Ἀντάμωμα τῶν Σαρακατσαναίων στὸ Περτούλι τῶν Τρικάλων

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ
Ἀντάμωμα τῶν Σαρακατσαναίων στὸ Περτούλι τῶν Τρικάλων
Ἐπιμέλεια –παρουσίαση τῆς Ρ/Φ ἐκπομπῆς: Χρῆστος Τσακούμης
Μετατροπὴ Ρ/Φ ἐκπομπῆς σὲ βίντεο: ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ
Οἱ Σαρακατσάνοι, γνωστοὶ καὶ ὡς Καρακατσάνοι ἢ Σαρακατσαναῖοι, εἶναι ἀρχαιοελληνικὴ νομαδικὴ φυλὴ ποὺ βρίσκεται διασκορπισμένη σὲ ὁλόκληρη τὴν ἠπειρωτικὴ Ἑλλάδα. Σήμερα ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν Σαρακατσάνων ἔχει ἐγκαταλείψει τὸ νομαδικὸ βίο. Τὸ ἀντάμωμα τῶν Σαρακατσαναίων εἶναι εὐκαιρία νὰ συναντηθοῦν φίλοι, γνωστοὶ καὶ συγγενεῖς νὰ θυμηθοῦν τὰ περασμένα, νὰ ἀναπαραστήσουν ἔθιμα, νὰ τραγουδήσουν καὶ νὰ χορέψουν τὰ τραγούδια τους.
Ἀκούγονται τὰ τραγούδια:
  1. Τὸ λὲν τὰ ἀηδόνια στὰ κλαριὰ
  2. Τὰ Καστανιώτικα βουνὰ
  3. Ἀϊτέ μου χρυσοπράσινε
  4. Βαριὰ στενάζουν τὰ βουνὰ
  5. Ὅσα βουνὰ κι΄ἂν πέρασα
Μιὰ ἐκπομπὴ ἀπὸ τὴν ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ τοῦ Ρ/Φ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
 

Α ρε θεομπαίχτες!

Αποτέλεσμα εικόνας για μωρο
Αυτό πάλι, που πάνε μερικοί στην εσπερία για να σπουδάσουν Θεολογία στα προτεσταντικά πανεπιστήμια και επιστρέφουν μετά στην Ελλάδα για να διδάξουν Ορθοδοξία, με ξεπερνάει!
Και να σου τα μεταπτυχιακά και τα διδακτορικά στην Λειψία και αλλαχού, παραμορφώθηκαν οι δόλιοι και αποτρελάθηκαν! Φουσκώνοντας από γνωστική οίηση και επιστημοσύνη σου λένε, τι ξέρουν οι καημένοι οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας; Πάει, ξεπεράστηκαν πια αυτοί!
Τώρα διδάσκουν ορθόδοξη μεταπατερική Θεολογία οι σπουδασμένοι στην χώρα του Λούθηρου!
 Τώρα ο Θεός απαιτεί διπλώματα, τριπλώματα και τετραπλώματα για να τον καταλάβεις. Δεν αρκεί πλέον η ταπεινότητα και η απλότητα, όπως κάποτε, που γίνονταν θεόπτες στο «πανεπιστήμιο» της άσκησης και της ερήμου και οι αγράμματοι, αλλά όχι και οι παραμορφωμένοι.Δεν ήξερε δηλαδή ο Χριστός, να απευθυνθεί από την αρχή στους λόγιους και στους διανοούμενους της εποχής του, αλλά έκανε «λάθος» που στράφηκε στους αγράμματους ψαράδες, στους «ταπεινούς τω πνεύματι», στους μωρούς και στα νήπια.Τώρα απευθείας «επικοινωνία» με τον Θεό έχουν μόνο οι φραγκικώς σπουδασμένοι! Και όσο πιο ψηλά στην ιεραρχία, τόσο πιο κοντά στον Θεό. Βατικάνεια λογική! Τη ζήλεψε και ο αρχιαιρετικός Βαρθολομαίος.
Αλλά θα ήταν απίθανο, να βρωμάει και να ζέχνει στην κρίση μόνο η πολιτική. Και η Εκκλησία περνάει κρίση, χειρότερη και πιο επικίνδυνη ακόμα. Μάλιστα προηγήθηκε. Τα βλέπουμε καθημερινά, ακούμε ορισμένους από τους ταγούς της και φρίττουμε! Για πολλούς από αυτούς, αν ερχόταν ξανά ο Κύριος, θα έπιανε το φραγγέλιο και θα τους έκανε πιο μαύρους και από τα ράσα τους!
Λύκοι βαρείς, προδότες της ορθόδοξης πίστης, οικουμενιστές δοσίλογοι της Θρησκειακής Διεθνούς, ρασοφόροι πειρατές που κατέλαβαν το πλοίο και απνεύματοι καριερίστες.
Ξύρισμα που σας χρειάζεται ρε θεομπαίχτες!
Ανάξιοι!

μας τοστειλε το mail
 

Παρέμβαση Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου στην Ιεραρχία

Αποτέλεσμα εικόνας για νεα θρησκευτικα
Τα νέα προγράμματα των Θρησκευτικών
Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Παρέμβαση στήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τήν 27-6-2017
Ἔχω γράψει πάρα πολλά γύρω ἀπό τό θέμα τῶν Θρησκευτικῶν καί δέν θά ἤθελα νά ἐπαναλάβω τά ἴδια. Ἐπίσης, θά μποροῦσα νά ἀναφέρω πολλά γύρω ἀπό τό Πρόγραμμα Σπουδῶν, σύμφωνα μέ τήν Ὑπουργική Ἀπόφαση πού δημοσιεύθηκε στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως καί ὅπως ἀναρτήθηκαν οἱ φάκελλοι τῶν μαθητῶν στό διαδίκτυο, διότι τά μελέτησα διεξοδικά.

Ὅμως θά ἀρκεσθῶ στήν διατύπωση μερικῶν συντόμων βασικῶν ἀπόψεών μου καί ἄν ἐρωτηθῶ, τότε θά κάνω εὐρύτερες ἀναλύσεις καί ἐπιχειρήματα.
1. Τό Πρόγραμμα Σπουδῶν δέν εἶναι οὔτε τοῦ Ὑπουργοῦ Φίλη οὔτε τοῦ Ὑπουργοῦ Γαβρόγλου, ἀλλά οὔτε καί τῆς Ὑπουργοῦ Ἄννας Διαμαντοπούλου τοῦ ἔτους 2010. Εἶναι ἕνα πρόγραμμα τό ὁποῖο ἑτοιμάσθηκε ἀπό μιά ὁμάδα θεολόγων, πού εἶναι γνωστοί στούς ἐκκλησιαστικούς κύκλους καί δέν χρειάζεται νά ἀναφερθοῦν ὀνόματα, ἡ ὁποία ἔχει μιά μεταπατερική κατεύθυνση.
Ὅταν διαβάση κανείς ἔστω καί πρόχειρα τούς φακέλλους τοῦ μαθητῆ καί ὅταν δῆ ἀπό ποῦ ἐπιλέγεται τό ὑλικό, θά τό διαπιστώση εὐχερῶς. Μνημονεύονται χωρία ἀπό κείμενα συγκεκριμένων ἀνθρώπων πού ἔχουν συγκεκριμένη θεολογική σκέψη. Αὐτό γιά μένα εἶναι πάρα πολύ ἐπικίνδυνο.
Πρέπει νά σταθοῦμε μέ μεγάλη εὐθύνη ἀπέναντι στήν Παράδοση αὐτοῦ τοῦ τόπου καί ἀπέναντι στά 1.200.000 παιδιά, πού θά διδαχθοῦν αὐτό τό ἐπικίνδυνο μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν.
2. Τό πρόγραμμα αὐτό ἀπό τήν βάση του εἶναι προβληματικό, θά μποροῦσα δέ νά πῶ ἐκθεμελιωτικό, διότι ἀποδομεῖ τά πάντα. Παρουσιάζει τίς θρησκεῖες μέσα ἀπό τήν κοινωνιολογική τους προοπτική καί μέ τόν τρόπο αὐτόν ἀποδομεῖ ὄχι μόνον τήν Ὀρθόδοξη θεολογία, ἀλλά καί τήν διδασκαλία καί τῶν ἄλλων θρησκειῶν.
Αὐτή ἡ ἀποδόμηση δέν γίνεται μόνον στά θρησκευτικά, ἀλλά καί στήν ἱστορία. Διότι καί γιά τό μάθημα τῆς ἱστορίας εἰσάγεται ἡ θεματική μέθοδος Σπουδῶν. Ἔχουν δημοσιευθῆ στόν τύπο ἀπόψεις τῶν ὑπευθύνων γιά τήν ἀναμόρφωση τοῦ μαθήματος τῆς ἱστορίας, ὅπου ὑποστηρίζονται τά Δεκεμβριανά, πού θεωροῦνται ὅτι εἶναι «ἐπανάσταση πού χάσαμε», τά Σκόπια νά μετονομασθοῦν σέ Μακεδονία, γίνεται λόγος γιά τούς μύθους τοῦ 1821, γιά τήν Πηνελόπη Δέλτα ὡς ἐθνικίστριας κ.ἄ., καθώς ἐπίσης ἔχουν δημοσιευθῆ ἄλλες ἀπόψεις ἱστορικῶν πού ἀντιδροῦν σέ αὐτόν τόν τρόπο καταγραφῆς τῆς ἱστορίας.
Ἐπίσης, εἶναι πολύ σημαντικές οἱ παρατηρήσεις καί τά συμπεράσματα τῆς Πανελλήνιας Ἕνωσης Φιλολόγων γιά τό προτεινόμενο πρόγραμμα σπουδῶν στήν ἱστορία.
Ὅταν, λοιπόν, θά γίνη ἐντονώτερη ἡ συζήτηση γιά τήν θεματική συγγραφή τῆς ἱστορίας, μέ ὅλα αὐτά πού ἀνέφερα, τότε τί θά κάναμε ἐμεῖς ὡς Ἐκκλησία, ὅταν ἔχουμε ἀποδεχθῆ τό πρόγραμμα Σπουδῶν στά Θρησκευτικά, ὅπου ἐπιχειρεῖται ἡ ἴδια ἀποδόμηση; Θά μιλήσουμε γιά τήν ἀποδόμηση τῆς ἱστορίας, ὅταν συμφωνήσαμε στήν ἀποδόμηση τῶν Θρησκευτικῶν;
3. Θεωρῶ ἀνεπίτρεπτο, ὅπως τό ἔχω γράψει καί σέ κείμενό μου, τό ὅτι ὁ διάλογος ἔγινε μεταξύ τοῦ Ἰνστιτούτου Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς καί τῶν ἐκπροσώπων τῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι καί μέ τήν Πανελλήνια Ἕνωση τῶν Θεολόγων. Παραγνωρίσθηκαν τελείως οἱ θεολόγοι πού ἐργάζονται τό μάθημα στήν τάξη καί δέν τούς δόθηκε ἡ δυνατότητα νά ἐκφράσουν τίς ἀπόψεις τους, ὅπως δόθηκε ἡ δυνατότητα νά ἐκφράσουν τίς ἀπόψεις τους ὁ Θεολογικός Σύνδεσμος ΚΑΙΡΟΣ.
4. Θεωρῶ ὅτι ἡ ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας τῆς 9ης Μαρτίου 2017, στήν ὁποία καταλήξαμε κατόπιν ψηφοφορίας, πού ἦταν σαφέστατη πρόταση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, δέν ἐφαρμόσθηκε καί στά τρία σκέλη της, ἤτοι νά συνεχισθῆ ὁ διάλογος μέ νομικό παραστάτη, νά γίνη προσπάθεια ἀποδόμησης τοῦ νέου προγράμματος καί νά ἔλθη ἡ συμφωνία στήν Ἱεραρχία γιά ἀποδοχή τῆς ἀποφάσεως τῶν δύο Ἐπιτροπῶν, προφανῶς πρίν δημοσιευθοῦν στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως καί πρίν οἱ φάκελλοι τῶν μαθημάτων ἀναρτηθοῦν στό διαδίκτυο. Αὐτό εἶναι σοβαρή ἔλλειψη.
Θεωρῶ ὅτι δέν ἄλλαξε τίποτε ὡς πρός τήν θεματολογία, ἐκτός ἀπό τήν Γ΄καί Δ΄Τάξη τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου πού βγῆκαν τά σχετικά μέ τίς Ἀνατολικές Θρησκεῖες καί παρέμειναν οἱ λεγόμενες «Ἀβρααμικές Θρησκεῖες», ἔγιναν μερικές ἀλλαγές στό ὑλικό καί στόν φάκελλο τοῦ μαθητῆ, ἀλλά τό πρόβλημα τό οὐσιαστικό παραμένει, ὅτι πρόκειται γιά ἕνα διαθρησκειακό ὑλικό.
Μέ τήν εὐκαιρία αὐτή θέλω νά τονίσω γιατί γίνεται λόγος καί πῶς νοεῖται ὁ ὅρος «Ἀβρααμικές θρησκεῖες»; Γνωρίζω ὅτι ἀποτελεῖ κεντρικό πρόσωπο ὁ Ἀβραάμ. Ὅμως, οἱ συντάξαντες τά προγράμματα γνωρίζουν πολύ καλά ὅτι ὁ Χριστιανισμός εἶναι Ἐκκλησία καί ὄχι θρησκεία καί ἐπίσης στήν Παλαιά Διαθήκη ἐμφανίζεται ὁ Ἄσαρκος Λόγος καί στήν Καινή Διαθήκη ὁ Σεσαρκωμένος Λόγος. Ἔτσι, οἱ Χριστιανοί πιστεύουμε στόν ἐνανθρωπήσαντα Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ καί τήν Ἐκκλησία Του, πού εἶναι τό Σῶμα Του. Ἄλλωστε, κατά τόν Εὐαγγελιστή Ἰωάννη: «εἶπον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι πρός αὐτόν (τόν Χριστό)· πεντήκοντα ἔτη οὔπω ἔχεις καὶ Ἀβραὰμ ἑώρακας; εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, πρὶν Ἀβραὰμ γενέσθαι ἐγώ εἰμι» (Ἰω. η΄, 57-58).
Ἕνα παράδειγμα εἶναι ἐκφραστικό. Στήν Β΄ Γυμνασίου καί τήν ἑνότητα «Ποιός εἶναι ὁ Θεός τῶν χριστιανῶν;», ὕστερα ἀπό τά βιβλικά κείμενα πού ἀναφέρουν τί εἶπε ὁ Χριστός στόν Πιλάτο, παρατίθενται μαρτυρίες ἀπό τόν Ἰώσηπο, τόν Τάκιτο, τόν Κέλσο, τόν Πασκάλ Μπρυκνέρ, Μάρτιν Μπούμπερ, τόν Γκάντι, τόν Καζαντζάκη καί τόν Λειβαδίτη, ἀπό τό Κοράνιο. Ὑπάρχουν περικοπές τῆς Καινῆς Διαθήκης καί ἑρμηνεία τῶν περικοπῶν ἀπ’ ὅλους αὐτούς πού ἀναφέρθησαν, χωρίς νά ὑπάρχουν ἑρμηνεῖες τῶν Ἁγίων γιά τόν Χριστό (Φάκελλος Β΄ Γυμνασίου, σελ. 32-38).
Ἐπίσης νά ἀναφέρω ἕνα προσωπικό παράδειγμα. Πῆγα στό Ἡράκλειο τῆς Κρήτης καί ὁμίλησα γιά τόν Ντοστογιέφσκι. Μετά ἀπό τήν ὁμιλία κάποιος ἀκροατής μοῦ εἶπε νά πῶ ποιά εἶναι ἡ ἄποψή μου καί γιά τόν Καζαντζάκη. Ὁ διευθύνων τήν συζήτηση μέ προέτρεψε νά μήν ἀπαντήσω. Ὅμως ἐγώ ἀπάντησα, ἀναφέροντας τήν ἄποψή μου γιά τόν Καζαντζάκη διότι ἔχω διαβάσει ὅλα τά κείμενά του ἐκτός ἀπό τόν «Τελευταῖο πειρασμό», τοῦ ὁποίου τήν ἀνάγνωση ἀπό τίς πρῶτες σελίδες δέν ἄντεξα νά συνεχίσω. Ἐπί  τρία τέταρτα τῆς ὥρας ὁμιλοῦσα γιά τόν Καζαντζάκη, λέγοντας τά θετικά καί τά ἀρνητικά του καί στό τέλος μέ χειροκρότησαν.  Καί ὅμως στόν φάκελλο τῶν μαθητῶν ὑπάρχει ἀπόσπασμα ἀπό τό χειρότερο ἔργο τοῦ Καζαντζάκη «Ὁ τελευταῖος πειρασμός» (Φάκελλος Β΄Γυμνασίου, σελ. 37-38).
5. Γιά ὅλους αὐτούς τούς λόγους πού ἀνέφερα προηγουμένως μέ συντομία νομίζω ὅτι ἡ Ἱεραρχία δέν πρέπει νά ἀναλάβη τήν εὐθύνη ἀποδοχῆς αὐτοῦ τοῦ προγράμματος, διότι πέρα ἀπό τήν μεθοδολογία ὑπάρχουν καί προβλήματα πού σχετίζονται μέ τό ὑλικό πού χρησιμοποιεῖται. Γενικά, τό πρόγραμμα αὐτό παραπέμπει στήν ἀρχή τῶν «πολλαπλῶν ταυτοτήτων».
Ἡ πρότασή μου εἶναι: Ἐπειδή ἡ ὅλη δομή καί ἡ διάρθρωση τοῦ προγράμματος αὐτοῦ δέν θεραπεύεται, γι’ αὐτό ἡ Ἱεραρχία, ἄν δέν μπορῆ, γιά διαφόρους λόγους, νά τό ἀπορρίψη ὁλοσχερῶς, τοὐλάχιστον θά πρέπει νά ἐπιφυλαχθῆ, γιά νά μήν ἀναλάβη τίς εὐθύνες ἑνός τέτοιου προγράμματος, τό ὁποῖο θά διδαχθοῦν περίπου 1.200.000 μαθητές στά σχολεῖα μας.

 

 

~ Δύο μικρές ιστορίες για γέλια και για κλάματα!

~ Δύο μικρές ιστορίες για γέλια και για κλάματα!
Είναι σίγουρο ότι οι κληρικοί γίνονται αποδέκτες διάφορων παράδοξων περιστατικών κατά τη διάρκεια της ιερατικής τους διακονίας εντός της Εκκλησίας. Κάποια από τα περιστατικά δυναμώνουν την πίστη τους, κάποια άλλα τούς προβληματίζουν, κάποια περιστατικά τούς στεναχωρούν και κάποια είναι χαριτωμένα και προκαλούν γέλιο και μια χαρούμενη διάθεση.
Θα προχωρήσω στη σύντομη εξιστόρηση δύο πρόσφατων περιστατικών που βίωσα στη σύντομη σχετικά (11 χρόνια περίπου μέσα στο ράσο) διακονία μου. Έγιναν πρόσφατα, με τη διαφορά μεταξύ τους ενός περίπου μήνα, και δείχνουν τελικά πολλά πράγματα για το τι πιστούς ποιμαίνουμε και έχουμε από κάτω στα καθίσματα και πολλές φορές ενθουσιαζόμαστε τόσο εύκολα εμείς οι ποιμένες με το πλήθος του κόσμου που γεμίζει τους ναούς…
Το πρώτο περιστατικό: Το Ψυχοσάββατο, σε υπηρεσία στο κοιμητήριο, με φωνάζει ένας κύριος για τρισάγιο και ανταποκρινόμενος τον ακολουθούσα. Κατά την πορεία προς το μνήμα όπου θα τελούσαμε το Τρισάγιο μου λέει ο κύριος:
«Ξέρετε πάτερ, πρόκειται για την πεθερά μου, δεν είναι ανάγκη να τα πείτε και όλα… Όπου μπορείτε κόψτε και μερικά!». Ποιος «πεθερόπληκτος» σε αυτό τον κόσμο αρχικά δεν θα ξεκαρδιζόταν και στη συνέχεια δεν θα τον δικαίωνε για την ατάκα που ξεστόμισε ο εν λόγω κύριος; Φυσικά, από την πλευρά μου, έμεινα στην αρχή άφωνος και στη συνέχεια του λέω: «Τι λέτε, κύριε; Δεν γίνονται αυτά που θέλετε» και σταμάτησε το θέμα εκεί, γιατί ήδη είχαμε φτάσει στον τάφο και ήταν παρόντες και άλλοι συγγενείς.
Αν είχα περισσότερο χρόνο, θα του εξηγούσα ότι η προσευχή μας και η αγάπη μας για πρόσωπα που δεν συμπαθούμε ή που μας εχθρεύονταν έχει πιο μεγάλη αξία από εκατοντάδες προσευχές για ανθρώπους που τους αγαπούμε και μας αγαπούσαν. Ο Κύριος είναι σαφής στο συγκεκριμένο χωρίο της επί του Όρους ομιλίας Του, που παραθέτουμε σε νεοελληνική μετάφραση: «Ακούσατε ότι έχει λεχθεί• Ν’ αγαπάς τον πλησίον σου και να μισείς τον εχθρό σου. Αλλά εγώ σας λέγω ν’ αγαπάτε τους εχθρούς σας, να ευλογείτε αυτούς που σας καταριούνται, να ευεργετείτε όσους σας μισούν και να προσεύχεστε για όσους σας συμπεριφέρονται κακώς και σας διώκουν, για να γίνετε παιδιά του Επουράνιου Πατέρα σας, διότι ανατέλλει τον ήλιο Του για κακούς και για καλούς και βρέχει για ευσεβείς και ασεβείς. Εάν δε αγαπήσετε όσους σας αγαπούν, ποιον μισθό θα έχετε; Δεν κάνουν το αυτό και οι τελώνες; Και εάν δείξετε στοργή στους φίλους σας μόνο, τι εξαιρετικό κάνετε; Δεν κάνουν έτσι και οι τελώνες; Να γίνετε λοιπόν τέλειοι, όπως ο Πατέρας σας ο Ουράνιος είναι τέλειος» (Ματθ. 5, 38-48).
Ίσως ο συγκεκριμένος κύριος, αν είχα βέβαια χρόνο και τη δυνατότητα να τον ρωτήσω διευκρινιστικά γιατί το είπε, να αναδιπλωνόταν και να ισχυριζόταν ότι ίσως να μην το εννοούσε και να το εξέφρασε ως αστείο… αλλά δεν είναι αστείο το θέμα της σωτηρίας μας καθόλου, αγαπητοί αναγνώστες μου, καλώς ή κακώς! Πρέπει να προσέχουμε τι λέμε, τι εκφράζουμε, ακόμη και τους ίδιους λογισμούς μας, που γνωρίζουμε μόνο εμείς, να φιλτράρουμε και να καταπολεμούμε.
Το δεύτερο περιστατικό: Στον ναό, μετά το τέλος της Κυριακάτικης Λειτουργίας, κατά τη διανομή του αντιδώρου, μας πλησιάζει μια κυρία που την ξέρουμε χρόνια και αντιμετωπίζει είναι γεγονός κάποια οικονομικά προβλήματα και μου λέει με παρακλητική φωνή:
«Πάτερ, σας παρακαλώ, θέλω να μου διαβάσετε το καινούργιο μου κινητό, γιατί το προηγούμενο που είχα δυστυχώς το έχασα και δεν θέλω να ξαναχάσω το νέο». Αιφνιδιασμένος και αμήχανος ψελλίζω: «Δεν το εννοείτε έτσι; Πλάκα κάνετε!». Συνέχισε, όμως, αυτή, μη συνειδητοποιώντας στην αγωνία τής ανέχειά της και το διάστημα που έμεινε χωρίς κινητό: «Όχι, πάτερ μου, το εννοώ, δεν θέλω να το ξαναχάσω»!
Φυσικά, της είπα, εμφανώς ενοχλημένος από την απάντηση: «Αυτό δεν γίνεται που ζητάτε…» και αποχωρήσαμε εντός του Ιερού Βήματος.
Ποιος χλιαρός άνθρωπος εντός και εκτός Εκκλησίας δεν θα γελούσε με το αίτημα; Διαπιστώνεις πόσο τραγική έχει γίνει η εξάρτησή μας από τα κινητά, τα τάμπλετ και τους υπολογιστές, που έχουν γίνει προέκταση του εαυτού μας και ότι πλέον πάμε να τους δώσουμε και «πνευματικό περιεχόμενο». Αν συνεχίζαμε την κουβέντα, πιθανόν να μας παρέθετε και επιχείρημα πως τότε εμείς διαβάζουμε ευχές για τα οχήματα, τα πλοία, τα σπίτια, τα χωράφια κ.τ.λ. Γιατί όχι και το κινητό; Αυτό και αν ήταν μπλέξιμο μετά! Μια απάντηση μόνο σε μία πρόταση: Η Εκκλησία διαβάζει τους ανθρώπους που κατέχουν την κτίση και δι’ αυτών και την ανάγκη αυτών, αγιάζεται η κτίση και όχι το αντίστροφο…
Πάντως, ένα έχει σημασία: Όσοι γελάσουμε από τα περιστατικά, άλλο τόσο πρέπει να κλάψουμε για τη σύγχρονη εκκοσμικευμένη «πνευματικότητά μας», που δεν ζητάει και αναζητεί να είμαστε ενωμένοι με τον Χριστό, αλλά απλώς να χρησιμοποιήσουμε κάτι από Εκείνον. Στην ουσία, Τον θεωρούμε απλώς έναν θαυματοποιό και Του ζητούμε ασυνείδητα να μπει ο Ίδιος στα καλούπια των δικών μας θέλω και γενικότερα της δικής μας λογικής… Δεν κάνουμε τον κόπο να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, να σηκώσουμε τον Σταυρό Του και να Τον ακολουθήσουμε ψυχοσωματικά, με όλο μας το ΕΙΝΑΙ! Ας το τολμήσουμε έστω τώρα.

 

Του π. Αντωνίου Χρήστου, εφημερίου του Ι. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Δικηγορικών Γλυφάδας, 
Δύο μικρές ιστορίες για γέλια και για κλάματα!
 

»Η ενότης εν τη Ευχαριστία»

doxeiaritis

Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης | Καθηγούμενος Ι.Μ. Δοχειαρίου Αγίου Όρους


Τὰ τελευταῖα χρόνια οἱ τὰ πάντα καλῶς θεολογοῦντες ὁμιλοῦν ὅτι ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι στὴν Εὐχαριστία καὶ ὑπάρχουν συγγραφὲς οἱ ὁποῖες ἀναπτύσσουν τὸ θέμα αὐτό.

Δὲν ἀρνούμαστε αὐτὴν τὴν φοβερὴ ἀλήθεια καὶ δεχόμαστε μετὰ πάσης πίστεως καὶ φόβου Θεοῦ ὅτι μέσα σ᾽ αὐτὸ τὸ φοβερὸ μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας φαίνεται ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως πολὺ σωστὰ τονίζει καὶ ἐπισημαίνει ἐπίσημα ἡ σύνοδος τῶν προκαθημένων ἐν τῇ νήσῳ τῇ καλουμένῃ Κρήτῃ.

Παρακολουθώντας ὅμως καὶ συμμετέχοντας στὸ ὕψιστο αὐτὸ μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, ὅλοι διερωτώμεθα: Ποιά θεία Εὐχαριστία; Αὐτὴ ποὺ τελεῖται ἀπὸ ἕναν ἁπλὸ λευΐτη στὰ ἀπομακρυσμένα χωριὰ τῆς χώρας μας ἢ αὐτὴ ποὺ ἐπιτελεῖται ἀπὸ σμῆνος ἀρχιερέων σὲ πανηγύρια καὶ ὀνομαστήρια;

Σ᾽ αὐτὲς τὶς Λειτουργίες πῶς νὰ φανῆ ὁ Χριστὸς μέσα ἀπὸ τὰ χρυσοποίκιλτα στέμματα, ἄμφια, κινήσεις καὶ φωτογραφίσεις; Συνέχεια ανάγνωσης

 

Μαζί με τον Χριστό θα βάλουμε τα είδωλα και τους ψευδοθεούς;

Μαζί με τον Χριστό θα βάλουμε τα είδωλα και τους ψευδοθεούς;
 
Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής Παιδαγωγικής
Χριστιανικής Παιδαγωγικής της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης
«Δεν θα γκρεμίσουμε το σχολείο φυσικά, αλλά δεν πρέπει να επιτρέψουμε στο σχολείο να γκρεμίσει τις ψυχές των παιδιών» (Ιω. Χρυσόστομος). Πριν λίγους μήνες ένας Μητροπολίτης από τη Βόρεια Ελλάδα, βλέποντας τον πνευματικό κίνδυνο που υπάρχει από την εφαρμογή του πολυθρησκειακού συνονθυλεύματος που εγκρίθηκε τον Σεπτέμβριο από το Υπουργείο Παιδείας για να εισαχθεί στα σχολεία ως νέα θρησκευτική διδασκαλία των μαθητών, διατύπωσε με ελάχιστες λέξεις, γεμάτες όμως από παιδαγωγική σοφία, μια μεγάλη αλήθεια: «Θέλουν μαζί με τον Χριστό να βάλουμε και όλους τους ψευδοθεούς, τον Αλλάχ, τον Βούδα και τον Βισνού, οι οποίοι είναι είδωλα».

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Η φολκλοροποίηση της λατρείας

Σχετική εικόνα

Η διολίσθηση προς το θέαμα εις βάρος της πίστης

Του Μ. Γ. Βαρβούνη
καθηγητή Λαογραφίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης
Το περιστατικό με τη φλεγόμενη Αγία Τράπεζα από την οποία μεταδόθηκε στους πιστούς το φως της Αναστάσεως, όπως το είδαμε όλοι στο διαδίκτυο, μπορεί να θεωρήθηκε από την Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης λήξαν, όπως γράφει σε σχετική ανακοίνωσή της, δυστυχώς όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Δεν είναι λήξαν, γιατί δεν είναι αμελητέο, και δεν είναι ασήμαντο, επειδή δεν είναι μεμονωμένο. Τουναντίον, εντάσσεται σε μια ευρύτερη κατηγορία νέων λατρευτικών μορφών, τις οποίες μελετά η «θρησκευτική λαογραφία», και οι οποίες εμφανίζονται όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια στον τόπο μας.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Σχετίζεται το δόγμα με την σωτηρία του ανθρώπου;

Η σημασία των δογμάτων

 

  1. Εισαγωγή

Ακούμε πολύ συχνά από διάφορους ανθρώπους να λένε ότι τα δόγματα της πίστεως δεν έχουν πολύ σημασία, και ότι οπουδήποτε και αν πάει κάποιος είναι καλά, αρκεί να αναπαύεται και να μελετάει την Αγία Γραφή. Αν αυτό είναι αλήθεια, τότε γιατί αυτοί οι ίδιοι που τα λένε (προέρχονται κυρίως από τον Προτεσταντικό χώρο) απορρίπτουν την ιστορική Εκκλησία του Χριστού και τα δόγματά της; Γιατί ασκούν προσηλυτιστική δράση, εφόσον η πίστη στον Ιησού Χριστό και η μελέτη της Αγίας Γραφής αρκούν; Στην πραγματικότητα, ο ‘’αδογμάτιστος’’ χριστιανισμός που προβάλλουν δεν είναι καθόλου αδογμάτιστος. Άλλωστε ο αδογματισμός είναι και αυτός δόγμα.

Σε αυτό το άρθρο, θα προσπαθήσουμε να ρίξουμε φως με βάση την μαρτυρία της Αγίας Γραφής, των αγίων Πατέρων και εκκλησιαστικών συγγραφέων, ώστε να δούμε πώς η αρχαία Εκκλησία κατανοούσε το όλο θέμα. Οι μαρτυρίες αυτές που θα παραθέσουμε είναι ορισμένες μόνο από τις άφθονες που υπάρχουν. Η αλήθεια είναι ότι οι εκκλησιαστικοί άνδρες ασχολήθηκαν πάρα πολύ με τις αιρέσεις της εποχής τους, κάτι που δείχνει ότι το θέμα ‘’αίρεση’’ και ‘’διαφύλαξη των ορθών δογμάτων’’ ήταν (και είναι) υψίστης σημασίας για την Εκκλησία. Για παράδειγμα ο άγιος Ιππόλυτος Ρώμης, ο άγιος Ειρηναίος κα. Ο πατρολόγος, Στ. Παπαδόπουλος, αναφέρει· «Τα θεολογικά ή δογματικά ή αντιαιρετικά έργα αποτελούν τον κύριο κορμό της πατερικής γραμματείας και την έκφραση του αγώνα της Εκκλησίας για την εμπειρία της αλήθειας αλλά και την υπεράσπιση της». (Πατρολογία Στ. Παπαδόπουλου, Α Τόμος. Σελ. 116). Συνέχεια ανάγνωσης

 

Η Γερόντισσα Άννα απο την Δράμα

Αποτέλεσμα εικόνας για γεροντισσα ασκητρια
Η μακαριστή γερόντισσα Άννα Γιοβάνογλου γεννήθηκε το 1903 στην Πάνορμο της Μικράς Ασίας από γονείς πολύ ευλαβείς, τον Ιωάννη και την Δήμητρα. Ήταν πρωτότοκη και είχε άλλα οκτώ αδέλφια. Στην βάπτιση της δόθηκε το όνομα Αναστασία. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών, μετά από ταλαιπωρίες, εγκαταστάθηκαν στο χωριό Πηγάδια Κυργίων Δράμας. Στα Πηγάδια ο πατέρας της έγινε κτηνοτρόφος. Αυτή ως μεγαλύτερη φρόντιζε για τα μικρότερα αδέλφια της, γιατί και η μητέρα της εργαζόταν. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Φιλοκαλικά …

Ὁ Κύριος εἶναι σπλαχνικός καί δίνει τή χάρη Του σ’ αὐτούς πού τή ζητᾶνε μ’ ἐπιμονή. Τόν μισθό τόν δίνει ὄχι ἀνάλογα μέ τή δουλειά πού κάναμε, ἀλλά μέ τήν προθυμία πού δείξαμε…

Αγιος Ισαάκ ο Σύρος