πάντα γελαστοί και γελασμένοι

Στίχοι:

Άλκης Αλκαίος

Μουσική:

Θάνος Μικρούτσικος

Δημήτρης Μητροπάνος
Της νύχτας οι αμαρτωλοί και της αυγής οι μόνοι
θέλουν βαρύ ζεϊμπέκικο και νευρικό τιμόνι
σε τόπους τριγυρίζουνε σβησμένους απ’ το χάρτη
για μια σταγόνα ουρανό για μιαν αγάπη σκάρτη

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι

Τα νιάτα μας διαδρομή Αθήνα Σαλονίκη
μια πόλη χτίσαμε μαζί κι ακόμα ζω στο νοίκι
έπεσα να σ’ ονειρευτώ σε ψάθα από φιλύρα
κι είδα πως βγάζει η νύχτα φως και τ’ όστρακο πορφύρα

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι
Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι

 

Κοίτα τον δίπλα σου. Γίνε παγκόσμιος.

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

Έγραφε, κάποτε, ο πατήρ Αντώνιος Αλεβιζόπουλος:

«Η αληθινή αγάπη δεν κομματιάζεται. Δεν μπορεί κανείς να πει: αγαπώ αυτόν, αλλά δεν μπορώ να αγαπήσω τον άλλον, αγαπώ την ανθρωπότητα αλλά δεν μπορώ να αγαπήσω τον διπλανό μου, αγαπώ τον Θεό αλλά δεν αγαπώ τον άνθρωπο, αγαπώ τους ανθρώπους αλλά δεν αγαπώ τον Θεό!». [1]

Εύστοχος ο π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος σε αυτό που πολύ διακριτικά υπονοούσε, ότι, δηλαδή, εγώ κι εσύ ως άνθρωποι, ισχυριζόμαστε ότι θέλουμε να σώσουμε την ανθρωπότητα, τον πλανήτη ολόκληρο αν γίνεται, αλλά την ίδια στιγμή δεν έχουμε τη διάθεση να αγαπήσουμε και να βοηθήσουμε τον διπλανό μας, τον πλησίον μας, τον γείτονα μας.

Κάπως έτσι, εγώ κι εσύ, ως άνθρωποι, καταντήσαμε αστείοι και τραγελαφικοί, παραδεχόμενοι ο ένας προς τον άλλον ότι «εγώ αγαπώ την ανθρωπότητα, αλλά δεν μπορώ να αγαπήσω τον διπλανό μου, εσένα!». Εξάλλου, πάσχοντας με ειλικρίνεια για το μέλλον της επί της Γης ανθρωπότητος, ας αρκεστούμε στα λόγια που είπε κάποτε ο Γέροντας Δαμασκηνός, ο παππούς των Μεγάρων, όπως τον ονόμασαν οι ντόπιοι. Είπε ο παππούς, αυτό το τόσο δυνατό:

«Όταν παρακαλούμε τον Θεό για τον διπλανό μας, γινόμαστε παγκόσμιοι». [2]

http://constantinoupolin.blogspot.gr/2017/07/blog-post_99.html#more

Κ.Γ.Π. – Μάρτιος 2015

 

[1] π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου, «Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ», Αθήνα 1994, σ. 561

[2] Ευαγγέλου Λέκκου, Σειρα «Σύγχρονοι Γέροντες», Τόμος 11, «Πατήρ Δαμασκηνός, ο Παππούς των Μεγάρων», Εκδόσεις ΣΑΪΤΗΣ, σ. 52

 

Είναι καλό να συναντάμε τέτοιους ανθρώπους.

Προχθές βρέθηκα μ’ έναν ιερομόναχο, έμπειρο κι ασπρισμένο. Πήγα κατά τις οκτώ το απόγευμα κι έφυγα στις δώδεκα μα αισθανόμουν σα να έκατσα μαζί του ελάχιστα. Οι άνθρωποι που ‘χουν ζήσει στα μοναστήρια προκαλούν μιαν απίστευτη οικειότητα. Έτυχε να πάω κάποτε στο μοναστήρι των Αγ. Σεργίου και Βάκχου στη λιβανέζικη έρημο. Σ’ ένα άλλο ταξίδι στο μοναστήρι του Αγ. Ιωάννη του Θεριστή στη Κάτω Ιταλία. Κάποιες φορές στο Άγιο Όρος, στην Αγίου Παύλου και στη Νέα Σκήτη. Το συναίσθημα κοινό.

Οι μοναχοί μοιάζουν μεταξύ τους. Δεν είναι ούτε το ρούχο, ούτε τα μούσια, ούτε τα μαλλιά. Έχει να κάνει σε σχέση με τον τρόπο και το βλέμμα. Όταν σε τρώει το άγχος, το βλέμμα σου δείχνει τρομαγμένο. Ας κοιτάξουμε τα πρόσωπα των άλλων στη στάση του λεωφορείου… Οι μοναχοί δεν έχουν μέριμνα γιατί μαθαίνουν να εμπιστεύονται. Κι αυτό λάμπει στα πρόσωπά τους. Η εμπιστοσύνη άλλωστε κρύβει μέσα της την πίστη:

Ξέρω έναν γέροντα που ζει με τους δυο υποτακτικούς του. Έχουνε ένα μποστάνι, κάτι λίγες ελιές που φροντίζουν και λίγες κότες για τ’ αυγά. Τρώνε όσο ευλογεί ο Θεός. “Τι έδωσε σήμερα το μποστάνι; Αυτό θα φάμε”. Κι είναι όλοι ευτυχισμένοι. Ένας απ’ αυτούς μάλιστα -που στον κόσμο όταν ήταν έμενε στα Εξάρχεια κι ήτανε μπασίστας σ’ ένα συγκρότημα- κλείνει φέτος εικοσιπέντε χρόνια στο ράσο κι απ’ τη κουρά του μέχρι σήμερα δεν έχει αγγίξει πορτοφόλι. Ευλόγησε ο Θεός; Έχουμε. Δεν ευλόγησε; Δεν έχουμε. Η απόλυτη ελευθερία του να μην εξαρτάσαι από κανέναν, να είσαι δηλαδή ελεύθερος στα πάντα.

Ακούς συχνά τους μοναχούς να μιλάνε για παλιότερους καλογήρους λες και μιλάνε για κάποιον άνθρωπο που ζει στο τώρα, μολονότι μπορεί να έχουν φύγει απ’ τη ζωή πριν από εκατό χρόνια. Οι μοναχοί δεν έχουν αίσθηση του δικού μας χρόνου. Ο χρόνος της Εκκλησίας είναι ο Ενεστώτας. Τα πάντα γίνονται στο τώρα που μεταμορφώνεται σε πάντοτε κι αυτό με τη σειρά του εις τους αιώνας των αιώνων…

Πας στις Σκήτες του Αγ. Όρους και ο Άγιος του κάθε κελιού είναι σα να κατοικεί μαζί με τους πατέρες. Το να γιορτάζει, για παράδειγμα, ένα κελί είναι για όλη τη Σκήτη γιορτή. Ο Άγιος είναι παρών. Αν κάποιος δεν έχει βρεθεί σε μια τέτοια αγιορείτικη γιορτή, δύσκολα θα καταλάβει. Ο Άγιος είναι εκεί απ’ το κρεμμυδόζουμο της κουζίνας ως τους στίχους του ψαλτηρίου κι απ’ το σκούπισμα της αυλής ως το Δύναμις της Λειτουργίας.

Όχι κατ’ ανάγκη για να πάμε να κλειστούμε στο μοναστήρι. Αλλά για να παίρνουμε δύναμη. Πας σ’ ένα τέτοιο άνθρωπο, κάθεσαι λίγο και το αισθάνεσαι οι μπαταρίες να φορτίζουν. Υπάρχουνε κι στην Αθήνα μα και λίγο πιο έξω άνθρωποι πολύ πνευματικοί, μπορούμε λοιπόν να ωφεληθούμε.

π.Ι.

τοστειλε το mail

αφιερωμένο στον Μόρφου Νεόφυτο

 

 

Tο μέτρον της Aληθείας ~ Πρωτ. Γεώργιος Φλωρόφσκυ

Πολύ συχνά το μέτρον της αληθείας είναι η μαρτυρία της μειοψηφίας. 
Είναι δυνατόν να είναι Καθολική Εκκλησία το μικρόν ποίμνιον. Ίσως υπάρχουν περισσότεροι ετερόδοξοι παρά Ορθόδοξοι.
Είναι δυνατόν να εξαπλωθούν οι αιρετικοί παντού και να καταλήξει η Εκκλησία στο περιθώριο της Ιστορίας ή να αποσυρθεί στην έρημο.

Αυτό συνέβη κατ’ επανάληψη στην Ιστορία και είναι πολύ πιθανό, να συμβεί και πάλι… 
Το καθήκον της υπακοής παύει όταν ο επίσκοπος παρεκκλίνει από τον καθολικόν κανόνα

και ο Λαός έχει το δικαίωμα να τον κατηγορήσει, ακόμη δε και να τον καθαιρέσει…

Tο μέτρον της Aληθείας ~ Πρωτ. Γεώργιος Φλωρόφσκυ
Αγία Γραφή, Εκκλησία, Παράδοσις, Εκδ. Π.Πουρνάρα, Θεσσαλονίκη, σελ. 71 και 75.
 

ΘΕΕ ΚΑΙ ΚΥΡΙΕ! ΑΥΤΑ ΟΥΤΑ ΑΠΟ ΔΕΣΠΟΤΑΔΕΣ ΔΕΝ ΤΑ ΑΚΟΥΜΕ. Άρης Σερβετάλης: «Πιστεύω στη διαδρομή της μετάνοιας, της κάθαρσης και της θέωσης.»

Άρης Σερβετάλης: «Πιστεύω στη διαδρομή της μετάνοιας, της κάθαρσης και της θέωσης…»
 Ο ηθοποιός μιλά με αφορμή την παράσταση «Ριχάρδος Β΄»


Ενσαρκώνοντας έναν βασιλιά που πέφτει, που ο τίτλος, η ιδιότητα και η εξουσία αποσπώνται βίαια από το πρόσωπό του, εξωθώντας τον να επιστρέψει στον εαυτό, ο ηθοποιός Άρης Σερβετάλης μάς μιλά για την παράσταση «Ριχάρδος Β΄».

Ο Άρης Σερβετάλης βιώνει – μέσα από τον ρόλο του – την τραγωδία της επίγνωσης ενός κόσμου που απελευθερώνεται από την αυταπάτη, και μιλά για την παράσταση και για την τοποθέτησή του απέναντι στις δύσκολες καταστάσεις.

Σκιαγραφείστε μας τον χαρακτήρα του Ριχάρδου Β΄.

– Ριχάρδος. Βασιλιάς Ριχάρδος. Ένας νεαρός μονάρχης. Μια επηρμένη προσωπικότητα. Ένα φερέφωνο των κολάκων. Σαρκάζει και υποκρίνεται, εγκλωβισμένος μέσα στη λάμψη της αυταρέσκειάς του. Σκληρός, δίχως συναισθηματισμούς, εκφέροντας τους πιο λυρικούς και ποιητικούς λόγους. Ένας βασιλιάς που εκθρονίζεται και βεβηλώνεται, που γίνεται σκλάβος της δυστυχίας του και που υποτάσσεται σε αυτήν σαν βασιλιάς.

Ένα πρόσωπο που συνειδητοποιείται, όταν στερηθεί το βασιλικό του στέμμα. Όταν αποποιηθεί τον τίτλο του και την ιδιότητά του…



Πού τον οδηγεί η πτώση του από τον θρόνο;

– Στη συνειδητοποίηση πως δεν είναι εφικτό να είσαι ευχαριστημένος με τίποτα, ώσπου να βρεις την ησυχία, βλέποντας πως τίποτα δεν είσαι…

Τι επιχειρεί να αναδείξει η παράσταση;

– Την πορεία του ανθρώπου από την απόλυτη καταξίωση στη βεβήλωση και την αποκαθήλωση. Τον μεγάλο μηχανισμό της εξουσίας που αντικαθιστά ανθρώπους και μένει αναλλοίωτος μέσα στην ιστορία. Ένα παραμύθι που αφηγείται τον τρόπο που η “ιδιότητα” καταπίνει το “πρόσωπο”…

– Στο δικό μας ζοφερό παρόν και μέλλον, ποια είναι τα κυρίαρχα συναισθήματά σας για όσα συμβαίνουν;

Η τοποθέτησή μου απέναντι στα γεγονότα που κλονίζουν είναι ίδια με αυτήν, που θα είχα σε μια μεγάλη περίοδο ενός χειμώνα ακραίων καιρικών φαινομένων. Επιφυλακτικότητα, πίστη και υπομονή…

Πιστεύετε σε μία – έστω και μακρινή – εξυγίανση;

– Πιστεύω στη διαδρομή της μετάνοιας, της κάθαρσης και της θέωσης. 

Σε μια προσωπική εξυγίανση…

(Πηγή: naftemporiki.gr)

Σχόλιο Π. κοινωνίας: Άξια προσοχής και ομολογία, τα λόγια ενός σύγχρονου ηθοποιού και πιστού χριστιανού, μου θύμισαν εκείνα του Αγίου Παϊσίου, που έλεγε πως:

» Όταν διορθώσω εγώ τον εαυτό μου, διορθώνεται ένα κομμάτι της Εκκλησίας, (και της κοινωνίας) οπότε μπορούμε να συνεννοηθούμε…»

Παλαιότερα είχε επίσεις εκφράσει την αγάπη του για την Ορθόδοξη πίστη…

»Διαβάζω τον Άγιο Παισιο, τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς. Μου αρέσει να διαβάζω βίους Αγίους. Μία ιδιαίτερη σχέση έχω με τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, και τον Ιωάννη τον Πρόδρομο.Επισκέπτομαι ένα συγκεκριμένο μοναστήρι στη Πελοπόννησο, κοντά στη Δημητσάνα, είναι αφιερωμένο στον Τίμιο Πρόδρομο…» ~ Άρης Σερβετάλης

Σχετική εικόνα

Εύχομαι στόν αδερφό μας, με την βοήθεια του Χριστού να βαδίσει αυτή την διαδρομή, που γνωρίζει πως είναι η μόνη απάντηση, σε ολα το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης…

Δείτε και σχετικά:  Ὁ φωτισμός τοῦ νοῦ τοῦ ἀνθρώπου στήν Ἐκκλησία

»Ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νά θεραπευτεῖ ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Νά θεραπευτεῖ ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου, πού εἴπαμε πώς εἶναι ἡ κύρια δύναμη τῆς ψυχῆς. Καί τί σημαίνει θεραπεία; Νά ἀποβάλει τόν σκοτισμό. Νά ξεσκοτιστεῖ. Γιά νά μπορέσει νά δεῖ τόν Θεό…Πήγαιναν γιά παράδειγμα οἱ ἄνθρωποι στόν Ἅγιο Πορφύριο ἤ στόν Γέροντα Παΐσιο καί, πρίν ποῦνε τήν ἐρώτηση, ἐκεῖνοι τούς ἔλεγαν τήν ἀπάντηση στό πρόβλημά τους. Πῶς γινόταν αὐτό; Ἀκριβῶς ἐπειδή εἶχαν μέσα τους τή νοερά προσευχή, τή νοερά ἐνέργεια καί τό διορατικό χάρισμα…

Δέν τά ἔχει δώσει μόνο στούς ἁγίους· σέ ὅλους τά ἔχει δώσει. Γιατί ὅμως δέν τά ἔχουμε ἐμεῖς φανερά κι ἐνεργά; Διότι ὑπάρχει αὐτός ὁ σκοτισμός τῆς ψυχῆς ἀπό τίς ἁμαρτίες καί τά πάθη…»~ Ὁμιλία Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου εις την Πατερική Θεολογία, π. Ἰωάννη Ρωμανίδη

http://pneumatoskoinwnia.blogspot.gr/