Οι ψιθυριστές κι οι ισχνόφωνοι

Αποτέλεσμα εικόνας για φρηγοριοσ ζουμη

Ενθυμούμαι τους σεισμούς του ᾽57-᾽58 στα νησιά του Αρχιπελάγους. Πεντέμιση η ώρα το πουρνό-πουρνό ήρθε ανήκουστος θόρυβος. Οι μεγάλοι έλεγαν «Χριστός ανέστη». Έτσι έμαθαν να προϋπαντούν τον σεισμό. Τα μοσχάρια μούγκριζαν άναρθρα και σπαρακτικά. Όλοι αφήσαμε την στρωμνή μας και βγήκαμε στους δρόμους.

Χωρίς να το καλοσκεφτούμε, άρχισε να σείεται η γη και να φουσκώνη η θάλασσα. Φόβος και τρόμος ήρθε στην καρδιά μας και σε μας τα μικρά παιδιά. Ήρξατο να σείεται η γη όπως της καλαμιάς τα φύλλα. Χωρίς να λέγη κανένας την λέξη σεισμός, μας απομάκρυναν από τα κτίσματα. Ράγισε η γη, ράγισαν τοιχοποιίες παλιές και νέες πιο πολύ, και όλοι περιμέναμε το αποβησόμενο. Κι η γιαγιά θυμήθηκε τον σεισμό του ᾽32 και άρχισε να λέγη τον στίχο «Ο επιβλέπων επί την γην και ποιων αυτήν τρέμειν».

Αυτόν τον καιρό όμως έρχονται στ᾽ αυτιά μας ψιθυρισμοί, κλαυθμυρισμοί, αναστεναγμοί, ανήκουστες κραυγές, λαχταρισμοί απροσδιόριστοι, όχι από τα σπλάγχνα της γης, αλλά από τα ανθρώπινα σπλάγχνα. «Τι θα απογίνουμε; Σε ποια κατάσταση βρισκόμαστε και που θα φτάσουμε;» Και τα γλέντια ακόμη των ανθρώπων κλαυθμυρισμό και πόνο εκφράζουνε.

Μετά το πέσιμο του χάρτινου πύργου του Μαρξ, του Λένιν, του Στάλιν και των λοιπών, ήρθε δύο χρονιές στο μοναστήρι μου στην γιορτή του αγίου Παντελεήμονος ο επίσκοπος Λένινγκραντ Αντώνιος. Γλυκύς, ευπροσήγορος, άγιος. Του λέγω εμπιστευτικά:

− Πως αισθάνεστε τώρα;

− Αβεβαιότητα. Δεν ξέρουμε τι θα ξημερώση η άλλη μέρα.

Αυτήν την αβεβαιότητα ζη σήμερα ο λαός μας. Να παντρευτή ο νέος φοβάται. Να κάνη παιδιά το νέο ζευγάρι φοβάται. Η γιαγιά φοβάται να κρύψη πιά στις δίπλες της βελέντζας το δίλεπτο. Και ο χειράνακτας μαζεύει τα χέρια του, σκύβει το κεφάλι του και λέγει: «Για ποιόν να δουλέψω; Για το κράτος, που κατήντησε μία κόφα χωρίς πάτο; Για την οικογένειά μου; Όσο και να δουλέψω, δεν φτάνει το ψωμί που θα πάω, για να φάη. Για να κάνω ελεημοσύνες στα πλάσματα και στα κλάσματα, τους μουσουλμάνους; Συνέχεια ανάγνωσης

 

«Κόλαση σημαίνει απουσία του Θεού».


Φωτογραφία της Άννα Σιδηροπούλου.

Έγινε η παρακάτω ερώτηση στον Γέροντα:
– Πώς συμβιβάζεται η αγαθότητα του Θεού με την ύπαρξη της κολάσεως;
Και εκείνος απάντησε:
– Δεν πρέπει να θεωρούμε την Κόλαση ως έκφραση τιμωρού διαθέσεως του Θεού. Κόλαση σημαίνει παντελής απουσία Του. Και ως τέτοια είναι αποτέλεσμα της ελευθέρας επιλογής μας.
Όταν κάποιος λέει στον Θεό:
«Απόστα απ’ εμού, οδούς σου ειδέναι ου βούλομαι» (Ιωβ κα΄), τότε Αυτός καίτοι Πανάγαθος δεν τον σώζει με το ζόρι.
Δίκαιος Ων, τον αφήνει να απολαύσει την επιλογή του, δηλ. την Κόλαση, όπως στον άγιο προσφέρει την τρυφή του Παραδείσου.
Εμείς δηλ. επιλέγουμε τον τόπο της αιωνίου κατοικίας μας και ο Θεός απλώς προσυπογράφει τις επιλογές μας ως Δίκαιος.
Με δύο λόγια: Η δικαιοσύνη του Θεού εξαντλείται στις επιλογές της ελευθερίας μας.
Γέροντος Επιφανίου Θεοδωρόπουλου
 

Ο Ποντικός και ο Καλόγερος

Σχετική εικόνα

Κάποτε χριστιανοί μου κάποιος μοναχός, έφυγε από το κοινόβιο και την ευλογημένη υπακοή και πήγε στην έρημο να γίνει ησυχαστής. Ο λογισμός του απαιτούσε να αφοσιωθεί μέρα νύχτα στη μελέτη και θεωρία του ονόματος του Ιησού Χριστού και μάλιστα στο μυστήριο της Τριαδικότητος του Αγίου Θεού.
Έτσι πίστευε ότι θα μπορούσε μέσα στην ερημιά και στη γαλήνη της ησυχίας να ενωθεί με τον Θεόν χωρίς μέριμνες και χωρίς σκοτούρες.
Ύστερα όμως από δύο τρεις ημέρες, δεν μπορεί κανένας να αντέξει και παραπάνω εδώ που τα λέμε, σε κάποια στιγμή των ιερών του στοχασμών, αισθάνθηκε κοντά του την παρουσία κάποιου ;
Τι ήταν ; Ένα μικρό ποντίκι. Συνέχεια ανάγνωσης