Που πας; Στον ευεργέτη μου

Αποτέλεσμα εικόνας για μακρυγιαννη;

 

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

Η ανταπόδοση της ευεργεσίας υπήρξε για τον Μακρυγιάννη κάτι το αδιαπραγμάτευτο. Δε σήκωνε κουβέντα γι’ αυτό, ενώ πάντοτε υπήρξε εξόχως υποτιμητικός, δεικτικός, αφού ούτε να τους φτύσει δεν ήθελε όσους «την έφεραν» στους ευεργέτες τους, όσους λησμόνησαν σαν πέρασε ο καιρός και μάλιστα πλήγωσαν, ή τα άρπαξαν, ή ακόμη και ξεπάστρεψαν τους ευεργέτες τους.

Αυτός ο  ίδιος ο Μακρυγιάννης, είχε για κανόνα του την ανταπόδοση της ευεργεσίας, έστω κι αν έπεφτε σε σίγουρο κίνδυνο, έστω κι αν έβαζε τον σβέρκο του μέσα στον ντορβά.

«Και δι’ αυτούς τους δύο ευεργέτες μου» γράφει κάπου o Στρατηγός, «πήγα πίσω εις τον κίνδυνον, μέσα εις την Άρτα».

Πήγε στην Άρτα για να φροντίσει, γηροκομήσει και προσέξει έναν άρρωστο ευεργέτη του, ο οποίος, προ ολίγου, τον είχε φυγαδεύσει σε μία κρίσιμη στιγμή. Τον έψαχναν οι Τούρκοι τον Μακρυγιάννη, με κλεισμένο κάθε στενό και στενάκι της πόλεως, αλλά εκείνος δε φοβήθηκε τον κίνδυνο, επιστρέφοντας μέσα στη φωλιά των βασανιστών του, μόνο και μόνο για να φροντίσει τον άρρωστο.

«Αυτός ο δυστυχής αρρώστησε βαριά και ως ευεργέτης δικός μου τον συγύριζα καλύτερα από τον γονιόν μου» λέει αλλού, σε άλλο σημείο, πάνω στη γραφή του.

Πήγε ακόμη στην Άρτα για φροντίσει όχι μόνον έναν, αλλά δύο. Γιατί είχε βάλει στο μυαλό του ότι έπρεπε να σώσει οπωσδήποτε τη γυναίκα κι ενός άλλου, παλαιού ευεργέτη του, την οποία σκόπευε να την αρπάξει ο πασάς για να την έχει για την όρεξη του.

Μέσα στη φωλιά του λύκου, μέσα στην Άρτα που τον έψαχναν, κι ενώ τον κυνηγούνε οι πασάδες, καταφέρνει να πείσει κάτι άλλους πασάδες για να σώσουν τη γυναίκα του φίλου του. Τα κατάφερε!!

Αητός ο Μακρυγιάννης, οξυδερκής σαν τον σουγιά, άπιαστος σαν το κουνούπι που και μέσα στο δωμάτιο σου φεύγει, ένα μυαλό πιο γρήγορο και από σφαίρα, μα πάνω απ’ όλα ηθικός, με ήθος, τρόπους συμπεριφοράς, πατριωτικός πέρα για πέρα, αληθινός ορθόδοξος χριστιανός και με σέβας για την Παναγία και τους Αγίους της Πίστεως.

Την ευχή του να έχουμε.

 

http://constantinoupolin.blogspot.gr/2017/08/blog-post_22.html#more

 

ΑΣ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΤΗ ΝΗΣΤΕΙΑ ΜΑΣ ΩΣ ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΩΦΕΛΙΜΑ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

Η νηστεία για τρεις μέρες μπορεί να αναγεννήσει ολόκληρο το ανοσοποιητικό σύστημα!

 

Αποτέλεσμα εικόνας για νηστεια υγεια

Ολόκληρο το ανοσοποιητικό σύστημα ενός ατόμου μπορεί να αναγεννηθεί μόνο με νηστεία για μόλις τρεις μέρες, καθώς ενεργοποιεί τον οργανισμό να ξεκινήσει την παραγωγή νέων λευκών κυττάρων του αίματος, σύμφωνα με μία νέα μελέτη.

Η νηστεία για μόλις τρεις ημέρες μπορεί να αναγεννήσει ολόκληρο το ανοσοποιητικό σύστημα, ακόμα και σε ηλικιωμένους, βρήκαν οι επιστήμονες σε μια σημαντική ανακάλυψη που περιγράφεται ως «αξιοσημείωτη» Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΔΙΑΤΑΓΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ: ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΤΕ ΚΑΘΕ ΔΙΑΦΟΡΑ.

Άρθρο της Ιταλίδας ανθρωπολόγου Ida Magli     

Μετάφραση & Σχολιασμός: Θεόδωρος Λάσκαρης

 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, οι ανθρωπιστικές επιστήμες εξαφανίστηκαν από τον ορίζοντα της μαζικής πληροφόρησης και αυτό επιτεύχθηκε απλά με τη σιωπή, δηλαδή μη μιλώντας πλέον για αυτές. Δεδομένου του τεράστιου ενθουσιασμού που είχαν προκαλέσει την περίοδο μεταξύ του τέλους του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και μέχρι τη δεκαετία του 1990, το γεγονός ότι κανείς δεν επισήμανε αυτή την εξαφάνιση αποτελεί την επιβεβαίωση ότι η εξαφάνιση ήταν ηθελημένη. Οι καθέδρες προφανώς συνεχίζουν να υπάρχουν, αλλά οι επιστήμες τους δεν ενδιαφέρουν τα μέσα πληροφόρησης. Ταυτόχρονα, με διαταγή της ΕΕ, αφαιρέθηκαν από τα σχολεία αρχαίες, ευγενείς και βασικές επιστήμες όπως η γεωγραφία, η λατινική και αρχαία ελληνική γραμματεία (με τις αντίστοιχες γλώσσες τους), μειώνοντας τες σε φαντάσματα, σε κομμάτια μιας ανύπαρκτης γνώσης. Ακόμη και η ιστορία, στερημένη από όλες τις μεθοδολογικές συμβολές με τις οποίες η σύγχρονη εποχή την είχε εμπλουτίσει, φαίνεται να έγινε ένα απομεινάρι άλλων καιρών, αδύναμη να δώσει στους ανθρώπους εκείνη την αυτογνωσία που είναι ο κύριος καρπός της και αποτελεί βασική κατάκτηση του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Ασφαλώς και αυτό αποφασίστηκε και πραγματοποιήθηκε μέσα σε απόλυτη σιωπή.

Ως φαίνεται, ζούμε σε μία κοινωνία αναλφάβητων, όπου κανείς δεν είναι σε θέση να αξιολογήσει και να εκφράσει μία κρίση πάνω σε παρόμοια μέτρα. Ωστόσο, ακόμη και μόνο ο κλάδος των Ιταλών καθηγητών* αποτελείται από σχεδόν ένα εκατομμύριο άτομα, πως δεν διαμαρτυρήθηκαν και δεν εξέφρασαν τη γνώμη τους για μία τόσο σοβαρή απόφαση; Οι κυβερνήτες, έχοντας προνοήσει να εκπαιδεύουν όλους με τα κρατικά σχολεία, υπαγορεύουν επίσης και το είδος της διδασκαλίας στο οποίο οι πολίτες πρέπει να υπόκεινται. Συνέχεια ανάγνωσης