὀρθοδόξου πίστεώς μας. Τά σύγχρονα οἰκουμενιστικά ἀνοίγματα ἔχουν πλέον ξεπεράσει καί καταπατήσει τίς «κόκκινες γραμμές» τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας καί παραβιάζουν κατάφωρα τήν ὀρθόδοξη δογματική συνείδηση τῶν πιστῶν.

Ἡ οἰκουμενική Κίνηση, ἄλλωστε, ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰώνα με τίς γνωστές Πατριαρχικές Ἐγκυκλίους του 1902, 1904 καί 1920, ἔχει ἀνοίξει δι­ά­πλα­τα τόν δρό­μο πρός τόν οἰ­κου­με­νι­στι­κό συγ­κρη­τι­σμό καί τήν σχε­τι­κο­ποί­ση τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Πί­στε­ως, ἐγκλωβίζοντας τήν Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α στήν οἰκουμε­νι­στι­κή πα­γί­δα.

Τό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ), ἡ πανσπερμία αὐτή τῶν αἱρέσεων, ἡ κοιτίδα ὅλων τῶν καινοφανῶν θεολογικῶν ἀπόψεων, εἶναι τό φυτώριο τῶν συγχρόνων θεολογικῶν παρεκτροπῶν, ἡ πηγή τῆς ἀξιακῆς παρακμῆς, τῆς ἠθικῆς παρεκτροπῆς καί τῶν ποικίλων ὀλισθημάτων, πού ἔχουν ἀπαξιώσει κυριολεκτικά τόν προτεσταντικό χριστιανισμό. Ἀναφέρουμε ἐνδεικτικά τήν χειροτονία γυναικῶν, τήν ἱερολογία γάμων των ομοφυλοφίλων  κ.λπ. Οἱ τελευταῖες, ἄλλωστε, ἀποφάσεις τῶν Γενικῶν Συνελεύσεων τοῦ ΠΣΕ, ὅπως αὐτή τοῦ Porto Alegre καί του Μπουσάν, ἔχουν καταλύσει κάθε ἔννοια ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας.

Ἡ συμμετοχή τῶν ὀρθοδόξων, ἐπί μισό καί πλέον αἰώνα στό Π.Σ.Ε., ὄχι μόνο δέν κατάφερε νά ἐπαναφέρει ἀπό τήν πλάνη τούς ὑπολοίπους συμμετέχοντες, ἀλλά ἐπεσώρευσε καί στόν χῶρο τῆς ὀρθοδοξίας μία σειρά κακοδοξιῶν καί πλανεμένων θεωριῶν, ὅπως τήν θεωρία τῶν κλάδων, τήν θεωρία τῆς διηρημένης ἐκκλησίας, τήν μεταπατερική θεολογία, τήν συναφειακή θεολογία κ.α.

Ὁ διάλογος τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τούς αἱρετικούς θά ἔπρεπε νά ἔχει σάν στόχο τήν ἐπάνοδο τῶν αἱρετικῶν στήν κοινωνία τῆς Ἐκκλησίας, ὑπό τήν προϋπόθεση τῆς εἰλικρινοῦς διαθέσεως ἐπιστροφῆς τοῦ αἱρετικοῦ «χριστιανικοῦ» κόσμου στήν κοινή παράδοση τῆς προσχισματικῆς περιόδου. Ὅμως στό ἐπίπεδο τῶν διμερῶν θεολογικῶν διαλόγων μέ τούς ἑτεροδόξους συναντᾶ κανείς ἀνάλογες συμπεριφορές καί θεολογικές παραμορφώσεις μέ αὐτές τοῦ Π.Σ.Ε.

Πιό συγκεκριμένα, ὁ ἐπίσημος θεολογικός διάλογος ὀρθοδόξων-ρωμαιοκαθολικῶν, πού διεξάγεται τά τελευταῖα τριανταοκτώ χρόνια, δέν παύει νά ἐπαναλαμβάνει καί νά ἀνακυκλώνει ἀπόψεις καί πορίσματα πού δέν ὁδήγησαν σέ καμμία οὐσιαστική πρόοδο, ἀφοῦ δέν συνέβαλαν στήν ἀποβολή καμμίας  ἀπό τίς πλάνες ἐκ μέρους τῶν παπικῶν.

Παρά τήν ἀποτυχία τοῦ ἐπίσημου θεολογικοῦ διαλόγου ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας καθιέρωσε τόν λεγόμενο διάλογο τῆς ἀγάπης, ὁ ὁποῖος στηρίζεται σέ καθαρά νεοεποχήτικες μεθόδους καί πρακτικές. Χρησιμοποιεῖ γεγονότα καί καταστάσεις πού τά παρουσιάζει μέ ἰδιαίτερο τρόπο, ὥστε νά προβάλλεται πρός τά ἔξω ἡ πλαστή εἰκόνα μίας τεχνητῆς συμφωνίας καί μίας ψευδοενότητας μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν. Ἔχουμε, ἔτσι, τις ἀνταλλαγές ἀντιπροσώπων στίς θρονικές ἑορτές (Φανάρι-Βατικανό), συμμετοχή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη στίς «λειτουργίες» τῶν παπικῶν καί τοῦ Πάπα σέ ὀρθόδοξες λειτουργίες στό Φανάρι, κοινές λατρευτικές ἐκδηλώσεις, συμπροσευχές, διαθρησκειακές συναντήσεις κ.ἄ.

Ὅλα αὐτά λειτουργοῦν καί ἐπιβάλλονται ὡς τετελεσμένα, καθιερώνοντας μία οὐνιτίζουσα μορφή τοῦ σύγχρονου οἰκουμενισμοῦ, πού στηρίζεται στήν κυρίαρχη ἰδεολογία τῆς Νέας Ἐποχῆς ὅτι μποροῦμε νά «εἴμαστε ὅλοι τό ἴδιο» καί ὅτι «μποροῦμε νά εἴμαστε ἑνωμένοι διατηρώντας ὁ καθένας τίς ἰδιαιτερότητές μας». Ἔχουμε μέ τόν τρόπο αὐτό τήν ἐπιβολή τῆς οὐνίας εἰς βάρος τῶν ὀρθοδόξων, ὡς «πρότυπο ἑνώσεως», ἔτσι ὅπως πάγια προβάλλεται ἀπό τούς παπικούς καί πού ἔγινε ἀποδεκτή ἀπό τούς Ὀρθοδόξους οἰκουμενιστές στό Ballamand.

Πρόκειται οὐσιαστικά γιά τήν ἐφαρμογή τῶν ἀποφάσεων τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου καί τοῦ «Διατάγματος περί Οἰκουμενισμοῦ» πού ἐξέδωσε (1965). Στά πρότυπα, ἄλλωστε, τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου πραγματοποιήθηκε καί ἡ πρόσφατη (Ἰ­ού­νιος 2016) «Σύνοδος» τῆς Κρήτης, ἡ ὁ­ποί­α, ὅ­πως ἀ­πε­δεί­χθη, οὔ­τε Με­γά­λη, οὔ­τε Πα­νορ­θό­δο­ξος εἶ­ναι, ἀλλά «Σύνοδος τῶν Προκαθημένων καί ὄχι Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν»[1].

Ἡ «Σύ­νο­δος» τῆς Κρή­της θεσμοθέτησε οὐσιαστικά τόν οἰκουμενισμό καί κατέληξε σέ ἀντορθόδοξες ἀποφάσεις, προσδίδοντας ἐκκλησιαστικότητα στίς αἱρέσεις καί κλονίζοντας τήν πίστη στήν Μία, Ἁγία Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ὡς τήν μόνη ἀληθινή καί σώζουσα. Οἱ ἀποφάσεις αὐτές βρῆκαν ἰσχυρότατες ἀντιδράσεις καί δέχτηκαν ὀξύτατη κριτική ἀπό Ἐπισκόπους, κληρικούς, μοναχούς καί θεολόγους ἀπό ὅλες τίς Τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καί δέν ἔχουν γίνει ἀποδεκτές ἀπό τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, τό ὁποῖο «ἔ­χει τὸ δι­καί­ω­μα (…) καὶ ὄ­χι μό­νο τό δι­καί­ω­μα, ἀλ­λὰ και τὸ κα­θῆ­κον τῆς “ἐ­πι­βε­βαι­ώ­σε­ως”»[2]­ τῶν ἀποφάσεων τῶν Συνόδων, κατά τήν μνημειώδη ἀπόφαση τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τό 1848.

Ἐνώπιον ὅλων αὐτῶν τῶν τραγικῶν καταστάσεων, τῶν ἀπειλῶν καί τῶν κινδύνων, ἡ ἀδιαφορία και ὁ ἐφησυχασμός δέν ἔχουν θέση. Γιά τόν λόγο αὐτόν, μέ τή χάρη τοῦ Παναγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ μας και ἔχοντας ὑπόψη τόν λόγο τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, «οὗ γάρ εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τόἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμί ἐν μέσω αὐτῶν» (Ματθ.18,20), συγκροτήσαμε τήν «ΣΥΝΑΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ», ὡς ἄτυπο σῶμα, γιά τήν ὁμολογία και ὑπεράσπιση τῆς ὀρθοδόξου Πίστεώς μας.

Δέν ἐμφανιζόμαστε ὅμως γιά πρώτη φορά. Ὅλοι ἔχουμε ἀποδεχθεῖ καί συνυπογράψει τήν «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ» τό 2009, στήν ὁποία μένουμε καί σήμερα πιστοί καί ἀμετακίνητοι. Γιά τήν ἑνότητα, ὅπως καί τόν συντονισμό τῶν περαιτέρω ἐνεργειῶν μας καί ὡς συνέχεια τῆς Ὁμολογίας μας ἐκείνης, «ἐν ἐνί στόματι καί μία καρδία», ὁμολογοῦμε καί διακηρύσσουμε:

α) Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία εἶναι μόνον ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία, ὅπως ἱδρύθηκε ἀπό τόν Κύριο Ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό καί συνεχίζεται στήν ἱστορία ἀπό τούς Ἁγίους Ἀποστόλους καί ὅλους τούς Ἁγίους. Ἡ σωτηρία ὡς θέωση, ἐνεργεῖται  ἀποκλειστικά μέσα σ’ Αὐτήν  μέ τήν «ὁλοτελῆ» (Α΄Θεσ.5,23) «παράθεση» ὅλης τῆς ζωῆς μας στόν Χριστό κατά τό λειτουργικό: «Ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα». Οἱ ἐκτός αὐτῆς διάφορες θρησκευτικές ὁμάδες, πού αὐτοπροσδιορίζονται ὡς «ἐκκλησίες», εἶναι σχίσματα καί αἱρέσεις.

β) Αὐθεντικοί φορεῖς καί ἐκφραστές τῆς ΜΙΑΣ σώζουσας Ἀλήθειας εἶναι οἱ ἅγιοι καί θεοφόροι Πατέρες, οἱ ὁποῖοι θεολογοῦν σέ κάθε ἐποχή ἀπλανῶς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, μέσω τοῦ φωτισμοῦ καί τῆς θεώσεώς τους καί ἡ θεολογία τους γίνεται ὁμολογία ὄλου τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ Πληρώματος. Γι’ αὐτό, μαζί μέ τόν θειότατο Πατέρα μας Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, πιστεύουμε καί διακηρύσσουμε, ὅτι Ὀρθοδοξία εἶναι «τό μή πρός τούς Πατέρας ἀμφισβητεῖν».

Θεωροῦμε ὅτι :

α) Ὁ Παπισμός εἶναι ἡ μήτρα ὅλων τῶν νεωτέρων αἱρέσεων καί πλανῶν, τήν ὁποία, μέσα σέ μία μακρά διαλεκτική διαδικασία, ἐγέννησε ἡ ἀλλοτριωμένη δυτική Χριστιανοσύνη, ἡ δέ συνέχειά του, ὁ πολυώνυμος Προτεσταντισμός, προσέθεσε τίς δικές του πλάνες καί αἱρέσεις.

β) Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος γιά τήν Ἐκκλησία, διότι ἀλλοτριώνει σταδιακά καί ἀθόρυβα τό ὀρθόδοξο φρόνημα τῶν πιστῶν καί σχετικοποιεῖ τήν ὀρθόδοξη πίστη. Γιά τόν λόγο αὐτόν εἴμαστε σαφῶς ἀντίθετοι πρός ὅλα τά ἀνοίγματα πρός τόν Οἰκουμενισμό καί τή συμμετοχή τῶν ὀρθοδόξων στό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ). Παράλληλα καταδικάζουμε καί τόν διαθρησκειακό οἰκουμενισμό, ὁ ὁποῖος ἀρνεῖται τήν μοναδικότητα καί ἀποκλειστικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας τῶν Ἁγίων μας στήν ἱστορία. Ὡς ἐκ τούτου, διακηρύσσουμε καί πάλι, ὅτι ὅσοι διδάσκουν καί στηρίζουν τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, στήν πράξη, «θέτουν οὐσιαστικῶς ἑαυτούς ἐκτός Ἐκκλησίας». Δέν τούς «ἐξωεκκλησιάζουμε» ἐμεῖς, ἀλλ’ οἱ πράξεις καί οἱ ἐνέργειές τους, ὡς καί οἱ διακηρύξεις τους, περί «ἀδελφῶν ἐκκλησιῶν», «διευρυμένης ἐκκλησίας», «διηρημένης ἐκκλησίας», «βαπτισματικῆς θεολογίας», κλπ.

Ὅσον ἀφορᾶ στή «Σύνοδο» τῆς Κρήτης φρονοῦμε ὅτι εἶναι ἀπαραίτητη ἡ σύγκληση μίας νέας Συνόδου, μέ ὀρθόδοξα κριτήρια, πού θά ἀνασκευάσει τίς ἀντορθόδοξες ἀποφάσεις της καί θά καταδικάσει τόν οἰκουμενισμό.

Τέλος ὁ 15ος Κανόνας τῆς Α/Β Συνόδου (863) δέν ἔχει ὑποχρεωτικό χαρακτήρα καί ὡς ἐκ τούτου δέν «ἀποτειχιζόμεθα» ἄχρι καιροῦ, ἀλλά συνεχίζουμε τήν διαμαρτυρία μας, κατά τήν σεβαστή παρότρυνση ἁγιασμένων Γερόντων, οἱ ὁποῖοι μᾶς ὁδηγοῦν μέ τό λόγο τους καί μᾶς ἐνισχύουν μέ τήν προσευχή τους. Ἐξ ἄλλου, σύμφωνα μέ δηλώσεις τῶν οἰκουμενιστῶν, ἡ ἀποτείχισή μας αὐτή τή στιγμή, τούς χαροποιεῖ, διότι διευκολύνει τό ἔργο τους.

Μέ βάση αὐτές τίς ἀρχές ἐπιθυμοῦμε νά δραστηριοποιηθοῦμε στόν τομέα τῆς ἐνημέρωσης καί ἐνεργοποίησης τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος, στήν διατήρηση καί ἀνάδειξη θυλάκων πού θά ἀντισταθοῦν στήν παραχάραξη τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί παραδόσεώς μας καθώς καί στήν πραγμάτευση τρόπων ὑγιοῦς ἀντίστασης στίς μεθοδεύσεις καί τίς ἐπιβουλές τῆς Νέας Ἐποχῆς καί τῶν ἐκφραστῶν της.

Ἡ Οἰ­κου­με­νι­κή Ὀρ­θό­δο­ξη πί­στη μας καί μέ­σῳ αὐ­τῆς ὁ οἰ­κου­με­νι­κός Ἑλληνικός πο­λι­τι­σμός μας, ἡ πνευ­μα­τι­κή καί ἐ­θνι­κή ταυτότητά μας, ξε­περ­νοῦν κά­θε παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­ση καί νέα Ἐποχή. Ἀ­πο­τε­λοῦν τή Μο­να­δι­κή Ἐ­πο­χή στήν ἱστο­ρί­α τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τας, πού εἶ­ναι καί Πα­λαι­ά καί Νέ­α καί Μέλ­λου­σα καί Παν­το­τι­νή, για­τί εἶ­ναι ἡ Ἐ­πο­χή τῆς Ἀ­λή­θειας τοῦ Τρι­α­δι­κοῦ Θε­οῦ μας.

Ἐπιδίωξή μας εἶναι, μέ τήν χά­ρη τοῦ Πα­να­γί­ου Τρι­α­δι­κοῦ Θε­οῦ μας, ἡ συνάντηση καί ἡ συνοδοιπορία καί μέ ἄλλους πατέρες καί ἀδελφούς, πού ἔχουν ἀνάλογες ἀναζητήσεις καί ἀνησυχίες.

Συνεχίζουμε τόν κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀγώνα, ὡς ἰσχυρή διαμαρτυρία και ὁμολογία τῆς ἀποστολικοπατερικῆς παραδόσεως, ἐνώπιον «βασιλέων καί ἀρχόντων» καί «ὀρθοδόξων» Ἡγετῶν, πού μέ τήν οἰκουμενιστική τους δράση προδίδουν τήν ἀποστολή τους.

«Σύναξη γιά τήν Ὀρθοδοξία»,  μέ ἄξονα τήν ὑπεράσπιση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί παραδόσεως, θά ἐπιλαμβάνεται καί ἄλλων προβλημάτων πού ταλανίζουν τήν κοινωνία μας καί τόν πιστό λαό τοῦ Θεοῦ, ἐξαιτίας ἀντιχρίστων νομοθετημάτων καί πολιτικῶν ἐπιλογῶν, ὅπως εἶναι ἡ θεσμοθέτηση «γάμων» ἤ συμβιώσεως ὁμοφυλόφιλων ζευγαριῶν, ὁ ἀποχρωματισμός τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἀπό ὁμολογιακό μάθημα, ἡ καύση τῶν νεκρῶν, ἡ ἀλλαγή ταυτότητας φύλου, ἡ θεσμοθέτηση τῆς εὐθανασίας, ἡ καθιέρωση τῆς κάρτας τοῦ πολίτη, κ.ἄ.

Ὡς μαρτυρία καί ἔργο τῆς «Συνάξεως» νοεῖται α) ἡ σύνταξη ὀρθοδόξων ὁμολογιακῶν κειμένων πού προκύπτουν ἀπό ποικίλες ἀφορμές, πού δίνουν θιασῶτες τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως μέ τά ὑπογραφόμενα κείμενά τους, β) διοργάνωση ἡμερίδων καί συνεδρίων καί ἡ ἔκδοση βιβλίων καί φυλλαδίων, μέ τοποθετήσεις ὀρθόδοξες στά ἀνακύπτοντα θέματα, γ) ἐνδεχόμενες παρεμβάσεις πρός κάθε ἐκκλησιαστική ἀρχή.  

Κριτήρια κάθε ἐκφράσεώς μας θά εἶναι ἡ βιβλική καί πατερική θεολογία, οἱ Ἱεροί Κανόνες, οἱ πρακτικές τῶν Ἁγίων, ὅπως ἐμφανίζονται στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία καί κείμενα συγχρόνων ὁμολογητῶν θεολόγων, πού βαδίζουν πάνω στήν παράδοση τῶν Ἁγίων καί εἶναι καθολικῶς ἀποδεκτά ἀπό τήν Ἐκκλησία.

Ἡ πρωτοβουλία μας αὐτή ἀποτελεῖ τήν ἐλάχιστη ἀνταπόκρισή μας στήν παρακαταθήκη τῶν Ἁγίων μας, στό καθῆκον μας πρός τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία μας. Ἀποτελεῖ τήν ἐπιβαλλόμενη ὑπακοή μας στούς Ἁγίους Πατέρες μας, πού μᾶς τονίζουν τήν ἀνάγκη στά θέματα τῆς πίστεως νά ἐκφέρουμε τόν διαχρονικό ἁγιοπνευματικό λόγο τους, τόν λόγο τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων, τόν αὐθεντικό καί ζωντανό λόγο τῶν συγχρόνων γερόντων μας καί ὅλων ὅσων παραμένουν πιστοί στήν παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας.

Στίς μέρες μας, περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη φορά, ἀπαιτεῖται ἀνδρεῖο καί ὁμολογιακό φρόνημα, ἐπαγρύπνηση καί παρεμβάσεις τέτοιες, πού θά σταθοῦν ἀνάχωμα στόν οἰκουμενιστικό ὀλετήρα. Ἀπαιτεῖται πρωτίστως ὑπαρξιακή μετάνοια καί καρδιακή προσευχή, καθώς αὐτά εἶναι κυρίως τά μέσα πού θά ἀναχαιτίσουν τίς ὀλέθριες ἐνέργειες τῶν οἰκουμενιστῶν καί τῶν ἐχθρῶν τῆς πίστώς μας. Παραμένουμε «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι», σταθεροί καί ἀμετακίνητοι ἐν Χριστῷ καί ἐν τῇ Ἁγίᾳ Του Ἐκκλησίᾳ καί ἐναποθέτουμε σ’ Ἐκεῖνον τήν ἀγωνία καί τήν ἀνησυχία μας γιά τά τεκταινόμενα στήν Ἐκκλησία καί τήν πατρίδα μας, προσφέροντας, ὅμως, καί μεῖς τήν ὀφειλόμενη συνέργειά μας.

Ιανουάριος 2018

Η ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Πανοσιολ. Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου,

Πανοσιολ.  Ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος,

Πανοσιολ. Ἀρχιμ. Παῦλος Δημητρακόπουλος

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός

Πρωτοπρ. Ἰωάννης Φωτόπουλος,

Πρωτοπρ. Ἀντώνιος Μπουσδέκης

Πρωτοπρ. Βασίλειος Κοκολάκης

Θεολόγος Λάμπρος Σκόντζος

[1] Μητρ. Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου, Παρέμβαση στήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας, Μάϊος 2016, Τεῦχος 238

[2] π. Γ. Φλω­ρόφ­σκυ, Θέματα Ὀρθοδόξου Θεολογίας, ἐκδ. Ἄρτος Ζωῆς, Ἀθῆναι 1989, σελ. 207

 

«Δεν με κάλεσες…» π. Ανανίας Κουστένης

Αποτέλεσμα εικόνας για π. Ανανία Κουστένη
Ο Χριστός συναναστρέφεται τους αμαρτωλούς, τους τελώνες κι αυτοί τον πλησιάζουν μόνο και μόνο για να χαρούν την αγάπη και το πρόσωπό Του.
Ο Χριστός τους αιχμαλώτισε με την αγάπη Του.
«Θύματα» αυτής της αγάπης είναι και ο μετέπειτα Ευαγγελιστής Ματθαίος, ο Απόστολος Ζακχαίος και τόσοι άλλοι.
Κάθε άνθρωπος που αφήνει τον Χριστό να τον πλησιάσει, γεύεται αυτήν την χαρά. Κάποτε, ένας ασκητής βρισκόταν πολύ κοντά στην απόγνωση, επειδή πάλευε όλη μέρα με τους λογισμούς του. Ένα βράδυ, ενώ ήταν έτοιμος να σωριαστεί κάτω από την απελπισία και τον σωματικό κόπο, λίγο πριν πέσει φώναξε:
«Κύριε Ιησού Χριστέ μου, βοήθα με»
και τότε ο ίδιος ο Χριστός τον πήρε αγκαλιά. Κι όταν ο μοναχός παραπονέθηκε πως απ’ το πρωί υποφέρει και δεν έχει λάβει βοήθεια, ο Χριστός του απάντησε:
«Παιδί μου, δεν με κάλεσες». Με τον π. Ανανία Κουστένη

(Μας έστειλε η φίλη μας, Άννα.-)

https://amfoterodexios.blogspot.gr/
 

~ «Ζήσαμε κάτι μοναδικό, όσοι παρευρεθήκαμε στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης!!! Κάτι που αν δεν το ζήσεις, δεν το κατανοείς εύκολα…»

Φωτογραφία του Damianos Tsagas.
Χιλιάδες Έλληνες, Ενωμένοι, πέρα από κομματική ή άλλη χειραγώγηση.
Με πρωτεύουσα, έννοια της καρδιάς μας το καλό της Πατρίδας και όπλα μας την ιστορική αλήθεια και την ισχυρή θέληση να συνεχίσει να υπάρχει Ενωμένη Ελλάδα που να ανήκει στο λαό της.
Πόσα χρόνια είχε αλήθεια να γίνει αυτό;
Και πόσα χρόνια το ευχόμασταν πολλοί;…
Στη Θεσσαλονίκη απλά ξεκίνησε αυτό το μοναδικό, αυτό που κι εμείς δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει πλήρως ακόμη.
Στην Αθήνα συνεχίζεται, μεγαλώνει, μεστώνει.
Κόντρα σε όλους και σε όλα. Κόμματα, ΜΜΕ, εγχώριο μα και παγκόσμιο καθεστώς, μόνος του ο Λαός. 
Όση λάσπη και αν ρίξουν, όσο κι αν μοχθήσουν να μας καπελώσουν. 
ΟΧΙ! 
Τώρα μόνον, μόνος ο ατίθασος Λαός μας. Χειραφετημένοι, μόνοι, μα μυριάδες…
Όλοι μαζί ξανά, ΕΝΩΜΕΝΟΙ όσο ποτέ, την επόμενη Κυριακή, 4 του Φλεβάρη…
Βάζουμε τις ρόδες της ψυχής μας να κυλήσουν με Αγάπη για την Πατρίδα μας και μόνο…
Ας μη λείψει κανείς από το ιστορικό προσκλητήριο που βρίσκεται σε εξέλιξη…
 
Damianos Tsagas
 

Τρεις Ιεράρχες 2018

Εορτή των Τριών Ιεραρχών 2018 – Εορτή της Παιδείας σ’ έναν κόσμο χωρίς παιδεία

Εορτή της αγάπης σ’ έναν κατακτημένο και ερειπωμένο κόσμο, που αναζητά την αγάπη

Εικ. από εδώ, όπου ωραίο άρθρο για τους Τρεις Ιεράρχες

 

Ομιλία θεολόγου σε επαρχιακό σχολείο

Οι πυλώνες του ελληνικού πολιτισμού μπορούμε να πούμε πως είναι τρεις: η αρχαία Ελλάδα, οι Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας και οι νεότεροι και σύγχρονοι Έλληνες λογοτέχνες και στοχαστές.

Από τους τρεις αυτούς πνευματικούς χώρους ο άνθρωπος μπορεί να αντλήσει εφόδια για μια ζωή ελεύθερη και ποιοτική – και είναι επείγον να το κάνει, γιατί, όσο περνούν τα χρόνια, οι ισχυροί του κόσμου στερούν την ελευθερία μας και υποβαθμίζουν την ποιότητα της ζωής μας.

Για την αρχαία Ελλάδα, στο σχολείο κάτι μαθαίνουμε. Για τους νεότερους και σύγχρονους Έλληνες πνευματικούς δημιουργούς, επίσης κάτι. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Περί Ταπεινώσεως

Γερ.Φιλόθεος Ζερβάκος-Περί Ταπεινώσεως

Τοιαύτην ταπείνωσιν είχον οι Άγιοι και εξόχως ο Πατριάρχης Αβραάμ, ο οποίος συνομιλών με τον Θεόν έλεγε: «ήγημαι δε εμαυτόν γην και σποδόν». Και ο Προφητάναξ Δαβίδ έλεγε· «εγώ δε ειμι σκώληξ και ουκ άνθρωπος, όνειδος ανθρώπου και εξουθένημα λαού». Ο Απόστολος Παύλος ωνόμαζε εαυτόν ελάχιστον των Αποστόλων, αμαρτωλότερον πάντων, έκτρωμα της φύσεως. Ωσαύτως και πάντες οι Άγιοι. Αληθής ταπείνωσις είναι, ωσαύτως, το να συναισθάνεταί τις τας αμαρτίας του. Τοιαύτην ταπείνωσιν έδειξεν ο Τελώνης ο οποίος, συναισθανόμενος τας αμαρτίας του μετά στεναγμών και δακρύων, έλεγεν· «ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ».
Εξωτερική ταπείνωσις, υποκριτική, ψευδής είναι το να φαίνεται κάποιος εξωτερικώς ταπεινός, να προσποιείται το πρόβατον και εσωτερικώς να είναι λύκος. Τοιαύτην ψευδή και υποκριτικήν ταπείνωσιν την βδελύσσεται ο Κύριος καθώς είναι φανερόν εις το Ευαγγέλιον…
Κατά την β΄ παρουσίαν, όταν έλθη ο Υιός του Θεού να κρίνη τον κόσμον και να αποδώση εις κάθε ένα κατά τα έργα του, τότε οι Άγιοι Απόστολοι και οι Προφήται θα δείξουν τους πόνους, τους αγώνας, τους ιδρώτας του κηρύγματος, τους διωγμούς, τας εξορίας, τας φυλακίσεις, τους θανάτους που υπέμειναν δια τον Χριστόν. Οι Μάρτυρες θα δείξουν τα αίματα που έχυσαν δια την αγάπην του Χριστού. Οι Όσιοι τα δάκρυα, τας προσευχάς, τας χαμευνίας, τας νηστείας, τας στερήσεις. Οι δίκαιοι και ελεήμονες τας δικαιοσύνας και ελεημοσύνας, ημείς τι θα δείξωμεν; Εάν ευρεθώμεν τότε, αγαπητοί μου, ωσάν άκαρπα δένδρα, θα υποστώμεν την φοβεράν καταδίκην την οποίαν προανήγγειλεν εις το Ιερόν Ευαγγέλιον ο Τίμιος Πρόδρομος· «Παν ουν δένδρον μη ποιούν καρπόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται»  (Ματθ. γ΄ 10). Πριν λοιπόν έλθη η φοβερά ημέρα του θανάτου ας φροντίσωμεν να καθαρίσωμεν την ψυχήν μας δια της μετανοίας και εξομολογήσεως και να πλουτίσωμεν τον εαυτόν μας δι’ έργων αγαθών, να κοσμήσωμεν τας λαμπάδας της ψυχής μας δι’ αρετών και προ παντός να ταπεινωθώμεν ενώπιον του Κυρίου δια να μας υψώση. «Ταπεινώθητε ενώπιον του Κυρίου, και υψώσει υμάς» (Ιακ. δ΄ 10). «Ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν» (Ιακ. δ΄ 6). Ας βαδίσωμεν, αγαπητοί μου, προθύμως την οδόν της ταπεινώσεως, την οποίαν αυτός ο Κύριος μας εχάραξε και υπέδειξεν.

 

 

Ήθελαν χώρες δίχως σύνορα, τώρα τους χαλάει το Google και το FB…

 

Από τη δεκαετία του ’50 οι διάφορες ελίτ βρίσκουν τρόπους να φοβίζουν τις κοινωνίες για την επερχόμενη καταστροφή του κόσμου. Εν τω μεταξύ αυτή η ρημάδα η καταστροφή ΔΕΝ έρχεται. Ήταν ο τρόπος να κρατάνε τις μάζες κουμπωμένες, μαντρωμένες υπό τη σκέπη του φόβου, του «εχθρού» κλπ. Και τώρα τί θ’ απογίνουμε χωρίς την επερχόμενη καταστροφή; Ωιμέ, τί πάθαμε εμείς οι δύσμοιροι.

Από ότι φαίνεται μία ελίτ φεύγει, αποχωρεί από την εξουσία. Έχει σχέση και το δημογραφικό; Ηλικιακά η γενιά Baby Boomers αποχωρεί με τα καλά της και τα κακά της. Ίσως. Αν το Facebook ήταν χώρα, θα ήταν η τρίτη μεγαλύτερη στον κόσμο. Και τί χώρα!

 

 

Μία χώρα χωρίς σύνορα (αυτό δεν θέλει και ο Σόρος), μία χώρα με ορθάνοιχτα σύνορα κ.λπ. Όσα διαλαλούν τόσα χρόνια οι διάφορες ΜΚΟ που στηρίζει ο εν λόγω! Τί τον ξένισε δηλαδή; Το γεγονός ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΛΕΓΞΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ FACEBOOK μήπως; Ότι δεν μπορεί να ελέγξει την εξουσία αυτής της χώρας; Επειδή ΔΕΝ έχει εξουσία αυτή η χώρα;

Big mistake…το μεγαλύτερο λάθος του κ. Σόρος που σχετικά σύντομα θα αποτελέσει… αστρόσκονη και είναι πλέον πολύ αργά για αναθεωρήσεις. Άντε λοιπόν αυτά να τα πει ο «φιλάνθρωπος» σε κάτι 20χρονα πιτσιρίκια τα οποία με την τεχνολογία έχουν πλέον την ικανότητα να δημιουργούν περιουσίες δισεκατομμυρίων.

Περιουσίες δισεκατομμυρίων μέσω των σύγχρονων τεχνολογιών οι οποίες προήλθαν ως παραπροϊόντα του Facebook, της Google, της Amazon κ.λπ. Αυτά τα πιτσιρίκια (πχ. στην Ινδία υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες δοκτοράδες) φεύγουν από τον έλεγχο του παλαιού συστήματος-ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ και γι’ αυτό αντιδρά. Bye-bye… wi-fi και μία νέα ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ μόλις ξεκινά.

Εν τω μεταξύ, η δράση του μπάρμπα Τζορτζ του… Σόρου μέσα από τα ιδρύματα που ενισχύει σε κάνουν να αμφιβάλεις ρε παιδί μου, λόγω πρότερου ανέντιμου βίου, για το πάθος με το οποίο πολεμούν κατά της κλιματικής αλλαγής. Αυτοί δεν έδιναν του αγγέλου τους νερό χωρίς να επιδιώκουν κάτι. Εδώ τι ψάχνουν;

Η αλήθεια συνήθως είναι κάπου στη μέση, αλλά όταν εγνωσμένης αξίας… απατεώνας σου μιλάει για νέα επερχόμενη καταστροφή, αρχίζεις και κουμπώνεσαι, παρότι είσαι πολύ ευαίσθητος στα ζωάκια και τα ρυάκια και τα ποταμάκια και τις εξοχούλες και δε γουστάρεις την τσιμεντούπολη.

Κι αυτοί όμως από την άλλη ήταν πάντα απατεώνες, άρα, σε τι πάνε να σου τη φέρουν πάλι στηριζόμενοι στην αγνή εκ των προτέρων γνωστή προδιάθεσή σου; Ανακάλυψαν λοιπόν το νέο φόβητρο της επερχόμενης καταστροφής με την κλιματική αλλαγή.

Χοντρά δισεκατομμύρια στις πλάτες των κορόιδων λένε κάποιοι… ΦΟΥΣΚΑ. Αγοράστε δικαιώματα διοξειδίου του άνθρακα… δηλαδή αέρα κοπανιστό. Αέρα πατέρα… «air-father corporation» που λένε κάποιες παρέες στην Ελλάδα. Θεέ μου, ποιον να πιστέψεις σε αυτό τον κόσμο που ζούμε;

Defence-point.gr