Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης – Ομιλεί η Συμμαθήτρια του κ. Βεατρίκη Καλαϊτζή

Η συμμαθήτρια του Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου Βεατρίκη Καλαϊτζή, παραθέτει μια συγκλονιστική μαρτυρία για τη ζωή της κοντά στον μεγάλο Άγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας Παΐσιο Αγιορείτη.

Η καταγραφή είχε πραγματοποιηθεί πριν την αγιοκατάταξη του Αγίου Παϊσίου.

 

Τα παγκόσμια γεγονότα που έρχονται θα είναι πολύ μεγάλης εντάσεως, γι’ αυτό η έγνοια μας θα πρέπει να είναι πνευματική.

«Έχουμε εισέλθει σε μία χρονιά η οποία εγκυμονεί και ωδινάται!  Ήδη παρακολουθούμε γεγονότα που βρίσκονται σε εξέλιξη, με τα οποία θα δοκιμαστεί όλος ο πλανήτης. Για παράδειγμα βλέπουμε την Αμερική που για δεκαετίες δοκιμάζει διάφορους λαούς, να δοκιμάζεται η ίδια, όχι από πολέμους, αλλά από τα διάφορα παράδοξα για τους ανθρώπους γεωφυσικά φαινόμενα, τις τεράστιες πυρκαγιές, τους καταστροφικούς κυκλώνες, τους μεγάλους σεισμούς, και μαζί με αυτή την υπερδύναμη θα δοκιμαστούν και πολλές γείτονες χώρες, αλλά κι όλος ο πλανήτης. 
Εμείς, οι Κύπριοι, πληρώσαμε τον κανόνα μας το 1974. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι να αυξηθεί η προσωπική μας μετάνοια, διότι όσοι θα έχουν ειλικρινή διάθεση μετανοίας, θα έχουν και ομπρέλα προστασίας από την Παναγία. Τα παγκόσμια γεγονότα  που έρχονται θα είναι πολύ μεγάλης εντάσεως, γι’ αυτό η έγνοια μας θα πρέπει να είναι πνευματική. Οι άνθρωποι που θα εφαρμόσουν στη ζωή τους αυτά που θέλει η Εκκλησία μας, τη μετάνοια, τη θεία Εξομολόγηση, και την τακτική συμμετοχή στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, όχι μόνο θα έχουν σωτηρία, αλλά θα είναι και οι διδάσκαλοι της Ορθοδοξίας, όταν θα τελειώσουν τα επερχόμενα μεγάλα γεγονότα. Το κήρυγμα του Τιμίου Προδρόμου για μετάνοια είναι όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρο και σωστικό, τόσο για την ψυχή μας όσο και για το σώμα μας, τόσο για την πατρίδα όσο και για όλον τον κόσμο».

 

Από το κήρυγμα του παν. μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου 14.1.2018 στο Αργάκι στα κατεχόμενα.

ΕΔώ

 

Του σφουγγαρά ο κέδρος

Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης

Στὴν πατρίδα µου ὑπάρχει ἕνας τόπος ποὺ ὀνοµάζεται Σελλάδια ἀπὸ τὴν µορφολογία τοῦ ἐδάφους· µοιάζει καταπληκτικὰ µὲ τὴν σέλλα τοῦ ἀλόγου. Σ᾽ αὐτὸν τὸν τόπο τὰ µικρὰ κτηµατάκια ποὺ ὑπῆρχαν καλλιεργοῦντο ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ δὲν προέρχονταν ἀπὸ ψηλὰ τζάκια, ἀλλὰ ἦταν ταπεινοὶ χειρώνακτες τοῦ µεροκάµατου. Στὶς παρυφὲς τῆς ὑψηλῆς αὐτῆς πλαγιᾶς ὑπάρχει ἕνας αἰωνόβιος κέδρος µὲ φοβερὲς ἀναµνήσεις ἀπὸ τοὺς παλαιοὺς ἀνθρώπους, γνωστὸς µὲ τὸ ὄνοµα «τοῦ σφουγγαρᾶ ὁ κέδρος». Ἡ γιαγιὰ τῆς µάµµης µου, ποὺ ἔζησε τὰ χρόνια τῆς ἑλληνικῆς ἐπανάστασης, µοῦ διηγήθηκε ἀκούσµατα φρικτὰ καὶ φοβερὰ ἀπὸ τοὺς προγόνους της. Τὸ αἰωνόβιο αὐτὸ δένδρο εἶδε κρεµάλες ἀπὸ ληστοπεράτες, γιὰ νὰ πάρουν τὰ ὑποστατικὰ καὶ τὰ ὑπάρχοντα τῶν φτωχῶν ἀνθρώπων. Συνέχεια ανάγνωσης