Το ΟΧΙ του ’40 θα ξαναειπωθεί στην Θεσσαλονίκη του 2018!!!

 

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Και εσείς οι απανταχού της Γης Έλληνες που δεν θα μπορέσετε  να παραστείτε στο προσκλητήριο των Αγίων και των Μακεδονομάχων στην  Θεσσαλονίκη, την στιγμή της συγκέντρωσης ανάψτε ένα κεράκι  και κάντε μια προσευχή να κυλίσουν όλα ειρηνικά και λεβέντικα.

Τίποτε δεν μας χωρίζει , η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ μας ενώνει γιατί το μέρος αυτό έχει την δικιά του ΨΥΧΗ.

Οι Έλληνες την τελευταία στιγμή ξεσηκώθηκαν και κατευθύνονται στην Συμπρωτεύουσα.

Πληροφορίες λένε ότι 1237 λεωφορεία γέμισαν και έρχονται για την μεγάλη στιγμή.

Πλοία από την Κρήτη, καβαλάρηδες Κρητικοί δίνουν το παρόν για να τιμήσουν τους  προγόνους τους που έχυσαν το αίμα τους για την Λευτεριά της Μακεδονικής ΓΗΣ.

ΑΥΤΟΙ που δεν ήθελαν συλλαλητήρια πέτυχαν το αντίθετο αποτέλεσμα, να ενώσουν τους Έλληνες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα φίλαθλοι του Ολυμπιακού γεμίζουν λεωφορεία και έρχονται «να παίξουν» με την ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ.

8 ΧΡΟΝΙΑ  μνημονιακής ΜΙΖΕΡΙΑΣ είναι αρκετά.

Πρέπει να χαμογελάσουμε λίγο και να αλληλοκοιταχθούμε μεταξύ μας, να δούμε ότι μπορούμε και σήμερα να πούμε ένα μεγάλο ΟΧΙ

«Κάτω τα βρώμικα χέρια σας  από την λαμπρή ιστορία της Μακεδονίας»

Στο ΠΑΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ αυτό μνημόσυνο της ιστορίας οι προσκλήσεις δόθηκαν από τον Ουρανό.

Αυτός μας καλεί, όπως και οι πρόγονοι μας από τον ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ, τον ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ, τους Μακεδονομάχους τους Νεομάρτυρες του ’21 μέχρι και τους σημερινούς ΑΓΙΟΥΣ της Εκκλησίας μας τον ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ, τον ΑΓΙΟ ΠΟΡΦΥΡΙΟ, τον ΑΓΙΟ ΙΑΚΩΒΟ ΤΣΑΛΙΚΗ.

Μας προσκαλούν και οι επόμενες γενιές των Ελλήνων που θα ζήσουν σε αυτό το μέρος και οι ΑΓΙΟΙ που έρχονται.

Ας συγκεντρωθούμε, ας πανηγυρίσουμε σαν αρχοντόπουλα του ΧΡΙΣΤΟΥ και της ΠΑΝΑΓΙΑΣ μας

Πολλές ψυχές θα βρίσκονται στην Θεσσαλονίκη και θα γεμίζουν όλες τις πλατείες της.

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

 

Γέροντας Σωφρόνιος: «Πῶς νὰ Νικᾶτε τοὺς λογισμοὺς»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἀγώνας Θεογνωσίας», τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Γέροντος Σωφρονίου

Πολλοὶ συνάνθρωποί μας, ἰδιαίτερα στὴν σύγχρονη ἐποχή, ὑποφέρουν ἀπὸ ψυχικὲς ἀσθένειες γιὰ ἀσήμαντες αἰτίες. Ἡ αἰτία εἶναι συνήθως ἕνας λογισμός, τὸν ὁποῖο δὲν μπόρεσαν νὰ νικήσουν. Στὴν ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε ὁ Γέροντας Σωφρόνιος τὸ 1932 στὸν Δαβὶδ Μπάλφουρ μᾶς δίνει πολὺ ἁπλὲς καὶ πρακτικὲς συμβουλὲς γιὰ τὸ πῶς μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ νικᾶ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τοὺς λογισμούς:

«Οἱ λογισμοὶ εἶναι «δαιμόνια» (δαιμονικὴ ἐνέργεια). Ὅπως ὑπάρχουν ἄνθρωποι, τοὺς ὁποίους εἶναι ἀδύνατο νὰ πείσεις μὲ ὁ,τιδήποτε, ἔτσι καὶ χειρότερα ἀκόμη συμβαίνει μὲ τὰ δαιμόνια. Ἂν συνδιαλέγεσαι μὲ τοὺς λογισμούς, ἂν ἀντιστέκεσαι σὲ αὐτούς, θὰ τοὺς ἀναγκάσεις, στὴν καλύτερη περίπτωση, νὰ ἀποχωρήσουν γιὰ κάποιο σύντομο διάστημα.

Ἔπειτα ὅμως αὐτοὶ πάλι ἐπίμονα καὶ ἀνένδοτα προτείνουν τὸ δικό τους…

ἐπαναλαμβάνοντας ἀκατάπαυστα καὶ ἀνόητα τὸ ἴδιο, μέχρις ὅτου παγιδεύσουν τὸν ἄνθρωπο στὴν ἁμαρτία. Ὅταν πετύχουν στὸ ἕνα, συνεχίζουν νὰ περιπλέκουν τὸν ἄνθρωπο παραπέρα, ὡσότου τὸν ὁδηγήσουν στὸν ὄλεθρο. Γι’ αὐτὸ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ ἐνεργεῖτε ὅπως διδάσκουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες.

Παραδοθεῖτε στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ μὴν ἀρχίζετε ὁποιονδήποτε διάλογο μὲ τοὺς λογισμούς. Κάθε λογισμὸς ποὺ διαταράσσει τὴν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς καὶ σπέρνει τὴν ταραχὴ στὴν ψυχὴ προέρχεται ἀπὸ τὸν ἐχθρό.

Μὲ τὴ συνέργεια τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ σᾶς ὑπέδειξα τὴ γνωστὴ ὁδὸ τῆς χριστιανικῆς ἀσκήσεως, τὸν σκοπὸ πρὸς τὸν ὁποῖο καλεῖσθε νὰ βαδίσετε ἀπορρίπτοντας ἀποφασιστικὰ κάθε ἐχθρικὸ λογισμό».

agapienxristou

orthodoxia-ellhnismos

 

Ο θρίαμβος της ηλιθιότητας

… εάν οι Πολίτες συνεχίσουν να παραμένουν αμέτοχοι, παρακολουθώντας την ίδια τους την καταστροφή από τους καναπέδες τους, η Ελλάδα θα καταλήξει στο σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας….

 

Εάν οι Έλληνες συνεχίσουν να παραμένουν αμέτοχοι, παρακολουθώντας την ίδια τους την καταστροφή από τους καναπέδες τους, η Ελλάδα θα καταλήξει στο σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας.
Επικαιρότητα
Ο ένας πολιτικός χαρακτηρίζει τους Έλληνες που τον ψήφιζαν για τριάντα συνεχή χρόνια ως ηλιθίους (άρθρο) – εντελώς ανίκανους να αποφασίσουν σωστά σε ένα δημοψήφισμα που ασφαλώς θα έπρεπε να διενεργηθεί, με θέμα την παράδοση ή μη του ονόματος της Μακεδονίας (κάτι που μάλλον έχει αποφασιστεί ανόητα από την κυβέρνηση, με αντάλλαγμα κάποιες παραχωρήσεις στο θέμα του χρέους για να βγει στις αγορές και να διατηρηθεί στην εξουσία).
Ο άλλος, ο πρώην υπουργός οικονομικών, υπεύθυνος τότε για την αποτυχημένη διαπραγμάτευση που κόστισε πανάκριβα στην Ελλάδα, κατηγορεί δημόσια τον πρωθυπουργό ως ηλίθιο! (πηγή) – αναφέροντας επί πλέον πως η λέξη που χρησιμοποίησε ήταν πολύ πιο σκληρή, ότι ο πρωθυπουργός παραδέχθηκε τη βλακεία του, ενώ τον χαρακτήρισε ως «μαζορέτα» της Γερμανίας, μαζί με το σημερινό υπουργό οικονομικών (πηγή)!
Από την άλλη πλευρά ο αντιπρόεδρος της ΝΔ κατηγορεί υφυπουργό της κυβέρνησης για σκευωρία, για ψεύτικα στοιχεία, καθώς επίσης για μία σειρά παρανομιών με στόχο την ποινική του δίωξη (πηγή) – ενώ ο αρχηγός της ΝΔ τον πρωθυπουργό για θεσμικό ατόπημα, καθώς επίσης για προειλημμένες αποφάσεις στο θέμα των Σκοπίων, ερήμην του (στη «θαρραλέα» στάση του Αρχιεπισκόπου στο θέμα της διαδήλωσης στη Θεσσαλονίκη καλύτερα να μην αναφερθούμε – σεβόμενοι την εκκλησία και τους αγώνες της).
Εύλογα λοιπόν συμπεραίνει κανείς πώς η κατάσταση στην Ελλάδα είναι εκτός ελέγχου, με πλήθος κατηγοριών και προσβολών να εκτοξεύονται ατιμώρητα από παντού για τους πάντες – σε ένα έτος εξαιρετικά σημαντικό για τη χώρα, το οποίο ξεκίνησε πάρα πολύ άσχημα με την ψήφιση ενός ακόμη θηριώδους μνημονίου.
Την ίδια στιγμή βέβαια δρομολογείται η υφαρπαγή της δημόσιας περιουσίας, με τη μεταφορά των κρατικών επιχειρήσεων στο Υπερταμείο – καθώς επίσης της ιδιωτικής με τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς εκ μέρους των αφελληνισμένων τραπεζών. Παράλληλα, προωθείται ο διαμελισμός της Ελλάδας μέσω του Δούρειου Ίππου των Σκοπίων (άρθρο) και της πολιτικής αστάθειας – γεγονός που σημαίνει ότι, πράγματι απειλείται η εδαφική μας ακεραιότητα και όχι μόνο τα περιουσιακά μας στοιχεία.
Με κριτήριο λοιπόν όλα τα παραπάνω, έχουμε εισέλθει στο τελευταίο και χειρότερο στάδιο της κρίσης, ενώ έχει ξεκινήσει ήδη ο εμφύλιος πόλεμος – με τους πιστωτές ουσιαστικά να αδιαφορούν για το τι θα συμβεί, αφού έχουν εξασφαλίσει την αποπληρωμή τους (α) είτε από τα πρωτογενή πλεονάσματα και τη φτωχοποίηση των Ελλήνων, (β) είτε από την υποθήκευση ολόκληρου του δημοσίου πλούτου της χώρας, ο οποίος είναι πολλαπλάσιας αξίας από τα δάνεια της.
Όσον αφορά τα γεωπολιτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας, μέσω των οποίων θα μπορούσε ίσως να εξασφαλίσει κάποια βιώσιμη λύση για τα οικονομικά της προβλήματα, είναι φανερό πως τα πολιτικά κόμματα δεν είναι διανοητικά σε θέση να τα αξιοποιήσουν στο χρονικό διάστημα που έχουμε στη διάθεση μας – οπότε οι δύο ισχυρές δυνάμεις, οι Η.Π.Α. και η συνεργαζόμενη μαζί τους Γερμανία, έχουν τον απαραίτητο χρόνο στη διάθεση τους για να επιβάλλουν τους δικούς τους κανόνες (χωρίς να προσφέρουν κανένα αντάλλαγμα, εν ανάγκη ακόμη και διαμελίζοντας τη χώρα).
Το ενδεχόμενο αυτό θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως «ο θρίαμβος της ηλιθιότητας», η οποία πάντοτε τιμωρείται πολύ αυστηρά από τη φύση – ενώ, εάν οι Πολίτες συνεχίσουν να παραμένουν αμέτοχοι, παρακολουθώντας την ίδια τους την καταστροφή από τους καναπέδες τους, η Ελλάδα θα καταλήξει στο σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας. Ελπίζουμε μόνο να μην θεωρηθούν όλα αυτά απαισιόδοξες και ατεκμηρίωτες προβλέψεις – αφού θα σήμαινε ότι, οι Έλληνες δεν έχουν καταλάβει ακόμη πού οδηγούνται, παρά το ότι μετά από οκτώ χρόνια κρίσης διαθέτουν όλη την απαιτούμενη εμπειρία, ενώ κανένας δεν μπορεί να ισχυρισθεί πως υπάρχει έλλειμμα ενημέρωσης και γνώσης

 

 

Όταν ο Παπουλάκος «συνάντησε” τους Ινδιάνους

Όλοι οι ευαίσθητοι και προβληματισμένοι σύγχρονοι άνθρωποι συγκινούνται με την απάντηση του Ινδιάνου αρχηγού Seattle στον πρόεδρο των ΗΠΑ Franklin Pierce, το 1854, όπου του εξηγεί γιατί δε μπορεί να του πουλήσει τη γη της φυλής του (που «δεν της ανήκει, αλλά οι άνθρωποι ανήκουν σ’ αυτήν”).
Ακριβώς αυτό έκανε κι ο Παπουλάκος: υπερασπίστηκε το δικό του πολιτισμό απέναντι στον εισαγόμενο, που τον εισήγαγαν οι ξένοι εξουσιαστές, σε βάρος του δικού του (του δικού μας). Και μάλιστα τα ‘βαλε μ’ ένα παντοδύναμο (μπροστά στον πολίτη) κράτος, με μια ισχυρή Εκκλησία (ισχυρή απέναντί του, κατά τα άλλα όργανο του κράτους) και τελικά θυσίασε τη ζωή του γι’ αυτό. Κι όμως, πολλοί συγκινούνται π.χ. για τοΘεόφιλο Καΐρη, μοναχό που τον καταδίκασε σε περιορισμό η Εκκλησία για τις αιρετικές του απόψεις (τις οποίες μάλιστα απέκρυπτε, παριστάνοντας τον ορθόδοξο μοναχό), αλλά θυμώνουν όταν ακούσουν καλό λόγο για τον Παπουλάκο.
Αν για μας ήταν προτιμότερη η δυτική τεχνολογία από τις δικές μας (οικολογικές) μεθόδους παραγωγής και μετακίνησης και το δικό μας τρόπο ζωής, γιατί δεν είχε λάθος κι ο Ινδιάνος αρχηγός; Ή μήπως οι Ινδιάνοι είχαν ένα σοφό πολιτισμό, ενώ οι Ρωμιοί (εμείς) δεν είχαν σοφία (και φιλοσοφία);
Οποιοσδήποτε λαός στην κόσμο αντιστέκεται στο δυτικό ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία, και καλά κάνει. Μια εστία αντίστασης ήταν και ο Παπουλάκος (μαζί με τον Κοσμά Φλαμιάτο και άλλους συνοδοιπόρους του, και παλαιότερα τους αγίους Κολυβάδες – άλλο κόκκινο πανί για τους προοδευτικούς).
Όταν ο Daniel Quin γράφει στον Ισμαήλ πως οι άνθρωποι δεν είναι πιο σημαντικοί από τις τσούχτρες, η άποψή του χειροκροτείται διεθνώς ως εναλλακτική και ενδιαφέρουσα – ο Παπουλάκος, επειδή συμβαίνει να είναι χριστιανός, λοιδωρείται ως σκοταδιστής.
Το 1744 η Ιροκέζικη Ομοσπονδία των Έξι Εθνών απάντησε στους Λευκούς, που πρότειναν να πάνε κάποια Ινδιανόπουλα να σπουδάσουν στο κολλέγιο του Γουΐλλιαμσμπουργκ:
«…Μερικοί από τους νέους μας πήγαν παλαιότερα σε κολλέγια των βόρειων επαρχιών, διδάχτηκαν όλες σας τις επιστήμες, όμως, όταν ξαναγύρισαν πίσω σε μας, ήταν κακοί στο τρέξιμο, αγνοούσαν όλους τους τρόπους επιβίωσης σ’ ένα δάσος, ήταν ανίσχυροι απέναντι στην αρκούδα, το κρύο ή την πείνα, δεν ήξεραν καν πώς να φτιάξουν ένα καλύβι, να πιάσουν ένα ελάφι ή να σκοτώσουν τον εχθρό, δε μιλούσαν καλά τη γλώσσα μας και, επομένως, δεν ήταν κατάλληλοι για κυνηγοί, πολεμιστές ή σύμβουλοι. Δεν ήταν καλοί για τίποτε απολύτως.
Παρότι δεν θα τη δεχτούμε, η ευγενική σας πρόταση οπωσδήποτε δε μας υποχρεώνει λιγότερο απέναντί σας και, για να σας δείξουμε πόσο το εννοούμε αυτό, αν οι κύριοι από τη Βιρτζίνια μας στείλουν έξι αγόρια τους, θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για την εκπαίδευσή τους. Θα τους διδάξουμε όλα όσα γνωρίζουμε και θα τους κάνουμε άνδρες” (Βενιαμίν Φρανκλίνος, Οι Ινδιάνοι, εκδ. «Ελεύθερος Τύπος”, Αθήνα 1995, σελ. 11-12).
Αυτό απάντησαν οι σοφοί Ινδιάνοι. Αυτό έλεγε κι ο Παπουλάκος, όταν κήρυττε πως «τα άθεα γράμματα θα καταστρέψουν τον τόπο μας”. Κοιτάξτε γύρω σας, δείτε τους δρόμους που έχει πάρει η νέα γενιά και η κοινωνία ολόκληρη (μια κοινωνία βουτηγμένη μέχρι τα κατάβαθα της ψυχής της στη σύγχρονη τεχνολογία και επιστήμη) και πείτε στον εαυτό σας με ειλικρίνεια αν είχε ή όχι δίκιο.
διαβάστε ολόκληρο το εξαιρετικό αφιέρωμα του ΝΕΚΡΟΥ για τον άγιο Παπουλάκο εδώ

Read more: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2012/01/blog-post_9954.html#ixzz54dXeDeic

 

 

Και με τα κομποσχοίνια σώζονται οι κολασμένοι!…

Ἡ δύναμη τοῦ κομποσχοινιου
Κάποτε ἕνας ἀδελφός, ὅταν βρισκόμασταν στὴν Ν. Σκήτη, περιέπεσε σ’ ἕνα ἀμφίβολο λογισμό:
«Προσευχόμαστε, ἀγρυπνοῦμε…, ὡραία αὐτά.
Ὅμως κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο βοηθοῦμε καὶ τοὺς
ἄλλους ἢ μόνον τὸν ἑαυτό μας;».
Ἐνῶ ἑτοιμαζόταν νὰ ἐξομολογηθεῖ αὐτὸν τὸν λογισμὸ στὸν Γέροντα, τὸν πρόλαβε ὁ δεύτερος καὶ μὲ πρόσωπο ποὺ φαινόταν βαθιὰ συγκινημένο, λέγει στὸν ἀδελφό. 
Ἀπόψε παιδί μου, ὁ Θεός μού ἔδειξε τὸ ἕξης φοβερὸ θέαμα: Ἐνῶ προσευχόμουν, γιὰ μία στιγμή μοῦ φάνηκε ὅτι βρισκόμουν σὲ μία πολὺ μεγάλη τράπεζα.
Στεκόμουν μπροστὰ σὲ μία πόρτα ποὺ ἔμοιαζε σὰν τὴν ὡραία πύλη τῆς ἐκκλησίας.
Μέσα ἐκεῖ σ’ αὐτὸν τὸν χῶρο, ἀμέτρητα πλήθη περίμεναν σειρά.
Ἐγὼ ἔμοιαζα σὰν ἀρχισιτοποιός.
Μέσα σ’ αὐτὸν τὸν χῶρο διέκρινα καὶ σας νὰ βρίσκεστε κοντά μου.
Κόβατε κάτι μεγάλα σὰν πρόσφορα καὶ μοῦ τὰ φέρνατε.
Ὁ ἄλλος κόσμος περνοῦσε σὲ δύο σειρές, στὴν μία οἱ ζωντανοί, στὴν ἄλλη οἱ πεθαμένοι.
Τοὺς μοίραζα ὅλους ἀπὸ μία μερίδα εὐλογία καὶ φεύγανε ὅλοι χαρούμενοι.
Διέκρινα μέσα πάρα πολλοὺς γνωστούς μου, ὅσους εἶχα γραμμένους, ζωντανοὺς – πεθαμένους, στὸ μνημονοχάρτι.
Καὶ ὁ ἀδελφὸς μὲ τὴν σειρά του: – Γέροντα, αὐτὸ γιὰ μένα ἦταν.
Μοῦ ἔλυσες τὴν ἀπορία μου.
Τώρα κατάλαβα, τί προσφέρουν οἱ προσευχὲς καὶ τὸ μνημόνευμα στὴν…
προσκομιδὴ γιὰ ὅλον τὸν κόσμον.
Ἀφοῦ παιδί μου ἐνδιαφέρεσαι, νὰ σοὺ πῶ καὶ κάτι γιὰ τὸ κομποσχοίνι πιὸ φοβερό, γύρω ἀπὸ τὴν ζωὴν τοῦ Γέροντά μου.
Ὁ Γέροντάς μου, εἶχε στὸν κόσμον μία ἐξαδέλφη.
«Ἂν καὶ ἡ ζωή της δὲν ἦταν τόσο καλή, ὁ Γέροντας ὅμως τὴν ἀγαποῦσε πολύ.
Κάποτε τὸν εἰδοποίησαν ὅτι ἡ ἐξαδέλφη του πέθανε καὶ μάλιστα ὄχι καλά.
Ἔκαμνε διάφορους μορφασμούς, θεατρινισμούς· μιλοῦσε ἄσχημα κλπ. καὶ σ’ αὐτὰ τὰ χάλια πάνω ξεψύχησε.
Μόλις τὸ μαθαίνει ὁ Γέροντας, ἄρχισε τὰ κλάματα.
Ἐγὼ παραξενεύτηκα· τόση εὐαισθησία· νὰ κλαίει τόσον πολύ.
Ὅμως κατάλαβε ὁ ἴδιος τὸν λογισμό μου καὶ μὲ προλαβαίνει: «Ἐγὼ δὲν κλαίω παιδί μου ποὺ πέθανε· ἀλλὰ κλαίω γιατί κολάστηκε».
Ὡστόσο ἀπ’ ἐκείνη τὴν ἡμέραν ὁ Γέροντας δώστου συνέχεια νηστεία καὶ προσευχὴ γιὰ τὴν ἐξαδέλφη του.
Ὕστερα ἀπὸ ἀρκετὲς ἡμέρες, βλέπω τὸν Γέροντα πολὺ χαρούμενο. «τί συμβαίνει Γέροντα;».
«Νὰ σοὺ πῶ παιδί μου.
Ἀφοῦ ὅλες αὐτὲς τὶς μέρες δὲν ἡσύχασα νὰ προσεύχομαι καὶ ν’ ἀγρυπνῶ μὲ νηστεία καὶ δάκρυα γιὰ τὴν ξαδελφούλα μου, σήμερα εἶδα τὸ ἕξης εὐχάριστο καὶ θαυμαστὸ ὅραμα.
Ἐνῶ προσευχόμουν βλέπω ζωντανὰ τὴν ξαδελφούλα μπροστά μου καὶ μοῦ φωνάζει μὲ πολλὴ ἀγαλλίαση:
«Σήμερα εἶναι ἡ μέρα τῆς σωτηρίας μου.
Σήμερα γλίτωσα ἀπὸ τὴν κόλασιν.
Σήμερα πηγαίνω στὸν παράδεισο».
Ξαφνικὰ τὴν ἴδια στιγμὴ βλέπω τὸν μακαρίτη τὸν παπα-Γιώργη μπροστά μου. Αὐτὸς εἶναι ἕνας σύγχρονος ἅγιος. Ὅταν ἤμουν στὸν κόσμον τὸν πρόλαβα.
Ἔβαλε στὸ μυαλό του, εἶναι δυνατόν, νὰ βγάλει ὅλους τούς ἁμαρτωλοὺς ἀπὸ τὴν κόλασιν.
Κάθε μέρα λειτουργοῦσε καὶ μνημόνευε χιλιάδες ὀνόματα.
Κατόπιν γυρνοῦσε τὰ μνήματα καὶ ὅλη μέρα διάβαζε τρισάγια καὶ μνημόσυνα στοὺς πεθαμένους.
Ἀφοῦ λοιπὸν ἐν ὄρομα τὸν εἶδα μπροστά μου, τὸν ἀκούω καὶ μὲ μεγάλο θαυμασμό μού λέγει: «Βρὲ-Βρέ… ἐγὼ μέχρι τώρα νόμιζα ὅτι οἱ πεθαμένοι σώζονται μόνο μὲ λειτουργίες καὶ μνημόσυνα.
Τώρα ὅμως εἶδα καὶ κατάλαβα ὅτι καὶ μὲ τὰ κομποσχοίνια σώζονται οἱ κολασμένοι». καὶ ξανὰ μὲ θαυμασμό: «καὶ μὲ τὰ κομποσχοίνια σώζεται ὁ κόσμος…!».
Μ’ αὐτὸ τὸ ὅραμα πληροφορήθηκα ὅτι ἡ ξαδελφούλα σώθηκε, ἀλλά μοῦ ’δειξε ὁ Θεὸς καὶ τὴν δύναμιν τοῦ κομποσχοινιοῦ ὥστε καὶ ἀπὸ τὴν κόλασιν νὰ βγάζει ψυχήν».
Λέγοντας στὸν ἀδελφὸ συγκινημένος ὁ Γέροντας αὐτά, τοῦ ἔδωσε τὴν εὐλογία του καὶ τοῦ εὐχήθηκε:
«Ἄντε στὴν εὐχή μου καὶ κοίταξε νὰ βιαστὴς ὅσο μπορεῖς στὴν ὑπακοὴ καὶ στὴν εὐχή, ἂν θέλεις καὶ τὸν ἑαυτό σου καὶ τοὺς ἄλλους νὰ βοηθήσεις».
Ἀπό: Ἱερομόναχο Χαράλαμπο Διονυσιάτη, ἐκδόσεις Ἰωσὴφ Μ.Δ.
ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ, ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΖΩΗ, ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ, ΩΦΕΛΙΜΕΣ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ.

 

 

Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης (1916 – 20 Ιανουαρίου 2006)

 
Θεόκλητος μον. Διονυσιάτης
 
Θεόκλητος μον. Διονυσιάτης

(Φωτ.: Σπύρος Λουλακάκης, 1955)

 
Θεόκλητος μον. Διονυσιάτης

ως Πρωτεπιστάτης του Αγίου Όρους (1974-75)

(Φωτ.: Χρήστος Ζέγκος)

Το γέννημα της περιφήμου Ναυπάκτου, αλλά και το βλάστημα και θρέμμα της Ιεράς Μονής Διονυσίου, αλλά και το καύχημα ολοκλήρου του αγιορειτικού κόσμου.

Νέος 25 περίπου ετών, απόφοιτος ανωτάτων σπουδών, αφού προηγουμένως σύμφωνα με τους νόμους ετέλεσε την στρατιωτικήν του θητεία, υπακούοντας στην φωνήν της πατρίδος επιτάσσεται ξανά κατά τον φοβερόν εκείνον πόλεμον του 40, όπου και με ανδρείο πατριωτικό φρόνημα προχωρά στην πρώτη γραμμή.

Συνέχεια ανάγνωσης