ΜΙΛΑ ΤΗΣ ΟΠΩΣ ΘΕΣ! ΖΗΤΑ ΤΗΣ Ο, ΤΙ ΘΕΣ!!!

 Ο άγιος Νεκτάριος
στην προσωπική του προσευχή
μίλαγε πολύ απλά
στην Παναγία. 

Της παρουσίαζε λογαριασμούς
και χρέη της μονής.
Της μίλαγε για μαστόρους
και οικοδομικά υλικά.
Για αρρώστους και άτεκνα ζευγάρια.
Για την ανομβρία και τα χωράφια.

Προσευχόταν μπροστά στο εικόνισμά Της,
που ήταν αναγεννησιακής τεχνοτροπίας.

Και του εμφανίστηκε
πολλές φορές
η Παναγία
εκεί.

Διότι έβλεπε την απλή καρδιά του.
Άκουγε τον αναστεναγμό του.
Έβλεπε τις αδικίες που δεχόταν.
Ένιωθε το συντονισμό
του αγίου Νεκταρίου
με την αγάπη του Παιδιού Της.
Ήξερε ότι είναι άνθρωπος της ουσίας,
κι όχι της βιτρίνας…


http://trelogiannis.blogspot.gr/

 

Φανταστικός Λόγος Νέου Διευθυντή Σχολείου

του Δημήτρη Ζιαμπάρα

Αγαπητά μου παιδιά,

Είμαι ο νέος Διευθυντής στο σχολείο σας και είναι μεγάλη μου τιμή. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη διοικητική πρόκληση από την διεύθυνση ενός σχολείου. Όταν ήμουν στην ηλικία σας υποστήριζα την Ελευθερία, τώρα σε αυτή την ηλικία υποστηρίζω την Τάξη· μεγαλώνοντας ανακάλυψα πως δεν υπάρχει Ελευθερία χωρίς Τάξη. Θέλω να σας ενημερώσω λοιπόν για κάποιες αλλαγές που θα λάβουν χώρα στην λειτουργία του σχολείου.

Πρώτον, αυτό το σχολείο δεν ασχολείται με την καταγωγή σας ή την εθνικότητά σας. Δεν με ενδιαφέρει αν είστε Αλβανός, Σύρος, Κινέζος, Νιγηριανός ή αν ο παππούς σας πολέμησε ή όχι το ’40. Δεν είναι δουλειά του σχολείου να καθορίσει τα όρια της ανοικτής κοινωνίας. Το μόνο που θα σας διαφοροποιεί από τους άλλους συμμαθητές σας είναι ο χαρακτήρας σας και οι επιδόσεις σας. Επίσης την μόνη εθνική ταυτότητα που το σχολείο αυτό αναγνωρίζει είναι την Ελληνική. Αυτό είναι Ελληνικό σχολείο, και σκοπός των Ελληνικών σχολείων είναι να κάνουν τους μαθητές καλύτερους Έλληνες. Καμιά άλλη εθνική ταυτότητα δεν αναγνωρίζεται.

Δεύτερον, δεν με νοιάζει ποια είναι η θρησκεία σας. Με νοιάζει όμως όταν φύγετε από αυτό το σχολείο να γνωρίζετε την μεταφυσική παράδοση της χώρας που ζείτε και αποτελεί τον πολιτιστικό της πυρήνα για χιλιετίες. Δεν έχει καμιά σημασία αν πιστεύετε ή όχι σε αυτήν την παράδοση, αν θες να ζήσεις σε ένα διαφορετικό πολιτισμό, η άγνοια της μεταφυσικής του παράδοσης είναι συνταγή αποτυχίας κοινωνικής ένταξης. Αγνοώντας την θρησκεία ενός λαού, αδυνατείς να εξηγήσεις αυτά που συμβαίνουν γύρω σου.

Τρίτον, θεωρώ την εκπαιδευτική διαδικασία ιερή, γι’ αυτό οτιδήποτε στο σχολείο θα αντικατοπτρίζει αυτή την ιερότητα. Αυτό σημαίνει, ανάμεσα στα άλλα, πως εσείς και οι εκπαιδευτικοί σας θα ντύνεστε ανάλογα. Για τους μαθητές: στολή με τα διακριτικά του σχολείου και ευπρεπής εμφάνιση. Για τους εκπαιδευτικούς, οι άντρες: γραβάτα και ξύρισμα/κούρεμα· ενώ οι γυναίκες: ευπρεπές φόρεμα. Στους εκπαιδευτικούς απευθυνόμαστε πάντα με το κύριε/κυρία· ποτέ με το μικρό τους όνομα, είτε εντός, είτε εκτός σχολείου. Η πειθαρχία αποτελεί την μόνη γέφυρα μεταξύ ενός στόχου και της επίτευξής του.

Τώρα, σταθείτε όλοι σε στάση προσοχής για να υψώσουμε την Ελληνική σημαία και να τραγουδήσουμε τον εθνικό ύμνο. Μιας και κάποιοι από εσάς δεν ξέρετε τα λόγια, οι δάσκαλοί σας θα σας δώσουν τους στίχους.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Μιλώντας σ’ έναν άγγελο (Ίασις)

Εν δυνάμει ψυχοθεραπευτική ορχηστρική σύνθεση με μοναδικό ηχόχρωμα από το μουσικό συγκρότημα Ίασις το οποίο αξίζει να γνωρίσετε. Αυτό που χαρακτηρίζει το γκρουπ είναι η συνεχής αναζήτηση παραδοσιακών, Βαλκανικών και διεθνών επιρροών. Αυτή η αναζήτηση εμπλούτισε τις συνθέσεις τους με τον ήχο του βιολιού, της Πολιτικής λύρας, του σαξόφωνου, του κλαρίνου κλπ.

Περισσότερες πληροφορίες: Πέτρος Κούρτης

 

~ «Να πεις του Θεού να πάρει εμένα και να αφήσει τον αδερφό μου ήσυχο. Τίμια ανταλλαγή. Από την ίδια οικογένεια θα πάρει…»

«Εκείνο το περιστέρι ήταν πολύ επίμονο…» 

Φωτογραφία του Labros Liapis.

Καθοταν στο παραθυρο και δειλα εβαζε το κεφαλι του μεσα, προσπαθωντας να τσιμπησει τα ψιχουλα που ειχαν πεσει απο το κουλουρι που προσπαθησε να φαει πριν απο 5 λεπτα ο μικρος Αχιλλεας ο οποιος εκανε εισαγωγη προκειμενου να κανει το τριτο σχημα χ/ο.
Η ιατρικη ομαδα με επικεφαλης τον διευθυντη της κλινικης μπαινει στον θαλαμο για την πρωινη επισκεψη.
Ο Αχιλλεας ξαπλωμενος, χαζευει το περιστερι.
Διπλα του, ο αδερφος του ο Νικος, 20 χρονων. 8 χρονια μεγαλυτερος του.
Ο διευθυντης ρωταει την προϊσταμενη αν εχουν γινει οι εξετασεις που εχει ζητησει.
Η Φωτεινη, εξαιρετικη επαγγελματιας, ηγετικη φυσιογνωμια, αλλα συναμα και πολυ ευαισθητη ψυχη, θαρρεις πως μιλαει με τα ματια της. Συντονιζει το προσωπικο της κλινικης αψογα, δεν εχει ακουστει το παραμικρο παραπονο ποτε και απο κανεναν. Οι γιατροι την σεβονται απεριοριστα και δεν γινεται τιποτα αν δε της ζητηθει η γνωμη της.
Οι εξετασεις οχι μονο εχουν γινει, αλλα ηδη η Φωτεινη κρατουσε και τα αποτελεσματα στα χερια της, τα οποια εδωσε στον διευθυντη.
Εκεινος σουφρωσε τα χειλη του, εσμιξε τα φρυδια του και κουνησε το κεφαλι του απογοητευμενος.
Παλι ανεβηκαν οι τρανσαμινασες. Οι μεταστασεις στο ηπαρ καλπαζουν. O Αχιλλεας ξαπλωμενος, χαζευει το περιστερι.
Ο Νικος εχει καταλαβει απο το υφος του διευθυντη οτι τα πραγματα δε πανε καλα. Περιμενει να βγουν οι υπολοιποι εξω και κραταει την Φωτεινη μεσα.
– Κυρια Φωτεινη πειτε μου τί συμβαινει; Θα ζησει ο αδερφος μου;
– Ο αδερφος σου παλευει. Παλευει πολυ. Δεν εχω δει πιο γενναιο παιδι στα 25 χρονια που ειμαι εδω. Ποναει μα δεν το δειχνει. Εγω ομως τον νιωθω. Χθες μπηκα ξαφνικα στο δωματιο και τον επιασα να κλαιει. Τον ρωτησα και μου εδειξε εξω απο το παραθυρο την παιδικη χαρα. Εκει επρεπε να ηταν τωρα, οχι εδω μεσα. Του ειπα πως ολα θα πανε καλα και οτι δεν θα τον αφησουμε να χασει αυτον τον πολεμο. Μαχες χανονται. Ο πολεμος οχι. Του ειπα επισης οτι μπορει να κλαιει, κανει καλο. Κι εγω κλαιω, αλλα δεν με βλεπει κανεις. Μετα γονατιζω, προσευχομαι και παρακαλω τον Θεο να βοηθησει τον Αχιλλεα.
– Να πεις του Θεού να πάρει εμένα και να αφήσει τον αδερφό μου ήσυχο. Τίμια ανταλλαγή. Από την ίδια οικογένεια θα πάρει.
– Αγαπημενο μου παιδι. Οι γονεις σου πρεπει να ειναι περηφανοι για σενα.
Η Φωτεινη αποχωρει. Πηγαινει να δωσει οδηγιες για τη νοσηλεια του Αχιλλεα στους νοσηλευτες και να ετοιμασει τα χαρτια για την εισαγωγη. Ο Νικος την ακολουθει. Υστερα απο 5 λεπτα ακουγεται ενα τραγουδι απο το δωματιο του Αχιλλεα.
Η Φωτεινη με το Νικο και τους δυο νοσηλευτες της βαρδιας πηγαινουν προς τον θαλαμο. Μπαινοντας αντικρυζουν τον Αχιλλεα να τραγουδα ενω απο τη χουφτα του, το περιστερι τσιμπα ψιχουλα.
– Το περιστερακι ηταν αρρωστο σαν εμενα. Εγω το φωναξα να το ταϊσω, να παρει δυναμη, να γινει καλα, να παει στην οικογενεια του. Δε κανει να ειναι αρρωστο. Το περιμενει η μαμα του. Ετσι κι εγω θα γινω καλα μια μερα και θα παω σπιτι μου. Η κυρια Φωτεινη μου το υποσχεθηκε αυτο. Ετσι δεν ειναι κυρια Φωτεινη; Βαλε μου αυτο το μπουκαλι με το αλουμινοχαρτο να το παρω να γινω καλα. Μονο να το βαλετε να σταξει γρηγορα. Βαριεμαι να περιμενω τοσες ωρες.
– Αγορι μου γλυκο, πρεπει να αφησεις το περιστερι να φυγει. Δε κανει να ειναι εδω μεσα. Εχει μικροβια και μπορει να στα μεταδωσει. Εισαι αδυναμος ακομα.
– Ακουσες Μαρτιν; Πρεπει να φυγεις ειπε η κυρια Φωτεινη. Εγινες καλα τωρα. Πηγαινε στη μαμα σου και πες της να παει στη δικη μου μαμα και να της πει οτι κι εγω θα γινω καλα. Μου το υποσχεθηκε η κυρια Φωτεινη.
Ο Αχιλλεας τιναζει απαλα το χερι του και το περιστερι βγαινει απο το παραθυρο. Η Φωτεινη καθαριζει το χερακι του Αχιλλεα και του χορηγει το μπουκαλι με το αλουμινοχαρτο.
Υστερα απο μια ωρα, επιστρεφει στον θαλαμο. Ο Αχιλλεας κι ο Νικος εχουν αποκοιμηθει. Η Φωτεινη τους σκεπαζει καλα, φιλα και τους δυο στο μετωπο και παει να βγει.
– Θα πεθανει ετσι; Πειτε μου την αληθεια ψελλιζει ο Νικος.
– Θες την αληθεια λοιπον; Θα κανουμε ο,τι ειναι δυνατον για να τον δεις παλι ορθιο. Για να γινει αυτο, πρεπει ολοι να του χαμογελαμε, να του δειχνουμε οτι ολα θα πανε καλα. Μπορεις να το κανεις αυτο για τον αδερφο σου; Ξερεις οτι ο αδερφος του ειναι σε πολεμο με τον χαρο. Και πρεπει να ξεγελασουμε τον χαρο τωρα. Και αυτο θελει ψυχη. Εχεις μωρε ψυχη μεσα σου; Εμεις εδω εχουμε. Και την δινουμε καθε μερα. Δεν θα πεθανει ο αδερφος σου. Αυτη την αληθεια ξερω εγω. Αυτη την επιλογη εχει ο αδερφος σου. ΜΟΝΟ.
Υστερα απο 9 μηνες σκληρης μαχης, ο Αχιλλεας τα καταφερε! Οι μεταστασεις εξαφανιστηκαν! Ο καρκινος εφυγε! Ο χαρος νικηθηκε!
Το χαρμοσυνο μηνυμα το μετεφερε στο Νικο, η Φωτεινη. Ολοι βοηθησαν σ’ αυτον τον πολεμο. Ολοι. Και το περιστερι. Γιατι σ’ εκεινο πιστεψε ο Αχιλλεας κι εσφιγγε τα δοντια του οταν τον τρυπουσαν. Πιστεψε στην ελευθερια του. Πιστεψε στον εαυτο του. Πιστεψε στη ζωη.
Και την κερδισε. Εσκισε το βουνο και διαβηκε απεναντι.
Και πηγε στη παιδικη χαρα. Πηρε τον αδερφο του και πηγαν να παιξουν. Να κερδισουν τον χαμενο χρονο. 

Και, απο το παραθυρο, η Φωτεινη τους κοιτουσε κι εκλαιγε. Ναι, εκλαιγε φανερα τωρα. Γιατι τωρα εκλαιγε απο χαρα. 
Τα δυο ορφανα παιδια ειναι παλι χαρουμενα. Ναι, ορφανα ειναι. Εκει μεσα ομως γνωρισαν μια οικογενεια. Γνωρισαν και την Φωτεινη. 
Την προϊσταμενη ‘μανα’ τους. Την ψυχη που τους εμφυσησε τη ζωη. Τον ανθρωπο που κλαιει στο παραθυρο για δυο ξενα, μα γερα πλεον παιδια.

Λαμπρος Λιαπης 

 

https://amfoterodexios.blogspot.gr/2017/10/blog-post_33.html

 

Όταν η πατρίδα κινδυνεύει, ο Θεός βγάζει ήρωες και όταν η Εκκλησία διώκεται, ο Θεός δίνει τους Αγίους του

*Καταπληκτικό κείμενο, που εξηγεί πολλά. Αξίζει να αφιερώσετε λίγο χρόνο και να το διαβάσετε.

Κωνσταντίνου Γανωτῆ φιλολόγου-συγγραφέως

Ο Θεὸς ποὺ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο ἐλεύθερο μὲν ἀλλὰ μὲ τὴν εὐχὴ καὶ τὴ δυνατότητα νὰ γίνει ἅγιος ἔβαλε τὸν ἄνθρωπο μπροστὰ σὲ  πειρασμοὺς καὶ προβλήματα ἀπὸ μεσ’ ἀπ’ τὸν Παράδεισο ἀκόμα. Ἔτσι ἔκανε τὴν ἁγιότητα ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπιβίωση ἀκόμα προβληματικὴ καὶ ἀντικείμενο ἀγῶνος καὶ θυσιῶν, ἀκόμα καὶ βασάνων καὶ μαρτυρίων.

Φαίνεται καθαρὰ μάλιστα ὅτι θέλει νὰ κάνει τὸν ἄνθρωπο ἄξιον γιὰ τὰ μεγάλα αὐτὰ δῶρα καὶ ἰδιαίτερα γιὰ τὴν ἁγιότητα, ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο ὅμοιον μὲ τὸν Θεό. Ἡ ἐπιβίωση ἔγινε πρόβλημα στὸν ἄνθρωπο μετὰ τὴν ἔξωση τῶν Πρωτοπλάστων. Γενικὰ ὅμωςὁ ἀνθρώπινος βίος ἀποτελεῖ ἕνα στάδιο ἀθλημάτων, δὲν εἶναι ἀνάπαυση καὶ ἠρεμία. Ἀρκεῖ μία ἀνάγνωση τῆς παγκοσμίου ἱστορίας καὶ τῆς μυθολογίας ἀκόμη ὅλων τῶν λαῶν γιὰ νὰ μᾶς πείσει ὅτι ἡ πολυπόθητη ἀνάπαυση καὶ εὐημερία ἦταν πάντα τόσο σύντομες περίοδοι, ὥστε νὰ μὴν ἐπηρεάζουν τὴν εἰκόνα τῆς ζωῆς.

Αὐτὸ ποὺ λέμε εἰρήνη στὶς σχέσεις μεταξὺ τῶν κρατῶν ἦταν πάντα τόσο εὔθραυστο, ὥστε καὶ ὅταν τὴν ἀπολάμβανε κανεὶς ζοῦσε μὲ τὸ φόβο ὅτι κάθε στιγμὴ διακινδυνευόταν. Γι’ αὐτὸ οἱ Ρωμαῖοι ἔλεγαν “si vis pacem, para bellum”, δηλαδὴ ἂν θέλεις εἰρήνη, παρασκεύαζε πόλεμο. Καταλαβαίνομε βέβαια ὅτΙ μιλοῦσαν γιὰ εἰρήνη στὶς διακρατικὲς σχέσεις, γιατί ὅταν ἑτοιμάζεις πόλεμο, ἡ καρδιά σου εἶναι ἀνήσυχη καὶ ἐκδικητική.

Ἂν ἀκόμα χρησιμοποιήσομε τὸ σοφὸ ρητὸ τῶν Ρωμαίων στὶς μεταξὺ μας διανθρώπινες σχέσεις, τότε ἀκόμα γιὰ λιγότερη εἰρήνη θὰ μιλοῦμε, ἀφοῦ θὰ πρέπει νὰ εἴμαστε σὲ διαρκῆ ὑποψία ἑτοιμοπόλεμοι μὲ τοὺς γείτονές μας. Γι’ αὐτό ὅταν μιλοῦμε γιὰ κίνδυνο τῆς πατρίδας μας, θὰ πρέπει νὰ πάει ὁ νοῦς μας σὲ μία διαρκῆ καὶ ἀδιάκοπη ἀνησυχία καὶ μία συνεχῆ ὀργάνωση ἄμυνας μέσα στὴν καθημερινότητα αὐτῆς τῆς ζωῆς. Ἡ εἰρήνη μέσα στὴν ψυχή μας ἀπειλεῖται τὴν κάθε στιγμὴ ἀπὸ ἐξωτερικοὺς ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐσωτερικοὺς ἐχθρούς. Οἱ ἐμφύ λιοι πόλεμοι, οἱ δικαστικὲς διαμάχες, οἱ πολιτικὲς συγκρούσεις, οἱ ταξικές, οἱ συνδικαλιστικὲς ἀντιπαραθέσεις, οἱ θορυβώδεις ἐκδηλώσεις μέσα στὶς πόλεις, ὅλα αὐτὰ συμπληρώνουν μία εἰκόνα ἀσταμάτητου πολέμου καὶ ἡ εἰρήνη ἔχει πετάξει ἀπὸ τὴ ζωή μας ἀπὸ τὴν πρώτη ὥρα. Αὐτὴ ἡ ἀνεμοταραγμένη ζωὴ δὲν εἶναι ἡ ζωή, ποὺ ὀνειρεύεται καὶ ἐπιθυμεῖ κάθε βρεφάκι ποὺ ἔρχεται στὸν κόσμο, δὲν εἶναι μὰ ζωὴ ἀντάξια του εὐγενικοῦ καὶ θεαγάπητου πλάσματος τοῦ Θεοῦ.
Ἂν δεχτοῦμε αὐτὴ τὴ ζωὴ σὰν φυσικὴ καὶ λογικὴ κατάσταση, ὅπως ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι «πόλεμος πάντων πατήρ, πάντων δὲ βασιλεύς…», θὰ ἀδικούσαμε τὸν δημιουργό μας.

Σ’ αὐτὸν τὸν ἀνελέητο πόλεμο ποὺ μαίνεται ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς κρατᾶ ἀναστατωμένους ἀπὸ τὴν ἀπειλὴ τῶν ἐξωτερικῶν ἐχθρῶν ὁ Θεὸς ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τοὺς ἥρωες. Οἱ ἥρωες προετοιμάζουν τὸν ἑαυτό τους γιὰ νὰ ἐκπληρώσουν τὴν ὑψηλὴ ἀποστολή τους. Ἀντὶ νὰ ταράζονται ἀπὸ τὴν ἀνησυχία καὶ νὰ τροχίζουν μαχαίρια κατὰ τῶν συμπολιτῶν τους, βάζουν τὸν ἑαυτό τους ὁ καθένας στὴ δοκιμασία τῶν ἀρετῶν. Δὲν γίνεται κανένας ἥρωας τὴ στιγμὴ τοῦ κινδύνου πάνω στὴ μάχη. Ὁ ἥρωας τότε ἐκδηλώνεται, ἀλλὰ ἥρωας γίνεται μὲ τὴν παιδεία καὶ τὴν ἄσκηση στὶς ἀρετές.

Μαθαίνει πρῶτα νὰ ἀγαπᾶ τοὺς πλησίον καὶ τοὺς μακράν. Καὶ ἀγαπῶντας ἑτοιμάζεται νὰ ὠφελήσει, νὰ βοηθήσει καὶ νὰ θυσιαστεῖ ἀκόμα γιὰ ὑπεράσπιση τῶν φίλων του. Αὐτὸς εἶναι ὁ πατριώτης. Ὁ πατριώτης δὲν ἐπιτίθεται γιὰ νὰ αὐξήσει τὴν ἔκταση ἢ τὸν πλοῦτο τῆς δικῆς του πατρίδας. Ὁ ἀρχαῖος Περικλῆς στὸν περίφημο Ἐπιτάφιό του καυχιέται γιὰ τοὺς Ἀθηναίους ὅτι πολεμοῦν τοὺς διπλανούς τους («τοὺς πέλας») ὅταν αὐτοὶ οἱ διπλανοί τους πολεμοῦν γιὰ τοὺς δικούς τους («περὶ τῶν οἰκείων») καὶ συνήθως τοὺς νικοῦν. Αὐτὸ δὲν εἶναι πατριωτισμὸς βέβαια ἀλλὰ εἶναι ἡ τέλεια ἔννοια τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ. Καὶ οἱ «ἥρωες» τέτοιων πολέμων δὲν εἶναι ἀληθινοί, ὅπως δὲν εἶναι καὶ οἱ ληστές, οἱ τρομοκράτες καὶ λοιποὶ κακοποιοί. Αὐτοὶ ἡ ψευτοήρωες τοῦ τριακονταετοῦς πολέμου, δὲν δίστασαν μετὰ τὴ ἅλωση τῆς Ἀθήνας τὸ 404 π.Χ. νὰ κατασφάξουν καὶ τοὺς συμπολῖτες τους, ὅταν ἐγκαταστάθηκε στὴν Ἀθῆνα ἡ ἀρχὴ τῶν τριάκοντα τυράννων. Ἔτσι ἐλέγχονται οἱ πρὶν ἀπὸ λίγους μῆνες δῆθεν πατριῶτες Ἀθηναῖοι ὅτι δὲν ἄξιζαν τοὺς ἐπαίνους τῶν ρητόρων, ποὺ ἀγόρευαν τοὺς ἐπιτάφιους γι’ αὐτούς. Ὅταν ὅμως τὸ 490 ἀντιμετώπιζαν τοὺς Μήδους στὸ Μαραθῶνα καὶ μάλιστα ἐνίκησαν νίκην λαμπρὰν παρὰ τὸ ἄνισον τῶν δυνάμεών τους ἀπέναντι στὸ ἀσιατικὸ πλῆθος, ἀπέ-σπασαν τὸ θαυμασμὸ τοῦ κόσμου καὶ ἡ δόξα τοὺς παρέμεινε αἰώνια. Τότε ἦταν ἥρωες ἀληθινοὶ ὅπως καὶ οἱ ἀπόγονοί τους ὑπερασπιστὲς τῆς Βασιλεύουσας τὸ 1453, ὅπως οἱ ἥρωες τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821, ὅπως οἱ ἀπελευθερωτὲς τῆς Μακεδονίας, τῆς Ἠπείρου καὶ τῆς Θρᾴκης στὰ 1912 καὶ 13, ὅπως οἱ ἐπαναστάτες τῆς Κρήτης καὶ τὰ παλληκάρια τοῦ 1940-41.

Σ’ ὅλες αὐτὲς τὶς ἐθνικές μας περιπέτειες καὶ σὲ ἄλλες ποὺ παραλείπομε ἀναδείχτηκαν ἥρωες, ποὺ οἱ περισσότεροι σκοτώθηκαν, ἀλλὰ ὅποιος μελετήσει τὴ ζωὴ τῶν ἡρώων αὐτῶν καὶ τὸ ἦθος ποὺ καλλιέργησαν στὸν ἑαυτό τους, θὰ διαπιστώσει ὅτι ὁ ἡρωισμός τους φύτρωσε καὶ γιγάντωσε πρὶν ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ τοὺς κάλεσε ἡ πατρίδα, καὶ στὴν κρίσιμη ἐκείνη ὥρα ὁ ἡρωισμός τους ἀναδείχτηκε καὶ φάνηκε τὸ μεγαλεῖο του. Ἐπειδὴ ξέρει ὁ Θεὸς ὅτι οἱ πολλοὶ εἶναι καὶ ἀδύνατοι καὶ δειλοὶ καὶ ἀμαθεῖς, καλλιεργεῖ τὶς ψυχὲς τῶν ἡρώων γιὰ νὰ τοὺς ἐμπιστευθεῖ τὴν ἐλευθερία τῆς πατρίδας. Καὶ αὐτοὶ οἱ ἥρωες, ὅταν βρεθοῦν κι ἀναλάβουν νὰ σηκώσουν τὸ χρέος τους, γίνονται θαύματα. Καὶ τὰ θαύματα ὁ Θεὸς δὲν τὰ κάνει μόνος του, τὰ πραγματοποιεῖ μὲ τὴ λεβεντιὰ καὶ τὴ αὐτοθυσία τῶν ἡρώων μας, γιὰ νὰ ἔχουμε καὶ τὰ παραδείγματά τους μαθήματα στὶς ἑπόμενες γενιές. Γι’ αὐτὸ δίνομε τόση σημασία στὴνπαιδεία, ποὺ χρέος ἔχει νὰ καλλιεργεῖ ὑγιεῖς ἠθικοὺς χαρακτῆρες καὶ νὰ μεταδίδει τὴν ἐθνικὴ ἱστορία στὰ νέα βλαστάρια τοῦ ἔθνους, ἔτσι θὰ ξέρουν τὰ παλληκάρια μας γιατί χρωστοῦν νὰ πολεμήσουν, γιὰ ποιά πατρίδα καὶ μὲ ποιά παραδείγματα ἀπ’ τὴ ζωὴ τῶν προγόνων τους.

Ἡ πατρίδα μας ποὺ μᾶς ὑποδέχτηκε στὴ ζωὴ καὶ μᾶς χάρισε τὰ πρῶτα τοπία της καὶ μᾶς ἔθρεψε μὲ τὰ ὑλικὰ καὶ τὰ πνευματικὰ ἀγαθά της εἶναι ὁ πρῶτος στόχος τῶν ἐξωτερικῶν ἐχθρῶν μας, ποὺ χωρὶς νὰ τοὺς προκαλοῦμε ἁπλώνουν βέβηλα χέρια, γιὰ νὰ μᾶς τὴν ἀποσπάσουν. Ἄλλοι ὀρέγονται τὰ νησιά μας, ἄλλοι τὴ Θράκη μας, ἄλλοι τὴ Μακεδονία, τὴν Ἤπειρο. Κι ἀπ’ αὐτὸ ἀκόμα μποροῦμε νὰ ἐκτιμήσομε καλύτερα τὴν ἀξία τῆς πατρίδας μας, ἀπὸ τὸ ὅτι πολλοὶ λαοὶ γύρω μας ζηλεύουν τὰ κάλλη της καὶ θέλουν νὰ τῆς τὰ πάρουν. Ἀλλὰ δὲν ἔχουμε μία μόνο πατρίδα. Ἐπειδὴ ζοῦμε καὶ στὴ γῆ αὐτὴ καὶ στὸν οὐρανὸ συγχρόνως, ἔχουμε καὶ τὴν οὐράνια πατρίδα μας, ποὺ κι αὐτὴ ζητάει τὴν ἀγάπη μας, κι αὐτὴ διώκεται καὶ κινδυνεύει τὴν κάθε στιγμὴ ἀπὸ ἐξω τερικοὺς καὶ ἐσωτερικοὺς ἐχθρούς. Ἡ οὐράνιά μας πατρίδα βέβαια δὲν κινδυνεύει ἡ ἴδια, κινδυνεύουμε ὅμως ἐμεῖς νὰ τὴ χάσουμε καὶ νὰ βρεθοῦμε ἔξω ἀπὸ τὸν Παράδεισο. Ἡ σωτηρία μας ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο εἶναι τὸ κατ’ ἐξοχὴν ὑπαρξιακό μας πρόβλημα. Καὶ τὰ ἐμπόδιά μας σ’ αὐτὸν τὸν ἀγῶνα μὲ τὰ ἀνυπολόγιστα μεγάλα ἔπαθλα εἶναι πολλὰ καὶ μάλιστα τὰ πιὸ κρίσιμα ἀπ’ὅλα προέρχονται ἀπ’ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό μας.

Ἡ ραθυμία μας, ὁ ἐγωισμός μας, ἡ λιποψυχία μας μπροστὰ στὶς ἀπειλές, ἡ προσκόλλησή μας στὶς ἡδονὲς εἶναι μερικὰ ἀπὸ τὰ ἐμπόδια ποὺ βάζομε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι στὴ σωτηρία μας. Καὶ οἱ Πατέρες μᾶς λένε ὅτι αὐτὰ εἶναι τὰ μεγαλύτερα καὶ τὰ κρισιμότερα ἐμπόδια στὴ σωτηρία μας. Ὁ ἀγῶνας μας γιὰ τὴ σωτηρία μας ἀπαιτεῖ πρῶτα ἀπόφαση καὶ στὴ συνέχεια λεβεντιά. Οἱ πολλοὶ ὅμως εἶναι πάντα ράθυμοι καὶ ὅσο μποροῦν ξένοι ἀπὸ τὸν Θεό. Πῶς λοιπὸν ὁ Θεός, ποὺ δὲν παύει νὰ φροντίζει γιὰ τὴ σωτηρία μας, πῶς θὰ μᾶς φιλοτιμήσει νὰ ἀναθαρρήσομε; Σ’ αὐτὸ χρησιμοποιεῖ ὁ Θεὸς τοὺς ἁγίους, ὁσίους καὶ μάρτυρες, τοὺς
«καλῶς ἀθλήσαντας καὶ στεφανωθέντας». Οἱ ἅγιοί μας ἀναδεικνύονται πάντοτε ὑπερασπιστὲς τῶν ἀνθρώπων καὶ οἱἄνθρωποι οἱ πολλοὶ σὰν ἐμᾶς εἶναι διαρκῶς πολιορκούμενοι ἀπὸ πάθη καὶ περιστασιακὲς ἁμαρτίες. Οἱ πολλοὶ δὲν ἔχουν οὔτε πίστη ἀρκετή, οὔτε παρρησία, πῶς νὰ ἀποσπάσουν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ; Οἱ προσευχὲς ὅμως τῶν ἁγίων εἰσακούονται καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ παρατείνεται. Ἂν ἡ ἐπίγεια πατρίδα μας ἔχει ἐμφανῆ ἐμπόδια καὶ συγκεκριμένους ἐχθρούς, ἡ Ἐκκλησία μας ποὺ μέσα τῆς τελετουργεῖται τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας μᾶς ἔχει ὁρατοὺς καὶ ἀοράτους ἐχθρούς.
Ἔχει ἀσταμάτητο πόλεμο «πρὸς τὰς ἀρχὰς καὶ ἐξουσίας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου».

Σ’ ἕνα τέτοιο πόλεμο χρειάζονται πνευματικὲς δυνάμεις, λεβεντιὰ ψυχικὴ καὶ σωματική. Γιὰ τὴ σωτηρία μας ἀγωνιζόμαστε μὲ ὁλόκληρη τὴν ὑπόστασή μας στὴν πίστη μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴ λατρεία μας στὰ ἔργα μὲ τὴν ἄσκηση καὶ τὴ φιλανθρωπία. Καὶ ὅπως τὰ κοπάδια τῶν προβάτων ἔχουν τὸν ποιμένα ἀλλὰ καὶ τοὺς πιστικοὺς καὶ τὰ μαντρόσκυλα ποὺ παλεύουν τοὺς λύκους ἔτσι κι ἐμεῖς πορευόμαστε μὲ τὸν ποιμένα τὸν καλὸν καὶ μὲ τοὺς ἁγίους μας. Λένε συνήθως πὼς ὅταν ἡ Ἐκκλησία διώκεται, βγάζει
ἁγίους. Μὰ πότε δὲν διώκεται ἡ Ἐκκλησία; Κάθε στιγμὴ τὸ σαρκικό μας φρόνημα τὴ διώχνει ἀπὸ πάνω μας καὶ στὴ ζωὴ μέσα ὁ κόσμος, ποὺ ἔχει ἀνοίξει πόλεμο ἀπ’ ἀρχῆς ἐναντίον της, μάχεται τοὺς χριστιανοὺς καὶ ἐκμεταλλεύεται κάθε ἀδύνατο σημεῖο στὴν πανοπλία τους, γιὰ νὰ τοὺς παραπλανήσει. Γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μᾶς ὀνόμασε τὴν ἁμαρτία ἔτσι,ἐνῷ στὴν ἀρχαιότητα τὴν ἔλεγαν «ὕβριν», γιατί τὴν θεωρεῖ ἀστοχία, λάθος καὶ ὄχι συνειδητὴ ἄρνηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ φαίνεται ἀκόμα καὶ στὸν πολὺ καὶ ἀμύητο κόσμο εἶναι ἡ μεγάλη ἐποποιία τῶν διωγμῶν τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ εἶναι ν’ ἀπορεῖ κανεὶς γιατί ὅλος, μὰ ὅλος ὁ κόσμος ρίχτηκε δύο χιλιάδες χρόνια ἐπάνω στοὺς χριστιανοὺς μὲ τόση ἀγριότητα, ἐνῷ οἱ χριστιανοὶ δὲν ἐδίωξαν κανένα. Βέβαια εἴχαμε τὴ βιαιότητα τῶν λεγόμενων Σταυροφόρων, ἀλλὰ αὐτοὶ δὲν λογαριάζονται χριστιανοί. Μόνο τὸ ὄνομα εἶχαν, ἀπὸ τὸ χριστιανισμό.

Στοὺς διωγμοὺς τῶν πρώτων αἰώνων ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους, καθὼς καὶ στοὺςδιωγμοὺς ποὺ ἔκαναν οἱ Ζωροαστρινοί,οἱ πυρολάτρες κι ἀργότερα οἱ Μουσουλμάνοι στὴν Αἴγυπτο, στὴν Ἀσία καὶ στὸν χῶρο τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου εἴχαμε ἑκατομμύρια μάρτυρες. Κι ἀκόμα στὶς μέρες μας ἔχουμε διωγμοὺς μαρτυρικοὺς στὴ Συρία καὶ σὲ ἄλλα μέρη. Λογικὰ οἱ διῶκτες περίμεναν νὰ σβήσει ἡ Ἐκκλησία τῶν χριστιανῶν κάτω ἀπὸ τὰ ἀνελέητα χτυπήματα τῶν διωγμῶν. Καὶ ὅμως μπορεῖ νὰ πεῖ κανεὶς ὅτι ἡ αὔξηση τῶν χριστιανικῶν πληθυσμῶν καὶ ἡ κατάκτηση τῆς ἐξουσίας τοῦ πανίσχυρου ρωμαϊκοῦ κράτους ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς ὀφείλεται στὴν ἀντιστροφὴ τῆς λογικῆς τῶν διωκτῶν.

Ὁ Θεὸς ποὺ κυβερνᾶ τὸν κόσμο ποὺ ἔπλασε βραβεύει τοὺς μάρτυρές του μὲ τὸ θρίαμβο τοῦ μαρτυρίου, ποὺ ἁγιάζει τὸν κόσμο καὶ ἀντιστρέφει τὰ ἀποτελέσματα τῆς κοσμικῆς πολιτικῆς τῶνἐχθρῶν του. Καὶ αὐτὸ γίνεται μὲ τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς μάρτυρες. Θὰ μποροῦσε βέβαια ὁ Θεὸς νὰ ἀναλάβει ὁλόκληρο τὸ θαῦμα καὶ νὰ ἀναδείξει τὴν Ἐκκλησία ἀήττητη. Φαίνεται ὅμως καθαρὰ ὅτι θέλει νὰ νικήσει τοὺς ἐχθρούς του μὲ τὴ συνεργασία τῶν ἁγίων του. Γι’ αὐτὸ καὶ σὲ κάθε διωγμὸ «παράγει» ἁγίους-παλληκάρια. Κι ἔτσι ἡ Ἐκκλησία ὄχι μόνο ἐπιβιώνει ἀλλὰ καὶ θριαμβεύει.

Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ μεγάλο παλληκάρι τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μπορεῖ νὰ κηρύσσει ἀπὸτὸν ἄμβωνα μ’ αὐτὸ τὸ ἐμβατήριο τὸ μεγαλεῖο της Ἐκκλησίας. «Τοιοῦτον ἔχει μέγεθος ἡ Ἐκκλη-σία, πολεμουμένη νικᾷ, ἐπιβουλευομένη περιγίνεται, ὑβριζόμενη λαμπροτέρα καθίσταται, δέχεται τραύματα καὶ οὐ καταπίπτει ὑπὸ τῶν ἑλκῶν, κλυδωνίζεται, ἀλλ’ οὐ καταποντίζεται, χειμάζεται, ἀλλὰ ναυάγιον οὐχ ὑπομένει, παλαίει, ἀλλ’ οὐχ ἡττᾶται, πυκτεύει ἀλλ’ οὐ νικᾶται».

Ἀκοῦμε τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Χρυσοστόμου καὶ βλέπομε ὅτι ἀποδεικνύονται ἀκέραια μὲ τὰ συναξάρια καὶ μὲ τὴ ἱστορία καὶ ἀποροῦμε πῶς συμβιβάζονται μὲ τὴ ἀδυναμία μας καὶ μὲ τὴ χαλαρότητά μας. Βλέπομε ὅμως ὅτι, ἐνῷ οἱ πολλοὶ θαυμάζουν μόνο καὶ τιμοῦν μὲ εὐλάβεια τοὺς ἁγίους, οἱ ἅγιοι μπαίνουν μπροστὰ σημαιοφόροι καὶ χαίρονται μὲ τὰ βασανιστήρια τῶν διωγμῶν τους, ἀναφωνοῦν μαζὶ γιὰ τὸν σύγχρονό μας ἅγιο Λουκᾶ τὸν ἐπίσκοπο Συμφεροπόλεως «Ἀγάπησα τὸ μαρτύριό μου». Ἂς δοξάσομε λοιπὸν τὸν Θεὸ γιατί δὲν μᾶς ἀφήνει στὴν ἀνεπάρκειά μας ἀβοήθητους, ἀλλὰ στέλνει στὴν πατρίδα ποὺ κινδυνεύει τοὺς ἥρωες καὶ στὴν Ἐκκλησία ποὺ διώκεται τοὺς ἁγίους της. Ἰδιαίτερα τὴν πατρίδα μας τὴ χριστιανικὴ Ἑλλάδα τὴν ἐπροίκισε μὲ ἥρωες πολεμιστές, μὲ ἥρωες εὐεργέτες, μὲ ἁγίους ὁσίους, μὲ ἁγίους σοφοὺς Πατέρες καὶ μὲ θαυμαστοὺς μάρτυρες καὶ γι’ αὐτὸ κανεὶς νὰ μὴν ἀπελπίζεται γιὰ τὸ μέλλον της.

πηγή: http://www.enromiosini.gr/ , http://epanastasilae.blogspot.gr/

 

 

Ο Άγιός μας

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

Τόσο πολύ ζωντανός είναι ο Άγιος Εφραίμ. Τόσο πολύ κοντινός όσο είναι μια απλή καλημέρα που τη λες γελαστά και καλόκαρδα σε κάποιον στενό συγγενή σου. Τόσο πολύ ανοιχτός και τόσους πολλούς προσκαλεί που νομίζεις ότι είναι Κυριακή και ο Άγιος έχει φτιάξει εδέσματα. Τόσο πολύ προσηνής και τόσο πολύ δεκτικός που δεν το αξίζουμε τόσο.

Κανέλλα και μέλι και γεύσεις είναι ο Άγιος Εφραίμ. Φιλόξενο τζάκι του χειμώνα και λευκή μαργαρίτα της Άνοιξης και λεπτό αεράκι του Αυγούστου. Είναι ζεστούλης ο Άγιος κι έχει καρδιά μικρού παιδιού. Γι’ αυτό, πλησιάζει τους πάντες και αμέσως αποκτάει φιλίες. Λες και το θέλει πολύ να βουτάει σβησμένες ψυχές και μετά να τις κάνει λαμπάδες.

Ευλόγησε, φαίνεται, ο Κύριος αυτήν την πλατιά κοινωνικότητα που εκδηλώνει ο Άγιος Ευφραίμ με τους ανθρώπους που είναι στον κόσμο. Παρακινεί ο Θεός από πάνω και ο Άγιος ξετρυπώνει ψυχές μέσα από τους βούρκους και τα έλη και τα χλωμά διαμερίσματα των πόλεων. Λες και ψάχνει τις νύχτες και τις μέρες με φακούς και χτυπώντας τις πόρτες. Λες και βγάζει υφάλμυρο ιδρώτα και λαχανιάζει ανεβαίνοντας σκαλιά.

Μάς εντοπίζει ο Άγιος Εφραίμ και ξάφνου αλλάζουνε τα πάντα. Για ψάρεμα βγαίνει ο Άγιος και πιάνει ψυχές που ζέβουνε: εμάς, τα πτώματα, τους μαύρους! τα κουφάρια που δερνόμαστε στη θάλασσα και νομίζουμε πως κάτι κάνουμε. Έτσι μάς ψαρεύει ο Άγιος: ως επιπλέοντα έρμαια που τα πηγαίνει το κύμα πέρα δώθε ωσάν απροσεύχητα συντρίμμια. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Η Εκκλησία ως «η αιώνια καλλονή»

Αποτέλεσμα εικόνας για ιεροθεος ναυπακτου Επίσκοπος Ναυπάκτου π.Ιερόθεος
Πρόσφατα αισθάνθηκα μια μεγάλη έκπληξη, όταν με επισκέφθηκε στο γραφείο μου ένας Ιταλός Ρωμαιοκαθολικός θεολόγος, ο Αντόνιο Ραντσολίν, ο οποίος με ενημέρωσε ότι μετέφρασε, χωρίς να το γνωρίζω, στην ιταλική γλώσσα το βιβλίο μου που εξεδόθη το 1990 σε πρώτη έκδοση με τίτλο «Εκκλησία και εκκλησιαστικό φρόνημα». Μου είπε ότι το διάβασε, εντυπωσιάσθηκε, το μετέφρασε και μου ζήτησε την άδεια να το εκδώση.
Το βιβλίο αυτό αποτελέσθηκε από ομιλίες που έκανα στο Σεμινάριο των Κατηχητών της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, κατά το έτος 1989-1990, ως Ιεροκήρυκας και Διευθυντής Νεότητος αυτής. Φυσικά εξεδόθη πριν 27 χρόνια, πριν εκλεγώ Μητροπολίτης, και από τότε δεν έχω διαφοροποιηθή στις εκκλησιολογικές θέσεις μου.
Απλώς να αναφερθούν τα κεφάλαια του βιβλίου, για να κατανοηθή στην συνέχεια ο πρόλογος τον οποίο έγραψε ο Ιταλός μεταφραστής.
Τα κεφάλαια είναι: «Προέλευση και αποκάλυψη της Εκκλησίας», «Ορισμός και ιδιότητες της Εκκλησίας», «Η Ορθοδοξία κατά τους αγίους Πατέρας», «Η Εκκλησία και η θεία Ευχαριστία, κατά τον άγιον Μάξιμο τον Ομολογητή», «Ορθόδοξο εκκλησιαστικό φρόνημα», «Ο καθολικός τρόπος ζωής», «Ορθοδοξία και νομικισμός», «Η εκκοσμίκευση στην Εκκλησία, την θεολογία και την ποιμαντική», «Το Συνοδικό της Ορθοδοξίας».
Ο Ρωμαιοκαθολικός αυτός θεολόγος στο περιεχόμενο του βιβλίου είδε την καλλονή της Εκκλησίας, την αιώνια δόξα της. Προφανώς είχε διάφορα προβλήματα με την σχολαστική θεολογία και την πρακτική που χαρακτηρίζει τον Ρωμαιοκαθολικισμό, γι’ αυτό αφ’ ενός μεν το μετέφρασε στην Ιταλική γλώσσα, αφ’ ετέρου δε άλλαξε τον τίτλο –για την οποία αλλαγή συμφώνησα– και το τιτλοφόρησε «Η αιώνια καλλονή», εμπνευσμένος από το βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης Άσμα Ασμάτων, θέττοντας ως υπότιτλο «Το μυστήριο της Εκκλησίας».
Τις εντυπώσεις του από την μελέτη του βιβλίου τις κατέ¬γραψε στον πρόλογο, που είναι πολύ σημαντικός, και δείχνει πως αισθάνθηκε την Εκκλησία μέσα από τις σελίδες του βιβλίου που μετέφρασε, σε αντιπαραβολή με το πως βιώνει την δική του Ρωμαιοκαθολική παράδοση.
* * *
Ο πρόλογος του Ρωμαιοκαθολικού θεολόγου στην ιταλική έκδοση
«Τι μπορεί να πη σε έναν καθολικό αναγνώστη –και επομένως στην πλειοψηφία των ιταλών αναγνωστών του– ένα βιβλίο για την Εκκλησία γραμμένο από έναν Ορθόδοξο;
Θα προσπαθήσω να εκφράσω αυτό που είπε σε μένα, τον μεταφραστή του. Θα προσπαθήσω να επισημάνω μερικά σημεία αυτού του βιβλίου, που με βοήθησαν να «επανεστιάσω» –επιτρέψτε μου τον όρο– στον στόχο σε σχέση με ορισμένες ασυνέπειες από τις οποίες μου φαίνεται μερικές φορές ότι υποφέρει ο καθολικισμός μου…
Ένα πρώτο επαναβεβαιωμένο κέντρο: Να μιλάς και να ζης την Εκκλησία εκκινώντας από τον Χριστό. Όχι να ξεκινάς από έναν πάπα, από έναν πατριάρχη, από έναν επίσκοπο∙ όσο σημαντικός κι αν είναι αυτός (ο πάπας, ο πατριάρχης, ο επίσκοπος), όσο ευαγγελικός κι αν είναι. Γιατί όσο ακούγεται ο ηγέτης, τόσο γίνεται και ηθική αυθεντία. Η Εκκλησία είναι πάντα και μόνο χριστοκεντρική (όχι παποκεντρική, όχι πατριαρχοκεντρική, όχι επισκοποκεντρική). Χριστοκεντρική είναι η Εκκλησία∙ και γι’ αυτό Πνευματοκεντρική. Με τα χαρίσματα και τα υπουργήματα του Πνεύματος που θέτουν, μέσα στην ιεραρχικά καθορισμένη κιβωτό της, όλους στην υπηρεσία όλων, σε μία εκπληκτική καθολικότητα και συμφωνία των εκφράσεων. Με τα χαρίσματα και τα υπουργήματα του Πνεύματος, που αποτυπώνουν στο σώμα της την εσταυρωμένη και πασχάλια αγάπη του Χριστού, σώμα που γίνεται έτσι σώμα φωτός, παρηγοριάς και ελπίδας για ολόκληρο τον κόσμο. Σώμα άγιο, η Εκκλησία, με τον Χριστό στο κέντρο, ήτοι με το Πνεύμα.
Ένα δεύτερο επαναβεβαιωμένο κέντρο: Η Εκκλησία είναι για τον άνθρωπο, γιατί ο Χριστός είναι για τον άνθρωπο. Και ο άνθρωπος είναι ουσιαστικά ένας ασθενής: η νόσος του είναι τα πάθη του. Η Εκκλησία είναι επομένως ιατρείο, νοσοκομείο∙ δεν είναι δικαστήριο. Εισέρχεσαι και η Μητέρα Εκκλησία σε περιθάλπει. Με το Λόγο, του οποίου είναι φύλακας. Με τα μυστήρια της άκτιστης Χάρης. Και στηρίζοντάς σε, εφόσον θέλεις και το αναζητάς, με έναν πνευματικό πατέρα, έναν ιατρό, που συμπαραστέκεται στους αγώνες σου, που σε οδηγεί από το χέρι σε μια θεραπευτική πορεία μέσω αναβαθμών: Αρχικά η επίπονη και μακρά κάθαρση της καρδιάς, έπειτα ο φωτισμός του νού, και τέλος, εάν και όταν ο Θεός ευδοκήση, η εκστατική αρπαγή της θεώσεως. Η Εκκλησία θέλει να σε κάνη θεό! Να εκτείνη στο άπειρο τις δυνατότητές σου, τις θείες δυνατότητες της αγάπης. Η Εκκλησία θέλει να νεκρωθούν μέσα σου τα αφύσικα, θανατηφόρα πάθη σου, για να ζήση εντός σου το μοναδικό, άγιο, θείο και ζωοποιό πάθος: η αγάπη. Γιατί ο Θεός είναι αγάπη…
Ένα τρίτο επαναβεβαιωμένο κέντρο: Η αμαρτία δεν είναι τόσο η παράβαση ενός νόμου. Δεν είναι μια προσβολή στο Θεό, που απαιτεί τιμωρίες και αποζημιώσεις… Πόσες ανακρίβειες, στο θέμα αυτό, αν όχι πραγματικές βλασφημίες, σε τόσες προσευχές: «Αμάρτησα και αξίζω τις κολάσεις σου και… σε προσέβαλα… Υπόσχομαι με την βοήθειά Σου να μην σε ξαναπροσβάλω πιά». Τα αμαρτήματά μας δεν προσβάλλουν το Θεό, ο Οποίος είναι άπειρη αγάπη. Προσβάλλουν εμάς: διαστρέφουν την φύση μας, την πλασμένη κατ’ εικόνα Του… την αρρωσταίνουν, δεν αφήνουν να διαλάμψη το πρωταρχικό φως του Λόγου, που περιέχει. Εμείς όμως θεωρούμε τα πάθη «φυσικά», ενώ πρόκειται μόνον για παθολογία. Η Εκκλησία, … πάντα μας κηρύσσει και πάντα κοινωνεί σε μας την φυσιολογία. Μας βαπτίζει στην φυσιολογία, μας τρέφει με την φυσιολογία. Δηλαδή μας βαπτίζει στον Χριστό και τρέφει με τον Χριστό, πάντα.
Ένα τέταρτο επαναβεβαιωμένο κέντρο: Η Αλήθεια δεν είναι αδιάφορη. Δεν είναι το ίδιο πράγμα να πιστεύης σε έναν Θεό τρισυπόστατο η σε έναν Θεό μονοϋπόστατο, σε έναν Υιό γεννηθέντα η σε έναν Υιό ποιηθέντα, σε μια αληθή σάρκα του Λόγου, αληθώς προσληφθείσα, παθούσα, αναστάσα και αναληφθείσα, η απλώς σε μία σάρκα φαινομενική, φανταστική, κατά δόκηση, και ούτω καθ’ εξής. Και τούτο γιατί η πίστη είναι ζωή. Και από μία διαφορετική πίστη προέρχεται, κατά τρόπο φυσικό, μια διαφορετική ζωή, με διαφορετικές εκφράσεις και πραγματώσεις και διαφορετικά σημεία αναφοράς. Αυτό το βιβλίο θέτει τον αναγνώστη ενώπιον της ορθοδοξίας της πίστεως με τον αναλλοίωτο χαρακτήρα της, για την οποία έγραψαν οι άγιοι Πατέρες, για την οποία αγωνίστηκαν, για την οποία πολλοί εξ αυτών γεύτηκαν την πικρία των βασανιστηρίων, της φυλακής, της εξορίας και του θανάτου. Σε ένα γενικό κλίμα που σχετικοποιεί τα πάντα, που υποβαθμίζει τα πάντα, καθίσταται όσο ποτέ άλλοτε υγιές και επείγον να αναστοχαστούμε πάνω στο δόγμα και την ουσιώδη αξία του∙ και αυτό μπορεί να γίνη στην σχολή εκείνων που απέκτησαν εμπειρία του δόγματος, δηλ. των θεουμένων. Είναι αυτοί που «θεώρησαν» («εθεάσαντο») το δόγμα πρόσωπον προς πρόσωπο: Στο Φως που είναι το Πνεύμα, είδαν το Φως που είναι ο Υιός, και μέσω του Υιού, είδαν το Φως που είναι ο Πατήρ. Το δόγμα μας οδηγεί στην γνώση από το τριαδικό πυρ του Ηγαπημένου.
Ένα πέμπτο επαναβεβαιωμένο κέντρο: Η θεολογία της Εκκλησίας είναι, λοιπόν, μια συνάντηση. Δεν είναι ορθολογικός η «επιστημονικός» στοχασμός επί του δεδομένου της αποκαλύψεως (που ακόμα κι ένας άθεος –έτσι λέγεται σε κάποια περιβάλλοντα- θα μπορούσε να πραγματοποιήση). Θεολόγοι δεν είναι εκείνοι που «ξέρουν» θεολογία, αλλά εκείνοι που έχουν συναντηθεί με τον Αναστάντα της θεολογίας και έτσι μπορούν εκ πείρας να μιλήσουν για τον Θεό.
Η καλύτερα να ψελλίσουν κάτι για τον άρρητο Ηγαπημένο. Και εδώ να επανεστιάσω σε στρεβλώσεις… Αν συναντήσης τον Θεό, αναβλύζεις θεολογία, χωρίς να έχης μελετήσει τους διάσημους Αθηναίους σοφούς. Η Εκκλησία δεν κάνει τίποτε άλλο από το να σε προετοιμάζη για την συνάντηση. Υπάρχει μόνο γι’ αυτό. Με την χάρη και την άσκηση σε οδηγεί –αν την ακολουθήσης πιστά, αν εισέλθης στους αγώνες που σου προτείνει– μέχρι την Πεντηκοστή. Φτάνοντας στο υπερώο το πυρ του Πνεύματος θα επιφοιτήση και σε σένα και τούτο το πυρ θα σε οδηγήση έσω του Μυστηρίου. Θα είσαι όπως ο Πέτρος, ο Ιωάννης και ο Παύλος: Η θεολογία «σου» θα συμπίπτη με την δική τους, επειδή η δική «σου» εμπειρία θα ομοιάζη με την δική τους. Τίποτε περισσότερα, αλλά και τίποτα λιγότερο.
Ένα έκτο επαναβεβαιωμένο κέντρο: Όταν λέμε Εκκλησία, εννοούμε μια σχέση αξεδιάλυτη με την πίστη, με την ορθή πίστη, αλλά ομοίως σχέση αξεδιάλυτη με την Ευχαριστία, η οποία είναι η κατ’ εξοχήν εκκλησιαστική πράξη. Εδώ ανακεφαλαιώνονται τα πάντα: από την δημιουργία μέχρι το τέλος του κόσμου, από την πρωτολογία στην εσχατολογία, όλα εμπεριέχονται σε τούτο το Ποτήριον και τον Άρτον. Τα πάντα: όλα τα όντα και το νόημά τους, όλη η ιστορία και το νόημά της. Γιατί ο Σαρκωμένος Λόγος, ο σταυρωθείς και αναστάς, είναι καρδιά και το νόημα κάθε όντος∙ η καρδιά και το νόημα της ιστορίας. Εκεί στο θυσιαστήριο της Εκκλησίας… Εκκλησία, ορθοδοξία της πίστης, Ευχαριστία: Τρία στοιχεία σε περιχώρηση, που αγκαλιάζονται αμοιβαία, συνυπάρχουν και μαζί δίνουν αμοιβαίως μαρτυρία. Ακόμα και ο τόπος όπου η Εκκλησία τελεί την κλάση του άρτου της Ευχαριστίας γίνεται και αυτός αποκάλυψη: του Θεού, του κόσμου, του ανθρώπου. Αλλά και της ίδιας της Εκκλησίας, που είναι η ενότητα μεταξύ του Θεού, του κόσμου και του ανθρώπου. Δι’ αυτής εισέρχεσαι στο Ναό στις μύτες των ποδιών, αφαιρείς τα υποδήματα, για να συναντηθής με την βάτο την καιομένη και μη καταφλεγομένη, την βάτο που βυθίζει τις ρίζες της στην αγία γη του ιερού θυσιαστηρίου.
Αυτά είναι μόνον μερικά από τα στοιχεία που το μεταφρασμένο κείμενο άφησε στην καρδιά του μεταφραστή. Στοιχεία –πιστεύω– αποφασιστικά για να ζήσουμε –και κατά τρόπο πιο «στοχευμένο»– το μυστήριο της Εκκλησίας.
Έγινα κι εγώ μαθητής, όπως οι κατηχητές των Αθηνών των ετών 1989-90, που άκουγαν τον τότε αρχιμανδρίτη και νυν μητροπολίτη Ιερόθεο∙ άκουσα κι εγώ τους λόγους του∙ τους μετέφρασα (αναζητώντας, μεταξύ άλλων, και βρίσκοντας σχεδόν πάντα τις ακριβείς πηγές των Πατέρων που παρατίθενται και σημειώνοντάς τις στις υποσημειώσεις)∙ και τώρα τους παραδίδω στον αναγνώστη –Ρωμαιοκαθολικό, Ορθόδοξο, Προτεστάντη… Γιατί να αντιπαρατεθή με αυτούς τους λόγους, να αρχίση ο διάλογός του με αυτούς, να διασταυρωθή η ζωή του. Ένα καινούριο βιβλίο σηματοδοτεί πάντα την αρχή ενός κομματιού κοινής ιστορίας ανάμεσα στον συγγραφέα και τον αναγνώστη.
Ο μεταφραστής
Αντόνιο Ραντσολίν»
* * *
Θα μου επιτραπή ένας ακροτελεύτιος λόγος.
Ο Ιταλός μεταφραστής του βιβλίου αυτού ήλθε στην Ναύπακτο στο διάστημα μετά την «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο» της Κρήτης, για να με γνωρίση και να συζητήση μαζί μου διάφορα μεταφραστικά προβλήματα και αμέσως μετά μου έστειλε τον Πρόλογό του.
Διαβάζοντας τον πρόλογο αυτό, αισθάνθηκα βαθειά έκπληξη, συγκινήθηκα πολύ και δοξολόγησα εκ καρδίας τον Θεό για το δώρο αυτό που μου χάρισε.
Σε μια εποχή που ακόμη και μεγάλοι φαινομενικά θεολόγοι αγωνίζονται να μας πείσουν ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας είναι ξεπερασμένοι από την σχολαστική και ρωσική θεολογία –που είναι η λεγομένη μεταπατερική θεολογία και κυριαρχείται από τον σχετικισμό∙ ότι η σύγχρονη θεολογία πρέπει να είναι «συναφειακή», να βλέπη τα κοινά σημεία όλων των Χριστιανικών θεολογικών παραδόσεων∙ ότι πρέπει να συμβιβαστούμε με τον σχολαστικισμό∙ ότι πέρα από την Ορθόδοξη Εκκλησία υπάρχουν και άλλες Εκκλησίες∙ ότι τα όρια της Εκκλησίας δεν προσδιορίζονται από την μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Χριστού (Μυστήριο θείας Ευχαριστίας), αλλά από το ύδωρ του Βαπτίσματος∙ ότι όλες οι Εκκλησίες είναι «αδελφές Εκκλησίες» και υπάρχει συναγωνισμός αναγνωρίσεως των «αδελφών Εκκλησιών», έρχεται ένας Ιταλός Ρωμαιοκαθολικός θεολόγος να εξυμνήση την Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως εκφράζεται από τους Πατέρας της Εκκλησίας και να κρίνη με ωραίο τρόπο την χριστιανική παράδοση μέσα στην οποία μεγάλωσε και ζη.
Φαίνεται καθαρά ότι, ενώ πολλοί σύγχρονοι θεολόγοι και Κληρικοί προσπαθούν να κινηθούν με μεταπατερικό, συναφειακό, σχετικιστικό και κοσμικό τρόπο, όσοι από τον λαό αναζητούν την αλήθεια και υποψιάζονται την «αιώνια καλλονή» της Εκκλησίας, την προσλαμβάνουν, την αγαπούν και την εκφράζουν. Τελικά, «μεγάλη η αλήθεια και υπερισχύει» (Έσδρας Α’, δ’, 41).
Φαίνεται ότι εκείνο που τελικά θα επικρατήση θα είναι «η δογματική συνείδηση» των θεουμένων Πατέρων και όχι οι θεσμοποιημένες αρχές, από οποιονδήποτε και αν προέρχονται. Οι κατά Χάριν θεούμενοι είναι οι εγγυητές της αληθείας και σε αυτούς αναπαύεται ο Θεός. Μακάριοι όσοι ζούν στο έκπαγλο Μυστήριο της Ορθοδόξου Εκκλησίας της «αιωνίας αυτής καλλονής».–