Το γιατί χαλάει τη γιορτή

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

Σαν δένδρο κλαδεμένο.

Κουρεμένος βαθιά και πρόχειρα. Ταπεινωμένος. Κουτσουρεμένος στα βλέμματα του άλλου.

Είναι, τώρα, Νοέμβρης και σε κλαδέψανε βαθιά.

Ίσως αμέλησες και πρέπει να διορθωθείς. Ίσως, όμως, δε φταις καθόλου, και είδε απλώς ο Κύριος σε σένα έναν περισσότερο χώρο υπομονής.

Είπε, κάποτε, ο μακάριος Γέρων Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός:

«Πολλές φορές, ο Θεός, από τους εκλεκτούς που έχουν χωρητικότητα, ενώ δε φταίνε, ενώ δεν παραλείπουν, ενώ δεν αμελούν, τους πελεκάει, να τους ανεβάσει πιο ψηλά. Σαν Πατέρας βλέπει ότι έχουν χωρητικότητα μέσα τους και τους δημιουργεί φιλοπονία χωρίς να φταίνε και χωρίς να το ζητούν, διότι, ή θα το προσθέσει σε αυτούς ως προσθήκη, ή θα τους προβάλλει ως παράδειγμα στον στηριγμό της Εκκλησίας».

Εσύ, μη ρωτάς το γιατί.

Είτε ήσουν αμελής και σε χρειάστηκε ένας κλαδεμός, είτε γιατί είδε ο Κύριος σε σένα έναν περισσότερο χώρο αντοχής, εσύ προσπάθησε να εορτάζεις.

Εόρτασε το καθετί, που έρχεται σαν σφαίρα κατά πάνω σου.

Το γιατί χαλάει τη γιορτή.

ΚΓΠ – 2017

Αλιεύθηκε απόσπασμα από βιντεοσκοπημένη ομιλία του μακαρίου Γέροντος Ιωσήφ του Βατοπαιδινού, όπως αυτή διατίθεται στον ιστοχώρο www.vatopedi.gr

 

http://constantinoupolin.blogspot.gr/2017/11/blog-post_15.html

 

Ὁ κόσμος θεωρεῖ τήν ἂμυνα δικαιολογημένη καί δικαίωμά του. Ὁ ἀληθινά προσευχόμενος παραιτεῖται ἀπό τό δικαίωμα αὐτό

Ὁ κόσμος θεωρεῖ τήν ἂμυνα δικαιολογημένη καί δικαίωμά του. Ὁ ἀληθινά προσευχόμενος παραιτεῖται ἀπό τό δικαίωμα αὐτό. Ρίχνει στή λησμοσύνη ὁποιαδήποτε ἀδικία κι ἂν τοῦ ἒγινε.Ἡ ἂμυνα ἐναντίον αὐτῶν, πού μᾶς ἀδικοῦν καί πού δέν εἶναι ξένοι, ἀλλά ἀδέλφια ἐν Χριστῶ, σημαίνει  στάση ἐχθρική ἐναντίον τους καί διάθεση χρόνου καί δυνάμεων γιά νά γίνει ἀποτελεσματική.Σημαίνει συναισθήματα ἒντονα, σκέψη συστηματική καί σχέδια στρατηγικά γιά τό πῶς θά ἀμυνθοῦμε καί πῶς θά ἐξουδερώσουμε καί θά ἐκμηδενήσουμε αὐτούς πού μᾶς ἀδίκησαν. Ὃλες αὐτές οἱ ἐνέργειες καί ὃλα αὐτά τά ἀρνητικά συναισθήματα μέσα μας συντελοῦν στό νά χάνουμε τήν εἰρήνη καί νά ἀναστατωνόμαστε.Καί βέβαια δέ χάνει τήν ὡραία γι’  αὐτόν εὐκαιρία  ἐτούτη ὁ πονηρός γιά νά μᾶς ἀνακατέψει ἀκόμα πιό πολύ, ὣστε νά χάσουμε ἀκόμα περισσότερο τήν ἐσωτερική μας ἰσορροπία. Τό ἀπότέλεσμα εἶναι νά μήν μποροῦμε πιά νά προσευχηθοῦμε. Ἒτσι γιά πράγματα, πού ἒχουν σχέση μέ τόν κόσμο αὐτό, χάνουμε πράγματα αἰώνιας ἀξίας. Ἐξαιτίας πραγμάτων σχετικῶν καί φθαρτῶν χάνουμε τόν Ἀπόλυτο, τό Θεό!.

Ἱερομ. Εὐσεβίου Βίττη, «Εἰς Ὑψος Νοητόν».

 

«ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ, ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ, ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ – ΤΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ»

Ο ΠΑΤΗΡ ΑΝΑΝΙΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗΣ ΑΝΑΛΥΕΙ ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ (ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ) ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ !!!
Γιατί συγκεκριμένα αυτές τις προσωπικότητες; Μάλιστα μεταξύ των αγίων;
 
Ο άγιος Πορφύριος έλεγε μια φορά: «Αν θα πάτε στον παράδεισο, μην παραξενευτείτε αν θα δείτε εκεί τον Κολοκοτρώνη». Αναφέρω ένα παράδειγμα. Γιατί αυτός καθώς και οι άλλοι ήρωες του ’21 είναι στον παράδεισο. Αυτοί θυσίασαν την ζωή τους για  την πίστη και το Γένος, για την πατρίδα, για την Εκκλησία, για τον πλησίον, για τους ανθρώπους… και δεν αγαπάνε μόνο τους Έλληνες αυτοί, αγαπάνε και τους Αλβανούς και τους Τούρκους. Τα ’χανε με τους αρχηγούς και τους οπλαρχηγούς τους για να φαίνονται δυνατοί. Από εκεί και πέρα στους απλούς ανθρώπους ήταν φιλάνθρωποι. Γιατί είχαν ακριβώς αυτό που είχε κυρίως και κατεξοχήν και ο Κολοκοτρώνης. Τρία πράγματα είχε ο Κολοκοτρώνης: Πρώτον ήταν φιλόθεος, αγαπούσε τον Θεό. Όταν ήταν εξόριστος το 1805 με τους κλεφταρματολούς του Μόριά κ.λπ. στα «Απομνημονεύματά» του γράφει: «Ήμουν μόνος στο βουνό με τον Θεό». Δεύτερον ήταν φιλόπατρις. Για την πατρίδα του τα έκανε όλα! Τα έδινε όλα! Και στην φυλακή τον έβαλαν στο τέλος και σε θάνατο τον καταδίκασαν… και τι έκανε ο Κολοκοτρώνης; Μόνο καλό έκανε. Η μεγαλύτερη αρετή που έχει ο Κολοκοτρώνης δεν είναι η πολεμική του αντρεία αλλά η μεγαλοψυχία του. «Τα παλιά, τα περασμένα, τα ρίχνω στη θάλασσα και αρχίζω από την αρχή», όπως έλεγε. Τι ωραία! Νερό και αλάτι… Τρίτον ήταν φιλάνθρωπος. Δεν ήταν το να δώσει ελεημοσύνη στον φτωχό μόνο, αλλά να αγαπάει τον άνθρωπο, όπως αγαπάς τον εαυτό σου. Τον πλησίον του. 
Τι σημαίνει «πλησίον»; Αυτός είναι που είναι από το ίδιο χώμα και από την ίδια δημιουργική πνοή. Πλησίον είναι πας άνθρωπος. Αυτό είναι το μεγάλο. Και ο Καποδίστριας το ίδιο έλεγε και ο Παπαδιαμάντης το ίδιο και όλοι οι Ήλοι. Είχαν αγάπη στον Θεό! Για του Χριστού την πίστη την αγία πολέμησε. Γιατί στα χρόνια της τουρκοκρατίας δεν υπήρχε πατρίδα. Την πατρίδα την είχε πάρει αγκαλιά η Εκκλησία.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Περί ιερέων

Ιάσονος ιερομονάχου

 
Μια φορά, ρώτησα κάτι μαθητές σε μια γ’ λυκείου τι περιμένουν από ένα παπά. “Βλέπετε έναν παπά στο δρόμο, τι σκέφτεστε, ποια είναι η πρώτη σας σκέψη”;Οι περισσότεροι μαθητές απάντησαν ότι ταυτίζουν τον παπά μ’ ένα σύνολο απαγορεύσεων: τι πρέπει να κάνουν, τι πρέπει να μη κάνουν. Μια άλλη φορά, χειμώνα, σ’ ένα περίπτερο, περίμενα να ψωνίσω πίσω από μια μανούλα που το παιδί της έσκουζε και ζητούσε παγωτό.

Όταν είδε ότι πίσω της περίμενε ο παπάς, γύρισε στο παιδί σοβαρότατα και είπε: “Ησύχασε επιτέλους! Θα σε μαλώσει ο πάτερ!” κι έδειξε προς το μέρος μου. Εγώ την κοίταξα απλώς με μια σχετική απορία και τ’ άφησα ασχολίαστο.

Σήμερα πήγα να βγάλω κάτι φωτοτυπίες κι ήταν εκεί μια άλλη μάνα με το τουλάχιστον εξάχρονο κοριτσάκι της. Το παιδί με κοιτάει με το ράσο και γουρλώνει τα μάτια. Τραβάει το ρούχο της μαμάς και ρωτάει: Μαμά! Γιατί αυτός ο κύριος είναι έτσι ντυμένος;;”. Η μαμά μου χαμογέλασε συγκαταβατικά και μ’ ελαφρύ μειδίαμα μου ‘πε “παιδί είναι… Που να ξέρει…;”.

Σ’ εκείνη τη γ’ λυκείου κανείς δε μίλησε ούτε για ψυχή, ούτε για Θεό: όχι γιατί τα παιδιά αυτά είναι κακά ή άσχετα με τη θεολογία, αλλά γιατί φτάνοντας στην γ’ λυκείου μεγάλωσαν μέσα σε μια κοινωνία που στο πρόσωπο του ιερέα συχνότερα έβλεπε τον τηρητή της Τάξεως και της Ηθικής παρά τον κήρυκα του Ευαγγελίου. Ίσως γιατί άθελά μας παραφράσαμε το Ευαγγέλιο σ’ ένα κατάλογο κανόνων, για το τι πρέπει να κάνουμε και τι να μην κάνουμε ώστε να μην πάμε στη Κόλαση.

Μια φορά, έκανα κάπου κήρυγμα και μιλούσα για την κόλαση ως κενό και παντελή απουσία Θεού και ότι “τα καζάνια κι οι φωτιές δεν είναι πραγματικά αλλά συμβολικά”.
Τότε μια κυρία, πάνω από ογδόντα χρονών, ξεσηκώθηκε φωνάζοντας “είσαι σε πλάνη! Ο παπάς είναι σε πλάνη! Στη κόλαση θα έχει καζάνια και φωτιές και διαόλους να χορεύουνε” κι έφυγε απ’ την εκκλησία. Όταν μετά από καιρό την κήδεψα, πρόσεξα στη κάσα ότι όλο το χέρι της ήταν καμένο καθώς διακρίνονταν ένα φρικτό έγκαυμα.

Τότε, ρώτησα κάποιον γνωστό αν ήξερε τι ήταν αυτό στης νεκρής το χέρι. Ευθύς, εκείνος μου είπε ότι όταν ήταν νέα το έκαψε δουλεύοντας σ’ ένα εργοστάσιο. Η θεωρία της φωτιάς ταίριαζε στους φόβους της μακαρίτισσας γάντι. Αναζητούσε τέλος πάντων μια δικαίωση. Στη τελική, ήταν καλός άνθρωπος, απλά κολλημένη…

Όπως και να ‘χει, σήμερα στεναχωρέθηκα που το κοριτσάκι στις φωτοτυπίες δεν είχε πάει ποτέ -μάλλον- στην εκκλησία και δεν είχε δει ποτέ μπροστά του παπά και γι’ αυτό ρωτούσε για ‘μενα τη μαμά του.

Ας μη κρίνουμε όμως με τη μια την “κακή” μάνα που δε κοινωνάει το παιδάκι της κάθε Κυριακή. Η μάνα αυτή μεγάλωσε μέσα στην ίδια κοινωνία που έφτιαξε έναν Χριστό τιμωρό, που εξευμενίζεται με δωρεές σε ναούς και μόνο.

Θυμάμαι την εμμονή μιας κυρίας που εχάρισε ένα καντήλι στο ναό, να βάλει ταμπελάκι να κρέμεται να φαίνεται, καλά χαραγμένο, τ’ όνομά της αφού το δώρισε στην εκκλησιά. Να βλέπει κανείς λοιπόν τον Χριστό σαν εισαγγελέα που δέχεται πεσκέσια είναι βλασφημία τεράστια στ’ όνομά Του.

Αν μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με “το φόβο του πάτερ” -όπως η κυρία στο περίπτερο- τότε ας μην περιμένουμε, όταν φτάσουνε τα παιδιά στη γ’ λυκείου, ν’ αναζητούν ψυχή και Θεό. Ό, τι τους δώσουμε, έτσι θα πράξουνε. Κι είναι καλά τα παιδιά μας.

 

 

https://amfoterodexios.blogspot.gr/

 

Η ευχή της μάνας στα αρχαία ελληνικά: «OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ» . Έξι (6) λέξεις, δεκατέσσερα (14) φωνήεντα, μια φράση. Ούτε ένα σύμφωνο

Ο συγγραφέας Ζακ Λακαριέρ έλεγε:

«Στην Ελληνική υπάρχει ένας ίλιγγος λέξεων, διότι μόνον αυτή εξερεύνησε, κατέγραψε και ανέλυσε τις ενδότατες διαδικασίες της ομιλίας και της γλώσσης, όσο καμία άλλη γλώσσα».

Προσέξτε, λοιπόν, κάτι:

«OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ», που σημαίνει: «Όπως η αυγή, γιε μου, να είσαι πάντα!».

Έξι (6) λέξεις, δεκατέσσερα (14) φωνήεντα, μια φράση. Ούτε ένα σύμφωνο, σε μια πλήρη φράση! Σε ποια άλλη γλώσσα μπορεί να συμβεί αυτό; Μάλλον μόνον στην Ελληνική…

ΟΙΑ σημαίνει όπως

ΗΩ είναι η αυγή

Ω ΥΙΕ γιε μου

ΑΕΙ ΕΙ Να είσαι πάντα!