Βίντεο συλλαλητηρίου Ἀθηνῶν γιά τήν Μακεδονία ἀπό τά 22 Ὀρθόδοξα Χριστιανικά Σωματεῖα τῆς Θεσσαλονίκης

Τά 22 Ὀρθόδοξα Χριστιανικά Σωματεῖα τῆς Θεσσαλονίκης συμμετέχουν στό συλλαλητήριο τῶν Ἀθηνῶν γιά τήν Μακεδονία.

* Κανεὶς δὲν δικαιοῦται νὰ διαστρεβλώνει οὔτε σημεῖο τῆς ἔνδοξης ἱστορίας μας.

* Τὸ ὄνομά μας εἶναι ἡ ψυχή μας!

* Δὲν τὸ διαπραγματευόμαστε!

* Δὲν τὸ ἐκχωροῦμε σὲ κανέναν!

* Δὲν τὸ προδίδουμε!

* Δὲν δεχόμαστε καμία ὀνομασία ποὺ νὰ περιέχει τὸν ὄρο Μακεδονία!

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ

ΟΛΟΙ στὸ συλλαλητήριο!

Νὰ μὴ λείψει ΚΑΝΕΙΣ!

ΤΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

 

Μήνυμα του Μητρ. Πειραιώς Σεραφείμ για το συλλαλητήριο της Μακεδονίας

Ἀγαπητοί Ἀδελφοί,
Ὅπως ὀρθά παρατήρησε ὁ κ. Μελέτης Μελετόπουλος Δρ. τοῦ Παν/μίου τῆς Γενεύης, στήν εἰκοσιπενταετία πού πέρασε ἀπό τήν ὁμόθυμη ἄρνηση τοῦ τότε πολιτικοῦ συστήματος νά ἀναγνωρίσει τή FYROM ὡς Μακεδονία, τό κρατίδιο τῶν Σκοπίων ἀποδυναμώθηκε δραματικά.

Παρέμεινε ἐκτός Ε.Ε. καί ΝΑΤΟ, αἰωρούμενο σέ διπλωματικό κενό μεταξύ τῶν διασταυρούμενων ἐπιρροῶν τῶν ἰσχυρῶν τῆς περιοχῆς καί ἐγκλωβισμένο στήν ὑπανάπτυξη. Τό καθεστώς Γκρουέφσκι ἐπέβαλε μία γελοία αἰσθητική μέ ὑποτίθεται ἀρχαιοελληνικά πρότυπα, γιά νά τεκμηριώσει τήν «καταγωγή» τῶν σύγχρονων κατοίκων τοῦ κρατιδίου ἀπό τούς ἀρχαίους Ἕλληνες τῆς Μακεδονίας, ταυτόχρονα ὅμως διολίσθησε σέ αὐταρχικές καί μονοκομματικές λογικές. Ἡ δέ ἀλβανική κοινότητα τοῦ Τετόβου διεκδίκησε τήν  πολιτιστική, γλωσσική καί αὐτοδιοικητική της αὐτονομία, σέ βαθμό πού σήμερα τό δυτικό τμῆμα τῆς FYROM είναι de facto ἀνεξάρτητο άπό τόν κρατικό μηχανισμό πού ἐλέγχουν οἱ Σλάβοι. Οἱ ὁποῖοι στρέφονται πρός τήν ὁμόγλωση Βουλγαρία, προκειμένου νά ἔχουν σανίδα σωτηρίας σέ περίπτωση διαμελισμοῦ τοῦ κρατιδίου.
Τό γεγονός ὅτι πολλά κράτη ἀναγνώρισαν τό κρατίδιο τῆς FYROM μέ τή συνταγματική του ὀνομασία δέν σημαίνει ἀπολύτως τίποτα γιά τή βιωσιμότητα καί τήν οἰκονομική του ἀνάπτυξη. Ἡ ἰσχύς ἑνός κράτους δέν προκύπτει ἀπό τήν ἀποδεκτή ἤ μή ὀνομασία του ἀλλά ἀπό τήν οἰκονομική καί ἀμυντική του εὐρωστία, τήν κοινωνική συνοχή του, τίς  συμμαχίες του καί τή συμμετοχή του σέ διεθνεῖς ὀργανισμούς. Αὐτά ὅλα εἶναι ἀνύπαρκτα στήν περίπτωση τῶν Σκοπίων. Δέν ἀντιλαμβάνεται κανείς γιατί πρέπει ἡ ἑλληνική πλευρά νά σπεύσει νά τοῦ τά προσφέρει. Πολύ περισσότερο πού τό κρατίδιο τρέφει ἐπισήμως ἀλυτρωτικές βλέψεις ἔναντι τῆς Βόρειας Ἑλλάδας, πού ἀσφαλῶς δέν πρόκειται νά ἐξαερωθοῦν, ἐπειδή θά ἀλλάξουν ὄνομα τό ἀεροδρόμιο ἤ κάποιοι δρόμοι τῆς Χώρας. Ὁ ἀλυτρωτισμός εἶναι κεντρικό στοιχεῖο τῆς ἐθνικῆς ἰδεολογίας καί τῆς διάχυτης κουλτούρας τῶν Σλάβων κατοίκων τοῦ Κρατιδίου, οἱ ὁποῖοι κοινωνικοποιήθηκαν μέ ἄξονα ἀκριβῶς αὐτό τό «παμμακεδονικό» ψευδοαλυτρωτικό ἰδεολόγημα, πού θά παραμείνει ζωντανό ἀκόμα, ἄν δέν ὑποχρεωθοῦν νά τό ἀποκηρύξουν ἐπίσημα καί μέ διεθνή δέσμευση.
Πέραν αὐτοῦ ἡ ἀποδοχή ὀνόματος ὅπως «Νέα Μακεδονία» ἤ «Ἄνω Μακεδονία» κ.τ.λ. θά ὁδηγήσει σέ νέο κύκλο διεκδικήσεων ἀπό τά Σκόπια.
Γιά τούς λόγους αὐτούς καλούμεθα ὅλοι νά  συμμετάσχουμε στό ἀκηδεμόνευτο καί ἀκομμάτιστο συλλαλητήριο πού διοργανώνουν οἱ Παμμακεδονικές Ἐνώσεις τήν Κυριακή 4 Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. καί περί ὥρα 2.00 μεσημβρινή στήν Πλατεῖα Συντάγματος, ἐκφράζοντας τήν ἐθνική μας συνείδηση, γιατί λαός χωρίς ἐθνική συνείδηση καί φιλοπατρία δέν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπό  μιά πεινασμένη περιφερόμενη μᾶζα πού ἄνετα μπορεῖ νά διαμελησθεῖ, νά μοιρασθεῖ καί νά μετακινηθεῖ κατά τό δοκοῦν.
 Μετά πατρικῶν εὐχῶν!
Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ
 

~ Βροντερό παρών στο συλλαλητήριο της Αθήνας για την Μακεδονία από τον Μητροπολίτη Μεσογαίας Νικόλαο!!!

Αποτέλεσμα εικόνας για Μητροπολίτη Μεσογαίας Νικόλαο
 Μήνυμα του μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, Νικόλαου:
«Αγαπητοί μου αδελφοί,

Πολλοί ρωτούν για το αν υπάρχει πρόβλημα με τη συμμετοχή τους στο συλλαλητήριο της Κυριακής 4 Φεβρουαρίου για τη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Επειδή διάφορες δηλώσεις και τοποθετήσεις και από εκκλησιαστικής πλευράς έχουν προκαλέσει σχετική σύγχυση, θα ήθελα να πω στην αγάπη σας δυό λόγια.

Ένα αγνό πατριωτικό συλλαλητήριο, που μάλιστα στηρίζει τα όσα έχει πει η Ιερά Σύνοδος στη σχετική Ανακοίνωσή της, αποτελεί, όπως και οι εκλογές ή ένα δημοψήφισμα, έκφραση της λαϊκής βούλησης, αρκεί να μην το κακοποιήσουν ακρότητες και κρυφές ποταπές σκοπιμότητες. Το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, άσχετα με τους λόγους που ακούσθηκαν, ήταν μία συγκλονιστική λαϊκή κραυγή, μια φωνή αναστεναγμού πανεθνικού διαμετρήματος, ό,τι καλύτερο είδε η πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια. Ο τρόπος της αντίδρασης και της πολεμικής αυτών που το απορρίπτουν, από μόνος του φανερώνει τη σημασία και την αξία του.

Ευκαιρία να μαζευτούμε όλοι μαζί και στην Αθήνα και να διατρανώσουμε την αγάπη μας στην πατρίδα και την ανάγκη μας για εθνική αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια. Αρκετά έχουμε πληρώσει τα λάθη μας. Καιρός να ορθώσουμε ως λαός όλοι μαζί το ανάστημά μας και να αναστήσουμε την αξιοπρέπειά μας.

Ρωτούν μερικοί για τον Αρχιεπίσκοπο και τις δηλώσεις του. Ο Αρχιεπίσκοπός μας απλά είπε ότι προτιμάει αυτός τα δύσκολα και όχι τα εύκολα. Δεν είπε να μην κάνουμε εμείς τα εύκολα. Εμείς λοιπόν θα κάνουμε ως λαός το ευλογημένο και τόσο ωραίο εύκολο, το να βρεθούμε όλοι μαζί και να συμβάλουμε στη δυνατή φωνή του λαού. Αυτό είναι πράγματι εύκολο, αλλά πολύ ουσιαστικό. Όσοι λοιπόν μπορείτε και το θέλετε, μη διστάσετε να το κάνετε. Η ευλογία του Θεού θα είναι μαζί σας. Μην αμφιβάλλετε καθόλου.

Εννοείται ότι κι εγώ, πρώτα ο Θεός, θα είμαι παρών στο Σύνταγμα την ερχόμενη Κυριακή 4 Φεβρουαρίου στις 2:00μ.μ. μαζί σας».

(Από τις Φ. και Αγγ.)
 

Δέκα ψέματα και μια Αλήθεια για τα Σκόπια!

Αποτέλεσμα εικόνας για ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΣΚΟΠΙΑ

Του Θανάση Κ. (fb)

Ακούτε τελευταία ένα όργιο προπαγάνδας για το Σκοπιανό.
Σήμερα θα παρουσιάσω μερικά τέτοια προπαγανδιστικά ψέματα, για να τα απαντάτε εύκολα και γρήγορα όπου τα ακούτε:

Πρώτο ψέμα:

Τη Μακεδονία την έχουμε χάσει γιατί 130 κράτη έχουν ήδη αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Μακεδονία»!
–Ψέμα!
–Η αλήθεια: Το σημαντικότερο είναι, πως 60 κράτη (δηλαδή το ένα τρίτο του συνόλου) ΔΕΝ την έχουν αναγνωρίσει ως «Μακεδονία» – και ανάμεσά τους και όλα αυτά που πρωτίστως ενδιαφέρουν τα Σκόπια, κυρίως της Ευρώπης και μαζί η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση! Συνέχεια ανάγνωσης

 

Σκοπιανό: οι ΗΠΑ απειλούν με θερμό επεισόδιο ενώ η Ε.Ε. υπόσχεται κούρεμα…

alt

Ό,τι συμβαίνει στα θέματα της πατρίδας μας από τα εθνικά εώς τα οικονομικά, όλα είναι αλληλένδετα μεταξύ τους.

Έτσι βλέπουμε την ώρα που πιεζόμαστε για το Σκοπιανό, ο αμερικανός πρέσβης και καλά, «ανησυχεί» δηλ. απειλεί με θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο (δείτε ΕΔΩ) και την ίδα στιγμή η Ε.Ε. υπόσχεται κούρεμα στον Τσίπρα… (δείτε ΕΔΩ)

Μαστίγιο και καρότο δηλαδή, ανάμεσα σε συμπλυγάδες…

Γι’ αυτό μας έχουν δεμένους στις μνημονιακές αλυσίδες εδώ και 8 χρόνια, για να κουραστούμε, να παραδοθούμε και να παραδώσουμε την πατρίδα μας, τις ζωές μας και τις ζωές των παιδιών μας, στο πιάτο τους, αμαχητί!

ΓΕΛΑΣΤΗΚΑΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΥΒΟΝ!

Όσο πολεμούσαμε σκιές και ο εχθρός κρυβόταν, ήταν δύσκολα. Τώρα που ξεπρόβαλλε το πρόσωπό του ΑΛΙΜΟΝΟ ΤΟΥ!

Με δυσκολία θα έλθει η λευτεριά…

Εάν όμως ο λαός μας είναι αποφασισμένος όπως έδειξε στο Συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης μπορεί να υποφέρει προσωρινά αλλά στο τέλος θα τα καταφέρει!

 

http://hggiken.pblogs.gr/2018/01/skopiano-oi-hpa-apeiloyn-me-thermo-epeisodio-enw-h-e-e-yposhetai.html

 

«άγια» πατώματα…

Αποτέλεσμα εικόνας για ΜΕΤΑΝΟΙΕς ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ
Υπάρχουν κάποια πατώματα σπιτιών που είναι «αγία γη». Ποτισμένα με δάκρυα απελπισμένων, αγκαλιασμένα απο κορμιά απεγνωσμένων, σμιλεμένα με γροθιές και ουρλιαχτά ψυχών τυραννισμένων. Σε τέτοια σπίτια, αφανών «αγίων» της ζωής, θέλω να κάνω ένα ιερό προσκύνημα, γη να πάρω από την γη τους, να μπολιάσω την σκληρότητα του κόσμου..

 

http://plibyos.blogspot.gr/

 

Τελικά νίκησε η εικόνα της μάνας που προσευχόταν γονατιστή!

 

(απόσπασμα από καταπληκτική ομιλία του π.Αθανασίου μητρ. Λεμεσού- οι ομιλίες του είναι όλες πολύ διδακτικές και μπορείτε να τις βρείτε εύκολα στο διαδίκτυο)
%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%ac-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%b5%cf%85%cf%87%ce%ae
Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος
Ακόμα κάτι πολύ σημαντικό είναι το να αποκτήσουν τα παιδιά καλές εικόνες μέσα στη νεανική τους ψυχή. Κι εδώ ήθελα να επιμείνω λίγο περισσότερο γιατί φαντάζομαι πάρα πολλοί από εσάς έχετε δικές σας οικογένειες, κατ’ οίκον Eκκλησία, δικά σας παιδιά και σίγουρα αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό πράγμα. Αυτό που έλεγε και ο Όσιος Παΐσιος, να αποκτήσει ο άνθρωπος καλές και αγαθές έγνοιες, καλούς λογισμούς, καλές εικόνες. Να έχει μέσα στη διάνοιά του όχι τραυματικές εμπειρίες και δύσκολες περιστάσεις αλλά να έχει καλές και αγαθές εικόνες οι οποίες θα τον βοηθήσουν στην πορεία της ζωής του.
.
Θα σας πω ένα απλό παράδειγμα από την προσωπική μου εμπειρία για να δείτε τι σημαίνει μια καλή εικόνα.
Όταν ήμουν στο Άγιον Όρος στη Νέα Σκήτη ήταν περίπου τέτοιος μήνας, αρχάς Νοεμβρίου με το δικό μας ημερολόγιο εκεί, όπου ένα βράδυ, περασμένη λίγο η ώρα χτύπησε η πόρτα της καλύβας μας και ανοίξαμε να δούμε ποιος ήταν. Ήταν τρία παιδιά τα οποία χάθηκαν στο δρόμο και δεν μπορούσαν να φιλοξενηθούν βέβαια στο Μοναστήρι γιατί είχε κλείσει, ούτε πουθενά αλλού και έπρεπε να τα φιλοξενήσουμε εμείς στη δική μας καλύβη. Δεν υπήρχε πρόβλημα βέβαια. Προσπαθήσαμε να τους φιλοξενήσουμε, να τους ετοιμάσουμε κάτι να φάνε.
Ένας εξ’ αυτών όμως ήταν πολύ αρνητικός. Εγώ κάθισα λίγο μαζί τους να τους μιλήσω μέχρι να φάνε τα παιδιά, να μην τους αφήσουμε μόνους τους. Eίπαμε κάποια πράγματα. Το ένα το παιδί ήταν αρνητικός, ήταν δύσκολος. Χαμογελούσε ειρωνικά, με έβλεπε έτσι παράξενα. Καταλάβαινα ότι δεν του άρεσα τρόπον τινά, δεν ξέρω.
Αφού φάγανε το φαγητό τους, πήγα να τους δείξω -ήμουν υπεύθυνος αρχοντάρης- τα δωμάτια. Μου λέει ένας.
– Πάτερ, μπορώ να δώσω στο Θεό την τελευταία ευκαιρία να μου μιλήσει;
– Ωραία σκέψη. Και τι θα γίνει τώρα; Δηλαδή πως θα δώσεις του Θεού την τελευταία ευκαιρία να σου μιλήσει;
– Θέλω να μιλήσουμε.
.
Πήρα ευλογία από τον Γέροντα και πήγα κάθισα εκεί σε ένα παρεκκλήσι που είχαμε και μιλούσαμε από η ώρα οκτώ το βράδυ μέχρι ώρα τέσσερις το πρωί που χτύπησε το σήμαντρο για την ακολουθία. Μιλούσε βέβαια ο ίδιος, δεν άφησε το Θεό να του μιλήσει γιατί ήθελε ο ίδιος να πει όλα αυτά που είχε μέσα του. Πανέξυπνος άνθρωπος, πολύ διαβασμένος, πολύ μορφωμένος, ήταν στο πτυχίο της Νομικής τότε.
– Λοιπόν, μου λέει, κοίταξε πάτερ εγώ μεγάλωσα στα κατηχητικά, στις αδελφότητες, κοντά σε πολύ καλούς πνευματικούς. Ξέρω τα πάντα. Όταν σου λέω κάτι ξέρω εκ των προτέρων τι θα μου απαντήσεις.
Και πράγματι, ήξερε πάρα πολλά πράγματα. Δεν είχα κάτι να του απαντήσω διότι όντως τα ήξερα όλα. Κι έτσι όπως ήτανε έξυπνος και λαλίστατος και ευφυής και με επιχειρήματα -δικηγόρος βέβαια ήτανε ο άνθρωπος- εντάξει εγώ αισθανόμουνα στριμωγμένος σ’ εκείνη τη γωνιά του στασιδιού. Τον άκουγα απλώς κι έλεγα: ο Θεός να μας βοηθήσει να βγάλουμε άκρη εδώ απόψε. Τι θα γίνει; Που θα βγούμε με αυτόν τον άνθρωπο;
Τέλος πάντων, είπε, είπε, είπε κάμποσα .. Πήγαινα κι εγώ να πω καμμιά κουβέντα, δεν με άφηνε. Μου έλεγε,
– Ξέρω τι θα πεις, ξέρω.
Και πράγματι ήξερε δηλαδή, δεν έλεγε ψέματα. Όταν ήρθε η ώρα να τελειώσουμε μου λέει,
.
– Πάτερ μου ξέρεις όλα τα νίκησα μέσα μου. Όλα τα νίκησα. Όλα τα επιχειρήματα της Εκκλησίας, όλη τη διδασκαλία των κατηχητικών, των ομαδαρχών, των κατασκηνώσεων, των ομάδων, των πνευματικών, τα πάντα. Τα έχω διαλύσει, τα έχω νικήσει. Έχω απόψεις, έχω επιχειρήματα, έχω μέσα μου ισχυρά ερείσματα για να μην τα πιστεύω όλα αυτά τα πράγματα αλλά έχω κάτι που δεν μπορώ να το νικήσω. Δεν μπορώ να το νικήσω.
– Τι είναι αυτό που δεν μπορείς να το νικήσεις;
– Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ. Δεν μπορώ να νικήσω τη μάνα μου.
– Δηλαδή; Έχει γλώσσα; Μιλάει πολύ;
– Όχι, δεν μιλάει καθόλου η μάνα μου.
– Ε τότε, τι κάνει;
– Δεν μπορώ πάτερ. Όταν σηκώνομαι το βράδυ και τη βλέπω να είναι γονατιστή και να προσεύχεται, δεν μπορώ να βγάλω αυτήν την εικόνα από μέσα μου. Όλα τα άλλα τα διέλυσα. Και τους πνευματικούς και τις εκκλησίες και τις κατασκηνώσεις και τα πάντα αλλά αυτήν την εικόνα της μάνας μου δεν μπορώ να την νικήσω.
.
Για να μην σας τα πολυλογώ, τελικά τον νίκησε η εικόνα της μάνας του.Πράγματι αυτό το παιδί πάλεψε πολύ με τον εαυτό του στη συνέχεια. Πηγαινοερχόταν στο Άγιον Όρος. Δεν του λέγαμε τίποτα, απλώς ήταν πολύ παρατηρητικός. Έβλεπε, γυρνούσε, έβλεπε πράγματα τα οποία εμείς δεν βλέπαμε τόσα χρόνια. Ερμήνευε διάφορες καταστάσεις όμορφα, ωραία. Μέχρι που σιγά-σιγά πράγματι ενίκησε η εικόνα της μητέρας του, η οποία ήταν μία αγράμματη γυναίκα -σχεδόν αγράμματη δηλαδή με λίγες τάξεις του Δημοτικού- αλλά μια γυναίκα της Εκκλησίας η οποία προσευχόταν πάρα πολύ για το παιδί της.
Και σήμερα, Δόξα τω Θεώ, το παιδί αυτό διαπρέπει. Είναι στέλεχος, όπως κι εσείς, της τοπικής Εκκλησίας στην οποία ανήκει. Και διαπρέπει πραγματικά στην πνευματική ζωή και αυτός και η κατ’ οίκον Εκκλησία του, η οικογένειά του και όλοι όσοι είναι κοντά του. Γιατί από τότε, έγινε στέλεχος και διδάσκαλος της Εκκλησίαςκαι στηρίζει και αυτός με τη σειρά του πολλούς ανθρώπους.
.https://momyof6.wordpress.com/

Συνέχεια ανάγνωσης

 

«Σύναξη για την Ορθοδοξία» – Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΕΤΕΩΡΙΤΗΣ ΣΤΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Αποτέλεσμα εικόνας για Ρωμηοί Ορθόδοξοι Ελληνοκύπριοι ΑΚΤΙΝΕΣ

ΣΥΝΑΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑ

Πρός τό χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας μας

Ἡ σύγχρονη πραγματικότητα μᾶς φέρνει ἀντιμέτωπους μέ τήν καθολική ἀπαξίωση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί τῆς παραδόσεώς μας καί τῆς κατευθυνόμενης προσπάθειας μέ σκοπό τήν ἀποορθοδοξοποίηση καί τόν ἀφελληνισμό τοῦ λαοῦ μας.

Σέ κοινωνικό καί πολιτικό ἐπίπεδο, τό σύν­δρο­μο τοῦ δῆ­θεν ἐκ­συγ­χρο­νι­σμοῦ καί ἀθεϊστικοῦ προοδευτισμοῦ, δρᾶ πλέον σαρωτικά ἰσοπεδώνοντας κάθε ἔννοια ἠθικῆς, κάθε ἰδανικό καί ἀνθρώπινη ἀξία. Ἡ ἀνηθικότητα καί ἡ διαστροφή ἐπαινοῦνται καί τελικά θεσμοθετοῦνται. Ἡ ἱστορική μας μνήμη ἀπαξιώνεται, παραποιεῖται καί ἀλλοιώνεται. Ἡ ἐθνική καί θρησκευτική μας αὐτοσυνειδησία διαβάλλεται καί ἐνοχοποιεῖται.

Στόχος ἡ ὑ­πο­δού­λω­ση τοῦ λα­οῦ μας στήν κυριαρχία τῆς παγ­κο­σμι­ο­ποιήσεως, τῆς Πανθρησκείας, τῆς «Νέ­ας Τά­ξεως Πραγ­μά­των» καί τῆς «Νέ­ας Ἐπο­χῆς»· ἡ δέ­σμευ­σή μας στήν γι­γαν­τια­ία αὐ­τή πο­λι­τι­στι­κή, θρη­σκευ­τι­κή, ἐ­θνι­κή καί οἰκο­νο­μι­κή χο­ά­νη, πού ὁ­μο­γε­νο­ποι­εῖ καί ἀ­πο­συν­θέ­τει θε­σμούς, πι­στεύ­μα­τα, παραδό­σεις, πο­λι­τι­σμούς, ἤ­θη, ἀρ­χές, ἀ­ξί­ες, ἐ­θνό­τη­τες, λα­ούς καί πα­τρί­δες.

Σέ ἐκκλησιαστικό ἐπίπεδο ἡ μάστιγα τοῦ οἰκουμενισμοῦ καί τοῦ διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ συνεχίζει νά καταρρακώνει τήν ἀλήθεια τῆς ὀρθοδόξου πίστεώς μας. Τά σύγχρονα οἰκουμενιστικά ἀνοίγματα ἔχουν πλέον ξεπεράσει καί καταπατήσει τίς «κόκκινες γραμμές» τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας καί παραβιάζουν κατάφωρα τήν ὀρθόδοξη δογματική συνείδηση τῶν πιστῶν.

Ἡ οἰκουμενική Κίνηση, ἄλλωστε, ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰώνα με τίς γνωστές Πατριαρχικές Ἐγκυκλίους του 1902, 1904 καί 1920, ἔχει ἀνοίξει δι­ά­πλα­τα τόν δρό­μο πρός τόν οἰ­κου­με­νι­στι­κό συγ­κρη­τι­σμό καί τήν σχε­τι­κο­ποί­ση τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Πί­στε­ως, ἐγκλωβίζοντας τήν Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α στήν οἰκουμε­νι­στι­κή πα­γί­δα.

Τό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ), ἡ πανσπερμία αὐτή τῶν αἱρέσεων, ἡ κοιτίδα ὅλων τῶν καινοφανῶν θεολογικῶν ἀπόψεων, εἶναι τό φυτώριο τῶν συγχρόνων θεολογικῶν παρεκτροπῶν, ἡ πηγή τῆς ἀξιακῆς παρακμῆς, τῆς ἠθικῆς παρεκτροπῆς καί τῶν ποικίλων ὀλισθημάτων, πού ἔχουν ἀπαξιώσει κυριολεκτικά τόν προτεσταντικό χριστιανισμό. Ἀναφέρουμε ἐνδεικτικά τήν χειροτονία γυναικῶν, τήν ἱερολογία γάμων των ομοφυλοφίλων  κ.λπ. Οἱ τελευταῖες, ἄλλωστε, ἀποφάσεις τῶν Γενικῶν Συνελεύσεων τοῦ ΠΣΕ, ὅπως αὐτή τοῦ Porto Alegre καί του Μπουσάν, ἔχουν καταλύσει κάθε ἔννοια ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας.

Ἡ συμμετοχή τῶν ὀρθοδόξων, ἐπί μισό καί πλέον αἰώνα στό Π.Σ.Ε., ὄχι μόνο δέν κατάφερε νά ἐπαναφέρει ἀπό τήν πλάνη τούς ὑπολοίπους συμμετέχοντες, ἀλλά ἐπεσώρευσε καί στόν χῶρο τῆς ὀρθοδοξίας μία σειρά κακοδοξιῶν καί πλανεμένων θεωριῶν, ὅπως τήν θεωρία τῶν κλάδων, τήν θεωρία τῆς διηρημένης ἐκκλησίας, τήν μεταπατερική θεολογία, τήν συναφειακή θεολογία κ.α.

Ὁ διάλογος τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τούς αἱρετικούς θά ἔπρεπε νά ἔχει σάν στόχο τήν ἐπάνοδο τῶν αἱρετικῶν στήν κοινωνία τῆς Ἐκκλησίας, ὑπό τήν προϋπόθεση τῆς εἰλικρινοῦς διαθέσεως ἐπιστροφῆς τοῦ αἱρετικοῦ «χριστιανικοῦ» κόσμου στήν κοινή παράδοση τῆς προσχισματικῆς περιόδου. Ὅμως στό ἐπίπεδο τῶν διμερῶν θεολογικῶν διαλόγων μέ τούς ἑτεροδόξους συναντᾶ κανείς ἀνάλογες συμπεριφορές καί θεολογικές παραμορφώσεις μέ αὐτές τοῦ Π.Σ.Ε.

Πιό συγκεκριμένα, ὁ ἐπίσημος θεολογικός διάλογος ὀρθοδόξων-ρωμαιοκαθολικῶν, πού διεξάγεται τά τελευταῖα τριανταοκτώ χρόνια, δέν παύει νά ἐπαναλαμβάνει καί νά ἀνακυκλώνει ἀπόψεις καί πορίσματα πού δέν ὁδήγησαν σέ καμμία οὐσιαστική πρόοδο, ἀφοῦ δέν συνέβαλαν στήν ἀποβολή καμμίας  ἀπό τίς πλάνες ἐκ μέρους τῶν παπικῶν.

Παρά τήν ἀποτυχία τοῦ ἐπίσημου θεολογικοῦ διαλόγου ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας καθιέρωσε τόν λεγόμενο διάλογο τῆς ἀγάπης, ὁ ὁποῖος στηρίζεται σέ καθαρά νεοεποχήτικες μεθόδους καί πρακτικές. Χρησιμοποιεῖ γεγονότα καί καταστάσεις πού τά παρουσιάζει μέ ἰδιαίτερο τρόπο, ὥστε νά προβάλλεται πρός τά ἔξω ἡ πλαστή εἰκόνα μίας τεχνητῆς συμφωνίας καί μίας ψευδοενότητας μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν. Ἔχουμε, ἔτσι, τις ἀνταλλαγές ἀντιπροσώπων στίς θρονικές ἑορτές (Φανάρι-Βατικανό), συμμετοχή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη στίς «λειτουργίες» τῶν παπικῶν καί τοῦ Πάπα σέ ὀρθόδοξες λειτουργίες στό Φανάρι, κοινές λατρευτικές ἐκδηλώσεις, συμπροσευχές, διαθρησκειακές συναντήσεις κ.ἄ.

Ὅλα αὐτά λειτουργοῦν καί ἐπιβάλλονται ὡς τετελεσμένα, καθιερώνοντας μία οὐνιτίζουσα μορφή τοῦ σύγχρονου οἰκουμενισμοῦ, πού στηρίζεται στήν κυρίαρχη ἰδεολογία τῆς Νέας Ἐποχῆς ὅτι μποροῦμε νά «εἴμαστε ὅλοι τό ἴδιο» καί ὅτι «μποροῦμε νά εἴμαστε ἑνωμένοι διατηρώντας ὁ καθένας τίς ἰδιαιτερότητές μας». Ἔχουμε μέ τόν τρόπο αὐτό τήν ἐπιβολή τῆς οὐνίας εἰς βάρος τῶν ὀρθοδόξων, ὡς «πρότυπο ἑνώσεως», ἔτσι ὅπως πάγια προβάλλεται ἀπό τούς παπικούς καί πού ἔγινε ἀποδεκτή ἀπό τούς Ὀρθοδόξους οἰκουμενιστές στό Ballamand.

Πρόκειται οὐσιαστικά γιά τήν ἐφαρμογή τῶν ἀποφάσεων τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου καί τοῦ «Διατάγματος περί Οἰκουμενισμοῦ» πού ἐξέδωσε (1965). Στά πρότυπα, ἄλλωστε, τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου πραγματοποιήθηκε καί ἡ πρόσφατη (Ἰ­ού­νιος 2016) «Σύνοδος» τῆς Κρήτης, ἡ ὁ­ποί­α, ὅ­πως ἀ­πε­δεί­χθη, οὔ­τε Με­γά­λη, οὔ­τε Πα­νορ­θό­δο­ξος εἶ­ναι, ἀλλά «Σύνοδος τῶν Προκαθημένων καί ὄχι Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν»[1].

Ἡ «Σύ­νο­δος» τῆς Κρή­της θεσμοθέτησε οὐσιαστικά τόν οἰκουμενισμό καί κατέληξε σέ ἀντορθόδοξες ἀποφάσεις, προσδίδοντας ἐκκλησιαστικότητα στίς αἱρέσεις καί κλονίζοντας τήν πίστη στήν Μία, Ἁγία Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ὡς τήν μόνη ἀληθινή καί σώζουσα. Οἱ ἀποφάσεις αὐτές βρῆκαν ἰσχυρότατες ἀντιδράσεις καί δέχτηκαν ὀξύτατη κριτική ἀπό Ἐπισκόπους, κληρικούς, μοναχούς καί θεολόγους ἀπό ὅλες τίς Τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καί δέν ἔχουν γίνει ἀποδεκτές ἀπό τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, τό ὁποῖο «ἔ­χει τὸ δι­καί­ω­μα (…) καὶ ὄ­χι μό­νο τό δι­καί­ω­μα, ἀλ­λὰ και τὸ κα­θῆ­κον τῆς “ἐ­πι­βε­βαι­ώ­σε­ως”»[2]­ τῶν ἀποφάσεων τῶν Συνόδων, κατά τήν μνημειώδη ἀπόφαση τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τό 1848.

Ἐνώπιον ὅλων αὐτῶν τῶν τραγικῶν καταστάσεων, τῶν ἀπειλῶν καί τῶν κινδύνων, ἡ ἀδιαφορία και ὁ ἐφησυχασμός δέν ἔχουν θέση. Γιά τόν λόγο αὐτόν, μέ τή χάρη τοῦ Παναγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ μας και ἔχοντας ὑπόψη τόν λόγο τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, «οὗ γάρ εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τόἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμί ἐν μέσω αὐτῶν» (Ματθ.18,20), συγκροτήσαμε τήν «ΣΥΝΑΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ», ὡς ἄτυπο σῶμα, γιά τήν ὁμολογία και ὑπεράσπιση τῆς ὀρθοδόξου Πίστεώς μας.

Δέν ἐμφανιζόμαστε ὅμως γιά πρώτη φορά. Ὅλοι ἔχουμε ἀποδεχθεῖ καί συνυπογράψει τήν «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ» τό 2009, στήν ὁποία μένουμε καί σήμερα πιστοί καί ἀμετακίνητοι. Γιά τήν ἑνότητα, ὅπως καί τόν συντονισμό τῶν περαιτέρω ἐνεργειῶν μας καί ὡς συνέχεια τῆς Ὁμολογίας μας ἐκείνης, «ἐν ἐνί στόματι καί μία καρδία», ὁμολογοῦμε καί διακηρύσσουμε:

α) Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία εἶναι μόνον ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία, ὅπως ἱδρύθηκε ἀπό τόν Κύριο Ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό καί συνεχίζεται στήν ἱστορία ἀπό τούς Ἁγίους Ἀποστόλους καί ὅλους τούς Ἁγίους. Ἡ σωτηρία ὡς θέωση, ἐνεργεῖται  ἀποκλειστικά μέσα σ’ Αὐτήν  μέ τήν «ὁλοτελῆ» (Α΄Θεσ.5,23) «παράθεση» ὅλης τῆς ζωῆς μας στόν Χριστό κατά τό λειτουργικό: «Ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα». Οἱ ἐκτός αὐτῆς διάφορες θρησκευτικές ὁμάδες, πού αὐτοπροσδιορίζονται ὡς «ἐκκλησίες», εἶναι σχίσματα καί αἱρέσεις.

β) Αὐθεντικοί φορεῖς καί ἐκφραστές τῆς ΜΙΑΣ σώζουσας Ἀλήθειας εἶναι οἱ ἅγιοι καί θεοφόροι Πατέρες, οἱ ὁποῖοι θεολογοῦν σέ κάθε ἐποχή ἀπλανῶς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, μέσω τοῦ φωτισμοῦ καί τῆς θεώσεώς τους καί ἡ θεολογία τους γίνεται ὁμολογία ὄλου τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ Πληρώματος. Γι’ αὐτό, μαζί μέ τόν θειότατο Πατέρα μας Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, πιστεύουμε καί διακηρύσσουμε, ὅτι Ὀρθοδοξία εἶναι «τό μή πρός τούς Πατέρας ἀμφισβητεῖν».

Θεωροῦμε ὅτι :

α) Ὁ Παπισμός εἶναι ἡ μήτρα ὅλων τῶν νεωτέρων αἱρέσεων καί πλανῶν, τήν ὁποία, μέσα σέ μία μακρά διαλεκτική διαδικασία, ἐγέννησε ἡ ἀλλοτριωμένη δυτική Χριστιανοσύνη, ἡ δέ συνέχειά του, ὁ πολυώνυμος Προτεσταντισμός, προσέθεσε τίς δικές του πλάνες καί αἱρέσεις.

β) Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος γιά τήν Ἐκκλησία, διότι ἀλλοτριώνει σταδιακά καί ἀθόρυβα τό ὀρθόδοξο φρόνημα τῶν πιστῶν καί σχετικοποιεῖ τήν ὀρθόδοξη πίστη. Γιά τόν λόγο αὐτόν εἴμαστε σαφῶς ἀντίθετοι πρός ὅλα τά ἀνοίγματα πρός τόν Οἰκουμενισμό καί τή συμμετοχή τῶν ὀρθοδόξων στό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ). Παράλληλα καταδικάζουμε καί τόν διαθρησκειακό οἰκουμενισμό, ὁ ὁποῖος ἀρνεῖται τήν μοναδικότητα καί ἀποκλειστικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας τῶν Ἁγίων μας στήν ἱστορία. Ὡς ἐκ τούτου, διακηρύσσουμε καί πάλι, ὅτι ὅσοι διδάσκουν καί στηρίζουν τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, στήν πράξη, «θέτουν οὐσιαστικῶς ἑαυτούς ἐκτός Ἐκκλησίας». Δέν τούς «ἐξωεκκλησιάζουμε» ἐμεῖς, ἀλλ’ οἱ πράξεις καί οἱ ἐνέργειές τους, ὡς καί οἱ διακηρύξεις τους, περί «ἀδελφῶν ἐκκλησιῶν», «διευρυμένης ἐκκλησίας», «διηρημένης ἐκκλησίας», «βαπτισματικῆς θεολογίας», κλπ.

Ὅσον ἀφορᾶ στή «Σύνοδο» τῆς Κρήτης φρονοῦμε ὅτι εἶναι ἀπαραίτητη ἡ σύγκληση μίας νέας Συνόδου, μέ ὀρθόδοξα κριτήρια, πού θά ἀνασκευάσει τίς ἀντορθόδοξες ἀποφάσεις της καί θά καταδικάσει τόν οἰκουμενισμό.

Τέλος ὁ 15ος Κανόνας τῆς Α/Β Συνόδου (863) δέν ἔχει ὑποχρεωτικό χαρακτήρα καί ὡς ἐκ τούτου δέν «ἀποτειχιζόμεθα» ἄχρι καιροῦ, ἀλλά συνεχίζουμε τήν διαμαρτυρία μας, κατά τήν σεβαστή παρότρυνση ἁγιασμένων Γερόντων, οἱ ὁποῖοι μᾶς ὁδηγοῦν μέ τό λόγο τους καί μᾶς ἐνισχύουν μέ τήν προσευχή τους. Ἐξ ἄλλου, σύμφωνα μέ δηλώσεις τῶν οἰκουμενιστῶν, ἡ ἀποτείχισή μας αὐτή τή στιγμή, τούς χαροποιεῖ, διότι διευκολύνει τό ἔργο τους.

Μέ βάση αὐτές τίς ἀρχές ἐπιθυμοῦμε νά δραστηριοποιηθοῦμε στόν τομέα τῆς ἐνημέρωσης καί ἐνεργοποίησης τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος, στήν διατήρηση καί ἀνάδειξη θυλάκων πού θά ἀντισταθοῦν στήν παραχάραξη τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί παραδόσεώς μας καθώς καί στήν πραγμάτευση τρόπων ὑγιοῦς ἀντίστασης στίς μεθοδεύσεις καί τίς ἐπιβουλές τῆς Νέας Ἐποχῆς καί τῶν ἐκφραστῶν της.

Ἡ Οἰ­κου­με­νι­κή Ὀρ­θό­δο­ξη πί­στη μας καί μέ­σῳ αὐ­τῆς ὁ οἰ­κου­με­νι­κός Ἑλληνικός πο­λι­τι­σμός μας, ἡ πνευ­μα­τι­κή καί ἐ­θνι­κή ταυτότητά μας, ξε­περ­νοῦν κά­θε παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­ση καί νέα Ἐποχή. Ἀ­πο­τε­λοῦν τή Μο­να­δι­κή Ἐ­πο­χή στήν ἱστο­ρί­α τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τας, πού εἶ­ναι καί Πα­λαι­ά καί Νέ­α καί Μέλ­λου­σα καί Παν­το­τι­νή, για­τί εἶ­ναι ἡ Ἐ­πο­χή τῆς Ἀ­λή­θειας τοῦ Τρι­α­δι­κοῦ Θε­οῦ μας.

Ἐπιδίωξή μας εἶναι, μέ τήν χά­ρη τοῦ Πα­να­γί­ου Τρι­α­δι­κοῦ Θε­οῦ μας, ἡ συνάντηση καί ἡ συνοδοιπορία καί μέ ἄλλους πατέρες καί ἀδελφούς, πού ἔχουν ἀνάλογες ἀναζητήσεις καί ἀνησυχίες.

Συνεχίζουμε τόν κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀγώνα, ὡς ἰσχυρή διαμαρτυρία και ὁμολογία τῆς ἀποστολικοπατερικῆς παραδόσεως, ἐνώπιον «βασιλέων καί ἀρχόντων» καί «ὀρθοδόξων» Ἡγετῶν, πού μέ τήν οἰκουμενιστική τους δράση προδίδουν τήν ἀποστολή τους.

«Σύναξη γιά τήν Ὀρθοδοξία»,  μέ ἄξονα τήν ὑπεράσπιση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί παραδόσεως, θά ἐπιλαμβάνεται καί ἄλλων προβλημάτων πού ταλανίζουν τήν κοινωνία μας καί τόν πιστό λαό τοῦ Θεοῦ, ἐξαιτίας ἀντιχρίστων νομοθετημάτων καί πολιτικῶν ἐπιλογῶν, ὅπως εἶναι ἡ θεσμοθέτηση «γάμων» ἤ συμβιώσεως ὁμοφυλόφιλων ζευγαριῶν, ὁ ἀποχρωματισμός τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἀπό ὁμολογιακό μάθημα, ἡ καύση τῶν νεκρῶν, ἡ ἀλλαγή ταυτότητας φύλου, ἡ θεσμοθέτηση τῆς εὐθανασίας, ἡ καθιέρωση τῆς κάρτας τοῦ πολίτη, κ.ἄ.

Ὡς μαρτυρία καί ἔργο τῆς «Συνάξεως» νοεῖται α) ἡ σύνταξη ὀρθοδόξων ὁμολογιακῶν κειμένων πού προκύπτουν ἀπό ποικίλες ἀφορμές, πού δίνουν θιασῶτες τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως μέ τά ὑπογραφόμενα κείμενά τους, β) διοργάνωση ἡμερίδων καί συνεδρίων καί ἡ ἔκδοση βιβλίων καί φυλλαδίων, μέ τοποθετήσεις ὀρθόδοξες στά ἀνακύπτοντα θέματα, γ) ἐνδεχόμενες παρεμβάσεις πρός κάθε ἐκκλησιαστική ἀρχή.  

Κριτήρια κάθε ἐκφράσεώς μας θά εἶναι ἡ βιβλική καί πατερική θεολογία, οἱ Ἱεροί Κανόνες, οἱ πρακτικές τῶν Ἁγίων, ὅπως ἐμφανίζονται στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία καί κείμενα συγχρόνων ὁμολογητῶν θεολόγων, πού βαδίζουν πάνω στήν παράδοση τῶν Ἁγίων καί εἶναι καθολικῶς ἀποδεκτά ἀπό τήν Ἐκκλησία.

Ἡ πρωτοβουλία μας αὐτή ἀποτελεῖ τήν ἐλάχιστη ἀνταπόκρισή μας στήν παρακαταθήκη τῶν Ἁγίων μας, στό καθῆκον μας πρός τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία μας. Ἀποτελεῖ τήν ἐπιβαλλόμενη ὑπακοή μας στούς Ἁγίους Πατέρες μας, πού μᾶς τονίζουν τήν ἀνάγκη στά θέματα τῆς πίστεως νά ἐκφέρουμε τόν διαχρονικό ἁγιοπνευματικό λόγο τους, τόν λόγο τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων, τόν αὐθεντικό καί ζωντανό λόγο τῶν συγχρόνων γερόντων μας καί ὅλων ὅσων παραμένουν πιστοί στήν παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας.

Στίς μέρες μας, περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη φορά, ἀπαιτεῖται ἀνδρεῖο καί ὁμολογιακό φρόνημα, ἐπαγρύπνηση καί παρεμβάσεις τέτοιες, πού θά σταθοῦν ἀνάχωμα στόν οἰκουμενιστικό ὀλετήρα. Ἀπαιτεῖται πρωτίστως ὑπαρξιακή μετάνοια καί καρδιακή προσευχή, καθώς αὐτά εἶναι κυρίως τά μέσα πού θά ἀναχαιτίσουν τίς ὀλέθριες ἐνέργειες τῶν οἰκουμενιστῶν καί τῶν ἐχθρῶν τῆς πίστώς μας. Παραμένουμε «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι», σταθεροί καί ἀμετακίνητοι ἐν Χριστῷ καί ἐν τῇ Ἁγίᾳ Του Ἐκκλησίᾳ καί ἐναποθέτουμε σ’ Ἐκεῖνον τήν ἀγωνία καί τήν ἀνησυχία μας γιά τά τεκταινόμενα στήν Ἐκκλησία καί τήν πατρίδα μας, προσφέροντας, ὅμως, καί μεῖς τήν ὀφειλόμενη συνέργειά μας.

Ιανουάριος 2018

Η ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Πανοσιολ. Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου,

Πανοσιολ.  Ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος,

Πανοσιολ. Ἀρχιμ. Παῦλος Δημητρακόπουλος

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός

Πρωτοπρ. Ἰωάννης Φωτόπουλος,

Πρωτοπρ. Ἀντώνιος Μπουσδέκης

Πρωτοπρ. Βασίλειος Κοκολάκης

Θεολόγος Λάμπρος Σκόντζος

[1] Μητρ. Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου, Παρέμβαση στήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας, Μάϊος 2016, Τεῦχος 238

[2] π. Γ. Φλω­ρόφ­σκυ, Θέματα Ὀρθοδόξου Θεολογίας, ἐκδ. Ἄρτος Ζωῆς, Ἀθῆναι 1989, σελ. 207

 

«Δεν με κάλεσες…» π. Ανανίας Κουστένης

Αποτέλεσμα εικόνας για π. Ανανία Κουστένη
Ο Χριστός συναναστρέφεται τους αμαρτωλούς, τους τελώνες κι αυτοί τον πλησιάζουν μόνο και μόνο για να χαρούν την αγάπη και το πρόσωπό Του.
Ο Χριστός τους αιχμαλώτισε με την αγάπη Του.
«Θύματα» αυτής της αγάπης είναι και ο μετέπειτα Ευαγγελιστής Ματθαίος, ο Απόστολος Ζακχαίος και τόσοι άλλοι.
Κάθε άνθρωπος που αφήνει τον Χριστό να τον πλησιάσει, γεύεται αυτήν την χαρά. Κάποτε, ένας ασκητής βρισκόταν πολύ κοντά στην απόγνωση, επειδή πάλευε όλη μέρα με τους λογισμούς του. Ένα βράδυ, ενώ ήταν έτοιμος να σωριαστεί κάτω από την απελπισία και τον σωματικό κόπο, λίγο πριν πέσει φώναξε:
«Κύριε Ιησού Χριστέ μου, βοήθα με»
και τότε ο ίδιος ο Χριστός τον πήρε αγκαλιά. Κι όταν ο μοναχός παραπονέθηκε πως απ’ το πρωί υποφέρει και δεν έχει λάβει βοήθεια, ο Χριστός του απάντησε:
«Παιδί μου, δεν με κάλεσες». Με τον π. Ανανία Κουστένη

(Μας έστειλε η φίλη μας, Άννα.-)

https://amfoterodexios.blogspot.gr/