Ο «2-2» Ιεραπόστολος των Ρομά

Υπάρχει η εντύπωση, πως για να συναντήσεις ιεραπόστολους που εκτελούν σημαντικό έργο και τους αποκαλούν ακόμα και «αγίους» πρέπει να ταξιδέψεις στην «Μαύρη Ήπειρο» ή σε κάποιο απόμακρο μοναστήρι. Μια εντύπωση λανθασμένη, καθώς δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις πολύ μακριά και να συναντήσεις ένα τέτοιον άνθρωπο. Αρκεί μια βόλτα στην άκρη της Θεσσαλονίκης και στο γκέτο του Δενδροποτάμου!

 

Στον Θεολόγο Ηλιού 

Ήταν λίγο μετά το μεσημέρι, όταν ο «Φάρος του Κόσμου» μου άνοιξε την πόρτα και με φιλοξένησε με τον καλύτερο τρόπο. Ένα κλίμα οικείο και ένας χώρος που μέσα σε 70 τετραγωνικά μέτρα ζουν αρμονικά 12 παιδιά, με την βοήθεια της αγάπης που υπάρχει μεταξύ τους.  Καθίσαμε στο μεγάλο τραπέζι όλοι μαζί. Οι εθελόντριες, που είναι το στήριγμα του σπιτιού, Ελένη Πασχαλίδου και Ελένη Τρανού, η Κλέα, που είναι φοιτήτρια του τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ και ενώ τέλειωσε η πρακτική της στον «Φάρο του Κόσμου», αυτή συνεχίζει να πηγαίνει γιατί αγάπησε όλα τα παιδιά. Στο τραπέζι κάθισαν μαζί μας  και μερικοί από τους «σπιτονοικοκύρηδες» του «Φάρου», περιμένοντας όλοι μαζί να αρχίσει η συνέντευξη με τον πάτερα Αθηναγόρα.

«Παπάζο» φωνάζουν τα παιδιά του Φάρου –καθώς έτσι λένε τον παπά οι τσιγγάνοι- τον πάτερα Αθηναγόρα. Ως ιερέας πάτησε στον Δενδροπόταμο περίπου πριν 12 χρόνια και άλλαξε το μέλλον πολλών παιδιών της γειτονιάς αυτής. Όνειρο του ήταν να γίνει ιεραπόστολος στην Αφρική, ωστόσο μετά από προτροπές, ανέλαβε να προσαρμόσει το όνειρο του στην πιο περιθωριοποιημένη περιοχή της Θεσσαλονίκης, στον Δενδροπόταμο. «Τράβηξε» τα παιδιά στο σχολείο, έφτιαξε δομές σίτισης και στέγασης και προσφέρει αγαθά και βοήθεια σε όποιον χρειαστεί.

 Ένας «άγιος» 2,02 στη Θεσσαλονίκη

paterasthinagoras

Το ανάστημα του πατέρα Αθηναγόρα, είναι επιβλητικό, καθώς το ύψος του είναι 2 μέτρα και 2 εκατοστά. Για αυτό τον λόγο, είναι γνωστός στης πόλη ως και ο «2-2». Όμως γνωστός πια και παγκοσμίως, είναι για το έργο του. Σε ταξίδι του στην Αμερική, για την συμμετοχή της ομάδας των Ρομά, στο παγκόσμιο διαγωνισμό ρομποτικής, τον κράτησαν επιπλέον 16 ημέρες για να μεταδώσει τεχνογνωσία σε κέντρα για ευπαθείς ομάδες. Οι Αμερικανοί εξεπλάγησαν με τον τρόπο που ο Αρχιμανδρίτης προσέγγισε τους τσιγγάνους και με τις τεχνικές που τους βοήθησε να εξελιχθούν στο τομέα της Παιδείας.

«Με κράτησαν 16 ημέρες στην Ουάσιγκτον και ταξιδέψαμε σε 8 πολιτείες με κυβερνητικά στελέχη, για να μεταδώσω την τεχνογνωσία σε ανάλογα κέντρα. Μας ανακήρυξαν στοstate department των ΗΠΑ ως καλή γραμματική πολιτισμού ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων. Ήθελαν να τους δείξουμε πως το έχουμε κάνει όλο αυτό» αναφέρει χαρακτηριστικά στο Seleo.

paterasthinagoras6

Φυσικά, δεν αποδέχεται το «άγιος», ούτε σε εισαγωγικά. «Ας αφήσουμε αυτούς τους τίτλους, είναι για άλλους, δεν είναι για εμένα», ενώ αναφέροντας πως δεν βλέπουμε άλλα παραδείγματα παπάδων, όπως το δικό του, μένει στο ότι «πολλοί ιερείς πιστεύουν ότι δουλειά μας είναι να μόνο να λειτουργούμε και να κηρύττουμε, εγώ έχω άλλη γνώμη, πως πρέπει να κάνουμε και άλλα πράγματα».

Πως «έφτασε» στον Δενδροπόταμο

Ο πατέρας Αθηναγόρας, γεννήθηκε στο Επταπύργιο. Μετά το νηπιαγωγείο, μετακόμισε στο Κορδελιό, όπου και ζει μέχρι σήμερα μαζί με την μητέρα του. Από την πρώτη δημοτικού είχε αποφασίσει πως όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει ιεραπόστολος στην Αφρική. «Έβλεπα μέσα από ταινίες και περιοδικά ιερείς και ιεραπόστολους, που κατέβηκαν στην Αφρική και δημιούργησαν δομές, ορφανοτροφεία, νοσοκομεία για τα παιδιά των εμπόλεμων περιοχών αλλά και για όλους τους ανθρώπους που ταλαιπωρούνται και εκμεταλλεύονται από την Δύση. Με συνέπαιρνε όλη αυτή η προσφορά των ιεραποστόλων σε παιδιά που το είχαν ανάγκη» λέει ο Αθηναγόρας Λουκατάρης, στο Seleo.

Ωστόσο, το όνειρο του «γκρεμίστηκε» μετά την χειροτόνηση του, όταν ζήτησε την άδεια και ευλογία από τον Μητροπολίτη Διονύσιου, για να ξεκινήσει το ταξίδι του στην Αφρική.

«Πήγα να ζητήσω την άδεια του προηγούμενου Μητροπολίτη Νεαπόλεως-Σταυροπόλεως, Διονύσιο, ο οποίος δεν ζει πια. Ήταν αυτός που με είχε χειροτονήσει και ήμουν πνευματικό του παιδί. Ο σημερινός Μητροπολίτης Νεαπόλεως-Σταυροπόλεως, ο κ. Βαρνάβας ήταν τότε πρωτοσύγκελος και βρισκόταν μπροστά όταν ζήτησα την ευλογία του και είπε στον Μητροπολίτη: «να μην πάει ο Αθηναγόρας στην Αφρική, έχουμε και εδώ  Αφρική, να πάει στον Δενδροπόταμο». Δεν είναι εύκολο να ακούς κάτι που σου διαλύει τα παιδικά σου όνειρα, αλλά είπα πάμε και βλέπουμε» εξιστορεί για το πώς βρέθηκε στον Δενδροπόταμο.

«Έμενα τρία λεπτά μακριά από τον Δενδροπόταμο αλλά δεν ήξερα για την κατάσταση του»

FAROS 8

Ο Δενδροπόταμος, δεν είναι μόνο κοινωνικά περιθωριοποιημένος αλλά και γεωγραφικά. Υπάρχουν τέσσερις δρόμοι που οδηγούν σε αυτόν, αλλά δεν οδηγούν πουθενά αλλού. Όποτε, πρέπει στοχευμένα να τους ακολουθήσεις.

«Παρόλο που έμενα τρία λεπτά μακριά με το αυτοκίνητο από το Δενδροπόταμο, δεν ήξερα τι συμβαίνει μέσα στον Δενδροπόταμο. Ερχόμουν μια φορά τον χρόνο, στο πανηγύρι του Αγίου Νεκταρίου. Δεν είχα άλλη επαφή, γιατί ο Δενδροπόταμος είναι αποκλεισμένος, κανείς δεν μπορεί να είναι περαστικός για να πάει κάπου αλλού, αν δεν έχεις δουλεία μέσα, δεν υπάρχει τρόπος να περάσεις.  Θα μπορούσα και εγώ να είμαι ένα θύμα των ναρκωτικών, όταν ήρθα, καθώς δεν είχα την εικόνα ενός εξαρτημένου, σε αντίθεση με τα παιδιά εδώ που την έχουν από μικρή ηλικία».

Όταν έφτασε στον Ναό του Αγίου Νεκταρίου στον Δενδροπόταμο ο πατέρας Αθηναγόρας, ήταν 26 ετών. Συνάντησε ένα Ναό, που στο υπόγειο του υπήρχαν φωλιές από γάτες και χελιδόνια και άδεις καρέκλες, καθώς οι τσιγγάνοι δεν πήγαιναν στην εκκλησία. «Παρόλο που πιστεύουν πολύ στο Θεό, επειδή ξυπνούν δύσκολα το πρωί, δεν έρχονταν στην εκκλησία. Τον πρώτο καιρό έκανα και απογευματινή σύντομη λειτουργία στα νέα ελληνικά. Κανονικά η πρωινή λειτουργία κρατάει τρεις ώρες και εγώ την συμμάζεψα σε μια ώρα και κάτι, γιατί οι τσιγγάνοι δεν μπορούν να είναι θεατές, θέλουν δράση και να συμμετέχουν. Για αυτό σε πολλούς έβαζα αρμοδιότητες μέσα στην εκκλησία, με αποτέλεσμα αυτοί να καθόντουσαν σε όλη την λειτουργία, ενώ οι υπόλοιποι πηγαινοερχόντουσαν».

Οι ανάγκες που υπήρχαν όταν πήγε στον Δενδροπόταμο

faros

Για να αφουγκραστεί τις ανάγκες των τσιγγάνων, ο πατέρας Αθηναγόρας, επέλεξε να γίνει φίλος τους και να μπει στα σπίτια τους. «Βγήκα στον δρόμο και όποιον έβλεπα, έλεγα «γεια σου, είμαι ο καινούριος σας παπάς, έλα να γνωριστούμε να δούμε τι θα κάνουμε». Έτσι οι 3, γίνανε 13, 30 και κάναμε τον πρώτο πυρήνα! Ήταν η πρώτη αφορμή να γίνω φίλος τους και να μπω στα σπίτια τους, να αφουγκραστώ τις ανάγκες».

Οι ανάγκες ήταν και παραμένουν πολλές. Όμως αυτό που θα εξελίξει το γκέτο του Δενδροποτάμου και θα βοηθήσει να αλλάξει, είναι η Παιδεία. «Η υγεία, η μόρφωση, η στέγαση, η αγορά εργασίας, ήταν τα προβλήματα  που ταλαιπωρούν την περιοχή. Αλλά κατάλαβα, συμβουλευόμενος σοφούς ανθρώπους, πως ο μόνος τρόπος να γλυτώσει η γειτονία από την ιστορία των προηγούμενων γενιών, ήταν να πάνε τα παιδιά σχολείο. Έτσι με την βοήθεια εθελοντών και των πρώτων τσιγγάνων που κάναμε τον πυρήνα, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα πρόγραμμα που θα μας βοηθήσει να πάμε τα παιδιά στο σχολείο. Πρώτα από όλα είπαμε να ασχοληθούμε με παιδιά που δεν έχουν να δώσουν λογαριασμό σε κανέναν. Ήταν 80 παιδιά, που οι γονείς είτε ήταν στην φυλακή, είτε ήταν χρήστες ναρκωτικών. Αυτά τα παιδιά δεν θα τα έψαχνε κανείς, για το που είναι και τι κάνουν».

«Οι διευθυντές  έβρισκαν δικαιολογίες για να μην  δεχθούν τα παιδιά»

Ο πατέρας Αθηναγόρας μας αφηγείται πως «το 2005, δεν ήταν διατεθειμένοι και οι διευθυντές του σχολείου να υποδεχθούν αυτά τα παιδιά. Δεν ήταν τόσο θετικοί στο πρόγραμμα μας, γιατί είχαν συνηθίσει με λίγα παιδιά που διαχειρίζονταν εύκολα. Οι διευθυντές έβρισκαν δικαιολογίες για να μην τα δεχθούν, όπως ότι το παιδάκι αυτό δεν είναι καλά ντυμένο, δεν έχει παπούτσια ή έχει ψείρες. Επομένως έπρεπε να τα αποκαταστήσουμε στην υγιεινή τους».

paterasthinagoras4

Έτσι ο πατέρας Αθηναγόρας, άρχισε να τα ταΐζει τα παιδιά, δημιουργώντας μαγειριά στο υπόγειο της εκκλησίας, να φροντίζει για την υγιεινή τους, δημιουργώντας λουτρά στον  Ναό και να εξασφαλίζει την γραφική τους ύλη, ώστε οι διευθυντές να μην έχουν καμία δικαιολογία. Ωστόσο υπήρχε ένα άλλο πρόβλημα. Πως θα καταφέρει να κρατήσει τα παιδιά πέντε και έξι ώρες μέσα σε μια αίθουσα, ενώ είχαν συνηθίσει να είναι ελεύθερα στους δρόμους. «Τα κρατούσαμε στο σχολείο, δίνοντας τους την δυνατότητα να πηγαίνουν ποδόσφαιρο. Όποιο παιδί ήθελε να πάει σε ακαδημία, έπρεπε να πηγαίνει σχολείο και να μην κάνει απουσίες για να συμμετέχει στον αγώνα του Σαββάτου. Η τακτική αυτή βοήθησε πολύ και έφερε κοντά μας πολλά παιδιά της γειτονιάς».

Βέβαια, μερικά παιδιά είχαν την ανάγκη για σπίτι και για μια «οικογένεια». «Υπήρχε και η ανάγκη, για μερικά παιδιά, να γίνουμε εμείς η οικογένεια τους. Για αυτό φτιάξαμε τον «Φάρο του Κόσμου» που μένουν παιδιά, μετά από εισαγγελική εντολή και έχουμε εμείς έχουμε την γονική τους μέριμνα».

 Το γκέτο και τα ναρκωτικά

Ο Δενδροπόταμος, είναι μια περιοχή που πολλοί την έχουν συνδέσει με την λέξη «εγκληματικότητα». Τα παιδιά που γεννιούνται εκεί μέσα, αυτομάτως είναι αποκλεισμένοι από την κοινωνία. «Τα παιδιά μας, ιδίως αυτά που φαίνονται ότι είναι τσιγγανάκια λόγω της εξωτερικής τους εμφάνισης, μόλις σταθούν στην πόλη μας, ο κόσμος γυρίζει την πλάτη του, κρατάνε καλά τις τσάντες τους και αποφεύγουν καμιά φορά να αναπνεύσουν και τον ίδιο αέρα. Επομένως, αυτό το παιδάκι αισθάνεται αποκλεισμένο και περιχαρακώνεται, αισθάνεται ασφάλεια μόνο μέσα στο γκέτο και βγαίνει έξω από αυτό μόνο για βόλτα και βιοποριστικούς λόγους. Αυτό που εισπράττουν από τον υπόλοιπο κόσμο λειτουργεί πάρα πολύ αρνητικά. Βάση της ψυχολογίας, όσο ρατσισμό δεχθείς, τόσο θα εκφράσεις. Έτσι πολλά παιδιά, έρχονται στην γειτονιά και εκφράζουν ρατσισμό εδώ μέσα» αναφέρει ο πάτερ Αθηναγόρας.

Στην γειτονιά αυτή γίνεται η μεγαλύτερη διακίνηση ναρκωτικών της Θεσσαλονίκης και ίσως της Βόρειας Ελλάδας. Δίπλα ακριβώς από τον Δενδροπόταμο είναι το Αστυνομικό Μέγαρο της Θεσσαλονίκης. Πράγμα λίγο αντιφατικό.

«Δεν γίνεται μόνο διακίνηση ναρκωτικών, αλλά και όπλων, γυναικών… Πρέπει κάπου να ξεσπάει το κακό. Πρέπει να υπάρχει μια τέτοια περιοχή κάπου και να είναι ελεγχόμενη. Αν κλείσει ο Δενδροπόταμος, τα χιλιάδες παιδιά που είναι εξαρτημένοι από την ηρωίνη, τι θα κάνουν; Ο καλύτερος θα επιτεθεί στην μητέρα του… Είναι πολύ άδικο, βέβαια για την γειτονία και ιδιαίτερα για τα μικρά παιδιά. Πιστεύω είναι πολύ εύκολο να φύγουν από τον Δενδροπόταμο και οι πωλητές και οι χρήστες, αλλά πρέπει να υπάρχει ένας τόπος να ξεσπά το κακό… ».

Υπάρχει εντύπωση πως ο Δενδροπόταμος έχει μόνο παράγκες και όλοι ζουν μέσα σε χωματερές. Πράγμα που δεν ισχύει. Όπως μας λέει και ο κ. Αθηναγόρας, «ίσα-ίσα, υπάρχουν και σπίτια που τα ζηλεύεις. Όμως το 90% δεν έχει αυτά τα σπίτια και το 10% που τα έχει, μπορεί την μια ημέρα να παίζουν με τα 500ρικα και την άλλη μέρα να είναι οι πρώτοι στο συσσίτιο. Τα παιδιά αυτών των οικογενειών μπορεί μέσα σε μια ημέρα να χάσουν την μητέρα και τον πατέρα τους,  γιατί μπορεί η αστυνομία να τους συλλάβει όλους, μέχρι να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα».

Ο εσωτερικός ρατσισμός στον Δενδροπόταμο και οι δυο «φυλές»

Οι τσιγγάνοι έχουν πολλές φυλές και «ράτσες». Στον Δενδροπόταμο, αρχικά έμεναν μόνο η φυλή των Ρομά, μετέπειτα στον οικισμό έκαναν την εμφάνιση τους, τα «Φιτσίρα», όπως τους αποκαλούν. Υπήρχαν περίοδοι που οι δυο φυλές, ήταν στα «μαχαίρια», με μεγάλες φασαρίες και επεμβάσεις των ΜΑΤ, που κατέγραφαν όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ωστόσο, σήμερα, όπως μας λέει ο πατέρας Αθηναγόρας, το κλίμα έχει ηρεμήσει, καθώς έχουν ανακατευτεί μεταξύ τους, λόγω γάμων και συνεργασιών.

«Υπάρχει ένας δυνατός, εσωτερικός ρατσισμός στον Δενδροπόταμο.Παλιότερα ήταν πιο ισχυρός αλλά τώρα έχει χαλαρώσει, γιατί υπάρχουν μικτοί γάμοι και συνεργασίες. Την εποχή εκείνη, τα Ρομά που λέμε, είχαν πολύ διαφορετική επαγγελματική δραστηριότητα  από τα «Φιτσίρα». Τώρα πια, υπάρχον Ρομά που συνεργάζονται με τα «Φιτσίρα», υπάρχουν συμπεθεριά, υπάρχει κοινό τραπέζι. Δεν είναι απόλυτα καλό αυτό, γιατί τα Ρομά, ήταν ελαφρώς παραβατικοί, ενώ τώρα με την συνεργασία με τα Φιτσίρα, έχουν γίνει βαριά παραβατικοί».

Όλοι οι τσιγγάνοι τον αγαπούν και τον σέβονται

paterasthinagoras2

«Ο κόσμος έχει τα αισθητήρια του και τα παιδιά έχουν ακόμα πιο μεγάλα αισθητήρια, που αντιλαμβάνονται αν έχεις κέρδος ή απλά θες να τους βοηθήσεις. Αφού, έβαλαν σε λειτουργία τα αισθητήρια τους, κατάλαβαν πως δεν υπάρχει θέμα εκμετάλλευσης και τότε «παραδόθηκαν». Αισθάνομαι ότι είμαι σπίτι μου, αισθάνομαι όλη την γειτονιά σπίτι μου. Μπορεί να είμαι στον δρόμο, να βρω ένα αντρόγυνο, να θέλω να μαλώσω την γυναίκα, να την πιάσω από το αυτί και ο άντρας να μην πει τίποτα» λέει γελώντας ο πατέρας Αθηναγόρας για την αγάπη και τον σεβασμό του κόσμου.

Ωστόσο, σύμφωνα με τον ίδιο, υπάρχει και η καχυποψία αλλά και τα αρνητικά σχόλια. «Σίγουρα υπάρχουν και αυτά, βέβαια όχι μπροστά μου. Είναι το ανθρώπινο αυτό. Εννοείται πως όταν έρχονται στα αυτιά μου πραγματάκια, σίγουρα στεναχωριέσαι αλλά έχω αναπτύξει έναν μηχανισμό που τα απορρίπτει όλα αυτά και συνεχίζουμε. Όπως λένε και οι Κινέζοι αν κάθεσαι να πετάς πέτρα σε κάθε σκυλί που γαβγίζει, δεν θα φτάσεις ποτέ στον δρόμο σου».

paterasthinagoras3

Σύντομα, ο «Φάρος του Κόσμου» θα μεταφερθεί σε καινούριες εγκαταστάσεις, που χτίζονται μέσα στον Δενδροπόταμο. Το καινούριο «σπίτι» του «Φάρου» θα έχει στούντιο μουσικής αλλά και χώρους για να καλλιεργούν τις δεξιότητες τους στην τεχνολογία, την ρομποτική αλλά και στα καινοτόμα προγράμματα καλλιέργειας με την προοπτική να δημιουργήσουν ένα αγρόκτημα, με την μέθοδο της υδροπονία. Ενώ, τα παιδιά του «Φάρου του Κόσμου» ετοιμάζουν μια Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση στην οδό Πόντου, δημιουργώντας ένα δικό τους εστιατόριο. Μέσα σε αυτό θα αφομοιωθούν τα παιδιά του Δενδροποτάμου που σπουδάζουν σεφ και θα διαχειρίζεται αποκλειστικά από τα ίδια τα παιδιά.

 

Πηγή: Σελέω

 

Πίστη έδεις όταν … του Γ. Δροσίνη

Αποτέλεσμα εικόνας για δυνατη πιστη

Δεν έχεις Πίστη, όταν τα στάχυα σου
προσμένεις να γενούν σιτάρι,
κι από τ’ άκαρπο δεντρί, που κέντρωσες,
προσμένεις καρπερό βλαστάρι!

Πίστη έχεις, όταν από το χέρσωμα
κι από τα αστραποκαμένα ξύλα,
προσμένεις τους καρπούς ολόδροσους
και καταπράσινα τα φύλλα.

Δεν έχεις Πίστη, όταν, πηγαίνοντας
το δρόμο του βουνού, προσμένεις
να φτάσεις ως το ανάερο ψήλωμα
κάποιας κορφής μαρμαρωμένης.

Πίστη έχεις, όταν, αλυσόδετος,
μέσα από τα βάθη της αβύσσου,
προσμένεις ως τα ουράνια ελεύτερο
να φτερουγίσει το κορμί σου.

Δεν έχεις Πίστη, όταν τ’ απόβραδο
προσμένεις να προβάλλουν τ’ άστρα,
και με του πετεινού το λάλημα
να φέξη η αυγή ροδογελάστρα!

Πίστη έχεις, όταν- όσο αλόγιστο
και πλάνο ο νους σου κι αν το ξέρει-
προσμένεις ήλιο τα μεσάνυχτα
κι αστροφεγγιά το μεσημέρι.

Δεν έχεις Πίστη, όταν, πιστεύοντας,
ρωτάς την κρίση και τη γνώση!
Δεν έχεις Πίστη, όταν την πίστη σου
στο λογικό έχεις θεμελιώσει!

Πίστη έχεις, όταν κάθε σου όνειρο
το ανάφτεις στο βωμό της τάμα,
κι αν κάποιο τάμα σου είναι αδύνατο,
προσμένεις να γενεί το θάμα.

 

Πόσο μας έλειψες!

Πόσο μας έλειψες!

 
Κείμενα: Κατερίνα Γ.Τσούκη

Εξώφυλλο: Μαρία Παπαευσταθίου

Φωτογραφίες: ΑλεξέΪ Μιάκισεφ

Χρον. Έκδοσης: 2017

Σχήμα: 14Χ21

ISBN: 978-960-495-222-9

Σελ.: 120

Τιμή: 7,90

Κωδ. Βιβλίου: 39356

Για ηλικίες:16+

Βαδίζοντας στα δάση της Ρωσίας,

αναζητώντας τον δρόμο της καρδιάς

Ο Νικολάι, ένα επιτυχημένο στέλεχος μιας τράπεζας, μετά από μια λαμπρή σταδιοδρομία, αντιμετωπίζει διάφορα προβλήματα. Μια ηλικιωμένη γυναίκα, η θεία Αλιόνα, που τον ανέθρεψε από τη στιγμή που έμεινε ορφανός και από τους δύο γονείς του, τού προτείνει να συμμετάσχει σε μια πορεία 170 χιλιομέτρων μέσα στα αφιλόξενα πελώρια δάση, στους βάλτους και στα ποτάμια της Ρωσίας που γίνεται κάθε χρόνο από τον 13ο αιώνα.

Με δισταγμό αρχικά και από αγάπη προς την θεία Αλιόνα, την απλή αυτή χωρική που λόγω μιας αναπηρίας δεν μπόρεσε ποτέ να συμμετέχει στη μακρά αυτή λιτανεία, ο Νικολάι αποδέχεται την πρόταση. Θα τα καταφέρει να φτάσει ως το τέλος; Τι αλλάζει μέσα του καθώς βλέπει ανθρώπους από όλη τη Ρωσία να μεταφέρουν την εικόνα του αγίου Νικολάου στα χέρια, αλλά και όταν μαθαίνει την κρυφή περιπέτεια του παππού του που ως τότε αγνοούσε;

Το βιβλίο διανθίζεται με πρωτότυπες, εκφραστικές φωτογραφίες του Ρώσου φωτογράφου Αλεξέϊ Μιάκισεφ.

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την ιστοσελίδα:

http://www.stamoulis.gr/Πόσο-μας-έλειψες!_p-405671.aspx

 

 

 

Ο ταχυδρόμος του Θεού…(Μια ακόμα απίστευτη ιστορία επέμβασης του Θείου θελήματος…)

 

Σχετική εικόνα
π. Δημητρίου Μπόκου
«Πριν από πολλά χρόνια», διηγείται ο γέροντας Τρύφωνας του Βάσον (Η. Π. Α.), «πήρα ένα μονοπάτι που προχωρούσε βαθιά σ’ ένα δάσος του Όρεγκον, όταν είδα ξαφνικά μπροστά μου ένα νεαρό καθισμένο πάνω σ’ ένα κούτσουρο. Η αφετηρία του μονοπατιού απείχε κάπου τέσσερα μίλια από το σημείο και μου φάνηκε παράξενο που βρήκα αυτόν τον άνθρωπο, μόνο, τόσο βαθιά μες στο δάσος. Ήταν τόσο βυθισμένος στις σκέψεις του, που αισθάνθηκα την ανάγκη να του ζητήσω να με συγχωρήσει που τον ξάφνιασα. Κάτι είπα για την ομορφιά της θείας δημιουργίας και τον ρώτησα αν ήθελε να μοιραστούμε το κολατσιό και τον καφέ μου. Κάθισα στο κούτσουρο δίπλα του, άνοιξα το σακίδιό μου και του έδωσα το μισό από το φαγητό μου.
Μετά από λίγο στράφηκε προς το μέρος μου, μου έδειξε ένα περίστροφο και μου είπε ότι είχε έρθει στο απομακρυσμένο αυτό σημείο για να αυτοκτονήσει. Μάλιστα όταν εμφανίστηκα  με τη μακριά γενειάδα μου, τα μακριά μαλλιά και το μαύρο ράσο μου, νόμιζε ότι ήμουν ένας άγγελος σταλμένος από τον Θεό· προσευχόταν, λέει, να τον συγχωρήσει ο Θεός γι’ αυτό που ετοιμαζόταν να κάνει.
Τον διαβεβαίωσα ότι είχα σάρκα και οστά και ότι δεν ήμουν άγγελος. Πρόσθεσα όμως ότι με έστελνε ο Θεός με ένα μήνυμα γι’ αυτόν. Το μήνυμα έλεγε ότι ήταν πολύ αγαπητός στον Θεό και ότι η περίοδος αυτή της απελπισίας γρήγορα θα περνούσε.
Μου έδωσε το περίστροφό του, το οποίο έβαλα στο σακίδιό μου, και κουβεντιάσαμε πολλή ώρα για τη ζωή του».
(Γέροντας Τρύφωνας του Βάσον, Μικρά Εωθινά, εκδ. Ἐν πλῷ, σ. 10-11).
Φαίνεται ὅτι ὁ γερο-Τρύφωνας ἔκανε λαμπρὲς σπουδὲς στὴ ζωή του. Πέρασε ἐπιτυχῶς πολλὲς ἐξετάσεις, ἀφοῦ ἔφτασε νὰ εἶναι ἄριστος ταχυδρόμος τοῦ Θεοῦ, ἄξιος νὰ μεταφέρει τὰ σωστικά Του μηνύματα στοὺς ἀνθρώπους.
Αὐτὲς κι ἂν εἶναι ἐξετάσεις. Ὄχι σὰν αὐτὲς ποὺ δίνεις τώρα, ἁπλῶς γιὰ τὴν ἀπόκτηση κάποιων γνώσεων. Καλὲς καὶ χρήσιμες οἱ γνώσεις. Ἐργαλεῖα πρόσφορα γιὰ διερεύνηση. Γιὰ περαιτέρω διεύρυνση τοῦ γνωσιακοῦ σου ὁρίζοντα. Γιὰ ἐπίλυση τῶν παντοειδῶν προβλημάτων τῆς ζωῆς. Γιὰ ὅλο καὶ μεγαλύτερη τιθάσσευση τῶν φυσικῶν δυνάμεων τοῦ σύμπαντος. Γιὰ ἀπόκτηση δύναμης, παντοκρατορίας.
Μὰ ὑπάρχουν κι ἄλλες γνώσεις ποὺ πρέπει νὰ ἀποκτήσεις. Διαφορετικές, πολὺ ἀνώτερες ἀπὸ τὶς προηγούμενες. Ποὺ εἰσάγουν σὲ ἕναν ἄλλο τρόπο ζωῆς. Ὅπου δὲν κυριαρχεῖ ἡ ἀγάπη τῆς δύναμης, ἀλλὰ ἡ δύναμη τῆς ἀγάπης. Μιᾶς ἀγάπης ἀφτιασίδωτης. Χωρὶς παζαρέματα μὲ φτηνοσυμφέροντα καὶ ταπεινοὺς (ἐγωκεντρικούς) ὅρους. Ποὺ τὸ χέρι της ἁπλώνεται μόνο γιὰ νὰ δίνει κι ὄχι γιὰ νὰ παίρνει. Μιᾶς ἀγάπης ποὺ δίνεται παράλογα, χωρὶς νὰ περιμένει τίποτε, καμμιὰν ἀπολαβή. Κι ὅσο πιὸ παράλογο τὸ δόσιμό της, τόσο πιὸ βαθὺ τὸ νόημά της, ἄπιαστο τὸ μυστήριό της.
Μὰ γιὰ νὰ φτάσεις σὲ τέτοια ἀγάπη, πρέπει νὰ δίνεις ἐξετάσεις καθημερινά. Στὸ νὰ μαθαίνεις νὰ ζεῖς λιγάκι καὶ γιὰ τὸν ἄλλον. Καὶ σιγά-σιγά, πιὸ πολὺ γιὰ τὸν ἄλλον καὶ λιγότερο γιὰ τὸν ἑαυτό σου. Δύσκολες, σκληρὲς ἐξετάσεις αὐτές. Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ κατεβάζεις ἀπ’ τὴν πρωτοκαθεδρία τὸ θεοποιημένο εἴδωλό σου καὶ νὰ βάζεις ἐκεῖ αὐτὸν τὸν ἄγνωστο, τὸν κάθε ἄλλον.
Ὅμως…
Αὐτὸ εἶναι ἀκριβῶς ποὺ ἀνεβάζει τὴ ζωή σου στὸ ἀπώτερο νόημά της. Σὲ ἀναδεικνύει ὑπέροχο πνευματικὸ ἀγωνιστῆ. Κοινωνὸ μιᾶς «ἄλλης βιοτῆς».Σὲ εἰσάγει στὸν μαγευτικὸ χῶρο μυστηρίου ὑπερφυοῦς: Τῆς γνήσιας ἀγάπης. Τότε εἶναι ποὺ σὲ διαλέγει ὁ ἴδιος ὁ Θεός, νὰ γίνεις ταχυδρόμος καὶ μαντατοφόρος του. Γιὰ νὰ μπορεῖς, ἄγγελος ἑωθινὸς φωτεινὸς κι ἐσύ, «πλήρης ὢν τῆς ἀγάπης», νὰ φέρνεις τὸ λυτρωτικὸ μήνυμα τῆς δικῆς Του ἀγάπης στὸν κάθε ἀπελπισμένο τῆς ζωῆς. Σὰν τὸν ἁγιασμένο γέροντα Τρύφωνα.
Οἱ δύσκολες αὐτὲς ἐξετάσεις καὶ ὄχι τόσο οἱ τωρινές σου, οἱ μικρές, θὰ στεφανώνουν τὴ ζωή σου μὲ μιὰν ἄφθαστη, διαρκῆ,
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!
π. Δημήτριος Μπόκος
Μάιος 2017
Αντιύλη, Πρέβεζα
ευχαριστούμε τον π. Δημητριο Μπόκο για την αποστολή του κειμένου. “ιστολόγιο Ἁντέχουμε…”

 

 

Μητρ. Μόρφου Νεόφυτος: «Η κρίση του Θεού στη 2α Παρουσία…

Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος με ένα συγκλονιστικό παράδειγμα 

του Αγίου Παΐσιου, που θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους μας, 
εξηγεί πόσο δύσκολο είναι για εμάς να καταλάβουμε 
την κρίση Tου Θεού..
Δείτε το βίντεο..


Rafail.org