Ὤρα νὰ πλέξουμε διπλὰ καλάθια

plekein-kalathi

ΕΙΠΕ ΦΙΛΟΣ: «Γνωρίζεις πως μένω σε μονοκατοικία σε κάπως εξοχικό μέρος. Τον τελευταίο καιρό, όλο και πιο συχνά, σταματούν Πακιστανοί και ζητούν δουλειά. Όταν τους απαντάω αρνητικά, άλλοι βάζουν τα κλάματα και ζητούν μια βοήθεια, άλλοι φεύγουν με σκυμμένο κεφάλι – βουρκώνοντας κι αυτοί. Πρώτη φορά είδα τόση απόγνωση σε βλέμμα μετανάστη! Στην αρχή ήθελα να τους πω -κάπως ειρωνικά, κάπως επιθετικά- ότι κι εγώ και η γυναίκα μου (έχουμε και δυο μικρά παιδιά) είμαστε άνεργοι τον τελευταίο καιρό. Δεν τους τo ‘πα – πίστευα πως δεν θα καταλάβαιναν, γιατί το σπίτι μου είναι μεγάλο κι όμορφο! Όμως, μέρα τη μέρα, κλάμα στο κλάμα, κάτι ράγισε μέσα μου. Η δική μας αγωνία για το αύριο φάνηκε στα μάτια μου μικρότερης σημασίας από τη δική τους απόγνωση για το σήμερα. Προχθές, έδωσα λίγα τρόφιμα, λίγο λάδι και δέκα ευρώ σ’ έναν απ’ αυτούς – κρυφά από τη γυναίκα μου, γιατί αυτή φοβάται το αύριο πιο πολύ από μένα. Δυο μέρες μετά, δεν ξέρω πού με θυμήθηκε, πέρασε από το σπίτι ένας μοναχός που είχα να δω χρόνια. Φεύγοντας μου άφησε ένα μεγάλο τενεκέ λάδι που του είχαν δώσει ν’ ανάβει τα καντήλια στο μοναστήρι»!
[] Πάντως, στις μέρες που ζούμε, υπάρχει ο κίνδυνος τα επουράνια να σκοτίσουν περισσότερο τα γήινα και, το χειρότερο, να αποτελέσουν άλλοθι για την παραμέληση του βασικού αλφαβήτου της Πίστεώς μας, τουτέστιν ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΕΛΗΣΗ ΤΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ.

Και αφού πλέον καταχράστηκα τόσο πολύ τον φιλόξενο χώρο σου, φαντάζομαι θα μου επιτρέψεις να καταγράψω, από μνήμης, μια ιστορία από το Γεροντικό. Συνέχεια ανάγνωσης

 

… ἡ ἀλήθεια εἶναι στὴν Ὀρθοδοξία.

Ιδού τι λέγει ο Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης για τον Οικουμενισμό:
 
«Μία θρησκεία μόνο εἶναι, ἡ Ὀρθόδοξος χριστιανική Θρησκεία. Καὶ τό πνεῦμα αὐτό τὸ ὀρθόδοξον εἶναι τὸ ἀληθές. Τὰ ἄλλα πνεύματα εἶναι πνεύματα πλάνης καὶ οἱ διδασκαλίες τους εἶναι μπερδεμένες.
 
Πρέπει νὰ δοῦμε ποὺ εἶναι ἡ ἀλήθεια. Καὶ ἡ ἀλήθεια εἶναι στὴν Ὀρθοδοξία. Ἐγώ τὴν ἔχω ζήσει καὶ τὴν ξέρω, μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἔχω ζήσει, μέσα σὲ ἁγίους ἀνθρώπους, ποὺ πέφτουν, στὸ πνεῦμα αὐτό τῆς ἀληθείας. Ὑπάρχουν πολλά φῶτα ποὺ βλέπει κανείς καὶ ἐντυπωσιάζεται. Μὰ ἕνα εἶναι τὸ Φῶς τὸ Ἀληθινό. Πρέπει νὰ τὰ σκεφτοῦμε αὐτά.»
 

Δύσκολα χρόνια

Υπάρχει η γενική βεβαιότητα πως ζούμε σε πολύ δύσκολα χρόνια. Από την άλλη, δεν πρέπει να υπήρχαν ποτέ εύκολα χρόνια στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Αν σκεφτεί κάποιος τι έζησαν οι γονείς μας, οι παππούδες μας και οι προπαππούδες μας -για να μην πάμε πιο παλιά-, θα διαπιστώσει πως μάλλον έζησαν σε πιο δύσκολα χρόνια από εμάς.

Ο παππούς μου και η γιαγιά μου από τον Πόντο ήταν πρόσφυγες, ενώ ο παππούς και η γιαγιά από τη Ζάκυνθο ήταν σέμπροι.

Ο πατέρας μου φόρεσε παπούτσια σε ηλικία 15 χρονών και η μητέρα μου ήταν το δέκατο παιδί -έζησαν τα πέντε, το ένα όχι για πολύ- μιας οικογένειας προσφύγων.

Στην διάρκεια του εμφυλίου, βρήκαν ένα νεκρό γειτονόπουλο 17 χρονών -από την πέρα γειτονιά- στην αυλή τους μέσα στα χιόνια, και έστειλαν την πεντάχρονη μητέρα μου να πει στους γονείς του πως ο Δημητράκης τους ήταν νεκρός στην δική τους αυλή.

Την πρώτη ημέρα της δικτατορίας, η μητέρα μου συνελήφθη και κρατήθηκε -εξαιτίας ενός ρουφιάνου- και χρειάστηκε η καίρια και γενναία παρέμβαση στο δικαστήριο ενός αστυνομικού και πολύ καλού ανθρώπου -που έμενε στην ίδια πολυκατοικία με τους γονείς μου-, για να αθωωθεί και να αφεθεί ελεύθερη.

Ελπίζω να μην φαίνονται λαϊκίστικα όλα αυτά γιατί είναι αλήθεια.

Όποιος δεν αγνόησε τους προγόνους του στα παιδικά του χρόνια, θα είχε την ευκαιρία να ακούσει πολύ σκληρές ιστορίες από πολύ δύσκολα χρόνια.

Δεν ήταν μόνο δύσκολα χρόνια· αυτά τα δύσκολα χρόνια ήταν οι ζωές κάποιων ανθρώπων.

Βέβαια, είναι λογικό οι άνθρωποι να θεωρούν πως τα δικά τους χρόνια είναι τα πιο δύσκολα.

Τώρα ζούμε εμείς, τώρα είναι δύσκολα.

Δεν είμαι εγώ αυτός που θα πει πως δεν υπάρχουν δυσκολίες σήμερα. Υπάρχουν.

Κανείς δεν είπε ότι η ζωή είναι εύκολη και σπαρμένη με ευτυχία.

Αν κάτι έμαθα από τις πραγματικά δύσκολες ζωές των προγόνων μου, ήταν πως οι δυσκολίες σε δοκιμάζουν για να σε κάνουν άνθρωπο.

Και τότε, και τώρα, και πάντα, ο άνθρωπος καλείται να γίνει ή να παραμείνει άνθρωπος μέσα σε απάνθρωπες συνθήκες.

Σκέφτομαι πάντα το γλυκό και καλοσυνάτο πρόσωπο της γιαγιάς Σοφίας, μετά από μια ζωή που ήταν κόλαση.

Στο πρόσωπο της γιαγιάς μου, μπορούσε κάποιος να δει όλη την νεότερη ελληνική ιστορία. Όλη.

Εγώ πάλι, στο πρόσωπο της γιαγιάς μου, είδα το νόημα της ζωής.

Το νόημα της ζωής είναι να σε ρίχνουν στο βούρκο και εσύ να βγαίνεις με το σταυρό στο χέρι.

 

(Στη φωτογραφία ο Νίκος Καζαντζάκης και η Ελένη Καζαντζάκη στην Αίγινα, στην διάρκεια της Κατοχής. Εκεί και εκείνη την περίοδο, που ο Καζαντζάκης έγραψε τον εμβληματικό Ζορμπά.)

 

 

Περί φωτισμένων Γερόντων …

Αποτέλεσμα εικόνας για φωτισμενος γεροντας

Επειδή πολύς ο λόγος στις ημέρες μας περί φωτισμένων γερόντων και όχι μόνο, οι οποίοι  “φωτισμένοι” γέροντες διδάσκουν κάποιες αντιπατερικές και ανορθόδοξες διδασκαλίες του μυαλού τους  εις βάρος των Ορθόδοξων ψυχών, οφείλουμε συν Θεώ να κάνουμε ορισμένες διευκρινήσεις.

Σύμφωνα με την διδασκαλία των Αγίων Πατέρων μας φωτισμένος δεν είναι αυτός που γνωρίζει πολλά γράμματα ούτε βέβαια αυτός που έχει πολλές γνώσεις Πατερικών κειμένων και διδαγμάτων, αλλά είναι αυτός που σε στιγμή που δεν περίμενε έχοντας για ανάξιο και αμαρτωλό τον εαυτό του  φανερώθηκε και εγκαταστάθηκε η βαπτισματική του Χάρη-Φως στην ψυχή και στο σώμα του.

Τρία χαρίσματα λέγουν οι Θεοφόροι Πατέρες μας, δίνει αμέσως η Θεία Χάρη όταν φανερωθεί και κατοικήσει μόνιμα στον άνθρωπο.

Του δίνει το χάρισμα της αδιαλείπτου ευχής, της διακρίσεως και της διοράσεως, το χάρισμα της διοράσεως βαθμηδόν γίνεται στον άνθρωπο προόραση και προφητεία.

Δια της  αδιαλείπτου ευχής έχοντας νύχτα και μέρα την συνεχή μνήμη Θεού ο Χριστιανός γίνεται ζωντανός Ναός του Αγίου Πνεύματος.
Δια της διακρίσεως μπορεί και ξεχωρίζει αλάνθαστα την Ενέργεια της Χάρης απο την ενέργεια των δαιμόνων, διότι έχοντας εμπειρικά και μόνιμα την Χάρη Του Αγίου Πνεύματος στην ψυχή και στο σώμα του αντιλαμβάνεται και αποδιώχνει κάθε ξένη και ενάντια ενέργεια.
Τουτέστιν μπορεί να μας συμβουλέψει απλανώς και να μας γλιτώσει απο πειρασμούς.
Και τέλος δια της διοράσεως μπορεί και βλέπει την ψυχή του άλλου, αισθάνεται την σκέψη και την θέληση του αδελφού ανεξαρτήτως γεωγραφικής αποστάσεως, πιάνοντας και λογισμούς.

Πώς μπορούμε να αναγνωρίσουμε ένα Φωτισμένο γέροντα χωρίς να πλανηθούμε και έτσι να δεχτούμε αντί για τσομπάνο λύκο;
Ο Φωτισμένος είναι ένας απλός άνθρωπος ο οποίος κρύβει τον εαυτό του φοβούμενος μη χάσει τον θησαυρό που του χάρισε ο Χριστός, δεν έχει κάποιο φωτοστέφανο στο κεφάλι του για να μπορούμε να τον ξεχωρίσουμε, ούτε βαδίζει πάνω στις θάλασσες, ούτε μετακινεί βουνά, ούτε ανασταίνει νεκρούς και βεβαίως αν τον ρωτήσουμε είσαι φωτισμένος, έχεις την αδιάλειπτο προσευχή, φυσικά δεν θα μας απαντήσει διότι τρέμει τον λόγο των Θεοφόρων Πατέρων που λέγει, «αν θελεις να χάσεις κάτι πες το και το έχασες».

Υπάρχουν ομως τρία χαρακτηριστικά σημεία που μπορούμε συν Θεώ να τους αναγνωρίσουμε.
Το πρώτο είναι οτι δεν αμφισβητούν τούς λόγους των Φωτισμένων πού προηγήθηκαν απο αυτούς εως των ελαχίστων λεπτομερειών.
Το δεύτερο είναι οτι, όσο και να συζητάμε μαζί τους δεν κατακρίνουν, δεν κατηγορούν τους αδελφούς και τους αδελφούς εχθρούς για τα πράγματα και την δόξα του κοσμού τούτου, αλλά αντιθέτως συγχωρούν και δικαιολογούν εκτός αν πρόκειται για θέματα Πίστεως οπου δεν υφίσταται κατάκριση.
Και τέλος το τρίτο ειναι ο λόγος τους.
Έχοντας δια της αδιαλείπου ευχής μια συνεχή πληροφορία του Θεού στην καρδιά τους, όταν μας μιλούν, τα λόγια τους συνοδευόμενα από την Χάρη Του Χριστού δεν μπαίνουν στο μυαλό μας,
αλλά στην καρδιά μας.
Πείθουν την καρδιά μας να πιστέψει και χωρίς να θέλει.

Εμείς βέβαια δεν είμαστε Άγιοι, αμαρτωλοί ειμαστε, οι Άγιοι ειναι απο την άλλη μεριά, αν ομως  συν Θεώ κάνουμε με λόγο και με έργο αυτά που μας λέγουν οι Άγιοι που προηγήθηκαν απο εμάς θα λάβουμε και εμείς πλουσίως και αμέτρως αυτό που έλαβαν και Εκείνοι.

Χριστός Ανέστη
 

Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανος

 

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ Πώς σώθηκε η Βασιλική Πλεξίδα στη πτώση του στρατιωτικού ελικοπτέρου;

Συγκλονίζει η μαρτυρία για την παρέμβαση της Παναγίας στην μοιραία πτώση του στρατιωτικού ελικοπτέρου στο Σαραντάπορο και τον τρόπο που σώθηκε η Βασιλική Πλεξίδα χάρη στη βοήθεια της Μεγαλοχάρης την ύστατη ώρα.

«Καλησπέρα! Σήμερα βρέθηκα σε μια παρέα και ένα παλικάρι μας διηγήθηκε ένα θαύμα που θέλω να το μοιραστώ μαζί σας. Είναι στρατιωτικός στα ελικόπτερα και φίλος της κοπέλας που σώθηκε απο τη μοιραία πτήση του ελικοπτέρου στο Σαρανταπορο.

 

Μας διηγηθηκε τα εξης: Συνέχεια ανάγνωσης