Τό ἐλεήμον γεροντάκι

Τό 1990 δυό καλοί ἄνθρωποι μαζέψανε κάποιον γεροντάκο ἄστεγο, λιγδιασμένο καί ἔρημο καί μέ ἀσθενοφόρο τόνε μεταφέρουνε σέ ἕνα ἐκκλησιαστικό γηροκομεῖο τῆς Λάρισας.

Ἡ διεύθυνση τοῦ νοσοκομείου καί τό προσωπικό μέ αὐταπάρνηση καί ἀγάπη, σάν καλοί Σαμαρεῖτες, πλύνανε τόν παππού τοῦ βγάλανε σύνταξη προνοίας καί τόν γηροκομήσανε ὥσπου πέθανε ἐξομολογημένος, κοινωνημένος μέ ἱλαρό πρόσωπο. Εἶχε καί μιά κρυφή ἀρετή.

Τό γηροκομεῖο τά ἔξοδά του τά κάλυπτε μέ τήν προνοιακή σύνταξη τοῦ παπποῦ. Ὅμως ὁ παππούς αὐτός ἐπειδή ἤξερε ἀπό στέρηση καί φτώχεια ἔβγαινε ἔξω ἀπό τό Γηροκομεῖο καί ζητιάνευε. Μάζευε πολλά χρήματα καί ταχύτατά τα μοίραζε συμπονετικά σέ ἄλλα ἄπορα χαμηλοσυνταξιούχα γεροντάκια, πού δέν εἶχαν συγγενεῖς ἤ πόρους ἄλλους ἤ ντρεπόντουσαν νά ζητήσουν καί νά ζητιανέψουν καί δέν εἶχαν οὔτε ἑκατό δραχμές γιά ἕνα γιαουρτάκι γιά ἕνα χυμό, πού λέει ὁ λόγος. Ἡ διεύθυνση τοῦ γηροκομείου πότε-πότε τόν ἐπέπληττε γιατί ἐκτίθετο ἀπό τό ὅτι τρόφιμός της ζητιάνευε στήν πόρτα τοῦ ἱδρύματος. Ἔκανε ὅμως τά στραβά τα μάτια, ἀναγνωρίζοντας τό ψυχικό μεγαλεῖο του παπποῦ. Ἔτσι ἁγίασε  ὁ παππούλης μέ τόν τρόπο του.

Ἀπόσπασμα τοῦ βιβλίου “Ἡ ζωή διδάσκει τόν Χριστό” υπο μοναχοῦ Ι. Ἀθῆναι, 2017. 

 

 

«ΘΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ»

alt
ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ: Θα επέμβη ο Χριστός, θα δώση μια σφαλιάρα σε όλο αυτό το σύστημα, θα πατάξη όλο το κακό και θα το βγάλη σε καλό τελικά. Θα γεμίσουν οι δρόμοι προσκυνητάρια. Εξω τα λεωφορεία θα έχουν εικόνες. Θα πιστέψουν όλοι οι άνθρωποι.
 
– Γέροντα, σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια θα επέμβη ο Χριστός;

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Ο Χριστιανισμός ανθίζει στην Ανατολική Ευρώπη δεκαετίες μετά την πτώση του αθεϊστικού κομμουνισμού, δείχνει έρευνα. Πιο στενά συνδεδεμένη η θρησκευτική με την εθνική ταυτότητα στις ορθόδοξες χώρες

Ο χριστιανισμός σε όλη την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη συνεχίζει να αναπτύσσεται και να ακμάζει ένα τέταρτο του αιώνα μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και των αθεϊστικών κομμουνιστικών καθεστώτων, σύμφωνα με έρευνα του Pew Research Center.

Η μεγάλη έρευνα, που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη, διαπίστωσε ότι παρά τη σκόπιμη καταστολή της θρησκευτικής πίστης και λατρείας και την προώθηση του αθεϊσμού από τα κομμουνιστικά καθεστώτα, σήμερα, οι ισχυρές πλειοψηφίες σε μεγάλο μέρος της περιοχής λένε ότι πιστεύουν στο Θεό και προσδιορίζονται με μια Χριστιανική παράδοση, είτε ανήκοντες στην Ορθόδοξη είτε στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

«Σε πολλές χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, η θρησκεία και η εθνική ταυτότητα είναι στενά συνδεδεμένες μεταξύ τους. Αυτό ισχύει για τα πρώην κομμουνιστικά κράτη, όπως η Ρωσική Ομοσπονδία και η Πολωνία, όπου οι πλειοψηφίες λένε ότι είναι ορθόδοξοι ή καθολικοί ή «πραγματικά Πολωνοί»», αναφέρει το Pew.

 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

 

Το ομαδικό παραδοσιακό παιχνίδι

Δέσποινας Ἀντωνιάδου, νηπιαγωγοῦ

Τὸ παιχνίδι εἶναι ἡ ἔκφραση τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς, μιὰ καὶ εἶναι βασικὸς παράγοντας κοινωνικοποίησης, μέσο ἔκφρασης, ἐπικοινωνίας καὶ διασκέδασης. Μέσα ἀπὸ τὸ παιχνίδι τὸ παιδὶ βιώνει διάφορες καταστάσεις, νιώθει χαρά, ἀγάπη, πόνο, μαθαίνει ν’ ἀντιμετωπίζει δυσκολίες καὶ νὰ τὶς ξεπερνᾶ, κατανοώντας τὴ ζωὴ στὸ σύνολό της. Εἶναι μιὰ αὐθόρμητη συμπεριφορά, ποὺ δὲν ἔχει σαφῆ στόχο οὔτε ἀκολουθεῖ ἀπαραίτητα κάποιο συγκεκριμένο πρότυπο.

παιχνίδι 1Τὸ παιδί, ἐπινοώντας καὶ αὐτοσχεδιάζοντας, μπορεῖ, μέσῳ τοῦ παιχνιδιοῦ, νὰ γνωρίσει τὸν κόσμο. Τὸ παιχνίδι γίνεται γιὰ τὸ ἴδιο τὸ παιχνίδι, γιὰ τὴν εὐχαρίστηση ποὺ προκαλεῖ. Τὰ ὀφέλη του ὅμως εἶναι πάρα πολλὰ καὶ σημαντικά, γιατὶ βοηθᾶ τὸ παιδὶ ν’ ἀναπτυχθεῖ σωστά, σωματικὰ καὶ νοητικά. Ἂν ἕνα παιδὶ στερηθεῖ γιὰ κάποιον λόγο τὸ παιχνίδι, ἡ ἀνάπτυξή του μπορεῖ νὰ μὴν ὁλοκληρωθεῖ φυσιολογικά. Καὶ τὸ ἀτομικὸ ἀλλὰ καὶ τὸ ὁμαδικὸ παιχνίδι εἶναι ἐξ ἴσου σημαντικὰ γιὰ ἕνα παιδί. Καὶ τὰ δυὸ εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἔμφυτης τάσης τοῦ παιδιοῦ καὶ εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ τὴν ἀνάπτυξή του, ἀφοῦ τὸ καθένα ἔχει τὰ δικά του ὀφέλη. Μέσα ἀπὸ τὸ ἀτομικὸ παιχνίδι τὸ παιδὶ ἀναγνωρίζει τὴν ὕπαρξη καὶ τὴν προσωπική του ἀξία. Ἀποκτᾶ ὑπομονή, ἐφευρετικότητα καὶ δημιουργικότητα. Τὸ ὁμαδικὸ παιχνίδι, μὲ τὴ σειρά του, προσφέρει στὸ παιδὶ ψυχικὴ ἐπαφή. Κινητοποιεῖ ὅλες τὶς σωματικὲς καὶ ψυχικές του δυνάμεις, ἀναπτύσσει τὸ θάρρος του, τὴ συντροφικότητά του κι ἔτσι κερδίζει φίλους. Συνέχεια ανάγνωσης

 

«ΤΡΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΟΚΑΛΟΓΕΡΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ»

ΚΟΣΜΟΚΑΛΟΓΕΡΟΙ ΠΟΥ ΠΡΟΑΓΟΥΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ 
Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΩΤΟ ΤΡΕΛΟΓΙΑΝΝΗ
Η διά Χριστόν σαλότητα, αποτελούσε ως γνωστό πάντοτε ένα από τα πιο όμορφα κεφάλαια στο πολυάριθμο Συναξάρι των Αγίων μας στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ένα λίαν διδακτικό κεφάλαιο σωτηρίας, που έδειχνε στην ουσία πως η δικαιοσύνη και η κρίση του Θεού διαφέρει κατά πολύ απ’ αυτήν των ανθρώπων. Ένα λιθαράκι επιπλέον σ’ αυτό το κεφάλαιο αποτελεί και η ιστορία που μας αφηγήθηκε ένας ταπεινός λευϊτης του ευαγγελίου, ένας στενός φίλος του Κυρίου μας, της Παναγίας μας, του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, του Αγίου Χαραλάμπους, του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, του Αγίου Αναστασίου του Γόρδιου. Ένας λευϊτης που ζει στα ευλογημένα βουνά των Αγράφων. Πρόκειται για ένα πραγματικό άνθος ευωδίας που ολοένα και περισσότερο ανακαλύπτεται από τις καταπονημένες από τη ζωή ψυχές, που σαν μέλισσες ταξιδεύουν κοντά του για να γευτούν ως δώρο την πολύτιμη γύρη που εκπέμπει η παρουσία του και ο λόγος του. Η αφήγηση του αφορούσε έναν σύγχρονο κατά Χριστό σαλό, που έζησε σε μία από τις απρόσωπες, απρόσιτες και αποξενωμένες γειτονιές της Αθήνας. Ο τρελό –Γιάννης αυτόν αφορά η αφήγηση του ζούσε σε μία φτωχική γκαρσονιέρα που κληρονόμησε από τη μητέρα του σε μία πολυκατοικία 20 συνολικά διαμερισμάτων. Εργαζόταν στο φούρνο της γειτονιάς του και έπιανε δουλειά ξημερώματα. Από το φούρνο που εργαζόταν συνήθιζε να γεμίζει δυό σακούλες με ψωμιά και κουλούρια καθημερινά και έτρεχε να τα μοιράσει σε γέροντες, γερόντισσες και φοιτητές στη γειτονιά του. «Να είπα να σας φέρω λίγο ζεστό ψωμί, δώρο του κυρ -Αποστόλη του φούρναρη για να τον μνημονεύετε στις προσευχές σας», έλεγε. Η αλήθεια ήταν ότι ο τρελό -Γιάννης διέθετε κάθε μήνα ένα μεγάλο μέρος του μισθού του για την τροφοδοσία σε ψωμί των φτωχών της γειτονιάς του. Στον κυρ-Αποστόλη έλεγε πως εξυπηρετεί λίγους φίλους αρρώστους και πως τάχα πληρώνεται για αυτό. Πως γνώριζε όμως τους φτωχούς της γειτονιάς του; Να είχε τη συνήθεια να χτυπά αδιάκριτα τα κουδούνια όχι μόνο της πολυκατοικίας του αλλά και των διπλανών πολυκατοικιών. Αυτοσυστηνόταν σ’ όλους και τους ρωτούσε αν χρειάζονταν κάτι να τους εξυπηρετήσει. «Πως ξημερώσατε σήμερα; Μήπως έχει προκύψει κανένα πρόβλημα και μπορώ να σας φανώ χρήσιμος; Τα παιδιά σας πως πάνε;» Στην αρχή κάποιοι τον απόπερναν. Άλλοι του έκλειναν κατάμουτρα την πόρτα αρνούμενοι να του μιλήσουν, φανερά ενοχλημένοι από την απροσδόκητη παρουσία του. Άλλοι όμως περίμεναν τον τρελό -Γιάννη για να ακούσουν, όπως έλεγαν καμιά κουβέντα καλή. Τελικά τους έμαθε όλους, γνώριζε τις ιδιοτροπίες αλλά και στοιχεία του χαρακτήρα τους. Τα βράδια συνήθιζε ο τρελό -Γιάννης να αποσύρεται στο φτωχικό σπίτι του και προσευχόταν. Του άρεσε να διαβάζει δυνατά το Ψαλτήριο για να φεύγουν, όπως είπε, σε κάποιον που τον ρώτησε τα κακούδια από τη γειτονιά. Το διάβαζε τόσο δυνατά που κάποιος νεοφερμένος νοικάρης που δεν τον ήξερε καλά μια ημέρα κάλεσε την αστυνομία διαμαρτυρόμενος για διατάραξη ησυχίας! Ακόμη καθημερινά ο σαλός λιβάνιζε ξεκινώντας από τον τελευταίο όροφο μέχρι και κάτω όλα τα διαμερίσματα. Και τις αυλές έβγαινε και λιβάνιζε. Και όταν κάποιος ήταν άρρωστος τον επισκεπτόταν και αφού τον λιβάνιζε και τον σταύρωνε του διάβαζε συλλαβιστά με τα λίγα κολλυβογράμματα που γνώριζε την καθολική επιστολή του Ιακώβου… «Εύχεσθε υπέρ αλλήλων ίνα ιαθήτε» τους έλεγε. Τους παρότρυνε να εξομολογηθούν και να κοινωνήσουν για να γίνουν καλά άπό το μεγάλο γιατρό, τον Χριστό μας… Δεν ήταν λίγες μάλιστα οι φορές που γυρνώντας από τον φούρνο έπαιρνε τη σκούπα και σκούπιζε την πολυκατοικία για να είναι όπως έλεγε καθαρή. Του άρεσε να παρεμβαίνει χαμογελώντας σ’ αυτούς που συνήθιζαν να καυγαδίζουν για τα πολιτικά κόμματα δημοσίως στα καφενεία (παλαιότερα υπήρχαν μεγάλοι καυγάδες για τα κόμματα). «Αχ βρε εσείς γιατί υπολογίζετε και στηρίζεσθε σε τενεκέδες και κύμβαλα. Να παρακαλάτε άντί να τσακώνεστε να μας στείλει ο Θεός ένα Δαυίδ για βασιλιά. Αυτός έλυνε τα προβλήματα γιατί μάτωναν τα γόνατά του στην ικεσία και στην προσευχή. Οι δικοί σας οι έξυπνοι τι κάνουν; Ικετεύουν μόνο για μίζες και γίνονται ένα με τη διαφθορά… Σας περνούν για χαζούς και σας κοροϊδεύουν», συνήθιζε να τους λέει. Φύγε μωρέ τρελογιάννη απαντούσαν εκείνοι και για να τον αποφύγουν τον έστελναν για κανένα θέλημα. Εκείνος πάντα τους έλεγε «μην ελπίζετε στους άρχοντες. Να έχετε μόνο την ελπίδα σας στο Θεό». Μία ημέρα ο τρελό -Γιάννης δεν πήγε στη δουλειά. Ο κυρ-Αποστόλης ο φούρναρης ανησύχησε. Ποτέ δεν είχε λείψει. Έστειλε λοιπόν κάποιον στο σπίτι του. Πριν φθάσει σ’ αυτό τον βλέπει το σαλό με ένα φτυάρι να έχει ανοίξει τα φρεάτια και να τα καθαρίζει από τα χώματα και τις ακαθαρσίες. «Βρε συ ντιπ- για ντιπ ζουλάθηκες;» του λέγει. «Ο κυρ –Αποστόλης σε περιμένει στο φούρνο και εσύ καθαρίζεις φρεάτια; Μήπως νομίζεις πως θα σε προσλάβουν έτσι στο Δήμο;». Εκείνος απάντησε. «Ψάχνω να βρω από το πρωί δυό κατοστάρικα που έχασα. Αλλά δεν θυμάμαι σε ποιό από τα πέντε φρεάτια έπεσαν και έτσι τα άνοιξα όλα. Και μια που τ’ άνοιξα είπα να βγάλω και τις βρωμιές και να τα καθαρίσω», είπε χαμογελώντας ο σαλός. «Τράβα λοιπόν πες στον κυρ -Αποστόλη πως θα δουλέψω πιο πολύ αύριο για να συμπληρώσω τις ώρες, Δύο κατοστάρικα είναι αυτά… Δεν είναι παίξε -γέλασε», είπε. Ποιός είδε τον φούρναρη τότε και δεν τον φοβήθηκε. Μόλις έμαθε τα καμώματα του σαλού απειλούσε να τον διώξει. Μετά πέντε ώρες ο Γιάννης ο σαλός είχε ολοκληρώσει την εργασία του και αποσύρθηκε ικανοποιημένος στο σπίτι του. «Τα βρήκες βρε συ τα κατοστάρικα; Τον περιέπαιξε ο μπακάλης. «Να πας στο Δήμαρχο να σου τα δώσει, που του καθάρισες τα φρεάτια» του είπε γελώντας. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ο ουρανός σκοτείνιασε. Μαύρα σύννεφα απλώθηκαν απειλητικά. Βροντές και αστραπές και μία καταρρακτώδης βροχή άρχισε να πέφτει. Οι δρόμοι μετατράπηκαν σε ποτάμια παρασύροντας ότι βρήκαν στο διάβα τους ακόμη και αυτοκίνητα. Στον ευρύτερο Δήμο της περιοχής σημειώθηκαν πολλές καταστροφές. Πλημμύρισαν σπίτια, καταστήματα, αποθήκες. Χάθηκαν περιουσίες. Η πυροσβεστική δεν προλάβαινε να αντλήσει ύδατα. Ο δήμαρχος έκανε μία περιοδεία την επόμενη ημέρα για να διαπιστώσει προσωπικά τις ζημιές. Όλοι οι δημότες διαμαρτύρονταν για τα βουλωμένα φρεάτια. Πήγε και στη γειτονιά του τρελο -Γιάννη. Εκεί δεν υπήρχε ζημιά. Ο μπακάλης που τον είδε του είπε: «Δήμαρχε, να πας να ευχαριστήσεις τον τρελο -Γιάννη που σήμερα από το πρωί καθάριζε τα φρεάτια. Μας έσωσε η τρέλα του σαλού που έψαχνε να βρει τα δύο κατοστάρικα που έχασε» πρόσθεσε. Αλλά και ο φούρναρης είπε τα ίδια στον Δήμαρχο. «Ευτυχώς που ο τρελός δήμαρχε καθάρισε τα φρεάτια όμβριων υδάτων γιατί αλλιώς θα είχαμε πνιγεί με τέτοια βροχή. Μας γλύτωσε η τρέλα του από τα χειρότερα». «Να που χρειάζονται και οι τρελοί» είπε χαμογελώντας ο δήμαρχος. Ο σαλός κατά Χριστόν Ιωάννης συνήθιζε να ντύνεται φτωχικά. Έτσι όπως τον έβλεπαν πολλοί τον λυπόντουσαν και του έδιναν χρήματα. Πάρε βρε τρελέ να αγοράσεις κανένα παντελόνι και κανένα πουκάμισο να φορέσεις. Εκείνος τους ευχαριστούσε. Έβαζε τα χρήματα σε φακέλους, συμπλήρωνε και από το μισθό του και πήγαινε κρυφά και τα πετούσε κάτω από τις πόρτες αυτών που είχαν ανάγκη. Όταν πήγαινε στο σούπερ –μάρκετ συνήθιζε να ψωνίζει πράγματα αλλόκοτα. «Έβαζε στο καλάθι λ.χ. ακόμη και πράγματα γυναικεία, που προκαλούσαν γέλια στις κοπελιές του ταμείου. Ο ιδιοκτήτης του σούπερ-μάρκετ τον λυπόταν και είχε δώσει εντολή να του παίρνουν τα μισά χρήματα από την συνολική αξία». Μία ημέρα κίνησε την περιέργεια σε κάποιον να δει τι τα κάνει ο σαλός τόσα ψώνια. Έτσι κρυφά μια ημέρα τον παρακολούθησε. Εκείνος πήγε σε μία απόμακρη γωνιά της μικρής πλατείας για να μην τον βλέπουν και άρχισε να χωρίζει τα ψώνια. Εν συνέχεια άρχισε να χτυπά, όπως συνήθιζε τα κουδούνια και να αφήνει έξω από την πόρτα τις τσάντες με τα ψώνια. «Τα γυναικεία είδη που ψώνιζε τα πήγαινε σε μία φτωχή φοιτήτρια, την Κατερίνα, παιδί πολύτεκνης οικογένειας, που είχε μεγάλη ανάγκη». Όλοι στη γειτονιά την ημέρα της εκδημίας του πριν από οχτώ χρόνια είχαν να εξιστορήσουν και από μία αφήγηση για τα «καμώματα» του τρελού. Ο Αναστάσιος, ο διαχειριστής στην πολυκατοικία που έμενε ο σαλός άρχισε να μιλά για την αγάπη που είχε στην Εκκλησία. Πήγαινε σχεδόν καθημερινά στο ναό. Τις Κυριακές έφθανε ακόμη και πριν από τον Παπά. Άναβε το κερί του, προσκυνούσε τις αγίες εικόνες και έπαιρνε τη θέση του μπροστά από την είσοδο του ναού κάνοντας τον ζητιάνο. Ότι χρήματα μάλιστα, όπως μου αποκάλυψε ο παπάς, μάζευε πήγαινε κρυφά και τα έβαζε στο παγκάρι υπέρ των φτωχών και των γερόντων. Μία ημέρα η νεωκόρος τον είδε και νόμιζε ότι ήθελε να το κλέψει. Έτρεξε γρήγορα και ειδοποίησε τον παπά. «Παπά ο τρελο- Γιάννης βάζει χέρι στο παγκάρι» του είπε. Ο παπάς προχώρησε τότε με προσοχή και κοίταξε κρυφά. Είδε τον σαλό να βγάζει χρήματα από τις τσέπες του και να τα ρίχνει στο παγκάρι. Τι κάνεις εκεί βρε τρελέ; του φωνάζει. Και εκείνος του απαντά. «Να πάτερ μου τρύπησε η τσέπη μου και για να μην μου πέσουν και τα χάσω τα ρίχνω μέσα για να τα φυλάει η Παναγιά μας και να τα δώσει σε πιο φτωχούς από μένα»! Η Νικολέττα στη συνέχεια τραβώντας μια δυνατή ρουφηξιά καφέ πήρε το λόγο. Ένα σούρουπο πριν από δέκα , ίσως και παραπάνω χρόνια είδα έναν νεαρό να περιφέρεται περίεργα στη γειτονιά μας. Τον παρατηρούσα γιατί τον πέρασα για κλέφτη. Ξαφνικά βλέπω τον τρελο-Γιάννη να βγαίνει από το σπίτι του φουριόζος και με γοργό βήμα να κατευθύνεται τη μοναδική μονοκατοικία της γειτονιάς, όπου έμενε τότε με ενοίκιο μία οικογένεια τετραμελής. Στρογγυλοκάθησε ο τρελός μπροστά στα σκαλοπάτια της αυλόπορτας και άρχισε να ψέλνει δυνατά ύμνους της Παναγίας. Του άρεσε να λέει «το αγνή Παρθένε…» Πέρασαν σχεδόν δυό ώρες και ο τρελός συνέχιζε να ψέλνει. Βγήκα έξω και του είπα να σταματήσει. Τότε είδα τον νεαρό να απομακρύνεται βιαστικά. Ο σαλός σηκώθηκε και μπήκε στην μονοκατοικία. Από περιέργεια πήγα να δω τι συμβαίνει. Ο νους μου δεν σας κρύβω πως πήγε στο κακό. Χτύπησα το κουδούνι και η κοπέλα, μου άνοιξε. Ο τρελο-Γιάννης καθόταν στο τραπέζι της κουζίνας και έτρωγε κάτι που του είχε σερβίρει η κοπέλα. Δίπλα του στεκόταν ο πεντάχρονος γιος της. Απευθυνόμενος στο παιδάκι ο σαλός άρχισε να του λέει πως μία από τις δέκα εντολές του Θεού είναι αυτή που λέει «ου μοιχεύσεις». «Ξέρεις Γιωργάκι μου η μοιχεία δεν είναι αρεστή στο Θεό. Η μοιχεία ανοίγει μία πύλη στο μιαρό Σατανά που μπαίνει στο σπίτι και αλωνίζει. Χαλούν τότε οι οικογένειες και οι ασθένειες και ο πόνος και το μίσος μπαίνουν από τα παράθυρα και διώχνουν την ευλογία του Θεού που έδωσε με το μυστήριο του γάμου. Η γυναίκα και ο άνδρας, όπως είναι ο μπαμπάς και η μαμά με το γάμο Γιωργάκη μου γίνονται μία σάρκα, ένα σώμα. Με τη μοιχεία είναι σαν να κόβεις το χέρι σου». Δεν σας κρύβω πως θύμωσα πολύ. «Τι λες βρε αθεόφοβε στο παιδάκι; Για συμμαζέψου…» είπα. Η κοπέλα τότε έβαλε τα κλάματα και μου είπε με αναφιλητά. «Για μένα τα λέει, άστον μην τον αποπαίρνεις…» Ο τρελό – Γιάννης όμως έφυγε βιαστικά και η κοπέλα τότε μου εξομολογήθηκε πως σκόπευε να απατήσει τον άνδρα της με έναν νεαρό που γνώρισε σε μία καφετέρια που είχε πάει με μία φίλη της να πιεί καφέ. Της είπε πως ο νεαρός θα τη συναντούσε στο σπίτι της, εκμεταλευόμενος την απουσία του άνδρα της που είχε πάει για δουλειές στην επαρχία αλλά ο Θεός τη φύλαξε και δεν ήρθε. Γλύτωσα από μεγάλο κακό Νικολέττα μου. Θα χαλούσα την οικογένειά μου και το γάμο μου. Όταν χτύπησε ο τρελο -Γιάννης νόμιζα πως ήταν ο νεαρός και θα είχα τη δύναμη να τον διώξω. Ευτυχώς ο Θεός με γλύτωσε από μεγάλη αμαρτία. «Ο σαλός σε προφύλαξε γιατί ο νεαρός ήρθε αλλά στο σκαλοπάτι της εξώπορτας καθόταν επί ώρες ο σαλός ψέλνοντας καθώς σεργιανούσε έξω από την πόρτα σου ο νεαρός. Δεν τον άκουγες;» της είπα. Είχα ακούσει λέγει τότε ο φούρναρης πως ο Γιάννης ήθελε από μικρός να γίνει παπάς. Όμως λίγο η κατοχή, λίγο ο εμφύλιος δεν κατάφερε να τελειώσει το σχολείο. Έμαθε μόνο να διαβάζει και να γράφει λίγο. Έτσι, όταν πήγε νεαρός ακόμη στον Επίσκοπο και του ζήτησε να τον κάνει παπά εκείνος τον απέτρεψε συστήνοντάς του να πάει πρώτα στο σχολείο. Αλλά να, με όλα αυτά που λέτε αλλά και μ’ αυτά που γνωρίζω και εγώ που τον είχα στο φούρνο μπορώ να πω πως ο Θεός μπορεί να μην τον έκανε παπά αλλά τον έχρισε Επίσκοπο στη γειτονιά μας. Τα τελευταία λόγια του κυρ -Αποστόλη χάθηκαν μέσα στους λυγμούς του και τα δάκρυά του.

 

 
πηγη
 

ΠΟΤΕ ανοιχτά THN ΚΥΡΙΑΚΗ τα καταστήματα

Εἶναι λυπηρὸ νὰ γίνεται πάλι συζήτηση αὐτὲς τὶς ἡμέρες γιὰ κατάργηση τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς. Προσπαθοῦν ἔτσι κάποιοι νά καταπατήσουν ἕναν νόμο πού νομοθέτησε γιά καθαρά πνευματικούς λόγους, τό εὐλαβές Ἑλληνικό Κράτος, ἀπό τῆς συστάσεώς του στα νεώτερα χρόνια, ἀλλά σάν τακτική καί θέση ζωῆς ἐφαρμοζόταν σέ ὅλους τούς αἰῶνες τῆς Ἱστορίας μας. Τό ἐν λόγῳ νομοθέτημα, πέρα ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι θὰ δημιουργήσει ἐντάσεις στὸν ἐμπορικὸ κόσμο, θά προσβάλλει ἐντόνως τίς συνειδήσεις τῶν Ὀρθοδόξων καί θά μετετρέψει τή ζωή τους σ’ αὐτό πού χαρακτηρίζει τή ζωή τῶν Εὐρωπαίων : ἕνα ἀνεξέλεγκτο κυνήγι χρήματος καί πλούτου καί παντοειδῶν ἀπολαύσεων ὑλικῶν, μιά ἀτέλειωτη μανία πλουτισμοῦ.

Ἀλλά ἄς ἀνατρέξουμε κι ἄς θυμηθοῦμε τό νόημα τῆς ἱερῆς αὐτῆς ἡμέρας. Πρῶτα-πρῶτα :

Ἡ ἀργία τῆς Κυριακῆς εἶναι ἐντολὴ τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ. Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς δημιουργώντας τὸν κόσμο καὶ τὸν ἄνθρωπο, σύμφωνα μὲ τὴν διήγηση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, στὸ βιβλίο τῆς Γενέσεως, λέει: «Καὶ συνετέλεσεν ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἕκτῃ τά ἔργα αὐτοῦ, ἃ ἐποίησε, καὶ κατέπαυσε τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων, ὧν ἐποίησε. Καὶ εὐλόγησεν ὁ Θεὸς τὴν ἡμέραν τὴν ἑβδόμην καὶ ἡγίασεν αὐτὴν, ὅτι ἐν αὐτῇ κατέπαυσεν ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ, ὧν ἤρξατο ὁ Θεὸς ποιῆσαι» (Γεν.β΄ 2).

Ἐξ ἄλλου, ἡ Κυριακὴ εἶναι ἡ ἡμέρα πού θυμίζει τὴ νίκη τοῦ Κυρίου ἐκείνη τὴν μεγάλη ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, μιὰ καὶ εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς εὐχαριστιακῆς ἱεροτελεστίας, ἀναγγέλλει συνάμα καὶ τὴν ἐπάνοδο τοῦ Κυρίου, κατά τὴν Δευτέρα Παρουσία Του (Α΄ Κορ. ια΄26). Ὡς ἀργία θεσπίστηκε καὶ νομοθετήθηκε ἀπὸ τὸν θεόπνευστο Αὐτοκράτορα Μέγα Κωνσταντῖνο τὸ 321 μ.Χ., σάν ἡμέρα ἀναπαύσεως, ἀγαλλιάσεως, θείας λατρείας καὶ ἀγαθοεργίας.

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς μᾶς ἀναφέρει τά ἑξῆς, γιὰ τὴν σημασία καὶ τὸν τρόπο ἁγιασμοῦ τῆς Κυριακῆς : «Μία ἡμέρα τὴν ἑβδομάδα, ποὺ ὀνομάζεται Κυριακὴ ( Ἀποκ. α΄ 10) γιατί εἶναι ἀφιερωμένη στὸν Κύριο, ποὺ ἀναστήθηκε κατ’ αὐτὴν ἐκ νεκρῶν καὶ προϋπέδειξε καὶ προεπιβεβαίωσε τὴν κοινὴ Ἀνάσταση, κατὰ τὴν ὁποία θὰ σταματήσει κάθε γήϊνο ἔργο· αὐτὴ, λοιπὸν, τὴν ἡμέρα νὰ τὴν ἁγιάσεις (Ἐξοδ. κ΄ 8) καὶ νὰ μὴν κάνεις κανένα βιοτικὸ ἔργο, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἀναγκαῖα….»(Δεκάλογος τῆς κατὰ Χριστὸν νομοθεσίας)

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ἀναφέρει τά ἑξῆς, γιὰ τὴν Κυριακὴ καὶ τὰ χρήματα πού προέρχονται ἀπό την ἐργασία κάποιων τήν ἡμέρα αὐτή : «Πρέπει καὶ ἡμεῖς νὰ ἐργαζώμεθα τὰς ἕξ (6) ἡμέρας διὰ ταῦτα τὰ μάταια, γήινα καὶ ψεύτικα πράγματα, καὶ τὴν Κυριακὴν νὰ πηγαίνωμεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ νὰ στοχαζώμεθα τὰς ἁμαρτίας μας, τὸν θάνατον, τὴν κόλασιν, τὸν παράδεισον, τὴν ψυχὴν μας, ὁπού εἶναι τιμιωτέρα ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμον, καὶ ὄχι νὰ πολυτρώγωμεν, νὰ πολυπίνωμεν καὶ νὰ κάμνωμεν ἁμαρτίας, οὔτε νὰ ἐργαζώμεθα καὶ νὰ πραγματευώμεθα τὴν Κυριακήν». Κι ἀκόμα :

«Ἐκεῖνο τὸ κέρδος ὁπού γίνεται τὴν Κυριακὴν εἶναι ἀφωρισμένο καὶ κατηραμένο, καὶ βάνετε φωτιὰ καὶ κατάρα εἰς τὸ σπίτι σας καὶ ὄχι εὐλογίαν. Καὶ ἢ σὲ θανατώνει ὁ Κύριος παράκαιρα, ἢ τὴν γυναίκα σου, ἢ τὸ παιδί σου, ἢ τὸ ζῶον σου ψοφᾶ, ἢ ἄλλον κακόν σου κάμνει. Ὅθεν, ἀδελφοί μου, διὰ νὰ μὴ πάθετε κανένα κακό, μήτε ψυχικὸν, μήτε σωματικόν, ἐγὼ σᾶς συμβουλεύω νὰ φυλάγετε τὴν Κυριακήν, ὡσὰν ὁπού εἶναι ἀφιερωμένη εἰς τὸν Θεόν. Ἐδῶ πῶς πηγαίνετε, χριστιανοί μου ; Τὴν φυλάγετε τὴν Κυριακὴν ; Ἂν εἶσθε χριστιανοί, νὰ τὴν φυλάγετε.»

Στά νεώτερα χρόνια, ἡ καθιέρωση τῆς Κυριακῆς ὡς ἀργίας στὴ νεώτερη Ἑλλάδα ὀφείλεται στὴν κυβέρνηση Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, ποὺ ψήφισε εἰδικὸ νόμο, ὁ ὁποῖος δημοσιεύθηκε στὰ τέλη Δεκεμβρίου 1909 καὶ ἄρχισε νὰ ἐφαρμόζεται τὴν πρώτη Κυριακή του νέου χρόνου, στὶς 4 Ἰανουαρίου 1910.

Καί σήμερα ἐπιχειρεῖται ἡ κατάργηση τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς!

Ἀλλά κάτι τέτοιο ἀποτελεῖ προσβολὴ καὶ βλασφημία στὸ πρόσωπο τοῦ Ἀναστημένου Κυρίου μας, πρὸς τιμὴν τοῦ ὁποίου καθιερώθηκε ἡ «Κυριακή ἀργία», ἀλλὰ και προσβολὴ καὶ βλασφημία στὸν «κατ’ εἰκόνα» πλασθέντα ἄνθρωπο, χάριν τοῦ ὁποίου θεσπίστηκε ἡ ἀργία τῆς Κυριακῆς.

Αὐτὸ τὸ μέτρο -ἐάν ἰσχύσει- θὰ συμπληρώσει τὸν κατάλογο τῶν πολλῶν νομοθετημάτων ποὺ ἀντιστρατεύονται τὸν Νόμο τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ ἄς ξυπνήσουμε ἀπὸ τὸν λήθαργό μας καί ἄς ξεκινήσει ἡ πνευματικὴ ἀντίσταση ὅλων των Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, ἂν θέλουμε νὰ βιώσουμε τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ στὴν Πατρίδα μας. Ἀρκετὰ προκαλέσαμε τὸ μένος Θεοῦ. Εἶναι καιρὸς γιὰ μετάνοιά μας καὶ τήν ἐπιστροφὴ στὴν Ἐκκλησία Του. Καὶ ἂν κάποιοι ἀγνοοῦν ἀθέλητα ἢ σκόπιμα τον ἀποστολικό λόγο, ἐμεῖς ἀπαντοῦμε: «πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις» (Πράξ.5,29)

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

ΚΑΛΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

Πηγή: Τράπεζα Ιδεών