ΚΡΑΥΓΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ: Περί της συντελεσθείσας από την Ιεραρχία προδοσίας στο ζήτημα του μαθήματος των Θρησκευτικών

AMVROSIOS.jpg
 ΛΟΓΙΑ ΣΤΑΡΑΤΑ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ!
«ΕΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙ ΚΑΡΔΙΑΣ…..»
Στην πρωϊνή μας προσευχή μεταξύ άλλων χρησιμοποιούμε και την φράση «εν εξομολογήσει καρδίας…», για να ομολογήσουμε την ειλικρίνεια της ψυχής μας, με την οποία απευθυνόμεθα προς τον Πανοικτίρμονα Θεό, τον Οποίον παρακαλούμε και ικετεύουμε να μας αξιώνει να ανυμνούμε το άγιον Όνομά Του με ειλικρίνεια (βλ. Προοιμιακή προσευχή).

Καθώς, λοιπόν, τελείωσαν και περατώθηκαν οι εργασίες της Τακτικής κατ’ έτος Συνόδου της Ιεραρχίας της Ελλάδος (03-06.10.2017) πολλοί πιστοί θα ήθελαν να πληροφορηθούν τις θέσεις της Ιεραρχίας μας πάνω σε σύγχρονα καυτά ζητήματα της επικαιρότητος.
Μεταξύ των άλλων σχολίων κλπ., τα οποία είδαν το φως της δημοσιότητος τούτες τις ημέρες, την προσοχή μας τράβηξε η ακόλουθη επιγραφή από την ιστοσελίδα» ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ» (29.09.2017):
«Εδώ τα Θρησκευτικά, εκεί τα Θρησκευτικά, που είναι τα Θρησκευτικά στην ατζέντα της Ιεραρχίας; Δυσοίωνα τα μηνύματα ενόψει της συνεδρίασης την άλλη εβδομάδα».
………. Συγκεκριμένα, ενώ η χώρα και το εκπαιδευτικό σύστημα συγκλονίζεται από τις κινητοποιήσεις αναφορικά με το μάθημα των Θρησκευτικών, αλλά και το νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου, η διοικούσα Εκκλησία δεν περιλαμβάνει επισήμως στην θεματολογία της ούτε το ένα ούτε το άλλο! Εκλογές Αρχιερέων, διάλογος με Ρ/καθολικούς και σχέσεις Κράτους-Πολιτείας θα την απασχολήσουν επισήμως….».

Με δεδομένα τα παραπάνω αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω δημοσίως συγγνώμην από το σύνολο των πιστών χριστιανών, οι οποίοι αγωνιούν για τις εξελίξεις στο μάθημα των Θρησκευτικών, θέμα με το οποίον, δυστυχώς, ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΕ η Συνέλευση των Ιεραρχών της Εκκλησίας μας.

Αισθάνομαι ντροπή, όταν σκέπτομαι, ότι είμαι ένας από τους Ιεράρχες-Μέλος της προλαβούσης Συνόδου, που δεν κατόρθωσε να μεταδώσει τις ανησυχίες του εκκλησιαστικού Πληρώματος στους Αδελφούς του Ιεράρχες.

Εκφράζω τον πόνο της ψυχής μου και ζητώ την συγχώρεση από την Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων, από κάθε γνήσιο Εκπαιδευτικό, από από τους θλιμμένους γονείς και από κάθε άλλον, που έχει σκανδαλισθεί από την χαλαρή στάση της Εκκλησίας στο καυτό αυτό θέμα.
Βεβαίως δεν παρέλειψα να πράξω το καθήκον μου. Στη Συνεδρία της Πέμπτης (5ης Οκτωβρίου) έλαβα τον λόγο και -μεταξύ των άλλων- αναφέρθηκα και στο καυτό θέμα των Θρησκευτικών. Κατήγγειλα τον Υπουργό Παιδείας κ. Γαβρόγλου, ο οποίος με Δηλώσεις στις 29 Σεπτεμβρίου αποκάλυψε, ότι όσα εφαρμόζονται σήμερα στην Εκπαίδευση ως προς το μάθημα των Θρησκευτικών έγιναν αποδεκτά από την Εκκλησία, δηλ. με την σύμφωνη γνώμη των εκκλησιαστικών Παραγόντων, αλλά με τον τρόπο αυτό εξέθεσε ανεπανόρθωτα την Μητέρα Εκκλησία! Επί λέξη είπε τα εξής σκανδαλώδη:
«Στο βιβλίο έχουν γίνει αλλαγές μετά από συζητήσεις με την Εκκλησία, οι οποίες (το ορθόν: τις οποίες) και τις δέχθηκε. Έχουμε φθάσει σε ένα σημείο συνύπαρξης παρά τις διαφορές μας».
Θεωρώντας πολύ βασικό και άκρως επείγον το ζήτημα αυτό, δυστυχώς, ομίλησα ενώπιον της Ιεραρχίας και ενήργησα «το κατά δύναμιν». Δυστυχώς ΔΕΝ ΚΑΤΟΡΘΩΣΑ να συγκινήσω τις ψυχές των Σεβ. Συνέδρων. Τα λόγια του κ. Υπουργού, εάν αληθεύουν -και γιατί να μη αληθεύουν;- αποτελούν την πιο τρανή απόδειξη, ότι η Εκκλησία στο ζήτημα του μαθήματος των Θρησκευτικών πρόδωσε την αποστολή της!

Ένα επί πλέον δείγμα περί της συντελεσθείσης προδοσίας αποτελούν τα εγκωμιαστικά λόγια, τα οποία είπε ο κ. Γαβρόγλου για τον Σεβασμιώτατο Πρόεδρο της Επιτροπής Διαλόγου κατά την διάρκεια του Αγιασμού σε κάποιο Δημοτικό της Αίγινας, Αγιασμό κατά την έναρξη του σχολικού έτους. Να τι ακριβώς είπε:

«Θέλω να ευχαριστήσω τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη ………. Πραγματικά είναι για μένα τιμητικό να είμαστε σήμερα με τον Μητροπολίτης μας για ένα λόγο που ενδεχομένως οι περισσότεροι από σας δεν γνωρίζετε. Ο Μητροπολίτης μας είναι επικεφαλής της Επιτροπής, που όρισε η Εκκλησία με εντολή του Μακαριότατου Αρχιεπισκόπου Κυρίου Ιερώνυμου για το θέμα του μαθήματος των Θρησκευτικών. Απεδείχθη –δεν ξέρω αν είναι λόγω της νησιώτικης καταγωγής του- ένας συγκλονιστικός καπετάνιος, ένας Ιεράρχης από τον οποίον έμαθα εγώ πάρα πολλά πράγματα. Νομίζω, ότι επιλύσαμε πολύ σύνθετα ζητήματα λόγω και της συμβολής του Μητροπολίτη μας. Θέλω να τον ευχαριστήσω και γι’ αυτό»!!!!.
Έπειτα από όλα αυτά αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη πρωτίστως από τον Φιλάνθρωπο Κύριό μας Ιησού Χριστό και εν συνεχεία από τους ευσεβείς Ορθοδόξους χριστιανούς για την εκ μέρους μας συντελεσθείσα προδοσία. Ήμαρτον, Θεέ μου! Αμαρτήσαμε, αδελφοί μου! Αμαρτήσαμε, αγαπητά μου τέκνα εν Κυρίω! «Ημάρτομεν…. Ηνομήσαμεν ενώπιόν Σου, Κύριε!». Προδώσαμε την αγία Ορθοδοξία μας! Υποχωρήσαμε στις απαιτήσεις αθέων και απίστων Υπουργών της Κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ, του Πρωθυπουργού και άλλων παραγόντων του εν γένει πολιτικού φάσματος.
Αμυνόμενοι, εμείς εδώ στην ιστορική μας Μητρόπολη, προσφύγαμε στη βοήθεια του Κυρίου. Από της 1ης Σεπτεμβρίου ε.έ. στους ιερούς Ναούς της Επαρχίας μας κατά την τέλεση της θείας λατρείας στα Ειρηνικά προσθέσαμε την εξής δέηση:
«Υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου…
«Υπέρ των ασεβεστάτων, αθέων και απίστων Αρχόντων ημών, των πολεμίων της αμωμήτου ημών Πίστεως και της Πατρίδος, Μελών του Ελληνικού Κοινοβουλίου, πάσης πολιτικής αποχρώσεως, των μισούντων και αδικούντων ημάς, και της μετανοίας και επιστροφής αυτών, του Κυρίου δεηθώμεν».
Επίσης στην ευχή «Του αγίου Ιωάννου, προφήτου, προδρόμου και βαπτιστού Ιωάννου….», την οποίαν διαβάζει ο ιερεύς μυστικώς αμέσως μετά την καθαγίαση των Τιμίων Δώρων, και μετά τις λέξεις «υπέρ των εν αγνοία και σεμνή πολιτεία διαγόντων» προσθέσαμε τα εξής:
«Μνήσθητι, Κύριε, των ασεβεστάτων, αθέων και απίστων Αρχόντων ημών, των πολεμίων της αμωμήτου ημών Πίστεως και της Πατρίδος, Μελών του Ελληνικού Κοινοβουλίου, πάσης πολιτικής αποχρώσεως, των μισούντων και αδικούντων ημάς, και της μετανοίας και επιστροφής αυτών. Δος αυτοίς ειρηνικήν την Αρχήν, ίνα και ημείς, εν τη γαλήνη αυτών, ήρεμον και ησύχιον βίον διάγωμεν εν πάση ευσεβεία και σεμνότητι».
Ο Χριστός σώζοι την Ελλάδα μας! Αμήν.
Αίγιον, 25 Οκτωβρίου 2017
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

 

 

Μισούν το ΟΧΙ.

Μισούν αυτόν που είπε το ΟΧΙ. Μισούν τον ηρωισμό των Ελλήνων στρατιωτών. Μισούν την εθνική ομοψυχία. Γι’ αυτό έχουν αποφασίσει να υποτιμήσουν και τελικά να καταργήσουν την 28η Οκτωβρίου 1940

Πάει περίπου ένας χρόνος, μπορεί και παραπάνω, που ένα πρωινό ενώ ήμουν στο αυτοκίνητο, άκουσα από τον αθλητικό ραδιοσταθμό της σοβιετικής ραδιοφωνίας τηλεόρασης μια «διανοούμενη πόρνη» (σύμφωνα με τον αρχισυντάκτη των New York Times, Τζον Σουίντον), μπροστά στο μικρόφωνο να … παραπονιέται για τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου, γιατί είμαστε λέει, «η μόνη χώρα που γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου και όχι την λήξη του». Οι υπόλοιποι που βρίσκονταν στο στούντιο δεν έφεραν καμία αντίρρηση, ούτε καν ψέλλισαν καμία ένσταση, σιωπώντας προφανώς, μπροστά στο ανυπέρβλητης σοφίας απόφθεγμα του συναδέλφου τους (ή συντρόφου τους). Και όλα αυτά, το τονίζω, σεαθλητικό σταθμό, όπου μπαίνεις υποτίθεται για να ακούσεις καμία είδηση του στυλ αν θα πάρει μεταγραφή ο Μάκης και πότε θα αποθεραπευτεί ο Λάκης. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Ξενιτεύτηκε γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ… Μία ἀληθινή ἱστορία ἀπό τήν Ταϊβάν!!!


Πρίν ἀπό ἕνα μήνα μᾶς ἐπισκέφτηκε μία κοπέλα ὄχι Ταϊβανέζα. Στή χώρα της  ἀπαγορεύεται ὁ Χριστιανισμός. Ἔμεινε κοντά μας περίπου μία ἑβδομάδα καί μάλιστα εἶχε νοικιάσει ἕνα δωμάτιο στήν περιοχή μας λίγα τετράγωνα πιό κάτω. Εἶχε προετοιμάσει τήν παραμονή της χωρίς νά μᾶς ἐπιβαρύνει σέ τίποτα. Ἐρχόταν ἁπλά κάθε πρωί στήν Ἐκκλησία γιά νά μᾶς γνωρίσει καλύτερα.
Εἶναι τό μοναδικό παιδί μίας οἰκογένειας καί αὐτό διότι δέν ἐπιτρέπεται ἡ ἀπόκτηση δεύτερου τέκνου. Δυστυχῶς  στήν πατρίδα της τιμωρεῖται τό ζευγάρι, ἄν τολμήσει καί φέρει στόν κόσμο δεύτερο παιδί. Κάποια στιγμή θά ἤθελα νά γράψω γιά τό τερατῶδες ἔγκλημα τῶν ἐκτρώσεων στήν Ἄπω Ἀνατολή καί γιά τή σιωπηλή γενοκτονία ἑκατομμυρίων παιδιῶν… 

Ἐρευνώντας μόνη της μέσα ἀπό τό διαδίκτυο, γνώρισε τόν Χριστιανισμό. Ἀποφάσισε λοιπόν νά ξενιτευτεῖ σέ ἄλλο κράτος, στό Λάος, γιά νά μπορεῖ ἐλεύθερα νά λατρεύει τόν Χριστό. Στήν Ταϊβάν δέν μποροῦσε νά ἔρθει ἐξ ἀρχῆς, διότι δέν τῆς χορηγεῖτο βίζα. Στό Λάος ξεκίνησε μία καινούργια ζωή ἀπό τό μηδέν. Σπούδασε καθηγήτρια ἀγγλικῶν, δουλεύοντας σκληρά, γιά νά βγάζει τό ψωμί της καί νά μπορεῖ νά εἶναι ἐλεύθερη.

Δέν ξέρω πόσοι ἀπό μᾶς θά μποροῦσαν νά κάνουν μία τέτοια θυσία. Στήν πατρίδα της εἶχε καί καλή δουλειά καί χρήματα ἀπό τούς γονεῖς. Θά μποροῦσε νά κάνει μία ὑπέροχη οἰκογένεια μέ κάποιον νέο ἀπό τούς πολλούς φίλους πού εἶχε. Ὅμως αὐτή τά ἐγκατέλειψε ὅλα γιά τόν Χριστό. Διάλεξε ἕναν διαφορετικό δρόμο. Ἡ πολλή ἀγάπη γιά τόν Χριστό εἶναι πού τήν ἱκανώνει νά κάνει τέτοια θυσία!

Θυσία χωρίς καθοδήγηση καί κρατούμενα.

Στήν ἀρχή συνδέθηκε μέ προτεστάντες, σύντομα ὅμως ἀνακάλυψε τήν Ἐκκλησία μας, διαβάζοντας γενικά πράγματα καί ἱστορίες ἀπό τήν ἱστοσελίδα μας καί παρακολουθώντας τά περίπου 2.000 βίντεο, πού ἔχουμε ἀναρτήσει στό youtube. Κατάλαβε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ὁ ἀληθινός Χριστιανισμός. Δέν ἦταν εὔκολο… Ἴσως νά ἀναρωτιέστε, γιατί δέν ρωτοῦσε. Μήν τά βλέπουμε ὅμως ὅλα ἀπό τή σκοπιά μας, ἀπό τήν ἀσφάλεια καί τή σιγουριά μας… Ποιόν νά ἐμπιστευτεῖ; Πόσα κύματα προβληματισμοῦ δέν πέρασε γιά νά γίνει Ὀρθόδοξη ἀπό μόνη της!!!

Ἔκλαψα ἀπό συγκίνηση, ὅταν κατάλαβα ὅτι εἶχε διαβάσει ὅλα τά κείμενα τῆς ἱστοσελίδας μας. 

Στήν πόλη πού ζοῦσε δέν ὑπῆρχε Ἱερός Ναός. Ὁδηγοῦσε καί πήγαινε σέ ἄλλη πόλη, δύο ὧρες μακριά, ὅπου κάποιοι Εὐρωπαῖοι εἶχαν ἕνα δωμάτιο καί τελοῦσαν τή Θεία Λειτουργία. Ἐκεῖ βαπτίστηκε πρόσφατα.

Δυστυχῶς γρήγορα βρέθηκε ἀντιμέτωπη μέ προβλήματα καί σκάνδαλα πού ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀντιμετωπίζει ἐξ αἰτίας τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ. Οἱ διάφορες Ἐκκλησίες προσπαθοῦν νά γίνουν ἐθνικές καί δέν θέτουν ὡς πρῶτο στοιχεῖο τήν ὀρθόδοξη πίστη. Ἀντί νά διδάσκουν πρωτίστως τόν Χριστό, διδάσκουν τά ἤθη καί τά ἔθιμα τῶν ἐθνῶν τους (κυρίως οἱ Σλάβοι), τά ὁποία χρησιμοποιοῦνται καί πολιτικά ὡς μέσο ἐπιρροῆς. Ἐπιπλέον οἱ διάφορες κοινότητες Εὐρωπαίων ἔχουν τήν Ἐκκλησία ὡς σημεῖο ἐθνικῆς ἀναφορᾶς, ὄχι χριστιανικῆς.

Μέ λύπη μοῦ ἀνέφερε ὅτι τίς Κυριακές ἔρχονται κυρίως Ρουμάνοι καί κάθονται ἔξω ἀπό τόν Ἱερό Ναό. Μέσα πού τελεῖται ἡ Θεία Λειτουργία δέν μπαίνουν. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἕνα δωμάτιο, μέρος ἑνός πολυχώρου μέ καφετέριες, ἑστιατόρια κ.λπ. Ἔτσι ἐνῶ τρῶνε μαζί, στήν Ἐκκλησία μπαίνουν μόνο 4-5 ἄτομα. Καί ὅμως αὐτό τό γεγονός δέν τήν σκανδαλίζει.

Ἀπό τήν ἵδρυση τῆς Ἐκκλησίας μας ἐδῶ στήν Ταϊπέι προσπαθοῦμε νά μήν ἀναφέρουμε τό Greek Orthodox Church (Ἑλληνορθόδοξη Ἐκκλησία) καί νά μήν εἰσάγουμε ἔθιμα ἑλληνικά, ἀλλά νά κηρύσσουμε μόνο τήν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. Βέβαια αὐτό μᾶς κόστισε καί τό πληρώνουμε μέχρι σήμερα. Ὅπως γνωρίζετε, οἱ Ρῶσοι δυστυχῶς διέσπασαν τήν Ἐκκλησία μας  μέ ἐπαίσχυντο τρόπο.

Ἡ κοπέλα λοιπόν αὐτή, δουλεύοντας σκληρά ἀπό τή μία πλευρά καί διαβάζοντας ἀπό τήν ἄλλη ἀπό τό διαδίκτυο καί ἀπό διάφορα βιβλία πού μπόρεσε νά παραγγείλει, εἶχε πολλές ἀπορίες. Γιά παράδειγμα, γιατί πρέπει νά ἔχει καλυμμένο μέ μαντήλα τό κεφάλι της, γιατί πρέπει νά γονατίζει τήν Κυριακή στό Εὐαγγέλιο, γιατί δέν μπορεῖ νά κοινωνάει συχνά καί πολλά ἄλλα ἀκόμη πιό σοβαρά ἐρωτήματα. Πρωτίστως ὅμως ἤθελε νά βιώσει τή λατρευτική ζωή καί τήν προσευχή, ὅπως τά ἔβλεπε ἀπό τά βίντεο πού εἴχαμε, ἀπό τίς διδασκαλίες γιά τή νοερά προσευχή, ἀπό τίς διδαχές καί ἀναμνήσεις τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου καί ἀπό διάφορα φιλοκαλικά κείμενα πού εἴχαμε μεταφράσει.

Τή συγκινοῦσε ἰδιαίτερα ἡ Θεία Λειτουργία, πού παρακολουθοῦσε ζωντανά ἀπό τό διαδίκτυο, ὅταν λόγω τῆς δουλειᾶς της δέν μποροῦσε νά πάει Ἐκκλησία τήν Κυριακή. Παρακολουθοῦσε μέ ζῆλο τά τελούμενα ὑπό τοῦ Ἱερέως. Ὁ Χριστιανός λόγω τοῦ χρίσματος, ἔχει τήν εἰδική ἱεροσύνη καί ὀφείλει νά γνωρίζει κάθε λεπτομέρεια τῆς Θείας Λειτουργίας. Δέν πηγαίνει σέ θέατρο οὔτε σέ γήπεδο, ἀλλά ὀφείλει νά συμμετέχει. Δέν ὑπάρχουν κρυφά καί μυστικά στή λατρεία μας. Λυπᾶμαι πού τό λέω, ἀλλά ὑπάρχει ἄγνοια, σκοταδισμός καί κακῶς ἐννοούμενη εὐσέβεια.

Θυμᾶμαι ὅτι ἤμουν παιδί, στό Γυμνάσιο στήν Πάτρα, ὅταν ἕνας καθηγητής μᾶς μοίρασε τό βιβλιαράκι μέ τό κείμενο τῆς Θείας Λειτουργίας. Τοῦ εἴπαμε μετά: «Κύριε, τά περισσότερα τά παραλείπει ὁ παπάς, δέν τά λέει», καί ἐκεῖνος γελώντας μᾶς ἐξήγησε ὅτι τά λέει ἀπό μέσα του.

Ὅλη τήν ἑβδομάδα λειτουργούσαμε κάθε μέρα –ὅπως βέβαια κάνουμε πάντα ἐδῶ–, ἀλλά εἰδικά γι’ αὐτήν. Εἶδε γιά πρώτη φορά ἀπό κοντά τήν προσκομιδή καί μέ δάκρυα στά μάτια μνημόνευσε ὀνόματα. Ἔκλαψε, ὅταν ἔλεγα «Θύεται  ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ…» καί  μου εἶπε ὅτι αἰσθάνθηκε κάτι, ὅταν ἔνυξα μέ τήν Ἁγία Λόγχη λέγοντας τό «Εἷς τῶν στρατιωτῶν λόγχῃ τήν πλευράν αὐτοῦ ἔνυξε…».

 
Πολλά χρόνια πρίν, κάποιος ἄλλος, πού πρώτη φορά ἔβλεπε τήν προσκομιδή, μοῦ εἶπε ὅτι μόλις ἄκουσε αὐτό τό «ἔνυξε», φώναξε μέσα του: «Μή!», αἰσθανόμενος πόνο.

Ὅσο γιά τή συγκίνηση καί τά δάκρυά της κατά τή Θεία Λειτουργία, τί νά πῶ;  Ἐγώ δέν εἶμαι ἄξιος γιά τέτοιους ἀνθρώπους. Μία βδομάδα τή δίδασκα ἐγώ καί ἡ Πελαγία, κάθε μέρα, ἀπό τό πρωί μέχρι τό βράδυ. Πόσες ἐρωτήσεις, πόσες ἅγιες ἀπορίες, πόσες παιδικές ἐρωτήσεις.

Ἐμεῖς νομίζουμε, μέσα στή μακαριότητα πού ζοῦμε, ὅτι εἴμαστε τό κέντρο τοῦ κόσμου καί ὅτι οἱ ἄλλοι πρέπει νά προσαρμόζονται στά δικά μας. Ὅμως, θά πρέπει νά σκύψουμε καί νά ἀκούσουμε ταπεινά τόν κόσμο. Αὐτούς πού δέν ἔχουν γεννηθεῖ μέσα ἀπό τίς δικές μας παραδόσεις, πού δέν ἦταν τυχεροί νά γεννηθοῦν Ὀρθόδοξοι καί νά γνωρίζουν ἀπό τό σχολεῖο ὅσα κουτσά-στραβά ξέρουμε ἐμεῖς. Ἡ κοπέλα αὐτή δέν μᾶς ζήτησε οὔτε μία φορά νά βγοῦμε ἔξω νά δεῖ τήν πόλη, μόνο μαγείρευε λίγο νηστήσιμο φαγάκι καί χαιρόταν πού ἀξιωνόταν νά κοινωνεῖ. Δέν μπορῶ νά πῶ περισσότερα, διότι κωλύομαι ὡς πνευματικός.

Συνέχισε τό ταξίδι της καί μετά ἀπό ἐμᾶς γύρισε στήν πατρίδα της, νά δεῖ τούς δικούς της μετά ἀπό τρία χρόνια, γιατί εἶναι γέροι καί ἔχουν μεγάλο πρόβλημα ὑγείας. Ἐδῶ στήν Ἀνατολή, ὅπως ξέρετε, εἶναι βασικό τό παιδί νά ὑπηρετεῖ τούς γονεῖς ὅταν γεράσουν. Βέβαια εἶναι πλούσιοι καί ἔχουν λεφτά, ὅμως ἠθικά δημιουργεῖται τεράστιο πρόβλημα. Ὡστόσο, αὐτή διάλεξε, γιά νά μπορεῖ νά κοινωνεῖ ἔστω καί σπάνια τόν Χριστό, νά ξενιτευτεῖ καί νά ἀφήσει τά πάντα σάν ἀληθινή μοναχή, χωρίς νά εἶναι μοναχή, γιά τήν ἀγάπη καί μόνο τοῦ Χριστοῦ, ἐλπίζοντας καί πιστεύοντας ὅτι ὁ Θεός θά «σκεπάσει» τούς γονεῖς της.

Ἀπό τότε πού ἔφυγε, γιά μᾶς εἶναι σάν νά μήν ἔφυγε. Θά εἶναι πάντα ἀδερφή μας ἐδῶ. Τῆς εἴπαμε ὅτι θά τῆς μεταδίδουμε τή Θεία Λειτουργία ἐκεῖ πού εἶναι μέσω τοῦ διαδικτύου καί πέταξε ἀπό τή χαρά της.

Καί πράγματι, μέσω τῆς τεχνολογίας πήγαινε στό δωμάτιό της καί μέσω τοῦ κινητοῦ τηλεφώνου παρακολουθοῦσε τή Θεία Λειτουργία καί ἀκούγαμε τά δάκρυα καί τούς λυγμούς της.
Μᾶς συγκίνησε ἀφάνταστα καί συνδεθήκαμε πολύ μαζί της. Τό εἶπε καί στούς γονεῖς της ὅτι προσεύχεται καί ἐκεῖνοι, ἄν καί ἄθεοι, ἀφοῦ ἀσχολοῦνται μέ δίαιτες καί ὑγιεινή διατροφή, τό δέχτηκαν. Ἄλλωστε δέν θά ἔμενε καί γιά πάντα ἐκεῖ. Τήν καλοπιάνανε.

Μετά ἀπό τρεῖς ἑβδομάδες ξαναγύρισε στή δουλειά της στό Λάος καί παρακαλάει τόν Θεό νά τή φωτίσει, νά δεῖ τί θά κάνει, διότι ἀπό τή μία πλευρά πρέπει νά ἐκπληρώσει τό συμβόλαιό της μέ τήν ἑταιρεία πού ἐργάζεται, ἀφοῦ δέν μπορεῖ νά τό «σπάσει», καί ἀπό τήν ἄλλη πλευρά πρέπει νά ὡριμάσει καί νά διαλέξει μόνη τόν δρόμο της. Γι’ αὐτό σᾶς παρακαλῶ νά προσεύχεστε γι’ αὐτή, νά τή βοηθήσει ὁ Θεός καί νά τήν ὁδηγήσει στό καλύτερο. Προσεύχεστε, ἐπίσης, γιά ὅλα ἐκεῖνα τά ἑκατομμύρια τῶν ἀνθρώπων πού δέν μποροῦν νά ἔχουν τή χαρά τῆς Θείας Λειτουργίας, ὅπως τήν ἔχουμε ἐμεῖς δίπλα στό σπίτι μας, ἤ καί τήν πολυτέλεια νά πηγαίνουμε σέ ρομαντικά ξωκλήσια ἤ καί Μοναστήρια.

Πρέπει νά καταλάβουμε ὅτι ὁ Χριστιανισμός δέν εἶναι ὅπως στήν Ἑλλάδα. Ὅλοι μας ἔχουμε τεράστια εὐθύνη ἀπέναντι τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ μας καί θά δώσουμε λόγο γιά ὅσα δέν κάναμε, γιά ὅσα ἁπλά μπορούσαμε νά κάνουμε καί δέν κάναμε γιά τά ἑκατομμύρια τῶν ἀδελφῶν μας ἀνά τόν κόσμο.

Θυμᾶμαι πρίν ἀπό ἕξι χρόνια, κατά τήν τελευταία μου ἐπίσκεψη στήν Ἑλλάδα, ἐκεῖ στήν Ἀθήνα, στήν ὁδό Ἀθηνᾶς, ἐκεῖ πού πουλᾶνε τά ἐκκλησιαστικά εἴδη, πῆγα νά ἀγοράσω ἕνα δισκοπότηρο γιά νά τό ἔχω στήν Ἐκκλησία.

Ἐνῶ παζάρευα ἕνα ἀσημένιο γιά νά μή σκουριάζει,  ἦρθε κάποιος ἡλικιωμένος καί ἤθελε νά ἀγοράσει ὁλόκληρο μαρμάρινο δεσποτικό θρόνο, διότι τόν εἶχε τάμα σέ μία Ἐκκλησία καί βέβαια τό κόστος ἦταν χιλιάδες εὐρώ.
Τόν εἶδα καί πῆγα νά τοῦ ζητήσω νά μᾶς δώσει κάτι κι ἐμᾶς, πού δέν ἔχουμε τίποτα παρά ἕνα δωμάτιο, ἀλλά ἀπό τήν ἄσχημη  ἀντίδρασή του, μόλις πῆγα νά τοῦ μιλήσω, κατάλαβα καί ἔτσι σταμάτησα.
Γι’ αὐτό σᾶς ὑπενθυμίζω νά μήν ξεχνᾶτε ὅ,τι ἔλεγε καί ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιά τά σκεύη καί τά τάματα πού στέλνει κανείς στίς Ἐκκλησίες, ὅτι εἶναι πολύτιμα καί ἄχρηστα πράγματα, ἐνῶ θά μποροῦσε νά τά στείλει γιά νά ἀξιοποιηθοῦν γιά τά ἑκατομμύρια τῶν ἀνθρώπων πού δέν γνωρίζουν τόν Χριστιανισμό.

Ἴσως μερικοί ἀναγνῶστες νά μήν ἀντιλαμβάνονται τήν ἀναγκαιότητα τοῦ διαδικτύου καί νά σκανδαλίζονται.

Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος, ἐάν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ζοῦσε σήμερα θά εἶχε ραδιοφωνικό σταθμό καί φυσικά ἴντερνετ. 
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι πληρώνουμε πολλά γιά τή διαφήμιση τῶν βίντεο καί τῶν κειμένων, ἀλλά εἶναι κάτι ἀναγκαῖο, γιά νά μποροῦν νά βγαίνουν εὔκολα στά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης. Ὅμως αὐτό εἶναι κάτι γιά τό ὁποῖο θά μιλήσουμε ἄλλη φορά. Ὁ εὐαγγελισμός τῶν λαῶν δέν εἶναι μία ρομαντική ἱστορία ἀλλά ἀπαιτεῖ σκληρή δουλειά, τεχνολογία, ξενύχτι καί χρήματα καί πάνω ἀπ’ ὅλα πολλή προσευχή καί ταπείνωση.

Εὔχεσθε, ἀδελφοί μου.

π. Ἰωνᾶς

Αναδημοσίευση από:
https://amfoterodexios.blogspot.gr/http://ierapostolos.gr/

 

 

~ Από τον πόλεμο του ’40…Για να μαθαίνουν και τα παιδιά όσα έζησαν οι μεγάλοι…

Α΄.

Αποτέλεσμα εικόνας για Από τον πόλεμο του ’40Ο μικρός Γιώργος Μαυράκης, απ’ το 52ο δημοτικό σχολείο Ηρακλείου Κρήτης, διηγείται για τον παππού του, που ήταν κι αυτός στον πόλεμο του 1940. Ζούσε στο Καστέλλι Πεδιάδος και όπως και οι άλλοι έπρεπε να κάνει πολλά πράγματα για να ζήσει.

Έτσι λοιπόν μια μέρα, που ο παππούς ο Κώστας μαζί με άλλους τρεις πήγαιναν να δουλέψουν στο εργοστάσιο, έπεσαν ξαφνικά σε μια ομάδα από Γερμανούς. Οι Γερμανοί νόμισαν ότι οι Έλληνες εργάτες τούς είχαν κλέψει τρόφιμα, γι’ αυτό τους συνέλαβαν. Επειδή κανένας δεν μιλούσε, τους οδήγησαν στο χώρο της εκτέλεσης.

Ο παππούς από μέσα του προσευχόταν. Οι Γερμανοί τους σταμάτησαν έξω από την εκκλησία του Άη Γιάννη του Τρεμουλιάρη. Ο αξιωματικός έβγαλε το όπλο του και σκότωσε 14 ανθρώπους. Την ώρα που έφταναν στον παππού, που δε σταμάτησε να προσεύχεται στον άγιο, ο αξιωματικός σταμάτησε. Είπε στον διερμηνέα του να τους πει να φύγουν.

Όσα χρόνια έζησε ο παππούς δεν έλειψε ποτέ απ’ τη γιορτή του Άη Γιάννη.

Να λοιπόν που όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα, δεν χωράει απελπισία. Μπορείς να φωνάξεις τον μεγάλο σύμμαχο και βοηθό σου, τον Θεό.

Πηγή: http://52primaryschool.blogspot.gr/2012/11/blog-post.html

Β΄.

Αποτέλεσμα εικόνας για Από τον πόλεμο του ’40

Ο Πάνος Δημ. Ντούμας, από τα Λουσικά Αχαΐας, θυμάται και διηγείται ιστορίες που έζησε, όταν ήταν παιδί, στα δύσκολα χρόνια της γερμανικής κατοχής…

Υπήρχε τόση πείνα τις μέρες εκείνες, που για να καταφέρει ο πεινασμένος κόσμος να βρει κάτι να φάει , άρχιζε και πούλαγε τα υπάρχοντά του.

Βγαίναν στους δρόμους και την πλατεία του χωριού και πουλούσαν ό,τι μπορεί να φανταστεί ο άνθρωπος. Κουστούμια, γούνες (οι μεγαλοκυρίες), εσώρουχα, ραπτομηχανές, γραμμόφωνα, κεντήματα , σερβίτσια κλπ.

Ορισμένοι που έφταναν σε πολύ μεγάλη ανάγκη, πουλούσαν ακόμα και τα σπίτια τους για λίγα τσουβάλια στάρι.

Μια ημέρα που ήμουν στο στέκι όπου πουλούσα χόρτα, μου λέει ο μπακάλης που είχε μαγαζί δίπλα:

–  Ρε Παναγιώτη, αυτό το σπίτι απέναντι είναι του κουνιάδου μου και το πουλάει για 500 οκάδες στάρι. Πες το στον πατέρα σου, να το πάρετε εσείς που σας έχουμε συμπαθήσει, να μην το πάρουν ξένοι.

Ήταν ένα όμορφο σπίτι, διώροφο νεοκλασικό. Το βράδυ που ήρθα σπίτι και το είπα στους γονείς μου, η μητέρα μου άρχισε να κλαίει. Μου λέει:

–  Αυτό, παιδάκι μου, μη διανοηθείς ποτέ να το κάνεις (δηλ. το να εκμεταλλεύεσαι τον άλλον πάνω στην ανάγκη του και να παίρνεις την περιουσία του για μια μπουκιά ψωμί). Αύριο λοιπόν θα βάλεις 10 οκάδες στάρι σε μια σακούλα, θα πας σ’ αυτό το σπίτι, θα χτυπήσεις το κουδούνι, και όταν σου ανοίξουν, θ’ αφήσεις τη σακούλα από μέσα γρήγορα και θα εξαφανιστείς χωρίς να σε πάρει είδηση κανένα μάτι.

Αυτά τα διδάγματα νομίζω ότι με βάλανε σε καλό δρόμο στη ζωή.

Να τι θα πει γονιός, άνθρωπος, Έλληνας, Χριστιανός!

(Η οκά ήταν μονάδα βάρους, ίση με 400 δράμια ή 1.282 γραμμάρια).

Γ΄.

Στο χωριό μου, συνεχίζει ο Πάνος Ντούμας,  περνούσαν κάθε μέρα δεκάδες άνθρωποι διαφόρων ηλικιών ζητιανεύοντας μια φέτα ψωμί. Σε ποιον να πρωτοδώσεις;

Μια μέρα που όργωνα στο χωράφι μας για να σπείρουμε αργότερα αραποσίτι (καλαμπόκι), κάθισα για να φάω 50 μέτρα μέσα από το δρόμο, να μη φαίνομαι. Τότε έρχεται μια γυναίκα ηλικιωμένη, φορτωμένη στην πλάτη τα φτωχικά της πράγματα.

Πιάνεται από το φράχτη και με κοιτούσε που έτρωγα, χωρίς να μου μιλάει.

Εγώ άργησα να καταλάβω ότι για να με κοιτάει έτσι αυτή, θα πείναγε. Παίρνω τότε το ψωμί και το τυρί που μου είχαν μείνει και της τα πάω.

Αυτή δεν τα παίρνει αμέσως, αλλά πρώτα γονατίζει, σηκώνει τα χέρια ψηλά και λέει:

Αν υπάρχει Θεός, το χωράφι τούτο να θησαυρίσει (να βγάλει δηλ. μεγάλη, πλούσια σοδειά).

Και είναι αλήθεια, ότι χωρίς να βρέξει την άνοιξη, το αραποσίτι θησαύρισε.

Μπορεί να χαθεί ποτέ ο τόπος που βγάζει τέτοιους ανθρώπους!

Πηγή: http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&file=page&op=viewPost&pid=25486

Διασκευή-επιμέλεια: Αντιύλη, Ι. Ν. Αγ. Βασιλείου, Πρέβεζα.

 

E-mail: antiyli.gr@gmail.com

https://amfoterodexios.blogspot.gr/