Η ΑΔΙΑΨΕΥΣΤΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΑΛΑΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΟΤΙ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ!

Η ΕΚΧΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ   «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» ΚΑΙ Ο ΑΡΧΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Αγγελόγλου
Είναι δεδομένο ότι «το πολίτευμα ημών εν ουρανοίς υπάρχει», και ως γέγραπται: «ου γαρ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν» (Εβρ.ιγ΄), και 13«Κατά πίστιν απέθανον ούτοι πάντες (ενν. οι άγιοι), μη λαβόντες τας επαγγελίας, αλλά πόρρωθεν αυτάς ιδόντες και ασπασάμενοι, και ομολογήσαντες ότι ξένοι και παρεπίδημοί εισιν επί της γης. 14 (και είναι σαφές ότι) οι γαρ τοιαύτα λέγοντες εμφανίζουσιν ότι πατρίδα επιζητούσι. 15 και ει μεν εκείνης εμνημόνευον, αφ’ης εξήλθον, είχον αν καιρόν ανακάμψαι· 16 νυν δε κρείττονος (ενν. πατρίδος) ορέγονται, τουτ’έστιν επουρανίου» (Εβρ.ια΄).
Το παρόν άρθρο μας αφορά την ονομασία των Σκοπίων ως «Μακεδονία». Και σ’αυτό το θέμα το πρόβλημα είναι η αλήθεια. ΜΜΕ, πολιτικοί κ.λ.π., αναλώνονται στο ποιος θα χρεωθεί το πολιτικό κόστος του ξεπουλήματος του ονόματος της Μακεδονίας.
Αυτό είναι το πρόβλημά τους· έχουν πωλήσει την Ελλάδα, έχουν εκχωρήσει την εθνική κυριαρχία, πτώχευσαν την πατρίδα, πτώχευσαν τους Έλληνες, τους παίρνουν τα σπίτια και άλλαξαν την ιστορία, άλλαξαν τα θρησκευτικά, μας άλλαξαν «τα φώτα».
 Έχουν προγραμματίσει 1,7 εκατομμύρια κατασχέσεις για το 2018, έχουν… έχουν…
Το πρόβλημά τους, λοιπόν, δεν είναι το ξεπούλημα του ονόματος «Μακεδονία», αλλά ενώ όλοι έχουν αποφασίσει και αυτό το ξεπούλημα, κοιτούν ποιος θα χρεωθεί το πολιτικό κόστος. Αν και τόση αλλοίωση που έχει υποστεί ο ελληνικός λαός, δεν τον νοιάζει πλέον ούτε κόστος, ούτε η αλλαγή φύλου, ούτε η αλλαγή θρησκευτικών, ούτε η αλλαγή ονομασίας των Σκοπίων, ούτε αν οι μουσουλμάνοι λένε τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα.
Ένα εκατομμύριο επτακόσιες χιλιάδες είναι υποψήφιοι για κατάσχεση των σπιτιών τους, των επιχειρήσεών τους, των οικοπέδων τους, και κάθε Τετάρτη στο Ειρηνοδικείο Θεσ/νικης αγωνίζονται κατά των πλειστηριασμών περί τα 100 άτομα, και άλλα 100 άτομα στην Αθήνα.
 Οι δε 1.700.000 υποψήφιοι για κατάσχεση, πού είναι; Κάθονται απαθείς στον καναπέ έως ότου δικαίως βγει και ο καναπές τους στον πλειστηριασμό, μαζί με το σπίτι τους.
 Και ξέρω ότι τότε θα βγουν στις πλατείες εξ’ανάγκης, όχι για να διαμαρτυρηθούν, αλλά για να αντικαταστήσουν τον καναπέ τους με το παγκάκι και να ψάξουν πού θα υπάρχει συσσίτιο!! Ποιο πολιτικό κόστος; Ποιος λαός;
Γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: Ποια είναι η διεθνής δύναμη που πιέζει τους πολιτικούς μας να αναγνωρίσουν τα Σκόπια ως «Μακεδονία»; Ποιος ακριβώς είναι ο λόγος που πιέζουν γι’αυτή την αναγνώριση;
Γιατί πολιτικοί και ΜΜΕ, δεν ενημερώνουν τον λαό για το ποιος απαιτεί να εκχωρήσουμε το όνομα «Μακεδονία»; Ποια διεθνής οντότητα θέλοντας να εξυπηρετήσει τα δικά της οικονομικά, πολιτικά και γεωπολιτικά συμφέροντα, ασκεί πιέσεις; Γιατί κρύβουν επιμελώς αυτήν που πιέζει;
Η Αλήθεια είναι μία: Αν γεννήθηκες γυναίκα, εκ φύσεως είσαι γυναίκα. Η αλλαγή φύλου διά νόμου, δεν αλλάζει την φύση σου, αλλά κοροϊδεύεις τον εαυτό σου. Η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική· και αυτό δεν το λέω εγώ, αλλά το Πνεύμα της Αληθείας του Θεού.
Δείτε τι αναφέρει το στόμα του Κυρίου Ιησού, διά του Αποστόλου Παύλου: «6… κωλυθέντες υπό του Αγίου Πνεύματος λαλήσαι τον λόγον εν Ασία, 7 ελθόντες κατά την Μυσίαν επείραζον κατά την Βιθυνίαν πορεύεσθαι· και ουκ είασεν αυτούς το Πνεύμα… 
 
9 και όραμα διά της νυκτός ώφθη τω Παύλω· ανήρ τις ην Μακεδών εστώς, παρακαλών αυτόν και λέγων· διαβάς εις Μακεδονίαν βοήθησον ημίν. 10 ως δε το όραμα είδεν, ευθέως εζητήσαμεν εξελθείν εις την Μακεδονίαν, συμβιβάζοντες ότι προσκέκληται ημάς ο Κύριος ευαγγελίσασθαι αυτούς. 
 
11Αναχθέντες ουν από της Τρωάδος ευθυδρομήσαμεν εις Σαμοθράκην, τη δε επιούση εις Νεάπολιν, 12 εκείθεν τε εις Φιλίππους, ήτις εστί πρώτη της μερίδος της Μακεδονίας πόλις» (Πράξ.ιστ΄).
Kαι «1Διοδεύσαντες δε την Αμφίπολιν και Απολλωνίαν ήλθον εις Θεσσαλονίκην,..10.. εξέπεμψαν τόν τε Παύλον και τον Σίλαν εις Βέροιαν..» (Πραξ.ιζ΄). Εκ δε της Βεροίας μετέβη στην Αθήνα. Αυτή είναι η πορεία του Απ. Παύλου στην Μακεδονία, που φαίνεται και στον κάτωθι χάρτη της εποχής.
Είναι σαφές λοιπόν, ποια είναι η Μακεδονία και ακόμα πιο σαφές είναι ότι φέρει επάνω της μια πολύ μεγάλη πολιτισμική πνευματική κληρονομιά.
Υπήρξε ο πρώτος ευαγγελισμός επί ευρωπαϊκού εδάφους, έγινε η πρώτη βάπτιση στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, και έχουμε την πρώτη σε ευρωπαϊκό έδαφος χριστιανή, τη Λυδία, η οποία υπήρξε η πρώτη Αγία επί ευρωπαϊκού εδάφους· έγινε η πρώτη αποστολική περιοδεία σε ευρωπαϊκό έδαφος, και υπό της Χάριτος του Θεού διενεργήθηκε το πρώτο θαύμα στην παιδίσκη, την έχουσα πνεύμα πύθωνος.
 Επίσης στη Μακεδονία βρίσκεται η φυλακή του Αποστόλου Παύλου, όπου δια θαύματος ελευθερώθηκε ο Απόστολος, για να συνεχίσει την περιοδεία του στη γη της Μακεδονίας.
Πλήθος Μακεδόνων εκ Θεσσαλονίκης και Βεροίας, πίστεψαν και ιδρύθηκαν οι δύο πρώτες τοπικές εκκλησίες σε ευρωπαϊκό έδαφος «11..εδέξαντο τον λόγον μετά πάσης προθυμίας…12 πολλοί μεν ουν εξ αυτών επίστευσαν, και των Ελληνίδων γυναικών των ευσχημόνων και ανδρών ουκ ολίγοι» (Πρξ. ιζ΄).
Η Μακεδονία μας φέρει λοιπόν, μια τεράστια πνευματική πολιτισμική κληρονομιά. Σήμερα όμως έκαναν τους Έλληνες να αποποιούνται την Διαθήκη Κληρονομιάς που τους αφήνουν οι γονείς τους, λόγω δυσβάστακτης φορολογίας.
Τώρα, αφού έκλεισαν τις ελληνικές επιχειρήσεις και τις έστειλαν στα Σκόπια, στη Βουλγαρία κ.λ.π., θέλουν να αναγνωρίσουμε στα Σκόπια το όνομα, και μαζί μ’αυτό την μετοχή τους στην πνευματική πολιτισμική κληρονομιά.
Ας επανέλθουμε όμως στο θέμα μας. Η Μακεδονία προ Χριστού, ήταν κρατίδιο ελληνικό και είχε βασιλέα τον μεγαλύτερο στρατηλάτη όλων τον εποχών, τον Μέγα Αλέξανδρο. Το Πνεύμα της Αληθείας του Θεού, λοιπόν, διά του Προφήτου Δανιήλ προφήτευσε ποιος θα καταλύσει την αυτοκρατορία των Περσών.
Έτσι γέγραπται: «19…Ιδού εγώ γνωρίζω σοι τα εσόμενα επ’ εσχάτων της οργής· έτι γαρ εις καιρού πέρας η όρασις. 20 ο κριός, ον είδες, ο έχων τα κέρατα βασιλεύς Μήδων και Περσών. 21 ο τράγος των αιγών βασιλεύς Ελλήνων· και το κέρας το μέγα, ο ήν αναμέσον των οφθαλμών αυτού, αυτός εστίν ο βασιλεύς ο πρώτος.
22 και του συντριβέντος, ου έστησαν τέσσαρα κέρατα υποκάτω, τέσσαρες βασιλείς εκ του έθνους αυτού αναστήσονται και ουκ εν τη ισχύι αυτού. 23 και επ’ εσχάτων της βασιλείας αυτών, πληρουμένων των αμαρτιών αυτών, αναστήσεται βασιλεύς αναιδής προσώπω και συνίων προβλήματα» (Δανιήλ κεφ.Η΄).
Και η Παλαιά Διαθήκη είναι σαφής· ο βασιλιάς των Μακεδόνων είναι «βασιλεύς Ελλήνων». Ο Προφήτης Δανιήλ προφητεύει, προβλέποντας ότι αυτός ο βασιλιάς θα είναι βασιλιάς των Ελλήνων (δηλ. δεν θα ηγηθεί της εκστρατείας κατά των Περσών μόνο ως βασιλιάς της Μακεδονίας, αλλά λόγω της συνθήκης της Κορίνθου το φθινόπωρο του 336 π.Χ. όλες οι πόλεις-κράτη πλην Λακεδαιμονίων, θα ηνώνοντο και θα ανέθεταν την ηγεμονία της Ελλάδος υπό την αιγίδα του Αλεξάνδρου, μεταβάλλοντας έτσι την Ελλάδα σε μεγάλη ομόσπονδη πολιτεία όπου κάθε πόλη διατηρούσε την ελευθερία και αυτονομία της, αλλά εδεσμεύοντο προς τους Μακεδόνες διά συνθήκης συμμαχίας, για την κατά των Περσών εκστρατεία.

Έτσι πλέον ο Μ. Αλέξανδρος επίσημα ηγείτο ως «βασιλεύς των Ελλήνων». Προβλέπει επίσης ότι ο βασιλιάς ο πρώτος που θα ηγείτο, θα ήτο «το κέρας το μέγα». Έτσι πράγματι ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος.

Προβλέπει επίσης ότι συντριβέντος του πρώτου αυτού βασιλέως «τέσσαρες βασιλείς εκ του έθνους αυτού αναστήσονται και ουκ εν τη ισχύι αυτού», όπως και έγινε.

Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, η βασιλεία διεμοιράσθη στους τέσσερις Μακεδόνες στρατηγούς του ( α) τον Πτολεμαίο, βασιλέα γης Αιγύπτου, β) τον Σέλευκο, βασιλέα Συρίας, γ) τον Κάσσανδρο, βασιλέα Μακεδονίας και δ) τον Λυσίμαχο, Θράκης), οι οποίοι όντως δεν είχαν την ισχύ του Αλεξάνδρου και γι’αυτό παρήκμασε η αυτοκρατορία που εκείνος ίδρυσε και σμικρύνθηκε.

Επίσης ο Προφήτης Δανιήλ προβλέπει ότι: «και επ’ εσχάτων της βασιλείας αυτών (ενν. των τεσσάρων),πληρουμένων των αμαρτιών αυτών, αναστήσεται βασιλεύς αναιδής προσώπω και συνίων προβλήματα…». Όπως και έγινε και βασίλευσε ο Αντίοχος, προτύπωση κατά τους Πατέρες του βδελύγματος της ερημώσεως.

Αφού βεβήλωσε το ιερό του Ναού και δημιούργησε τεράστια προβλήματα στους ευλαβείς τότε Εβραίους (λ.χ. όπως οι Άγιοι Μακκαβαίοι, η μητέρα τους Σολομονή, ο ιερεύς Ελεάζαρος, οι οποίοι επί της βασιλείας του Αντίοχου, μαρτύρησαν).

Ο άρχων των Ελλήνων σήμερα βλέπει τον Τούρκο σουλτάνο να πηγαίνει στην Θράκη και να ισχυρίζεται ότι η Θράκη είναι τουρκική, και πέραν της απάθειάς του, σπεύδει να του ικανοποιήσει το αίτημά του να εκλέγεται ο μουφτής!

Ο άρχων των Ελλήνων σήμερα βλέπει τα Σκόπια να θέλουν να αναγνωριστούν ως Μακεδονία, ώστε να οικειοποιηθούν την πνευματική πολιτισμική κληρονομιά μας, και σπεύδει να τους εκχωρήσει το όνομα.

Βλέπει την Αλβανία να γκρεμίζει τα σπίτια των Ελλήνων και να δημοσιεύει χάρτες της Μεγάλης Αλβανίας με όρια τη Λάρισα, και «ο μήνας έχει εννιά»· απεμπολεί και εκχωρεί τα πάντα για τη διατήρηση μιας και μόνο «καρέκλας», που κι αυτή την έχει καταστήσει «σκαμπό».

Η Μακεδονία είναι μία και ελληνική, και αυτό δεν το λέω εγώ· το λέει η Αγία Γραφή, το λέει η Παλαιά Διαθήκη, το λέει το Ευαγγέλιο, το λένε οι Άγιοι Απόστολοι, οι Προφήτες· το λέει το Πνεύμα της Αληθείας του Τριαδικού Θεού, εις Ον ομνύει ο Συνταγματικός νομοθέτης, που στο άρθρο 3 του Συντάγματος αναγνωρίζει Αυτόν ως Κύριο, και ορίζει ότι πρέπει να τηρούμε απαρασάλευτα τις Αποστολικές παραδόσεις.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Είναι σεβαστός ο διακαής πόθος των Σκοπιανών να αισθανθούν Μακεδόνες, απόγονοι του Μ. Αλεξάνδρου, του Αριστοτέλη… Η μόνη όμως σχέση που υπάρχει, είναι μία και είναι η εξής: Μετά το Συνέδριο της Κορίνθου το 336 π.Χ., αναλαμβάνοντας ο Μ. Αλέξανδρος την ηγεμονία της Ελλάδος και θέλοντας να ξεκινήσει για την εκστρατεία, ως αληθινός στρατηγός θέλησε να διασφαλίσει τα νώτα του από τους τότε βαρβάρους των Βαλκανίων.

Έτσι διεξήγαγε το 335 π.Χ. προληπτικό πόλεμο εναντίον των Ιλλυριών (μια περιοχή που καταλάμβανε τη σημερινή Αλβανία, τα Σκόπια, Μαυροβούνιο, Κόσσοβο, Κροατία κ.λ.π), τους οποίους υπέταξε και ανάγκασε ελαφρό πεζικό των Ιλλυριών να συμμετάσχει στην εκστρατεία του κατά των Περσών, επεκτείνοντας έτσι τα σύνορα της Μακεδονίας και Ελλάδος.

Κατά το 323 π.Χ. η έκταση της ελληνικής επικράτειας και αυτοκρατορίας υπολογίζεται σε 5.200.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και περιελάμβανε πέραν των άλλων, τις περιοχές Αλβανίας, Σκοπίων, Μαυροβουνίου, Σερβίας, Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Τουρκίας, Κύπρου, Αιγύπτου, Αφγανιστάν, Ιράκ, Ιράν, Ισραήλ, Ινδίας, Ιορδανίας, Καζακστάν, Κουβέϊτ, Κιργιστάν, Λίβανου, Πακιστάν, Σαουδικής Αραβίας, Συρίας, Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν, Τουρκμενιστάν.

Οι Σκοπιανοί, λοιπόν, μόνο αυτή την σχέση έχουν με την Μακεδονία μας και λόγω της ελληνικότητας αυτής της περιοχής και λόγω εποικισμού της από Έλληνες Κορινθίους κ.λπ., γι’αυτό ελληνικές επιρροές εντοπίζονται σε διακοσμητικά μοτίβα παραστάσεων σε ζωοφόρους, αγγεία, κοσμήματα, μεταλλικά αντικείμενα ελληνικής προέλευσης από Αττική, Ιωνία κ.λ.π.

Η αρχαιολογική σκαπάνη φέρνει συνέχεια στο φως αντικείμενα είτε ελληνικής κατασκευής προσαρμοσμένα σε ιλλυρικές αισθητικές απαιτήσεις, είτε ιλλυρικής κατασκευής, αλλά μιμητικά ελληνικών τεχνοτροπιών (όπως ζώνες, βραχιόλια, περικεφαλαίες, ευρήματα που εντοπίζονται κυρίως κοντά στη λίμνη Αχρίδα).

Για φανταστείτε τώρα οι Πακιστανοί, οι Αφγανοί, οι Ιρανοί, οι Ιρακινοί, οι Ινδοί, οι Αιγύπτιοι λαθρομετανάστες, να απαιτούσαν ελληνική-μακεδονική υπηκοότητα, διότι το 323 π.Χ. ήταν Έλληνες υπήκοοι της ελληνιστικής αυτοκρατορίας!! και διότι είχαν ως βασιλιά, τον βασιλέα των Μακεδόνων, Μ. Αλέξανδρο.
Τελειώνοντας, θέλω να παραθέσω μία πρακτική απόδειξη ότι οι σημερινοί Σκοπιανοί δεν έχουν DNA εκ του Μ. Αλεξάνδρου.
Η εν λόγω φωτογραφία είναι στα σύνορα των Σκοπίων με την Ειδομένη. Ο Μ. Αλέξανδρος ποτέ δεν θα έκλεινε τα σύνορα της επικράτειάς του σε προσφυγόπουλα ασυνόδευτα, θύματα πολέμου. 

Εσείς οι Σκοπιανοί τα κλείνετε· ψάξτε την συγγένειά σας. Βορειότερα το DNA σας δείχνει συγγένεια με φυλές όπως Ούνοι, Βάνδαλοι, Γότθοι κ.λ.π.

 

 

 

Θεοφάνεια είναι…

Αποτέλεσμα εικόνας για θεοφανεια ειναι
Θεοφάνεια είναι …
Ποταμός Αγάπης να ξεπλένει την ψυχή σου.
Να ευφραίνεσαι μυστικά την προσκύνηση της Αγίας Τριάδος.
Να αγιάζεις τα μάτια της καρδιάς σου με δάκρυα συντριβής.
Να βαφτίζεις τα πάθη σου στον Ιορδάνη της μετάνοιας.
Να λιώνεις τις αμαρτίες σου στη φλόγα της Αγάπης Του.
Να φωτίζεις τις αρετές σου στον λύχνο του Πνεύματος.
Να λυγίζεις γόνυ καρδίας ταπεινό μπρος στη Θεία Αποκάλυψη μέσα σου.
Να καθαρίζεις την υπερηφάνεια των λογισμών σου σε λουτρό αγιασμένων υδάτων.
Να βλέπεις τους αδελφούς σου αγνούς, εν είδει περιστεράς.
Να ενώνεσαι, να βυθίζεσαι και να χάνεσαι σαν περιστέρι μέσα σε αγγελική ψυχή.
Κι αν δώσει ο Θεός, η φανέρωση της Αγίας Τριάδος να αγγίξει την καρδιά σου.
Να τη νιώθεις να πάλλεται αλαφιασμένη από κατάνυξη και γλυκύτητα,
σαν τη νύμφη που περιμένει να συναντήσει τον αγαπημένο της νυμφίο.
Με βία και λαχτάρα, σαν να μην χωρά το στήθος το περίσσευμα της Θείας Αγάπης.
Πυρ καταναλίσκον, ευφροσύνη άρρητος, αναβάπτιση σε νάματα, Ιορδάνεια νάματα.
Άγια Θεοφάνεια είναι να γεύεσαι το μυστήριο της Θείας
Φανέρωσης αλλοιωμένος, συντετριμμένος, κεκαθαρμένος, ταπεινός.
Όλος φως, όλος Αγάπη, όλος ευλογία, όλος Χάρη βαθιά στην καρδιά.
Ουράνιος Άνθρωπος, επίγειος άγγελος.
Τα Θεοφάνεια είναι ουράνιος έρως.
Κύριε, δόξα σοι!
Και δος μου ταπείνωση να αντέξω την «επίθεση» της Αγάπης σου».
————————————————————————–
Ανωνύμου μοναχής

 

 

Εμείς σε ποιά κατηγορία ανήκουμε;

Αποτέλεσμα εικόνας για άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αναφέρει τρεις περιπτώσεις αθεΐας.


Πρώτη κατηγορία αθέων είναι εκείνοι που δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του αληθινού Θεού, «η πολυειδής πλάνη των ελληνιζόντων» δηλαδή η πλάνη των ειδωλολατρών, εκ των οποίων άλλοι δεν επίστευαν στον Θεό και ικανοποιούσαν τα θελήματα των ηδονών και άλλοι ελάτρευαν τα στοιχεία της φύσεως σαν θεούς.
Δεύτερη κατηγορία  αθέων είναι οι αιρετικοί, οι οποίοι αρνούνται την θεότητα του Χριστού και την θεότητα του Αγίου Πνεύματος. Ο Μ. Αθανάσιος λέγει «άθεος εστιν ο διαιρών τον Υιόν από του Πατρός και το Πνεύμα το Άγιον και εις κτίσμα κατασπών». Ώστε αθεΐα είναι «η πολυσχεδής και πολύμορφος απάτη των αιρετικών».
Τρίτη κατηγορία  αθέων είναι και οι Ορθόδοξοι εκείνοι που δεν δέχονται τα δόγματα της Εκκλησίας, που είναι όροι της σωτηρίας και αμφισβητούν την αξία των λόγων των αγίων Πατέρων, διότι η αληθινή ευσέβεια είναι το «μή προς τους θεοφόρους πατέρας αμφισβητείν».
Και φυσικά, όταν φθάνη κανείς στο σημείο να μη παραδέχεται τα δόγματα, που είναι έκφραση της σωτηρίας, ή να μη παραδέχεται τους λόγους των αγίων Πατέρων, δείχνει ότι μέσα του δεν έχει Χάρη, δεν έχει προσωπική γνώση Θεού. Άρα, όποιος δεν έχει εσωτερική αίσθηση της θείας Χάριτος, όποιος δεν γνωρίζει πώς ενεργεί μέσα του η θεία Χάρη και δεν αναγνωρίζει τους αγίους, δεν διαφέρει από εκείνους που αρνούνται την ύπαρξη του Θεού.

Πηγή

 

Προυποθέσεις γιά μιά ὀρθόδοξη κατήχηση

Σχετική εικόνα

 

ΜΟΝΑΧΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΗΣ

Προυποθέσεις γιά μιά ὀρθόδοξη κατήχηση

Στόν ἐπίλογο τοῦ λόγου του περί ἐνανθρωπήσεως τοῦ Λόγου, ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας, τονίζει ὅτι, γιά νά διδάξει, νά κατηχήσει κάποιος πνευματικά τούς ἄλλους χρειάζονται δύο πράγματα : α) Μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς μέ ταπείνωση καί β) βίος καθαρός, ἁγνός, ἀμόλυντος : «Πρός τήν ἐκ τῶν Γραφῶν ἔρευναν καί γνῶσιν ἀληθῆ χρεία βίου καλοῦ καί ψυχῆς καθαρᾶς καί τῆς κατά Χριστόν ἀρετῆς»[1].

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Σώπα μη μιλάς

Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ’ τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή ειναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε: «σώπα».

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε: «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!»

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
«κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ… σώπα!»

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Κι αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
«Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,
«θα βρείς το μπελά σου, σώπα».

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα»

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά ,
η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε «σώπα».

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε:
«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα»
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γειτονες, μας ένωνε, όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ενας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα».
και μαζευτηκαμε πολλοί,
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Ευκολα, μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα».

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν’την να σωπάσει.
Κόψ’ την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς να λές «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»
Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς.

Και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς ,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ’την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμησεις. Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψιθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λεει:

Mίλα!
—Aziz Nesin, Σώπα μη μιλάς!
[20 Δεκεμβρίου 1915 – 6 Ιουλίου 1995]
Το ποίημα του Τούρκου Αζίζ Νεσίν – Σώπα μη μιλάς ,απαγγέλει με την υπέροχη φωνή της ,η Μαριέτα Ριάλδη

 

Η γονυκλισία στη λατρευτική πρακτική της Εκκλησίας.

 

Γεωργίου Ζαραβέλα,Θεολόγου-ΜΑ Ιστορικής Θεολογίας – Λειτουργικής ΕΚΠΑ

 

 Η γονυκλισία ή υπόπτωση ή το γόνυ κλίνειν αποτελεί μία από τις συνήθεις στάσεις του ανθρώπινου σώματος κατά τη διάρκεια της προσευχής, η οποία φανερώνει τη ψυχική συντριβή και την ταπείνωση του πιστού ενώπιον του Θεού. Η πράξη αυτή μαρτυρά, επίσης, την ομολογία του πιστού ότι εξέπεσε της θείας χάριτος λόγω των αμαρτιών του. Η εισαγωγή της γονυκλισίας στη ζωή των πιστών είναι γνωστή από την αρχέγονη Εκκλησία.

 Η βάση της γονυκλισίας εντοπίζεται σε βιβλικές μαρτυρίες, μεταξύ των οποίων: α) Ο προφήτης Ησαΐας αναφέρει ότι ενώπιον του Κυρίου «κάμψει πᾶν γόνυ» (Ησ. με’, 23). β) Ο Χριστός γονατίζει προσευχόμενος στο όρος των Ελαιών πριν την παράδοσή του από τον Ιούδα (Λκ. κβ’, 41). γ) Ο απόστολος Παύλος σημειώνει την έννοια της γονυκλισίας δύο φορές, στο Εφ. γ’, 14 και στον χριστολογικό ύμνο της προς Φιλιπησσίους Επιστολής (Φιλιπ. β’, 10).

 Η πρώτη εμφάνιση της γονυκλισίας στη χριστιανική Εκκλησία εντοπίζεται στο β’ μισό του Γ’ αι., στις τάξεις των μετανοούντων μελών της και συγκεκριμένα στην ομάδα των «υποπιπτόντων», η οποία συνιστούσε μία από τις δύο, τρεις ή τέσσερις κατηγορίες των πεπτωκότων. Οι υποπίπτοντες ήταν βαπτισμένοι χριστιανοί, ενεργά μέλη της Εκκλησίας, οι οποίοι είχαν υπαχθεί στις τάξεις των κατηχουμένων, λόγω των αμαρτιών που είχαν διαπράξει. Η ομάδα αυτή καταγράφεται στους κανόνες η’ και θ’ του Γρηγορίου Νεοκαισαρείας του Θαυματουργού.

 Το «γόνυ κλίνειν» είναι γενικά παλαιά συνήθεια προσευχής, η οποία εντοπίζεται, κυρίως, στην κατά μόνας προσευχή των πιστών. Η παρουσία της γονυκλισίας στη λατρεία της σύναξης είναι περιορισμένη σε ημέρες νηστείας, μετάνοιας και νίψης, όπως η Μεγάλη Τεσσαρακοστή. 

Ο πένθιμος χαρακτήρας της νηστείας αρμόζει απόλυτα με τη συντριβή, τη μετάνοια και την ικετευτική χροιά της γονυκλισίας, ώστε αυτή να εντοπίζεται στην ακολουθία των Προηγιασμένων, κατά τη διάρκεια της εισόδου των Τιμίων Δώρων. Η πράξη αυτή είναι παλαιά και έχει επηρεάσει τους πιστούς εσφαλμένα στην πρόσπτωση και κατά τη Μεγάλη Είσοδο της Θείας Λειτουργίας. Η γονυκλισία ενώπιον του Ευαγγελίου, ενόσω ο λειτουργός αναγιγνώσκει την ευαγγελική περικοπή, αποτελεί, εξίσου, παλαιά συνήθεια ευλαβείας.

 Η κανονικότητα του έθους της γονυκλισίας στη λατρεία είναι διαχρονικά σημείο αντιρρήσεων και διαμάχης. Η κανονική διδασκαλία της Εκκλησίας είναι ξεκάθαρη σχετικά με το ζήτημα, αφού με ρητό τρόπο απαγορεύει τη γονυκλισία κατά τις χαρμόσυνες ημέρες του εκκλησιαστικού έτους, δηλαδή την Κυριακή και όλες τις ημέρες από το Πάσχα έως και την Πεντηκοστή.
 Ο 20ος κανόνας της Α’ Οικουμενικής Συνόδου ορίζει σε όλες τις εκκλησιαστικές κοινότητες η λατρεία της Κυριακής και των ημερών έως την Πεντηκοστή να αποδίδεται στο Θεό σε όρθια στάση, απαγορεύοντας τη συνήθεια ορισμένων να γονατίζουν. Ο κανόνας διαφυλάσσει την ομοιομορφία της σύναξης, η οποία εντάσσεται σε ορισμένες αρχές και διατάξεις.
 Στο πλαίσιο αυτό κινείται και ο 90ος κανόνας της εν Τρούλλω Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, ο οποίος υπενθυμίζει το σχετικό κανόνα της Συνόδου της Νικαίας και απαγορεύει την κυριακάτικη γονυκλισία, ως αντίθετη προς το αναστάσιμο κλίμα της ημέρας. Ορίζει, συγκεκριμένα, την απαγόρευση της γονυκλισίας από την είσοδο του εσπερινού του Σαββάτου έως και την είσοδο του εσπερινού της Κυριακής.

 Η πατερική παράδοση συμφωνεί στην απαγόρευση της γονυκλισίας τις Κυριακές. Ο Ειρηναίος Λυώνος και ο Τερτυλλιανός θεωρούν την πράξη αυτή, αλλά και τη νηστεία, ως ασυμβίβαστες με τις αναστάσιμες περιόδους (Κυριακή και Περίοδος Πεντηκοσταρίου), ενώ ο τελευταίος θεωρεί την γονυκλισία κατά την Τετάρτη και την Παρασκευή ως θεμιτή. 
Ο Επιφάνιος Κωνσταντίας εξαιρεί από τις ημέρες απαγόρευσης την Κυριακή της Πεντηκοστής. 
Ο Αυγουστίνος Ιππώνος αμφισβητεί την καθολική αναγνώριση της σχετικής απαγόρευσης για γονυκλισία, θέση που επιβεβαιώνει την ανάγκη επιβολής ομοιομορφίας σε όλες τις χριστιανικές κοινότητες από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο. Η επιθυμία γονυκλισίας κατά τις αναστάσιμες ημέρες ίσως επηρεάσθηκε από την γονυκλινή προσευχή του αποστόλου Παύλου στα Ιεροσόλυμα την ημέρα εορτασμού της Πεντηκοστής (Πραξ. κ’, 36 και κα’, 5).

 Η Κυριακή της Πεντηκοστής, μόνη από όλες τις Κυριακές του εκκλησιαστικού έτους εντάσσει στο τυπικό της λατρείας τη γονυκλισία. Ο εσπερινός της ημέρας αυτής εμπεριέχει τις ευχές της γονυκλισίας σε τρεις στάσεις, οπότε όλοι οι πιστοί γονατίζουν με διακονική προτροπή μετά την είσοδο, ενόσω ο λειτουργός τις αναγιγνώσκει. Η πρακτική αυτή έχει αποδώσει στην ακολουθία τον τίτλο «εσπερινός της γονυκλισίας» ή λαϊκότερα «εσπερινός της γονατιστής». Η εν λόγω ονοματοδοσία δηλώνει τον έκτακτο χαρακτήρα της γονυκλισίας κατά την Κυριακή. Η κλίση των γονάτων, άλλωστε, δεν αντιβαίνει στους ιερούς κανόνες, αφού λαμβάνει χώρα μετά την είσοδο του εσπερινού της Κυριακής, ανεξάρτητα από την μετάθεση της ακολουθίας το πρωί, αμέσως μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, ώστε να διευκολυνθούν χρονικά οι πιστοί.

 Πολλοί πιστοί συνηθίζουν να γονατίζουν σε διάφορα σημεία της λατρείας, ιδίως της Θείας Λειτουργίας, με συχνότερο τη στιγμή του καθαγιασμού του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού, δηλαδή από την εκφώνηση «Τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν σοὶ προσφέροντες», έως και το τέλος της αγίας Αναφοράς με το «Ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας, ἀχράντου». Η κίνηση αυτή είναι ευλαβής, αλλά όχι και ορθή, αφού η παλαιά και μέχρι πρόσφατα ισχύουσα τάξη ορίζει την όρθια στάση των μελών της σύναξης στις ιερότερες στιγμές της λατρείας. Η αρμοδιότερη στάση, σύμφωνα με την παράδοση και την πατερική, λειτουργική διδασκαλία είναι η βαθεία υπόκλιση, ιδίως για τον κλήρο, ο οποίος επεύχεται κατά τον καθαγιασμό «βαθύτατα κλινόμενος» και όχι γονατιστός.

 Η απαγόρευση της γονυκλισίας κατά τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων θεμελιώνεται στα ακόλουθα σημεία:
 α) Τα κελεύσματα του διακόνου στη Θεία Λειτουργία προτρέπουν την όρθια στάση των πιστών («Ορθοι», «Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου») και ποτέ την κλίση των γονάτων, με εξαίρεση στον λειτουργικό τύπο των Αποστολικών Διαταγών. 
β) Ο αναστάσιμος χαρακτήρας της Θείας Ευχαριστίας δεν συμβαδίζει με τη συντριβή, το πένθος και τη μετάνοια που δηλώνει η γονυκλισία. 
γ) Η στιγμή του καθαγιασμού είναι από τις πλέον ιερές. Η κοινωνία των Τιμίων Δώρων, όμως, είναι ακόμα ιερότερη για τον πιστό που μεταλαμβάνει. Η μετάληψη των Τιμίων Δώρων γίνεται πάντοτε σε όρθια στάση. Εάν ο καθαγιασμός ήταν συνυφασμένος με την ευλαβική γονυκλισία, τότε η Θεία Κοινωνία πως θα αντιμετωπιζόταν από τον πιστό;

 Η μοναδική αναφορά που αποδέχεται τη γονυκλισία στον καθαγιασμό υπάρχει σε αμφίβολης γνησιότητας κανόνα του Νικηφόρου του Ομολογητού. Η γονυκλισία στην προκειμένη περίπτωση, σύμφωνα με ερμηνεία του Νικοδήμου του Αγιορείτου, δεν γίνεται από συντριβή και πένθος, αλλά «χάριν ασπασμού», όπως οι μετάνοιες που υποβάλλει κάποιος από χαρά σε σημαντικό πρόσωπο, αγία εικόνα κ.λπ.

Η εισαγωγή στην ελλαδική Εκκλησία της ευλαβικής συνήθειας της γονυκλισίας κατά τον καθαγιασμό επηρεάστηκε από το ρωσικό τυπικό της λατρείας, με το παράδειγμα της ρωσικής καταγωγής βασίλισσας Όλγας, στις αρχές του Κ’ αι. Η καθιέρωση της γονυκλισίας στο ρωσικό τυπικό έγινε από το Μεγάλο Πέτρο, ο οποίος εισήγαγε στη λατρεία διάφορα περιφερειακά στοιχεία της λατρείας των Ρωμαιοκαθολικών. Η γονυκλισία καθιερώθηκε στη Δυτική Εκκλησία ως λαϊκός τρόπος έξαρσης της σημασίας του καθαγιασμού, σταδιακά από τον Ι’ αι., αλλά, κυρίως, με την αποφασιστική συνδρομή των παπών Ρώμης Ονωρίου Γ’ (1216-1227) και Γρηγορίου Ι’ (1271-1276). Η έλευση της συνήθειας αυτής στον ελλαδικό χώρο καλλιεργήθηκε από την ανανεωτική τάση της λατρείας, την οποία προώθησαν οι διάφορες εκκλησιαστικές οργανώσεις, ώστε να καταδείξουν την ιερότητα της Θείας Λειτουργίας και του νευραλγικού σημείου του καθαγιασμού.

Η γονυκλισία, το κοινά λεγόμενο γονάτισμα, είναι συνήθεια ευλαβής, αποδεκτή ολόθυμα από την Εκκλησία και η αρμοδιότερη στάση προσευχής. Η διάκριση της κατ’ ιδίαν προσευχής από την κοινή προσευχή στην επίσημη λατρεία είναι ιδιαίτερα σημαντική, όσο και η υπακοή του πιστού στην κανονική παράδοση και τη ρύθμιση της λειτουργικής ζωής της Εκκλησίας. 
Η προσωπική προσευχή είναι ιδιαίτερα ελαστική και προσαρμόζεται απόλυτα στις ανάγκες του πιστού, αλλά η κοινή λατρεία είναι συντεταγμένη και ακολουθεί ορισμένους κανόνες. Καλό θα ήταν κάθε κίνηση κλήρου και λαού στη λατρεία να είναι προσεγμένη και να εντάσσεται ομαλά στο σύνολο και το έθος της ευχαριστιακής σύναξης, ώστε να μην διαταράσσεται η ευταξία και να αποδίδεται αρμόδια το νόημα κάθε ημέρας και στιγμής.