Chrislam: Η Ευρώπη οδεύει στον εξισλαμισμό των Χριστουγέννων

Του Μανώλη Κείου
Έβαλε μπροστά το κορυφαίο σχέδιο της η Πανθρησκεία για να εξισώσει τον αληθινό Θεό με τις άλλες θρησκευτικές πεποιθήσεις.
Η εκ νέου θεολόγηση των Χριστουγέννων βασίζεται στην ψευδή προϋπόθεση ότι ο Ιησούς της Βίβλου είναι ο Ιησούς (Ίσα) του Κορανίου. Αυτή η θρησκευτική σύντηξη, που μερικές φορές αναφέρεται ως «Chrislam», κερδίζει έδαφος σε μια Δύση που βιβλικά είναι αναλφάβητη!

Ένα σχολείο στο Lüneburg ανέβαλε ένα χριστουγεννιάτικο πάρτι αφού ένας Μουσουλμάνος μαθητής διαμαρτυρήθηκε ότι το τραγούδι των Χριστουγέννων στα σχολεία ήταν ασυμβίβαστο με το Ισλάμ. Ο Αλεξάντερ Γκαουλάντ, επικεφαλής μιας ομάδας για τη Γερμανία της μετανάστευσης, δήλωσε ότι η δράση του σχολείου ήταν «μια αφόρητη, ακούσια υποταγή στο Ισλάμ» και αποτελούσε μια «δειλή αδικία» έναντι των μη μουσουλμανοπαίδων.
Η φετινή χριστουγεννιάτικη σεζόν χαρακτηρίζεται από αντιπαραθέσεις που σχετίζονται με το Ισλάμ σε σχεδόν κάθε ευρωπαϊκή χώρα. Οι περισσότερες συγκρούσεις έχουν δημιουργηθεί από τις πολυπολιτισμικές πολιτικές και θρησκευτικές ελίτ της Ευρώπης, οι οποίες επιδιώκουν να εκκοσμικεύσουν τα Χριστούγεννα, φαινομενικά για να εξασφαλίσουν ότι οι μουσουλμάνοι δεν θα προσβληθούν από την χριστιανική εορτή.
Πολλές παραδοσιακές Χριστουγεννιάτικες αγορές έχουν μετονομαστεί. Στο Άμστερνταμ ονομάστηκε Χειμερινή Παράσταση, Χειμερινές Ευχαριστίες ονομάστηκε η αγορά των Βρυξελλών, Χειμερινό Φεστιβάλ η εορτή του Μονάχου και όλα για την προβολή ενός πολυπολιτισμικού αχταρμά κοσμικής ανοχής.
Στη Βρετανία, για παράδειγμα, η εκκλησία όλων των Αγίων στο Κίνγκστον του Τάμεση πραγματοποίησε πρόσφατα μια κοινή γιορτή γενεθλίων για τον Ιησού και τον Μωάμεθ. Η «Εορτή των Milad, Advent και Χριστουγέννων» στις 3 Δεκεμβρίου αποσκοπούσε στο να «σηματοδοτήσει τα γενέθλια του Προφήτη Μωάμεθ και να προσβλέπει στα γενέθλια του Ιησού». Η ωριαία “λειτουργία” περιελάμβανε χρόνο για την ισλαμική προσευχή και ακολουθήθηκε από την κοπή μιας τούρτας γενεθλίων.
Ασφαλώς και υπάρχουν και αντιδράσεις.
«Κάθε φορά που μια εκκλησία παραχωρεί στον Μωάμεθ το επίθετο «Προφήτη», απορρίπτουν την σταύρωση, αρνούμενοι την ανάσταση του Χριστού και αμφισβητούν ότι ο Λόγος σαρξ εγένετο και ζούσε μεταξύ μας, διότι ο Μωάμεθ αρνήθηκε όλα αυτά τα θεμελιώδη δόγματα της χριστιανικής πίστης «υποστηρίζουν οι αντιδρώντες και υποστηρίζουν ακόμη ότι «υπάρχουν άλλοι και πολύ καλύτεροι τρόποι να οικοδομηθούν γέφυρες κατανόησης με τους μουσουλμάνους».
Στο Λονδίνο, η Ολοκληρωμένη Κοινοβουλευτική Ομάδα για τους Βρετανούς μουσουλμάνους, μια κοινοβουλευτική ομάδα αποτελούμενη από μέλη τόσο της Βουλής των Κοινοτήτων όσο και της Βουλής των Λόρδων, εξέδωσε μια έκθεση, με ευχή «Πολύ Καλά Μουσουλμανικά Χριστούγεννα», με στόχο να επιστήσει την προσοχή στην «ανθρωπότητα » των μουσουλμάνων κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων.
Στη Σκωτία, η περιφερειακή κυβέρνηση κατηγορήθηκε ότι «υπονόμευε» τη χριστιανική κληρονομιά της Βρετανίας προωθώντας «χειμωνιάτικα φεστιβάλ» για εθνικές μειονότητες, αγνοώντας τα Χριστούγεννα. Ο Υπουργός Διεθνούς Ανάπτυξης της Σκωτίας, Alasdair Allan, δέσμευσε σχεδόν £ 400.000 ($ 535.000) για να χρηματοδοτήσει 23 εκδηλώσεις τους χειμερινούς μήνες.
Ένας εκπρόσωπος της Καθολικής Εκκλησίας στη Σκωτία δήλωσε:
«Είναι βαθύτατα απογοητευτικό το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Σκωτίας επέλεξε να μην αναγνωρίσει τη θρησκευτική πραγματικότητα των Χριστουγέννων στα δρώμενα του Χειμερινού Φεστιβάλ, ενώ αυτό το Φεστιβάλ που χρηματοδοτείται από το δημόσιο δεν περιλαμβάνει εκδηλώσεις που θα βοηθήσουν τους Σκωτσέζους να γιορτάσουν τη γέννηση του Χριστού που είναι αναμφίβολα η πιο σημαντική γιορτή τους χειμερινούς μήνες».
Ο Γκόρντον Μακντόναλντ, της Χριστιανικής φιλανθρωικής οργάνωσης CARE, πρόσθεσε:
«Είναι μέρος της γενικής εκκοσμίκευσης που έλαβε χώρα από την κυβέρνηση της Σκωτίας εδώ και πολλά χρόνια, όπου η χριστιανική κληρονομιά και το σύστημα αξιών μας υπονομεύθηκαν ως άμεσο αποτέλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής».
Στη Δανία, ένα δημοτικό σχολείο στο Graested ακυρώνει μια παραδοσιακή εκκλησιαστική λειτουργία που σηματοδοτεί την αρχή των Χριστουγέννων, ώστε να μην προσβάλλει μουσουλμάνους μαθητές. Ορισμένοι γονείς κατηγόρησαν το σχολείο ότι έχει διπλά πρότυπα.
Στη Γαλλία, η ετήσια χριστουγεννιάτικη αγορά στην περιοχή Croix-Rousse της Λυών ακυρώθηκε λόγω του υπερβολικού κόστους ασφάλειας που συνδέεται με την προστασία από τον ισλαμικό τρόμο.
Στο γειτονικό Βέλγιο, ο επικεφαλής του Ερυθρού Σταυρού στη Λιέγη André Rouffart έδωσε εντολή τα 28 γραφεία στην πόλη να αφαιρέσουν τους σταυρούς για να επιβεβαιώσουν την κοσμική ταυτότητα της οργάνωσης. «Κάποτε λέγαμε για τις διακοπές των Χριστουγέννων, τώρα λέμε για τις χειμερινές διακοπές», δήλωσε ένας εθελοντής του Ερυθρού Σταυρού.
Στο Μόναχο, οι διαφημίσεις για μια πολυπολιτισμική «χειμερινή αγορά» απεικονίζουν έναν χιονάνθρωπο που καλύπτεται με burqa.
Στο Βερολίνο, η παραδοσιακή αγορά των Χριστουγέννων προστατευόταν από ισχυρά μέτρα ασφαλείας.
Στο Μπολζάνο, ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο από χαρτόνι διατάχθηκε να απομακρυνθεί από το δημαρχείο επειδή «θα μπορούσε να προσβάλλει τις ευαισθησίες» των Μουσουλμάνων.
Στη Νορβηγία ένα δημοτικό σχολείο στο Skien ανακοίνωσε ότι οι χριστουγεννιάτικες γιορτές φέτος θα περιλαμβάνουν όχι μόνο τη συνήθη ανάγνωση από τους μαθητές στίχων της Βίβλου αλλά και δύο στίχους από το Κοράνι που αναφέρονται στον Ιησού.
Στην Ισπανία, το Δημοτικό Συμβούλιο της Μαδρίτης αντικατέστησε τις γιορτές των Χριστουγέννων στην πρωτεύουσα με μια νεοπαγανιστική «Διεθνή Έκθεση Πολιτισμών». Σύμφωνα με την Δήμαρχο της Μαδρίτης Manuela Carmena, πρώην μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ισπανίας, ο ρητός σκοπός του μηνιαίου γεγονότος είναι να αποχριστιανιστούν τα Χριστούγεννα για να το κάνουν κάτι πιο περιεκτικό.
Και μη χειρότερα….

 

 

«Το θεολογικό βάθος της βυζαντινής εικόνας»

 

Η φράση του κοντακίου της ορθοδοξίας: «σαρκούμενος και την ρυπωθείσαν εικόνα είς το αρχαίον κάλλος αναμορφώσας, τω Θείω κάλλει συγκατέμιξεν», παρουσιάζουν όλο το μυστήριο της σωτηρίας του ανθρώπου σύμφωνα με τη πίστη της Εκκλησίας μας. Ταυτόχρονα προβάλουν την θεολογική αναγκαιότητα για την ύπαρξη και την τιμητική προσκύνηση της εικόνας του Ιησού Χριστού και κατ’επέκτασιν της Παναγίας και όλων των αγίων. Είναι χαρακτηριστική η φράση στο τέλος του κοντακίου: «ομολογούμε εμείς οι πιστοί με έργα και λόγια τη σωτηρία μας και αυτή την εικόνα σου Χριστέ ιστορούμε», δηλαδή δημιουργούμε. Αυτή είναι η στέρεη θεολογική βάση της εικόνας. Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΓΕΡΟΝΤΑ , σε ποιά ώρα της ημέρας είναι καλύτερα να προσευχόμαστε;

ΓΕΡΟΝΤΑ , σε ποιά ώρα της ημέρας είναι καλύτερα να προσευχόμαστε;

Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες ώρες για να επικοινωνήσει το παιδί με τη μητέρα του. Σε κάθε λεπτό  της ημέρας μπορεί. Άλλοι αναπαύονται να προσεύχονται το πρωί, τότε πού υπάρχει ή πρωτόνια, δηλαδή ή πρώτη σκέψη, ή αφρόκρεμα του  νου, όπου και το μυαλό είναι φρέσκο, ήσυχο ήρεμο και καθαρό, άλλα και τα όσα αναφέρονται  εκείνη την ώρα στην προσευχή εντυπώνονται  καλύτερα, σαν σε κερί στή διάνοια και την καρδιά  τους.

ΑΛΛΟΙ πάλι αναπαύονται με προσευχή μέσα στην ησυχία της νύκτας και προσεύχονται τα μεσάνυκτα, τότε πού όλοι στο σπίτι κοιμούνται και έτσι δεν ενοχλούνται. Αναλόγως.

Καλό, ωστόσο, θεωρώ πώς είναι για εσάς, τους  κοσμικούς, πού βρίσκεστε μέσα στους ζυγούς  και στο μαγγανοπήγαδο των υποχρεώσεων, να προγραμματίζετε να προσεύχεσθε το πρωί. Τουλάχιστον έτσι θά κατοχυρώνετε τον κανόνα σας διότι ακούω πολλούς, πού τα αφήνουν για πιο μετά και πιο μετά και στο τέλος, κατακουρασμένοι από τον μόχθο και το τρέξιμο της ήμερα πέφτουν στο κρεβάτι τους μπαϊλντισμένοι δίχως να προλάβουν να ψελλίσουν λίγη προσευχή.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ. ΠΑΤΗΡ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΜΠΑΚΗΣ.

 

«Ξέρεις τι κρατάς τώρα στα χέρια σου;…Στο σπίτι σου θα πετύχεις ό,τι δεν πέτυχες εδώ!»

Θαυμαστό περιστατικό όπου ο Άγιος Πορφύριος αποκαλύπτει τη δύναμη που έχει ο Τίμιος Σταυρός σε πνευματικό του τέκνο!!! 



Έχουν περάσει πολλές δεκαετίες από τότε που ο Άγιος Πορφύριος , επιστρέφοντας από ένα ταξίδι που είχε κάνει στο Άγιον Όρος ή στους Άγιους Τόπους, αυτή τη στιγμή δεν είμαι σε θέση να θυμηθώ, θέλησε να μου δείξει κάτι πολύτιμο που είχε μαζί του.
Για το λόγο αυτό, με κάλεσε μέσα στο Ιερό του Ναού του Αγίου Γερασίμου της Πολυκλινικής Αθηνών και, αφού πρώτα έλεγξε μη μας βλέπει κανείς άλλος, έβγαλε μέσα από τη βαθιά τσέπη του μια μεγάλη θήκη.
Έκανε τον σταυρό του και ασπάσθηκε αυτή τη θήκη τρεις φορές. Μετά απευθύνεται σε μένα και, με πολύ σοβαρότητα, με ρώτησε αν γνωρίζω τι κρύβει μέσα αυτή η θήκη. Του απάντησα αρνητικά και τον παρακάλεσα να μου αποκαλύψει ο ίδιος.
Εκείνος, με μεγάλη ευλάβεια σταύρωσε την θήκη που μου έδειξε και στη συνέχεια την άνοιξε. Αμέσως , ο χώρος άρχισε να ευωδιάζει! Μια ευωδία που, εγώ τουλάχιστον, δεν είχα ποτέ ξανααισθανθεί.
Ανοίγοντας την θήκη, παρατήρησα αμέσως ότι μέσα της πει είχε έναν ωραιότατο, σκαλιστό ξύλινο Σταυρό, μήκους μια μεγάλης ανδρικής παλάμης και πάχους 2 με 3 εκατοστών.
Τόσο ωραίο Σταυρό, δεν ξανάδα στη ζωή μου! Επρόκειτο για ένα κομψοτέχνημα ανυπολόγιστης αξίας! Έμεινα κατάπληκτος και άφωνος!
Ο Άγιος Πορφύριος πήρε στα χέρια του τον Σταυρό και σταυρώθηκε τρεις φορές. Τον ασπάσθηκε με πάθος και ευλάβεια και, στη συνέχεια, άρχισε να με σταυρώνει για πολλή ώρα, ενώ τα άγια χείλη του ψέλλιζαν διάφορα τροπάρια. Όταν τελείωσε, μου έδωσε και ασπάσθηκα τον Σταυρό και μου Τον έδωσε να Τον δω.
Τον περιεργάστηκα για πολλή ώρα και θαύμαζα την λεπτότητα της τέχνης και την σοφία του καλλιτέχνη και δημιουργού του! Ακόμη, προσπαθούσα να διακρίνω μέσα από τα κενά του γλυπτού ξύλου τι περιείχε αυτός ο Σταυρός και ανέδυε μια τέτοια ευωδία. Δεν μπορούσα όμως να δω τίποτε μα τίποτε! Από αυτήν. Όμως, την περιέργεια θέλησε να με βγάλει ο Άγιος Παππούλης.
Τι κοιτάς; 
Ξέρεις τι κρατάς τώρα στα χέρια σου;
– Όχι.
– Ότι και να σου πω, λίγο είναι! Κρατάς το Ξύλο της Ζωής. Κρατάς το Τίμιο Ξύλο! Το Ξύλο, που άγγιξε το ίδιο το Σώμα του Θεού. Το Ξύλο, που είναι ποτισμένο με το Αίμα του Χριστού μας! Το Ξύλο, που ανασταίνει νεκρούς και τρέπει σε φυγή τις λεγεώνες των δαιμόνων!
Πώς, λοιπόν να μην ευωδιάζει; 
Εσύ, τόση ώρα περιεργάζεσαι την εξωτερική καλλιτεχνική αξία και παραβλέπεις την ουσία. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, εκείνο που μετράει είναι η ουσία και όχι η εμφάνιση. Πώς σου πέρασε από το μυαλό σου ότι θα σε καλούσα για το δεύτερο; Δηλαδή για την εμφάνιση; Και εάν ήταν μόνο γι αυτό, υπήρχε λόγος να λάβω τόσα προφυλακτικά μέτρα για να μη το δει κανείς άλλος;
Ασφαλώς, όχι! Είναι πολλοί λίγοι οι τυχεροί που κράτησαν στα χέρια τους αυτό που κρατάς τώρα εσύ. Και, πιο τυχερός απ΄όλους, είμαι εγώ, ο αμαρτωλός. Δεν μπορώ κι εγώ να πιστέψω, πώς ο Κύριος μου έστειλε αυτό το Θείο Δώρο! Ας είναι δοξασμένο τ΄ όνομα Του! Τώρα για να διαπιστώσεις τι δύναμη και τι θεία Χάρη έχει το Τίμιο Ξύλο, που βρίσκεται σε όλο το εσωτερικό μέρος του Σταυρού αυτού και καλύπτει πολλά τετραγωνικά εκατοστά σε συμπαγή πλάκα, θα σε παρακαλέσω να κάνεις ακριβώς αυτό που θα σου υποδείξω εγώ τώρα. Θα κρατήσεις τον Σταυρό με τα δυο σου χέρια.
Στη συνέχεια θα Τον φέρεις στο στόμα σου. Εκεί, θα τον καλύψεις όλον και με τις δυο χούφτες, τόσο δυνατά και με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην εισέρχεται από πουθενά αέρας. Μετά, θα προσπαθήσεις να εισπνεύσεις. Όσο μπορείς πιο βαθειά από το στόμα σου, που επάνω θα είναι κολλημένος ο Σταυρός. Θα κρατήσεις την αναπνοή σου, όσο περισσότερο μπορείς και, μετά την εκπνοή του αέρος, θα μου πεις τι αισθάνθηκες. Να, θα κάνεις αυτό ακριβώς, που θα κάνω εγώ πρώτα. Και μου έδειξε και στην πράξη τα ζητούσε από μένα.
Την ώρα όμως που εισέπνευσε βαθειά, εγώ έβλεπα ένα Παππούλη, πολύ διαφορετικό, το πρόσωπο του, έλαμπε! Τα μισόκλειστα μάτια του, άστραπταν! Ο νους του δεν πρέπει να ήταν εκεί. Και ίδιος, θαρρώ, πως βρισκόταν σε άλλον κόσμο! Εγώ, όμως ολιγόπιστος όπως πάντα, δεν ήθελα να πιστέψω ούτε στα ίδια τα μάτια μου. «Αποκυήματα της φαντασίας μου», σκέφτηκα, «θα είναι». Σε λίγο ο Παππούλης, ανανεωμένος, χαρούμενος και ενθουσιασμένος, μου έδωσε το Σταυρό με το Τίμιο Ξύλο και μου είπε να επαναλάβω ακριβώς το «πείραμα» που μου έδειξε. Πράγματι. Έκανα όπως μου υπέδειξε. Όταν τελείωσα, με ρώτησε: «τι αισθάνθηκες;»
-Τίποτε! Ήταν η απάντηση μου.
Και αυτή ήταν και η πραγματικότητα […]
Για ξανακάνε το ίδιο, παιδί μου! μου είπε ο Παππούλης και εγώ υπάκουσα πλήρως. Αλλά δεν αισθάνθηκα τίποτε. Μετά με υποχρέωσε να το επαναλάβω αρκετές φορές και, αν θυμάμαι καλά, με κλειστά τα μάτια΄ και πάλι, όμως χωρίς αποτέλεσμα.
Στη συνέχεια, έπαιρνε το Σταυρό ο Παππούλης και μετά Τον ξανάδινε σε μένα. Το αποτέλεσμα ήταν και πάλι αρνητικό. Ύστερα από όλες αυτές τις προσπάθειες, εγώ άρχισα να στεναχωριέμαι πολύ. Ο Άγιος Πατήρ Πορφύριος το κατάλαβε και προσπάθησε με τρόπο να διασκεδάσει την στεναχώρια μου. όμως, ό,τι και να έκανε και ό,τι και αν είπε, δεν το κατόρθωσε. Εγώ εκείνη την ώρα συναισθάνθηκα όλη την γύμνια μου, όλες τις ελλείψεις μου και όλα τα κενά που παρουσίαζα σαν χριστιανός, συγκρινόμενος, ενωπίος ενωπίω, με τον Πνευματικό μου Πατέρα. Γι΄ αυτό ακριβώς είχα καταληφθεί από ντροπή και δέος […]
Ο Παππούλης, όμως που πάντα έδειχνε κατανόηση και καλωσύνη και εύρισκε λύσεις και εκεί ακόμη που δεν υπήρχαν για μας […], έσπευσε κοντά μου, χάιδεψε το κεφάλι μου και μου είπε :
Μη στεναχωριέσαι, παιδί μου δεν κάνει. Είσαι κι εσύ ευαίσθητος σαν τον πατέρα σου, τον παπα-Γιάννη. Έχεις καλή ψυχή. Δεν πειράζει. Ό,τι δεν πέτυχες εδώ, θα το πετύχεις στο σπίτι σου. Να, εγώ θα κάνω κάτι που δεν θα έκανα για κανέναν άλλον΄ θα σου δώσω τον Σταυρό με το Τίμιο Ξύλο να τον Τον πάρεις στο σπίτι σου και να Τον Κρατήσεις, για όσες μέρες θέλεις: εκεί, θα πετύχεις ότι δεν πέτυχες εδώ. Τι, άλλο θέλεις. Μόνο σε παρακαλώ, να προσέξεις να μη τον χάσεις. Γιατί είναι κάτι που ούτε πουλιέται, αλλά ούτε και αγοράζεται! Όσο αξίζει αυτός ο Σταυρός, δεν αξίζει όλος ο κόσμος: όμως εγώ, για να δεις πόσο σ΄αγαπώ, θα σου τον δώσω. Και είμαι βέβαιος πώς, απόψε κιόλας θα αισθανθείς ό, τι αισθάνομαι κι εγώ και θα λάβεις τη Χάρη Του!
Εγώ δεν πίστευα στ΄αυτιά μου! θα έπαιρνα τον Σταυρό στο σπίτι μου! […] τα έχασα! Όταν συνήλθα, έπιασα τα δυο του χέρια σφιχτά και τα φιλούσα κατασυγκινημένος. Τον ευχαρίστησα πολλές φορές, φίλησα το χέρι του, πήρα την ευχή του και έφυγα τροχάδην για το σπίτι μου. […]
Πήγα και κλειδώθηκα στο δωμάτιό μου. τοποθέτησα τον Σταυρό σε όρθια θέση πάνω στο τραπέζι. Γονάτισα και άρχισα να προσεύχομαι θερμά για πολλή ώρα. Το αίτημα, ήταν ένα και μοναδικό! Να αισθανθώ κι εγώ ότι ακριβώς αισθανόταν και ο Παππούλης, όταν αυτός εισέπνευσε μέσα από το Τίμιο Ξύλο. Όταν τελείωσα την προσευχή μου, ήμουν κάτι παραπάνω από βέβαιος ότι το αίτημα μου είχε γίνει αποδεκτός […]. Σ΄αυτό, οπωσδήποτε, θα είχε συμβάλλει και η προσευχή του Παππούλη. Εξάλλου, μου το προείπε: «Στο σπίτι σου θα πετύχεις ό, τι δεν πέτυχες εδώ!’
Βέβαιος για το αποτέλεσμα της προσευχή και για την πρόβλεψη του Αγίου Πορφυρίου, έκανα τον σταυρό μου και κάνω το πρώτο «πείραμα».
Και, το θαύμα έγινε!  
Με την πρώτη εισπνοή που έκανα, αισθάνθηκα να κατεβαίνει από τον λάρυγγα μια ζωογόνα πνοή, να καταλαμβάνει όλη την έκταση των πνευμόνων μου και, στη συνέχεια, να επεκτείνεται σ΄όλα τα σωθικά μου και να μου δημιουργεί μια ευεξία χωρίς προηγούμενο! Γενικά, αισθανόμουν κάτι το υπερφυσικό. Κάτι που δεν είχα αισθανθεί μέχρι την ώρα εκείνη και, ομολογώ, ότι δεν έχω την δυνατότητα να το περιγράψω!
Γεμάτος από χαρά, ενθουσιασμό, συγκίνηση, φόβο Θεού και ενισχυμένη την Πίστη μου σε μεγάλο βαθμό, επανέλαβα το ίδιο «πείραμα» πάρα πολλές φορές. Και το σπουδαιότερο είναι ότι, κάθε φορά, αισθανόμουν εντονότερα τη Θεία Χάρη! Περιττό να σας πω, ότι στο τέλος κοιμήθηκα έχοντας στην αγκαλιά μου τον Σταυρό!
Την επόμενη, πρωί-πρωί, πήγα και βρήκα τον Άγιο Πατέρα Πορφύριο, μόλις με είδε, μου είπε: «Είδες ότι άδικα στενοχωρήθηκες; Δεν σου είπα ότι, αυτό που δεν πέτυχες εδώ, θα το πετύχεις στο σπίτι σου; Δεν αισθάνθηκες αυτό και αυτό;» και μου περιέγραψε ό,τι ακριβώς είχα αισθανθεί και μου συνέστησε να το επαναλαμβάνω συνεχώς κάθε μέρα.
Έκτοτε, ο Σταυρός με συνόδευε παντού. Η Χάρη Του, με βοηθούσε στις εξετάσεις που έδινα στη Σχολή μου, στη διεκπεραίωση των υποθέσεων μου και με προστάτευε από ένα σωρό κινδύνους.
Κάθε φορά που ο Παππούλης ζητούσε να του Τον επιστρέψω. Όλο και κάποια δικαιολογία έβρισκα. Και εκείνος που γνώριζε πόσο ανάγκη Τον είχα, όλο και κάποια παράταση μου έδινε. Έτσι οι μέρες έγιναν εβδομάδες και οι εβδομάδες μήνες. Και , αν είχα επιμείνει λίγο περισσότερο – ποιος ξέρει;- ίσως ακόμη να βρισκότανε ο Σταυρός στα χέρια μου!
Γεγονός πάντως είναι, ότι από τη μέρα που έφυγε ο Σταυρός από επάνω μου, αισθάνομαι τόσο αδύναμος, όσο και ο αφοπλισμένος στρατιώτης…»
«Ανάργυρου Ι. Καλλιάτσου,-Ο Πατήρ Πορφύριος, ο διορατικός, ο προορατικός, ο ιαματικός», κεφ. 26ο, σελ. 86-92, Εκδόσεις Επτάλοφος, Αθήνα, 1996]
https://amfoterodexios.blogspot.gr/2017/12/blog-post_55.html

 

 

Νουθεσίες του Οσίου Γεωργίου

«Να μη σκέπτεσθε μόνο τι θα φάτε, τι θα φορέσετε, τι μεγάλο σπίτι θα χτίσετε. Να κτυπάτε τις πόρτες των φτωχών, των αρρώστων, των ορφανών. Περισσότερο να προτιμάτε τα σπίτια των θλιμμένων παρά των χαρούμενων. Εάν κάνετε καλά έργα, θα έχετε μεγάλο μισθό από τον Θεό. Θ’ αξιωθείτε να δείτε θαύματα, και στην άλλη ζωή θα έχετε απέραντη αγαλλίαση».

ΟΣΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ (ΚΑΡΣΛΙΔΗΣ) Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

 

Η σιωπή του Θεού και η σιωπή του ανθρώπου

Αποτέλεσμα εικόνας για σιωπη του θεου

† Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom

Ἡ συνάντηση τοῦ Θεοῦ μαζί μας μέσα σὲ ἐπίμονη προσευχή, πάντα ὁδηγεῖ στὴ σιωπή. Πρέπει νὰ μάθουμε νὰ ξεχωρίζουμε δύο εἰδῶν σιωπές. Τὴ σιωπὴ τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ δική μας ἐσωτερικὴ σιωπή: Πρῶτα ἡ σιωπὴ τοῦ Θεοῦ, συχνὰ πιὸ δυσβάσταχτη καὶ ἀπὸ τὴν ἄρνησή Του –ἡ σιωπὴ τῆς ἀπουσίας. Ὕστερα, ἡ σιωπὴ τοῦ ἀνθρώπου, πιὸ βαθιὰ καὶ ἀπὸ τὴν ὁμιλία, καὶ σὲ πιὸ στενὴ ἐπικοινωνία μὲ τὸ Θεὸ ἀπὸ κάθε λόγο. Ἡ σιωπὴ τοῦ Θεοῦ στὶς προσευχὲς μας μπορεῖ νὰ διαρκέσει πολὺ λίγο ἢ νὰ μᾶς φαίνεται πὼς διαρκεῖ μιὰ αἰωνιότητα. Ὁ Χριστὸς ἔμεινε σιωπηλὸς στὶς προσευχὲς τῆς Χαναναίας καὶ αὐτὸ τὴν ἔκανε νὰ συγκεντρώσει ὅλη τὴν πίστη της, ὅλη τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἀνθρώπινη ἀγάπη καὶ νὰ τὶς προσφέρει στὸ Θεὸ γιὰ νὰ τὸν μεταπείσει νὰ ἐπεκτείνει τὰ προνόμια τοῦ Βασιλείου Του καὶ πιὸ πέρα ἀπὸ τὸν ἐκλεκτὸ Λαό… Ἡ σιωπὴ τοῦ Χριστοῦ τὴν προκάλεσε νὰ ἀνταποκριθεῖ, νὰ σταθεῖ στὸ ὕψος της.

Ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ κάνει τὸ ἴδιο καὶ σὲ μᾶς μὲ πιὸ σύντομη ἤ πιὸ παρατεταμένη σιωπή, γιὰ νὰ προκαλέσει τὴ δύναμη καὶ τὴν πίστη μας καὶ νὰ μᾶς ὁδηγήσει σὲ μιὰ βαθύτερη σχέση μαζί Του ἀπ’ ὅ,τι θὰ ‘ταν δυνατὸ ἂν τὰ πράγματα μᾶς ἔρχονταν ὅπως τὰ θέλαμε. Καμιὰ φορά, ὅμως, ἡ σιωπὴ μᾶς φαίνεται ἀπελπιστικὰ τελεσίδικη.
Ὅπως ἐξηγεῖ ὁ Alfred de Vigny:
«Ἐάν, ὅπως διαβάζουμε, ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου στὸν ἁγιασμένο κῆπο ἔκλαψε χωρὶς νὰ εἰσακουστεῖ. Κι ἂν μᾶς ἐγκαταλείπει ὁ Θεὸς σὰ νὰ ‘μαστε νεκροί, ἁρμόζει ἡ καταφρόνια μας στὴ ἄδικη θεϊκὴ ἀπουσία καὶ μὲ σιωπὴ ν’ ἀπαντήσουμε στὴ σιωπή.
Μιὰ ὅμοια ἀντιμετώπιση δὲν ἀποκομίζουν πολλοὶ χριστιανοὶ διαβάζοντας τὴ διήγηση τῆς ἀγωνίας τοῦ Χριστοῦ στὸν Κῆπο τῆς Γεσθημανῆς; Αὐτὴ ἡ σιωπὴ εἶναι πρόβλημα γιὰ μᾶς ποὺ πρέπει νὰ τὸ λύσουμε -τὸ πρόβλημα μιᾶς προσευχῆς ποὺ μένει φανερὰ ἀναπάντητη. Διαβάζοντας τὸ Εὐαγγέλιο βλέπουμε πὼς ἡ μόνη προσευχὴ πρὸς τὸν Θεὸ ποὺ δὲν εἰσακούεται εἶναι ἡ προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ στὸν κῆπο τῆς Γεσθημανῆ. Ἀξίζει νὰ τὸ θυμόμαστε αὐτὸ διότι πολὺ συχνὰ προσπαθοῦμε νὰ ἑρμηνεύσουμε τὴ σιωπὴ τοῦ Θεοῦ ὡς ἀδυναμία τοῦ ἀνθρώπου ἢ τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ. Θέλοντας νὰ ὑπερασπιστοῦμε τὴν τιμή Του, λέμε πὼς ἡ πίστη μας δὲν ἦταν τόσο δυνατή, ὥστε νὰ ἀπαντηθεῖ μὲ θαῦμα. Ὅταν πάλι ἡ πίστη μας ὑστερεῖ, λέμε πὼς ἴσως ὁ Θεὸς δὲν μπόρεσε νὰ τὴν ἀπαντήσει εἴτε ἀπὸ ἀδυναμία εἴτε ἀπὸ ἀδιαφορία. Τί νὰ ποῦμε τότε γιὰ τὴν ἴδια τὴν προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ ποὺ μένει ἀναπάντητη; Ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἶναι δίχως ἄλλο τέλεια, οὔτε μποροῦμε νὰ ἀμφισβητήσουμε τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ Ἐκεῖνον, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς μᾶς λέει ὅτι ὁ Πατέρας Του θὰ μποροῦσε νὰ στείλει δώδεκα λεγεῶνες ἀγγέλων προκειμένου νὰ Τὸν σώσει.
Ἂν ὁ Χριστὸς ἐγκαταλείπεται, αὐτὸ συμβαίνει γιατί ὁ Θεὸς ἔχει σχεδιάσει νὰ βγεῖ κάτι καλύτερο γιὰ μᾶς -θυσιάζοντας τὴ ζωὴ τοῦ Υἱοῦ Του. Μὲ αὐτὸ καὶ μὲ τὰ παραδείγματα ἄλλων προσευχῶν στὸ Εὐαγγέλιο βλέπουμε πὼς ἡ προσευχὴ μένει ἄκαρπη χωρὶς τὴ στήριξη τῆς πίστης. Θυμόσαστε τὸ χωρίο ὅπου ὁ Χριστὸς δὲν μποροῦσε νὰ κάνει θαύματα στὴ Ναζαρὲτ ἐξαιτίας τῆς ἀπιστίας τῶν κατοίκων; Μόλις ἔρθει ἡ πίστη, τότε ἐμφανίζονται καὶ οἱ συνθῆκες γιὰ ἕνα θαῦμα, ποὺ εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ σὲ ὅλη της τὴ δύναμη. Καὶ χωρὶς ἄλλη παρέμβαση, ἁπλῶς μιὰ καὶ εἶναι ὁ Κύριος τοῦ Βασιλείου Του, ὁ Χριστὸς δρᾶ σὰν Παντοκράτωρ, ἀπαντᾶ στὶς προσευχές μας, μᾶς βοηθᾶ καὶ μᾶς σώζει.
Ὅταν ἡ πίστη μας ἔχει ἀγκιστρωθεῖ γερὰ σὲ Αὐτόν, γινόμαστε ἱκανοὶ νὰ μοιραστοῦμε τὴ φροντίδα Του γιὰ τὸν κόσμο -μοιραζόμαστε τὴ μοναξιὰ Του ἐμπρὸς στὴ σιωπὴ τοῦ Θεοῦ-Πατέρα. Πρέπει νὰ τὸ καταλάβουμε ὅτι ἡ σιωπὴ τοῦ Θεοῦ ἢ εἶναι μιὰ πρόκληση σὲ δυνάμεις ποὺ ὑπνώττουν μέσα μας, ἢ πάλι τὶς ἔχει μετρήσει καλὰ αὐτὲς τὶς δυνάμεις καὶ μᾶς προσφέρει ἕνα μερίδιο τοῦ λυτρωτικοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ σιωπὴ καὶ ἡ ἀπουσία τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ἡ σιωπὴ καὶ ἡ ἀπουσία τοῦ ἀνθρώπου: Μιὰ συνάντηση δὲ γίνεται ποτὲ πλήρης καὶ εἰς βάθος ἂν τὰ δύο μέρη ποὺ τὴν πραγματοποιοῦν δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ παραμείνουν σιωπηλοὶ μεταξύ τους. Ὅσο χρειαζόμαστε λόγια καὶ ἔργα καὶ χειροπιαστὲς ἀποδείξεις, σημαίνει ὅτι δὲ φτάσαμε στὸ βάθος καὶ στὴν πληρότητα ποὺ ἀποζητᾶμε. Δὲν ἔχουμε βιώσει τὴ σιωπὴ ποὺ τυλίγει δύο ἀνθρώπους σὲ θερμὴ οἰκειότητα. Ἡ σιωπὴ αὐτὴ πάει πολὺ βαθιά, πολὺ πιὸ βαθιὰ ἀπ’ ὅ,τι νομίσαμε ὅτι εἴχαμε φθάσει, ἡ ἐσωτερική μας σιωπὴ μᾶς ὁδηγεῖ στὴ συνάντηση τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὸν Θεὸ καὶ ἐν τῷ Θεῶ στὴ συνάντηση τοῦ διπλανοῦ μας.
Σ’ αὐτὴν τὴν κατάσταση σιωπῆς δὲ χρειάζονται λόγια γιὰ νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὸ συνάνθρωπό μας, γιὰ νὰ ἐπικοινωνήσουμε μαζί του μὲ ὅλο τὸν ἐσωτερικό μας κόσμο, καὶ νὰ προσεγγίσουμε μαζί, καὶ πιὸ πέρα ἀπὸ τὸν ἑαυτὸ μας Ἐκεῖνον ποὺ μᾶς ἑνώνει. Κι ὅταν ἡ σιωπὴ βαθύνει ἀρκετά, τότε θ’ ἀρχίσουμε νὰ μιλᾶμε ἀπὸ τὰ βάθη της, φυλάγοντας καὶ προσέχοντας μὴν τὴ διακόψουμε μὲ τὴ θορυβώδη ἀταξία τῶν λόγων μας. Τότε ἀρχίζει ἡ περισυλλογή. Τὸ μυαλό μας ἀντὶ νὰ προσπαθεῖ νὰ ξεχωρίσει ἀνάμεσα σὲ πλῆθος μορφῶν, ὅπως κάνει συνήθως, προσπαθεῖ νὰ ἀνασύρει ἁπλὲς φωτεινὲς μορφὲς ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς. Τότε εἶναι ποὺ τὸ μυαλὸ κάνει σωστὰ τὴ δουλειά του. Γίνεται ὑπηρέτης σὲ Ἐκεῖνον ποὺ ἐκφράζει κάτι μεγαλύτερο ἀπὸ αὐτό. Καὶ τότε βλέπουμε πολὺ μακριά, πέρα ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας καὶ προσπαθοῦμε νὰ ἐκφράσουμε μέρος αὐτοῦ ποὺ βλέπουμε μὲ φόβο καὶ σεβασμό. Τέτοιοι λόγοι, ἐφόσον δὲ συντελοῦν στὸ νὰ εὐτελίσουν ἢ νὰ ἐκλογικεύσουν τὴν ὅλη ἐμπειρία, δὲ διασποῦν τὴ σιωπή, ἀλλὰ τὴν ἐκφράζουν. Ὑπάρχει ἕνα ἀξιομνημόνευτο χωρίο κάποιου Καρθουσιανοῦ συγγραφέα τοῦ μεσαίωνα ποὺ λέει πὼς ἂν ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Πατέρας εἶναι ἡ δημιουργικὴ σιωπὴ ποὺ δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ παράγει «λόγο» ἀντάξιό της.
Κάποια γεύση αὐτῆς τῆς καταστάσεως ἔχουμε στὶς στιγμὲς τῆς σιωπῆς μας. Κάποτε αὐτὴ ἡ σιωπὴ μᾶς σκεπάζει σὰν θαῦμα, σὰν δῶρο Θεοῦ. Πολὺ συχνὰ πρέπει νὰ μάθουμε νὰ τῆς ἀφήνουμε χῶρο μέσα μας. Χρειαζόμαστε πίστη, ἀντοχή, καὶ ἐλπίδα καὶ ἀκόμα ἐκείνη τὴν ἐσωτερικὴ εἰρήνη ποὺ οἱ Ἕλληνες Πατέρες ὀνομάζουν ἡσυχία. Ἡ προσευχὴ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἡσυχία, ποὺ δὲν ἑρμηνεύεται οὔτε ὡς δραστηριότητα οὔτε ὡς παθητικότητα. Εἶναι μιὰ γαλήνια ἔνταση προσοχῆς. Πρέπει παράλληλα μὲ τὴν ἄσκηση τοῦ σώματος καὶ τοῦ πνεύματος νὰ μάθουμε νὰ φθάνουμε σ’ αὐτὴ τὴν τέλεια προσευχὴ τῆς ἐσωτερικῆς σιωπῆς.
(“Θέλει τόλμη ἡ προσευχή”, Ἐκδ. Ἀκρίτας)
(Πηγή-http://alopsis.gr )