Η μοναχή με τα 100 εγγόνια και 40 δισέγγονα

Η Αννα Τσεκούρα είχε αφιερώσει τη ζωή της και  πρόσφερε την περιουσία της για να φροντίσει  τα παιδιά. Ηταν η «ψυχή» του Ιδρύματος «Αγία Ταβιθά» στη Λιβαδειά, εργάστηκε ως μοδίστρα και για 50 χρόνια στήριξε ανήμπορα κορίτσια.

Ηταν τόσο σεμνή και απλός άνθρωπος η γερόντισσα Αννα! Δεν ήθελε να προβάλλει το έργο της και να μιλά για τον εαυτό της. Αφηνε τις πράξεις να μιλούν από μόνες τους». Tα λόγια αυτά της Θεμιστοκλείας Παπαγεωργίου, διευθύντριας του Ορφανοτροφείου «Η Αγία Ταβιθά», έτσι όπως αντήχησαν από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, σχημάτισαν έστω και στιγμιαία το φωτεινό περίγραμμα μιας σπουδαίας προσωπικότητας. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Είναι η Αγία Γραφή ο Λόγος του Θεού;

Απάντηση σε Προτεσταντικές παρανοήσεις 

 π. Γ. Δ. Μεταλληνού, τ. Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του Πανεπ. Αθηνών 

 Απομαγνητοφώνηση: Θ. Φ. Δ.

Απάντηση του π. Γεωργίου στην Ερώτηση:

«Μπορούμε να αποκαλούμε την Αγ. Γραφή Λόγο του Θεού; Και αν ναι, εννοούμε το γράμμα η το περιεχόμενο του ευαγγελίου;»

Σχετική εικόνα

Λοιπόν, το πρώτον: Ο δυτικός κόσμος , κυρίως η προτεσταντική πλευρά του δυτικού Χριστιανισμού, μας έμαθε με την απολυτοποίηση της φράσης «λόγος του Θεού». Το μάθαμε στα κατηχητικά , το πήραμε κ’ εμείς και λέμε «Η Αγία Γραφή [είναι] ο Λόγος του Θεού».  Έμμεσα είναι ο λόγος του Θεού. Δηλαδή αυτό που λέει η Αγία Γραφή, ο Θεός το ορίζει. Αλλά αν μιλήσουμε με ακρίβεια  επιστημονική, οχι! Tο γράμμα της Αγίας Γραφής δεν είναι ο Λόγος του Θεού.

 

Διότι ο Θεός δεν ομιλεί καμιά γλώσσα, πρώτα απ’ όλα. Ούτε Εβραϊκά. Το πρόβλημα ετέθη από τον Γρηγόριο Νύσσης. που συνεχίζει τον Κρατύλο του Πλάτωνος από πλευράς γλωσσολογικής. Ο Δεύτερος μεγάλος Έλληνας γλωσσολόγος είναι ο Γρηγόριος ο Νύσσης, στα έργα του κατά Ευνομίου. Δεν γράφει καμιά γλωσσολογία σαν τον Μπαμπινιώτη, αλλά , απαντά σε ερωτήματα γλωσσολογικά.

 

Επομένως λοιπόν, το πρόβλημα είναι το εξής: Το ότι δεν είναι η Γραφή, αυτή καθαυτή ως γράμμα , ως βιβλίο, «Λόγος του Θεού». [Αν το αποδεχτούμε αυτό] τότε την μεταβάλλουμε σε «Κοράνιο». Ο καημένος ο Μωάμεθ είπε ότι ο Θεός , δια του Αρχαγγέλου Γαβριήλ, του έδωσε το Κοράνιο! Το πέταξε ο Αλλάχ από ψηλά (ευτυχώς που δεν πήρε κανένα κεφάλι..). Το ότι είναι τυπωμένο βιβλίο, ούτε καν να το πεις! Ξέρετε, έχει συνέπειες. Έχω πάει πολλές φορές και στο Ιράν και στο Ιράκ κτλ για συνέδρια και είμαστε πάντα προσεκτικοί. Όταν μιλούμε για την Τριαδικότητα του Θεού, σηκώνονται οι μεγάλοι Θεολόγοι τους (γιατί έχουν κ’ αυτοί τους Θεολόγους τους..) και σου λέει «Παντρεύτηκε ο Θεός και έκανε γιό«; Το καταλαβαίνει ανθρωποπαθώς. Τι να του πεις τώρα; Δεν μπορείς να σκεφθείς; Του λες «όχι έτσι…». Γιατί με έβαλαν εμένα 2-3 φορές να τα αναλύσω, [και] λέω «Παναγία μου! Σε εμένα έτυχε να τους μιλήσω περί Αγίας Τριάδος;!«. [Τα λέω αυτά] και λόγω της αμαρτωλότητάς μου και λόγω του ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ , οι άνθρωποι. Έχουν άλλες «προσλαμβάνουσες παραστάσεις».

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Σε τι είδους Επισκόπους δίνει φωτισμό το Άγιο Πνεύμα;

π. Ιωάννη Ρωμανίδη

 

Η ιστορική αυτή τοποθέτηση για τις Οικουμενικές Συνόδους, που είδαμε πιο πάνω, δεν αλλοιώνει την μεγάλη άξια και σημασία τους, αφού απέκτησαν μεγάλη αξία στην ζωή της Εκκλησίας. Δεν έχει σημασία ποια ήταν η αιτία της συγκροτήσεώς τους ούτε ποιος τις συγκαλούσε, αλλά έχουν αξία οι θεολογικές και εκκλησιαστικές προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες συνεκαλούντο.

Αποτέλεσμα εικόνας για αγιοσ σπυριδων

«Η βασική προϋπόθεση όχι μόνον Οικουμενικών Συνόδων, αλλά και Τοπικών Συνόδων είναι ότι, εκείνοι που συνεδριάζουν σε Τοπική Σύνοδο ή σε Οικουμενική Σύνοδο, είναι άνθρωποι οι οποίοι τουλάχιστον βρίσκονται στην κατάσταση του φωτισμού. Αλλά η κατάσταση του φωτισμού δεν αρχίζει όταν πουν την εναρκτήριο προσευχή μιας Οικουμενικής Συνόδου. Δεν αρχίζει τότε ο φωτισμός.

Οπότε ορισμένοι φονταμελίστ Ορθόδοξοι, δεν ξέρω πώς να το περιγράψω, φαντάζονται τους ιστορικούς Επισκόπους σαν τους σημερινούς Επισκόπους, οι οποίοι ιδέα δεν έχουν από δόγματα, αλλά έχουν δογματικούς δίπλα τους, δηλαδή συμβούλους οι οποίοι αυτοί τους συμβουλεύουν επάνω στα δόγματα. Ο Δεσπότης είναι καλός άνθρωπος, ο οποίος ασχολείται με ορφανοτροφεία, με γηροκομεία, νοσοκομεία, με καλά έργα, να κτίσει Εκκλησίες και δεν ξέρω τι άλλο, δηλαδή, μαζεύει χρήματα σε εράνους για να βοηθάει τους φτωχούς σεισμοπλήκτους· αυτός είναι ο Δεσπότης, είναι ο άνθρωπος της δράσης, δηλαδή, ή της βράσης δεν ξέρω ποιο από τα δύο. Διότι λέει ένας φίλος κοινός. Μητροπολίτης, έλεγε ο Πνευματικός του: «Δράσις, δράσις, δράσις, μετά βράσις, βράσις και ατμός», δηλαδή στο τέλος δεν υπάρχει τίποτα. Συνέχεια ανάγνωσης