Το χέρι του παπά…

Image may contain: 4 people
Ήρθε σήμερα το πρωί στο ναό μια μανούλα με την οκτάχρονη κόρη της. Στο αντίδωρο, γυρνά η μανούλα στο κοριτσάκι και του λέει “φίλα το χέρι του παπούλη” ενώ το παιδί παράλληλα με κοίταζε μ’ ένα αγουροξυπνημένο βλέμμα γεμάτο απορία. “Φίλα το χέρι του παπούλη” συνέχισε η μητέρα να λέει επιτακτικά στην κόρη της. Τέλος πάντων, το κοριτσάκι φίλησε το χέρι του παπούλη -με το “έτσι θέλω”- πήρε αντίδωρο κι αναχώρησε με τη μητέρα του για το σπίτι.
Το να φιλά κανείς το χέρι του παπά δεν είναι κοινωνικό σύμβολο, ούτε ορίζεται στα πλαίσια του καθωσπρεπισμού. Το να φιλά κανείς το χέρι του παπά είναι πράξη λειτουργική, δηλαδή σχετίζεται απόλυτα με το Μυστήριο της Θείας Λειτουργίας που ο παπάς τελεί.
Όταν παίρνουμε αντίδωρο, ασπαζόμαστε το χέρι του ιερέα επειδή πριν από λίγο, ύψωσε με τα χέρια τον Άγιο Άρτο και Τον τεμάχισε σε κομματάκια ώστε να κοινωνήσουμε. Σ’ αυτό δε παίζει κανέναν απολύτως ρόλο ούτε η ηλικία του παπά, ούτε το αξίωμα –ή διακόνημα- μέσα στην Εκκλησία. Είτε ο παπάς είναι γέρος, είτε είναι νέος, είτε είναι ηγούμενος ή παντρεμένος, είτε είναι Πατριάρχης ή ιερομόναχος τον ίδιο Χριστό με τους άλλους λειτουργάει. Δεν είναι -φερ’ ειπείν- ανώτερος ο Χριστός ενός Πατριάρχη απ’ τον Χριστό του παπά στο χωριό που έχει βγάλει μονάχα το Δημοτικό.
Τον ίδιο Χριστό κοινωνάμε όλοι, την κοινή ιερωσύνη του Χριστού μοιραζόμαστε. Όλοι οι κληρικοί άλλωστε, ανεξαρτήτως αξιώματος κάποτε χειροτονήθηκαν. “Χειροτονούμαι” σημαίνει ότι κάποιος βάζει το χέρι του πάνω στο κεφάλι μου, όπως ακριβώς έκανε ο Χριστός στους Αποστόλους πριν την Ανάληψή Του.
Βλέποντας τον ιερέα της ενορίας μας κι αν δούμε ποιος επίσκοπος τον χειροτόνησε -ποιος δηλαδή τον έκανε παπά- κι από ‘κει ανατρέξουμε στο παρελθόν, ρωτώντας ποιος χειροτόνησε ποιον, τότε θα φτάσουμε στον ίδιο τον Χριστό που χειροτόνησε τους Αποστόλους. Ο ιερέας μας έλαβε την ιερωσύνη απ’ τα χέρια του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι η ιερωσύνη δεν ανήκει στον παπά αλλά στον Χριστό που του την έδωσε.
Αν φιλάμε λοιπόν το χέρι του παπά τυπικά και διδάσκουμε το χειροφίλημα στα παιδιά μας στα πλαίσια του σαβουάρ βίβρ, τότε ο λειτουργικός χαρακτήρας χάνει την αξία του, τότε το να ασπάζεται κανείς το χέρι του ιερέα γίνεται απλώς ένας τύπος μέσα στους άπειρους που μας επιβάλλονται. Θυμάμαι έναν παλιό δεσπότη που όταν τελούσε χειροτονία, πρώτος αυτός φιλούσε το χέρι του παπά ή του διάκου που μόλις είχε χειροτονήσει για να διδάξει με την πράξη του τον λαό.
Προτού επιμείνουμε στα παιδιά μας ώστε ν’ ασπάζονται το χέρι του ιερέα, ας βρούμε έναν τρόπο κάπως να τους το εξηγήσουμε. Βέβαια, αν θέλουμε να μεταφέρουμε μια γνώση, πρέπει πρώτα απ’ όλα να την βιώνουμε κι εμείς, αλλιώς μάταια, γίνεται τύπος.
Ας έχει ο καθένας μας, αγώνα καλό μέσα στην Εκκλησία, απ’ τους τύπους στην ουσία.
 Ιάσονος 
Ιερομονάχου

 

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/10/blog-post_585.html
 

Γέροντας Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης: «Νὰ βλέπεις τοὺς ἄλλους ὡς ἁγίους»

Πολλοὶ πλησίαζαν τὸν Γέροντα γιὰ νὰ λύσουν τὶς πνευματικὲς ἀπορίες τους. Ἰδιαίτερα οἱ μοναχοὶ ἔθεταν τὸ θέμα τῶν σχέσεών τους μὲ τὸν Γέροντα καὶ τοὺς παραδελφούς τους. Στὴν σημερινὴ ἐποχὴ πλήθυνε τὸ δικαίωμα καὶ ὁ αὐταρχισμός. Ἡ νέα γενιὰ ζεῖ μέσα σὲ ἕνα κοσμικὸ περιβάλλον , ποὺ συνεχῶς ἐξαπλώνεται καὶ ποὺ διέκοψε τὴν ἐπαφὴ καὶ συνύπαρξη μὲ τὴν παλαιὰ γενεά. Αὐτὸ στὴν καλογερικὴ ζωὴ προκαλεῖ διακοπὴ καὶ ἀσυμφωνία. Οἱ παλαιότεροι Γέροντες, ποὺ εἶναι οἱ φορεῖς τῆς παραδόσεως, φαίνονται σήμερα στοὺς νέους πού… προσέρχονται στὸν μοναχισμὸ λίγο παράξενοι. Ὅσοι ἀπὸ τοὺς νέους ἔχουν καταρτισθεῖ μὲ τὴν μελέτη τῶν Πατερικῶν κειμένων δὲν δυσκολεύονται , γιατί ἀντελήφθησαν τὸ θέμα τῆς πίστεως καὶ τῆς ὑπακοῆς στὸν Γέροντα. Στοὺς περισσότερους ὅμως γεννιοῦνται διλήμματα καὶ προβάλουν τὸ «γιατί;». Ἀφοῦ ὁ Γέροντας δὲν ἔχει δίκαιο , γιατί ἐπιμένει; Ἢ ἀφοῦ δὲν γνωρίζει καλά, γιατί θέλει νὰ τὸν ὑπακούομε; Σὲ αὐτὸ τὸ φαῦλο κύκλο τοῦ ὀρθολογισμοῦ στεκόταν, ὁ μακάριος, ὡς πραγματικὸς φάρος διακρίσεως. Ὅποιος πρόβαλλε ἐρωτήσεις καὶ λάθη ἢ ἐλαττώματα ἢ καὶ παραλείψεις τοῦ Γέροντος τοῦ ἀπαντοῦσε στερεότυπα: «Παιδί μου, ὁ καρπὸς τῆς ἡσυχίας ποὺ ἐπιδιώκεις εἶναι νὰ ἐπιδιώκεις νὰ βλέπεις τοὺς ἄλλους ὡς ἁγίους, ὡς ἀγγέλους. Ὅταν βλέπεις στοὺς ἄλλους ἐλαττώματα καὶ ἰδίως στὸν Γέροντά του, νὰ ξέρεις ὅτι ἔπεσε ἡ πνευματική σου ζωὴ , ὑποβιβάστηκε, καὶ χρειάζεται πολλὴ μετάνοια καὶ αὐτομεμψία. Ὅταν βλέπω καὶ κρίνω μέσα μου τοὺς ἀδελφούς μου , νὰ ξέρω ὅτι δὲν πάω καλά. Πρέπει νὰ πιστέψω καλὰ μέσα μου, ὅτι ὁ κάθε ἀδελφὸς εἶναι καλὸς καὶ ἅγιος καὶ μόνο ἐγὼ εἶμαι ὁ πιὸ ἀχρεῖος . Σὲ κάθε παρεξήγηση νὰ βάζω ἐγὼ μετάνοια, εἴτε φταίω εἴτε ὄχι, γιὰ νὰ εἶμαι πάντα εἰρηνικὸς μὲ τοὺς ἄλλους καὶ νὰ εἶναι μαζί μου ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ. Ποτὲ νὰ μὴν κοινωνήσω τὰ θεία Μυστήρια ἂν ἔχω πικράνει κάποιον ἀδελφὸ καὶ δὲν ἔχω συνδιαλλαγεῖ μαζί του».
Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ὁ χαρισματοῦχος ὑποτακτικὸς Γέροντας Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης» – Γέροντος Ἰωσὴφ Βατοπαιδινοῦ
 

Το θαύμα του Σαρανταλείτουργου

                                                     

                                               Το σαρανταλείτουργο και η θαυμαστή σωτηρία

Κάποτε, ένας χριστιανός, ενώ έσκαβε με πολλούς μαζί σ’ ένα νταμάρι, έπεσε βράχος και τους καταπλάκωσε η στοά.

Η γυναίκα αυτού του χριστιανού, η κυρία Αργυρώ, έδωσε ό,τι είχε από το υστέρημά της σε έναν ιερέα να κάμη 40 Λειτουργίες για την ψυχή του άνδρα της σ’ ένα εξωκκλήσι κοντά στο μέρος όπου έγινε δυστύχημα, διότι επίστεψε ότι είναι νεκρός. Καθημερινά μάλιστα πήγαινε ένα πρόσφορο, ένα μπουκάλι με κρασί και μία λαμπάδα, σαν πτωχή που ήταν. Όταν έφθασε ο ιερέας στις 20 Λειτουργίες, ο διάβολος φθόνησε την ευλάβεια της κυρά Αργυρώς και αφού μετασχηματίστηκε σε έναν γνωστό της χωρικό, την συνάντησε το πρωί στον δρόμο και της είπε: – Ξέρεις; Ο παπάς δεν πήγε στην Εκκλησία γιατί είχε δουλειά βιαστική και γι’ αυτό μην κοπιάζεις. Αύριο πηγαίνεις την προσφορά σου. Αυτό της το έκαμε ο διάβολος τρεις φορές στο διάστημα των 40 Λειτουργιών.

Εν τω μεταξύ, έγινε μεγάλη προσπάθεια ν’ ανοίξουν στοά στο ορυχείο, για να μπορέσουν να βγάλουν τα πτώματα, τα οποία ήσαν πάρα πολλά. Ήσαν όλοι τους νεκροί. Είχαν ήδη περάσει 40 ημέρες. Σκάβοντας ακόμη πιο βαθειά, έφθασαν σ’ ένα μέρος, όπου άκουσαν μία φωνή! Ανθρωπινή φωνή που τους έλεγε: – Προσέξτε, ζω! Σκάψτε με προσοχή, γιατί επάνω μου είναι δύο πέτρες, μην πέσουν και με θανατώσουν. 

Αυτοί θαύμασαν και πράγματι, σκάβοντας με πολλή προσοχή από τα πλάγια, βρήκαν τον άνθρωπο ζωντανό και το ανήγγειλαν χαρούμενοι στην γυναίκα του. Απορούσαν όλοι πώς αυτός ο άνθρωπος έζησε επί 40 ημέρες χωρίς τροφή και χωρίς νερό. Κι αυτός τους είπε: – Κάθε μέρα μου έδινε κάποιος – αοράτως, δεν ξέρω πώς – ένα ψωμί και ένα μικρό δοχείο με κρασί, ενώ μία λαμπάδα αναμμένη ήταν μπροστά μου, και έτσι έτρωγα. Εκτός από τρεις φορές, όπου δεν έφαγα τίποτε ούτε φως είδα και πικράθηκα πολύ, οδυρόμενος για τις αμαρτίες μου, γιατί νόμισα ότι έπαψε πλέον να με βοηθά αυτό το αόρατο χέρι του Θεού. Και ήμουν έτοιμος πλέον να πεθάνω από πείνα και δίψα. Κατόπιν, είδα και πάλι την αναμμένη λαμπάδα, και δίπλα το ψωμί και το κρασί, όπως και πριν, και εδόξασα τον Θεό που δεν με εγκατέλειψε μέχρι τέλους και έτσι επέζησα και σώθηκα θαυματουργικά.

Όλοι βέβαια δοξολόγησαν τον Θεό, διότι ήσαν χριστιανοί και έμειναν με την απορία του μεγάλου αυτού θαυμαστού γεγονότος. Αυτή, χριστιανοί μου, είναι η πίστις μας! Αυτή είναι η ορθοδοξία μας: Η Θεία Λειτουργία!

Διήγηση π.Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/

 

 

– «Εσύ να δίνεις, μου είπε, άμα μπορείς, να δίνεις. Μη σε νοιάζει. Δεν πειράζει, αν σε εκμεταλλεύεται. Τ’ ακούς; ΔΕΝ ΠΕΙΡAΖΕΙ….»

Κάνε το Καλό …

Όλο και πιο πολλοί χτυπάνε την πόρτα σου για βοήθεια.
Με διάφορους τρόπους και διάφοροι άνθρωποι.
Δύσκολοι καιροί. Ο καθένας μας βοηθάει, όπως μπορεί.
.

Ο καθένας μας βοηθάει, όπως μπορεί.

Κι αυτοί που ζητάνε, είναι Πακιστανοί, Αιγύπτιοι, Έλληνες….
Και ζητάνε απ’ όλα. Ρούχα, φαγητό, λεφτάκια, δουλειά.
Κι έχουν ένα ύφος, όλο πόνο.
Κι’ ούτε ξέρω αν ο πόνος είναι αληθινός ή ψεύτικος.
Πολλές φορές θέλω να αποφύγω να δώσω, αλλά ντρέπομαι. Τις περισσότερες φορές κάτι δίνω.
Πάντα όμως με πιάνει μια αμφιβολία.
Μήπως με εκμεταλλεύονται; Μήπως συνεννοούνται μεταξύ τους και έρχονται για «βοήθεια».
Δίνω το κάτι τις μου και ζορίζομαι.
Μισερή βοήθεια μου φαίνεται.
Λειψή.
Ούτε ξέρω τι να κάνω.
Βασανίζομαι, ανάμεσα στο Καλό και το σωστό.
Δίνω και έχω ενοχές.
Ούτε με την καρδιά μου δίνω, ούτε αρνιέμαι να δώσω.

Πήγαμε μια κοντινή εκδρομούλα, σ’ ένα μοναστήρι.
Σ’ ένα παγκάκι έξω από το μοναστήρι ήταν ένας καλόγερος.
Λιγνός, κάτισχνος δηλαδή, μου φάνηκε μεγάλος στην ηλικία. Ένα ράσο φορούσε, μ’ ένα σχοινί στη μέση.
Κάπου ήταν προσηλωμένος, σαν προσεύχονταν.
Πήγα κοντά του, γύρισε και με κοίταξε, μ’ ένα  βλέμμα διαπεραστικό, φωτιές έβγαζαν τα μάτια του.
Είδα ότι δεν ήταν πολύ μεγάλος. Κοιταχτήκαμε. Το πρόσωπο του έλαμπε στο Φως. Ίσως να ήταν ο ήλιος που χτύπαγε πάνω του.
– Κάθισε, μου είπε.
Σαν να γνωριζόμασταν από χρόνια, άρχισα να του μιλάω, του είπα το ζόρι μου, αυτό με τις «βοήθειες», αυτό που είπα παραπάνω.

– Εσύ να δίνεις, μου είπε, άμα μπορείς, να δίνεις.
Μη σε νοιάζει. Δεν πειράζει, αν σε εκμεταλλεύεται.
Τ’ ακούς; 
ΔΕΝ ΠΕΙΡAΖΕΙ….
Έφυγα και πήγα να βρω τους άλλους. Είχα χαρά.
Μεγάλη ΧΑΡΑ. Σαν να ελευθερώθηκα.
Όχι «σαν», ΕΛΕΥΘΕΡΏΘΗΚΑ. Άμα μπορώ, δίνω. Τόσο απλό.
Πριν μπω στο μοναστήρι, γύρισα να τον δω.
Δεν ήταν κανείς στο παγκάκι.
 

«Σκόρπισε Αγάπη , όπου κι αν πας…»

Φωτογραφία της Fotini Boubouli.

«Σκόρπισε Αγάπη , όπου κι αν πας…
Μην αφήσεις κανένα που έρχεται σε σένα να φύγει, χωρίς να νιώθει καλύτερα και πιο ευτυχισμένος. 
 
Γίνε η Ζωντανή έκφραση της Καλοσύνης του Θεού.

Καλοσύνη στο πρόσωπό σου.
Καλοσύνη στα μάτια σου.
Καλοσύνη στο χαμόγελό σου.
Καλοσύνη στο ζεστό χαιρετισμό προς το συνάνθρωπό σου!»

 

~ Γερόντισσα Γαβριηλία

https://amfoterodexios.blogspot.gr/