Στη χώρα μας, στη χώρα όπου η Θεία Χάρις για αιώνες ενεργεί…. επιτελείται προδοσία. Για κινητοποιήσεις είναι πια αργά. Αν θέλετε είναι ώρα για δάκρυα ειλικρινούς μετανοίας. Μήπως και μας λυπηθεί ο Άγιος Τριαδικός Θεός.

Σχετική εικόνα
Γράφει ο π. Φώτιος Βεζύνιας
Μία πνευματική μου θυγατέρα μου διηγήθηκε το εξής γεγονός. Φίλη της έχει την καλή συνήθεια κάθε βράδυ να κάνουν το απόδειπνο με τον μικρό της γιο. Τρίτη ή Τετάρτη τάξη Δημοτικού ο μικρός. Λοιπόν προχθές πριν την προσευχή, της λέει ο μικρός Νικολάκης.
-Μια στιγμή μαμά…
Η μητέρα έμεινε να τον παρακολουθεί. Ο μικρός πήγε στο μπάνιο έβγαλε τις κάλτσες και έπλυνε τα ποδαράκια του.
Τι έκανες παιδί μου; τον ρώτησε η μητέρα του.
Και εκείνος όλο απάθεια, της απαντά.
Κοίτα, οι μουσουλμάνοι πλένουν τα πόδια πριν την προσευχή…
Το ακούσατε εσείς οι «Μεγάλοι» και «Τρανοί»;…
Ποιος θα αναλάβει τώρα να ξεμπολιάσει τα άκαρπα «μπόλια» με τα οποία θα μπολιαστούν ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά… μέσα από το μάθημα των θρησκευτικών έτσι όπως με «υπερηφάνεια» θελήσατε να μας πείσετε ότι καταφέρατε να το διαμορφώσετε, με τον περίφημο διάλογό σας με τους «σοφούς» της κυβέρνησης;
Οι διεκδικήσεις και οι κινητοποιήσεις έπρεπε να γίνουν όταν έπρεπε…
Και το πιο σημαντικό… έπρεπε να γίνουν γιγαντιαίες «κινητοποιήσεις», για την ανατροπή της λαίλαπας του οικουμενισμού, έτσι όπως την θεσμοθέτησε η Κρήτη.
Γιατί από κει, αν δεν το καταλάβατε, ξεκινάει το τσουνάμι του συγκρητισμού. Από εκεί πηγάζουν και οι «σοφίες» του μαθήματος των νέων θρησκευτικών.
Τώρα… ένας Θεός μόνο… σώζει και διασώζει…

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Κρίση και αυτοκριτική

Κρίση και αυτοκριτική,

Του μακαριστού Γέροντος Μωυσή του Αγιορείτη

Σχετική εικόνα
Ο Μέγας Αθανάσιος λέγει: «Ενώ ό νους του ανθρώπου πλάσθηκε από τον Πανάγαθο Θεό για να βλέπει συνεχώς την ωραιότητα του Θεού και να φωτίζεται από τις θεϊκές λαμπρότητες, μετά την πτώση στράφηκε μ’ εμπάθεια στη θέα της κτίσεως. Έτσι αντί οι άνθρωποι να έχουν προσηλωμένο το νου τους στον Θεό, προσκολλήθηκαν στα κτίσματα, προσκυνώντας τα ως Θεούς».
Πολλοί μας ρωτούν τί να πράξουν στην παρούσα κρίση. Ό Μ. Αθανάσιος συνοπτικά μας λέγει πώς φθάσαμε έως εδώ. Ό προφήτης Δαυίδ στους ωραιότατους ψαλμούς του επιμένει• «έκκλινον από κακού και ποίησον αγαθόν».

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Ο λόγος του βιώματος

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

Ο λόγος του βιώματος διαφέρει από τον λόγο της θεωρίας. Αλλά, σε τι;

Κάνε ερώτηση στον ήλιο στο Χαλάνδρι ένα πρωί, που είδε άνθρωπο να ζητιανεύει για τσιγάρο, έχοντας μαζέψει τέσσερα σε τρίωρη διαδρομή, που μετά τα πανηγύριζε σαν μικρό παιδί έξω απ’ το εκκλησάκι του Αϊ Γιώργη.

Θα μπορούσε να βγει ο Αϊ Γιώργης ολοζώντανος, με το άλογο και το κοντάρι. Να του πει με πυγμή: «Ρε παιδί, αυτό το παλιοπράμα που καπνίζεις σε απομυζεί, αλλά άμα σε παρηγορεί, σε θέλω αφτού να κάθεσαι, να με τιμείς στο εκκλησάκι μου απέξω. Δε μ’ ενοχλεί. Με τιμεί».

Συνέχεια ανάγνωσης

 

«Παρ΄ το αλλιώς…» ~ «Δε μπορώ…», σου λέει ο λογισμός. «Μπορείς θα λες εσύ…»

Αποτέλεσμα εικόνας για καλο λογισμος
Δεν πρέπει η χαρά και η επιτυχία να μας γίνεται εμμονή και άγχος. Έτσι δεν θα έρθει ποτέ. Γιατί ακόμη κι αν έρθει δεν θα σου ανήκει μια και εσύ θα ανήκεις στο άγχος σου. Για να χαρείς κάτι πρέπει αν είσαι «παρόν» σε αυτό που κάνεις. Μόνο εκεί. Επίσης όταν την χαρά την μεταθέτεις διαρκώς για το αύριο μπαίνεις σε μια διαδικασία προσμονής, την κυνηγάς, την ψάχνεις, και με αυτό τον τρόπο οτι ζεις εκείνη την στιγμή στην ζωή σου, το αντικρίζεις ως άσχημο, λειψό, άγευστο. Όλα σου φαίνονται λίγα γιατί περιμένεις τα πολλά, όλα άσχημα γιατί θες μόνο τα όμορφα, όλα λειψά γιατί αναζητείς τα τέλεια. Οπότε αυτό που είσαι και ζεις και έχεις στο σήμερα, δεν σε γεμίζει. Το πετάς ενώ το κρατάς για κάτι άλλο που θα ήθελες και ίσως κάποτε να έχεις. Μα υπάρχει κάτι πιο αβέβαιο από το αύριο; Ο Χριστός μας λέει, μην ασχολείστε με το αύριο ζήστε το σήμερα, αφήστε το αύριο στο Θεό, εσείς εδώ στο παρόν, στο τώρα.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Δύο σκοπούς έχει η εξομολόγηση

Αποτέλεσμα εικόνας για εξομολογηση
Κάθε ἐξομολόγηση κάνει ταπεινή τήν ψυχή. Ἡ μία ἐξομολόγηση τή διδάσκει ὅτι δικαιώθηκε μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, καί ἡ ἄλλη ὅτι εἶναι ἔνοχη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ γιά ἁμαρτίες ἀπό τή ράθυμη προαίρεσή της.
Δύο σκοπούς ἔχει ἡ ἐξομολόγηση.
Ὁ ἕνας εἶναι νά εὐχαριστήσομε τό Θεό γιά τά ἀγαθά πού μᾶς ἔχει χαρίσει. Ὁ ἄλλος γίνεται γιά ἔλεγχο καί ἐξέταση ἐκείνων πού κακῶς πράξαμε.
Γιατί ἐξομολόγηση λέγεται καί ἡ ἀπαρίθμηση τῶν θείων εὐεργεσιῶν μ᾿ εὐχαριστία ἀπ ὅσους εὐεργετήθηκαν, ἀλλά καί ἡ φανέρωση τῶν σφαλμάτων τους ἀπό τούς ἐνόχους. Καί οἱ δύο τρόποι φέρνουν ταπείνωση.
Γιατί καί ἐκεῖνος πού εὐχαριστεῖ γιά τά καλά καί ἐκεῖνος πού ἐξετάζει τόν ἑαυτό του γιά τά κακά πού ἐπραξε, ταπεινώνονται. Ὁ πρῶτος κρίνει τόν ἑαυτό του ἀνάξιο γιά τά καλά πού τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός· ὁ δεύτερος παρακαλεῖ νά λάβει τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν του.
Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής