Ὅποιος ἀξιώθηκε ν’ ἀγαπήσει τὸ Θεό χωρίζει ἀπὸ τὸν κόσμο

τοῦ Φώτη Κόντογλου

Ὅποιος ἀξιώθηκε ν’ ἀγαπήσει τὸ Θεό, δηλαδὴ ν’ ἀγαπηθεῖ ἀπὸ τὸν Θεό, χωρίζει ἀπὸ τὸν κόσμο, ἐπειδὴ δὲν παραδέχεται τὴ σοφία του κι ὁ κόσμος τὸν μισεῖ καὶ τὸν κοροϊδεύει. Τὸν βγάζει τρελὸ γιὰ νὰ μὴ χάσει τὴν πίστη του στὴ δική του λογικὴ καὶ νιώσει τὴ δική του ἀθλιότητα. Ἔτσι θὰ γίνεται στὸν αἰώνα, γιατί δὲ θὰ ξημερώσει ποτὲ ἡ μέρα ποὺ θὰ καταλάβει ὁ κόσμος πὼς αὐτοὶ οἱ τρελοὶ δὲν εἶναι τρελοὶ γιατί τότε θὰ ἔρθει στὴ γῆ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἐπειδὴ δὲ θὰ ὑπάρχει κανένας πονηρὸς γιὰ νάναι καὶ τὰ μάτια τοῦ πονηρὰ ἀλλὰ ὅλοι θάναι ἀθῶοι σὰν παιδιά. Μὰ τοῦτο δὲν θὰ γίνει ποτὲ σ’ αὐτὸ τὸν κόσμο, ὅπως εἶπε τὸ ἀλάθευτο στόμα τοῦ Κυρίου. Ὁ Χριστὸς μιλᾶ στοὺς ἀνθρώπους ἁπλὰ καὶ καθαρά, κι ἐμεῖς οἱ πονηροὶ κάνουμε πὼς δὲν καταλαβαίνουμε. Μᾶς ἐξαγόρασε μὲ τὸν θάνατό του, μᾶς ἀνάγγειλε τὴν αἰώνια ζωὴ καὶ μᾶς δίδαξε νὰ ἑτοιμάσουμε τὸν ἑαυτό μας γι’ αὐτή, κι ἐμεῖς γυρίσαμε τὴ διδαχή του στὰ δικά μας θελήματα καὶ δὲν πάψαμε νὰ πιστεύουμε μονάχα σὲ τούτη τὴ ζωὴ

 

Οι δέκα πληγές-μαγαρισιές

Αποτέλεσμα εικόνας για ΣΧΟΛΙΚΗ ΤΑΞΗ ΗΡΩΕΣ 21

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

Θυμάμαι, πριν από μερικά χρόνια, υπηρετούσα σε σχολείο χωριού του νομού Κιλκίς, που βρίσκεται στις υπώρειες του όρους Μπέλες, στα σύνορα με το υπερφίαλο ανθυποκρατίδιο των Σκοπίων. Το σχολείο παλιό, με θέα εξαιρετική στο κατάφυτο βουνό, χρησιμοποιούσαμε ακόμη τις ξυλόσομπες. Κάποια μέρα με επισκέφτηκε ο σχολικός σύμβουλος.

Mικρή παρένθεση.Το ΠΑΣΟΚ το σκοτεινό 81, κατά το συνήθειό του, κατάργησε τους επιθεωρητές και τους μετονόμασε σε σχολικούς συμβούλους. Συνοδεύτηκε η κατάργηση και με αρκετές δόσεις συκοφαντίας και απαξίωσης για το έργο των επιθεωρητών. Και όμως οι άνθρωποι εκείνοι, στην πλειονότητά τους, επιτελούσαν σπουδαίο έργο, τους διέκρινε συνέπεια και επιστημοσύνη. Οι δάσκαλοι είτε από σεβασμό, οι εργατικοί είτε από φόβο, οι …«αργόσυρτοι» και ράθυμοι, εργάζονταν με ζήλο στην τάξη, γιατί υπήρχε έλεγχος και δοκιμασία του εκπαιδευτικούς τους έργου. Η επί το προοδευτικότερον εξέλιξη του θεσμού οδήγησε στη σημερινή, ουσιαστικά ανύπαρκτη, επίβλεψη της δημόσιας παιδείας.   Συνέχεια ανάγνωσης

 

“Σήμερα, είμαι ελεύθερος …» ~ (Συγκλονιστικό! Από το ορθόδοξο…Χονγκ-Κονγκ! Σήμερα…)

Φωτογραφία του Nektarios Tsilis.
Πριν από δεκαεπτά χρόνια, το έτος 2000 που έγινα μέλος της τοπικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην πόλη Paranaque … την ίδια χρονιά γεννήθηκε ένα αγόρι σε μια απλή οικογένεια που ζει κοντά στον Ορθόδοξο Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Τα χρόνια πέρασαν και αυτό το αγόρι και ολόκληρη η οικογένειά του αποφάσισαν να αγκαλιάσουν την Ορθοδοξία. Κάθε Κυριακή, τους έβλεπα να παρευρίσκονται στα μαθήματα Κατηχήσεως και προς μεγάλη μου έκπληξη, μαζί με τον αδελφό του έγιναν διακονητές στο Ιερό. Από την ημέρα της χειροτονίας μου σε Πρεσβύτερο το έτος 2013, με βοηθούσε κάθε Κυριακή από την αρχή του Όρθρου, με βροχή ή ήλιο, με χάρη και ευλάβεια στην τέλεση της Θείας Λειτουργίας.
Άναβε τα κεριά, κρατούσε το σταυρό των λιτανευτικών εισόδων, προετοίμαζε το θυμίαμα και επιτελούσε μια ποικιλία άλλων καθηκόντων κατά τη διάρκεια των ιερών Ακολουθιών. Αισθητή συμμετοχή στην ενοριακή ζωή και αγάπη για τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας. Μια ευκαιρία που αγκάλιασε ως νεαρό αγόρι για να βιώσει τις ανταμοιβές της διακονίας προς στον λαό του Θεού.
Τον Σεπτέμβριο του 2017 δεν ήλθε στο Ναό για αρκετές Κυριακές και πληροφορήθηκα ότι αυτό το νεαρό αγόρι ήταν άρρωστο με υψηλό πυρετό. Στο νοσοκομείο αποκαλύφθηκε ότι ο υψηλός πυρετός και ο πόνος προκλήθηκαν από λευχαιμία. Και όταν έγιναν περαιτέρω εξετάσεις από ειδικούς, ο τύπος της λευχαιμίας διαγνώσθηκε ως μη ιάσιμος… όσα λόγια απελπισίας υπάρχουν ειπώθηκαν τη νύχτα της 17ης Οκτωβρίου. Τα νέα έφεραν δάκρυα σε όλους και γονατισμένοι ικέτευαν τον Θεό να δώσει έλεος σε αυτόν. Τη νύχτα της 27ης Οκτωβρίου, αφού έλαβε το ιερό Μυστήριο, εκοιμήθη εν Κυρίω.
Ο αιφνίδιος θάνατός του δημιούργησε σύγχυση, θλίψη, φόβο, θυμό, απογοήτευση μεταξύ των μελών της οικογένειάς του, και των συγγενών και φίλων του στην Εκκλησία. Με δάκρυα στα μάτια μας, νιώσαμε αδύναμοι μπροστά σε αυτό το γεγονός.
Μετά τη Θεία Λειτουργία την περασμένη Κυριακή 29 Οκτωβρίου, η αδελφή του μου έφερε μια επιστολή. Μια επιστολή που έγραψε αυτό το νεαρό αγόρι στις 19 Οκτωβρίου, δύο ημέρες μετά που έμαθε για την άσχημη κατάστασή του. Η επιστολή ήταν αρχικά τοποθετημένη κάτω από το εικονοστάσι του σπιτιού τους, όπως μου ανέφερε ο μικρότερος αδελφός του, με την αυστηρή εντολή κανείς να μην την αγγίξει.
«19 Οκτωβρίου 2017
Προς τον Κύριό μας Ιησού Χριστό.
Σήμερα είμαι ελεύθερος από τη λευχαιμία (AML). Με τη βοήθεια της οικογένειάς μου, φίλων της οικογένειάς μου και του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Πίστη, προσευχή, αγάπη, πίστη, ελπίδα και εμπιστοσύνη. Γι᾽αυτόν ο Κύριός μας θα αλλάξει τα πάντα! Η προσευχή θα αλλάξει τα πάντα. Σε ευχαριστώ ω Άγιε Θεέ και Κύριέ μας Ιησού Χριστέ. Αμήν +++
Από Εφραίμ»
Μετά την ανάγνωση της επιστολής, επέστρεψα στο Ιερό Βήμα και ξέσπασα σε δάκρυα … τι ντροπή…!
Τώρα ενώπιόν μας δεν είναι ένας νεκρός, αλλά ένας άνθρωπος που απαλλάχθηκε από τη δουλεία του θανάτου … κάποιος στην ηλικία του κατάλαβε την πραγματική έννοια του θανάτου! Αυτό που συνέβη σε αυτόν ήταν πέρα ​​από τη σωματική θεραπεία … όπως μου διηγήθηκαν, δύο μέρες πριν το θάνατό του, ζήτησε συγχώρηση από τα αδέλφια, τους συγγενείς του και από τους γονείς του και τους είπε πόσο τους αγαπά και τους ευχαριστεί για τα πάντα. Κρατώντας συνεχώς τον επιστήθιο σταυρό του στην παλάμη του εμπιστεύθηκε και τοποθέτησε τα πάντα κάτω από τη χάρη του Θεού! Πράγματι, ο Θεός άλλαξε τα πάντα γι᾽ αυτόν. Απελευθερώθηκε από την ασθένειά του …
Με τους Αγίους του δόθηκε ανάπαυση από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, εκεί όπου δεν υπάρχει πόνος, θλίψη, αναστεναγμός αλλά αιώνια ζωή. Ένας πιστός και αληθινός δούλος του Θεού!
Η μνήμη του ας είναι αιώνια!
Πρεσβύτερος Γρηγόριος Λατόγια
( by P.

Nektarios Tsilis – Orthodox Metropolitan of Hong Kong and South East Asia since 2008.)

https://amfoterodexios.blogspot.gr/