Η πίστη είναι σχέση…

Εάν νομίζουμε ότι το να πιστεύεις στο Θεό σημαίνει να έχεις μια αταλάντευτη απόλυτη κι ακυμάτιστη πεποίθηση είμαστε γελασμένοι. Η πίστη δεν είναι ιδεολογία, ούτε ζητά υποταγή σε αρχές και συστήματα σκέψης. Άλλωστε αυτή η ιδεολογικοποίηση της ζωής «μυρίζει ανθρώπινο αίμα». Πίστη στον Θεό σημαίνει εμπιστοσύνη, άφημα. Πίστη σημαίνει περιπέτεια σχέσεως με ατελείωτα σκαμπανεβάσματα. «Πίστη σημαίνει να κραυγάζω στην Χριστό: «βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ» και «πρόσθες μοι πίστιν». Πίστη σημαίνει να αντέχω την σιωπή του Θεού δίχως να ραγίζουν οι ελπίδες μου, να παγώνει το κορμί μου στα πατώμα της θλίψης κοιτώνας νοσταλγικά το ξημέρωμα. 

Το γεγονός ότι εμπιστεύομαι κάποιον δεν αναιρεί την αμφιβολία ή την δυσπιστία, ακόμη και τον προβληματισμό απέναντι σε επιλογές και αποφάσεις του αγαπημένου προσώπου. Μπορώ να διαφωνώ και συγχρόνως να αγαπώ, να φοβάμαι και να εμπιστεύομαι, να χάνομαι και ν΄ ανασταίνομαι. Αυτό είναι ζωή. Αυτό σημαίνει σχέση. Μα κι αυτό σημαίνει πίστη. Όπως έλεγε ο Βλ.Πασκάλ: «Μια πίστη που δεν αμφιβάλλει είναι πεθαμένη πίστη». Πίστη στο Θεό σημαίνει να εμπιστεύομαι την στιγμή που αμφιβάλω…..

 
π. λίβυος 

 

 

~ «- Μπαμπά,είδα τον παππούλη. Τον Νικόλαο. – Ποιόν Νικόλαο;»

Στην πρώτη κιόλας μέρα χημειοθεραπείας η μικρή σηκώθηκε από το κρεβατάκι της και άρχισε να λέει:
-Μπαμπά είδα τον παππούλη. –
Ποιόν παππούλη; (Της απάντησα.)
-Είδα τον παππούλη. Τον Νικόλαο.
-Ποιόν Νικόλαο; (ρώτησα γεμάτος απορία).
-Τον Άγιο Νικόλαο. Φορούσε μαύρα ρούχα και μου είπε μπαμπά, να πας στο Μοναστήρι να μου φέρεις ένα εικονάκι του Αγίου Ραφαήλ να το βάλω στο κεφάλι μου κάτω από την εικόνα του Χριστούλη να με κάνει καλά,
(κι εκείνη την στιγμή σηκώνει τα χεράκια της και μας δείχνει την εικόνα του Χριστούλη που ήταν καρφωμένη στον τοίχο πάνω από το προσκέφαλο της)…

[ag-rafail-thauma.jpg]
το εικονάκι των Αγίων που μου ζήτησε και της πήγα…
Γράφει ο Ζουπίδης Π., κάτοικος Αλεξ/πόλης
 

(η υπόλοιπη εξιστόρηση του λυτρωτικού θαύματος,εδώ…)

 

Διάκριση ….

«Λέγεται για κάποια μοναχή, ότι εξομολογήθηκε στον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ και του ομολόγησε ότι πάσχει από δυνατή οργή και νευρικό θυμό. Ανέμενε από τον άνθρωπο του Θεού μεγάλη επίπληξη και βαρύ κανόνα. Αλλά αντί επιπλήξεων και κανόνα τα αυτιά της χάιδεψαν οι παρακάτω στοργικές λέξεις του πνευματικού γέροντα:

«Μα τι λες αδελφή; 
Κοίταξε βαθιά μέσα σου, υπάρχει ένας υπέροχος ήσυχος χαρακτήρας, πραγματικά μαγευτικός, μετριόφρων και σεμνός!». 
Σαν απαλή βροχή που πέφτει στη διψασμένη γη, έπεσαν αυτές οι στοργικές λέξεις στην ψυχή της γυναίκας. Ντράπηκε πολύ για τον εαυτό της, αλλά ταυτόχρονα γέμισε αυτοπεποίθηση.
Σχετική εικόνα
Δηλαδή εδώ έχουμε τις δύο σημαντικότερες συνθήκες για την επαναφορά! 
Αυτό το παράδειγμα μας δείχνει πως μπορούμε να πετύχουμε να ανυψώσουμε τους ανθρώπους με λόγο στοργικό και ευχάριστο, βοηθώντας τους παράλληλα να ανυψωθούν και ως προς τα έργα τους. 
Όταν μπορούμε να αφυπνίσουμε τον άνθρωπο που κοιμάται με χάδι, γιατί να τον χτυπήσουμε με μαστίγιο;
Εσύ τώρα μπορείς να μου πεις: μα ο Άγιος Σεραφείμ δεν είπε την αλήθεια σε εκείνη τη γυναίκα κατάματα, ενώ εγώ λέω στον καθένα την αλήθεια κατά πρόσωπο! 
Ο Άγιος Σεραφείμ είπε την αλήθεια, αλλά την αλήθεια εκείνη, που δεν έφερε τη γυναίκα στο σημείο εκείνο να εκφραστεί με θυμό και οργή. Αφού η γυναίκα μερικές φορές παραδιδόταν στον θυμό, αλλά το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής της ήταν εντελώς ήσυχη και σεμνή. Και ο Άγιος Θεός ως άριστος παιδαγωγός και γιατρός, ανύψωσε εκείνο που είναι καλό μέσα στην ψυχή της, αποσιωπώντας εκείνο που είναι κακό. 
Αφού τι νόημα θα είχε να μιλήσει περί του κακού για το οποίο ήδη η ίδια η γυναίκα είχε μιλήσει;
Εσύ όμως, έχεις εντελώς αντίθετη μέθοδο, εσύ λες κατά πρόσωπο ότι κακό έχει η ηθική αρρώστια κάποιου ανθρώπου! 
Και αυτό τονισμένο αυστηρά και κακοπροαίρετα. Παράλληλα, εκείνο που είναι καλό σε κάποιον αμαρτωλό το αποσιωπάς. 
Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σ’ εσένα και σ’ εκείνον του οποίου το όνομα μπήκε στον Συναξαριστή».
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς,
Δε φτάνει μόνο η πίστη,
εκδ. Εν πλω σελ 239-240)
https://amfoterodexios.blogspot.gr/search?updated-max=2017-04-24T12:18:00%2B03:00&max-results=20&start=20&by-date=false
 

(Επι)κοινωνία ψυχών …

Σχετική εικόνα

Όταν πονάς εσωτερικά για τον άλλον, ο Θεός τον πληροφορεί για την αγάπη σου και την καταλαβαίνει χωρίς εξωτερικές εκδηλώσεις. Όπως και όταν δεν εκδηλώνεται η κακία μας, αλλά είναι εσωτερική, πάλι ο άλλος την καταλαβαίνει…

Άγιος Παΐσιος

 

ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΝΘΡΩΠΑΡΕΣΚΗ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΘΕΗΣ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗΣ ΣΤΑΣΗΣ

(Η διήγηση του Αρχιμανδρίτη Γεωργίου Καψάνη για την επιστροφή άθεου μαρξιστή στην Εκκλησία αποτελεί  διαχρονικό παράδειγμα)

Του   Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Αποτέλεσμα εικόνας για Γεωργίου ΚαψάνηΟι περιπτώσεις αντιμετώπισης της άθεης μαρξιστικής στάσης από κάποιους Κληρικούς  με ανθρωπάρεσκο τρόπο, λυπούν το πλήρωμα της Εκκλησίας, αλλά στο τέλος δεν βοηθούν και τους άθεους μαρξιστές να αντιληφθούν την πλάνη τους.  Η περίπτωση του άθεου μαρξιστή γιατρού στην πρώην Σοβιετική Ένωση, που επέστρεψε στην Εκκλησία και που διηγήθηκε ο  Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης, αποτελεί πιστεύω διαχρονικό παράδειγμα*.

Ο άθεος  αυτός κομμουνιστής γιατρός, στην πρώην Σοβιετική Ένωση του αντίθεου και απάνθρωπου κομμουνιστικού καθεστώτος, μια μέρα ήρθε σπίτι του και ζήτησε από τη μητέρα του να του μαγειρέψει κοτόπουλο, γιατί θα ερχόταν κι ένας φίλος του.   Η μητέρα του η οποία ήταν ευσεβής Ορθόδοξη έκπληκτη τον ρώτησε, ‘’ξέχασες παιδί μου τι είναι σήμερα;’’  Ο γιός απορημένος τώτησε ‘’τι μέρα είναι’’ και εκείνη του απάντησε ότι είναι Μεγάλη Παρασκευή.  Ως πραγματικός αντίθεος κομμουνιστής απάντησε ότι ‘’δεν τον νοιάζει και ζήτησε από την ευσεβή μητέρα του να βάλει το κατόπουλο στον φούρνο’’.  Με βαριά καρδιά έβαλε η μητέρα του το κοτόπουλο στον φούρνο και ‘’επειδή δεν ήθελε να το βλέπει, έβαλε τον φούρνο στο χαμηλό’’.  Κατά το μεσημέρι ‘’κατ’ οικονομία Θεού’’, όπως εξήγησε ο Γέροντας Γεώργιος Καψάνης, ο γιος της ήρθε μόνος του.  Και όταν ρώτησε που είναι το κοτόπουλο, του είπε ‘’πήγαινε να το πάρεις’’.  Η ευσεβής μητέρα του, ούτε που ήθελε να κοιτάξει.  Ο άθεος κομμουνιστής πήγε και προς έκπληξή του βρήκε το κοτόπουλο ψημένο, αλλά ‘’με χίλια σκουλίκια’’.  Φώναξε όπως ήταν φυσικό την μητέρα του και εκείνη όταν είδε τι έγινε τον κάλεσε να γονατίσουν και να προσευχηθούν.  ‘’Το αποτέλεσμα’’, τόνισε ο Γέροντας Γεώργιος Καψάνης, ‘’ήταν να καταθέσει την επομένη την ταυτότητα του κομμουνιστικού κόμματος, δηλώνοντας Ορθόδοξος Χριστιανός’’.  Η ομολογία του αυτή είχε ‘’ως αποτέλεσμα να χάσει τη θέση του στο Νοσοκομείο όπου ήταν διευθυντής’’. Πρακτική εξάλλου προσφιλής του αντίθεου και απάνθρωπου κομμουνιστικού καθεστώτος στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Συνέχεια ανάγνωσης

 

«»Εσύ που διαβάζεις τούτα που γράφω, μη με βαρεθείς και πεις πως ολοένα σου λέγω τα ίδια, για το Χριστό, για την απλότητα, για την ταπείνωση…»

 

Όποιος δεν γνώρισε την ειρήνη,

δεν γνώρισε τη χαρά…

«Εσύ που διαβάζεις τούτα που γράφω, 
μη με βαρεθείς και πεις πως ολοένα σου λέγω 
τα ίδια, για το Χριστό, 
για την απλότητα, για την ταπείνωση. 
Άμα μπορέσει να καταλάβει η καρδιά σου 
την γέψη τους, 
θα δεις πως θα μου δώσεις δίκιο. 
Σου τα λέω και τα ξαναλέω από τον πόθο 
που έχω να σου μεταδώσω 
την μια και μόνη αληθινή χαρά, 
που κ’ εγώ άργησα να τη βρω, 
μα που τη βρήκα με τη βοήθεια του Θεού· 
και η αγάπη σε σένα με κάνει να μην σου κρύψω
 αυτό το μονοπάτι που μ’ έβγαλε σ’ ένα έμορφο 
περιβόλι που δεν το υποπτευόμουνα…»
Τα Ρημοκκλήσια του Μαρουσιού (απόσπασμα) 
Φώτης Κόντογλου
 

Πρέπει να κάνεις σωστά το σταυρό σου. Όταν δεν τον κάνεις σωστά, τα πονηρά πνεύματα όχι μόνο δεν φεύγουν αλλά γελάνε

-Πόση μεγάλη δύναμη έχει ο σταυρός! Γιατί βέβαια πάνω του είναι ο Σταυρωμένος Χριστός.

Γι’ αυτό και τίποτα πιο ακριβό από το βαπτιστικό σου σταυρό δεν υπάρχει! Εκείνος είναι ευλογημένος στο όνομά σας, και να μην τον δίνετε σε κανέναν άλλον. Δεν κάνει να βγάλετε ούτε για μια στιγμή αυτόν το σταυρό. Ούτε όταν κάνετε μπάνιο, με την αιτιολογία ότι το βρώμικο νερό θα χύνεται πάνω στο σταυρό. Και τι να κάνουμε; Ίσα ίσα το νερό καθαρίζει το σταυρό. Χωρίς αυτόν μπορεί να σας χτυπήσει το κακό! Ούτε κι όταν έχετε συζυγικές επαφές να τον βγάζετε.

-Πρέπει να κάνεις σωστά το σταυρό σου. Όταν δεν τον κάνεις σωστά, τα πονηρά πνεύματα όχι μόνο δεν φεύγουν αλλά γελάνε. Και η Παναγία θυμώνει. Όταν κάνεις το σημείο του σταυρού, πρέπει να βάλεις το δεξί χέρι πρώτα στο μέτωπο, μετά στον αφαλό, ύστερα στον δεξιό ώμο και έπειτα στον αριστερό. Εκείνος που βάζει το χέρι του όχι πάνω στον αφαλό αλλά στην καρδιά, βγάζει ανάποδο σταυρό. Ούτε στον αέρα κάνει να σταυρώνεσαι. Το χέρι πρέπει οπωσδήποτε να αγγίζει το σώμα. Κι όταν σταυρώνεσαι, πρέπει να προσεύχεσαι. Αλλιώτικα, έτσι σταυρώνονται κι οι ηθοποιοί.

–Πρέπει να σταυρώνεις τα πάντα, εκτός από τα άγια Δισκοπότηρα της Θείας Μετάληψης. Αν κάτι είναι πεταμένο στο δρόμο, ενδέχεται να είναι εκ του πονηρού. Αν δεις ότι κάποιος άλλος το σταύρωσε, τότε δεν χρειάζεται να το κάνεις κι εσύ. Αν δεν θέλεις να προκαλέσεις σύγχυση σ’ όσους σε βλέπουν αλλά δεν σε κατανοούν, τότε μπορείς να σχηματίσεις το σημείο του σταυρού με τα μάτια σου.

–Μια μέρα κάποιος έδωσε ένα μήλο σε έναν πιστό κι εκείνος αμέσως το έφαγε. Κι ο Γέροντας τον μάλωσε:

-Πόσο εύκολο είναι να σε καταστρέψουν! Κι άγγελος να σου το έδινε, έπρεπε πρώτα να το σταυρώσεις.

Ρώτησα κάποτε τον Γέροντα:

-Όταν χασμουριόμαστε, τι συμβαίνει; Τι μεταδίδεται;

–Όταν χασμουριέσαι, είναι καλό. Όμως πρέπει να σταυρώσεις το στόμα σου.Το τι ακριβώς συμβαίνει και τι μεταδίδεται δεν έχω δικαίωμα να σου αποκαλύψω. Δεν κάνει. Είναι μυστήριο.

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΜΑΛΧΑΖΙ ΤΖΙΝΟΡΙΑ: «Ο ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ». (1929-1995)

 

 

Ὀνοματοδοσία στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία

Αποτέλεσμα εικόνας για ονοματοδοσια

Είναι γνωστό, ότι στην Εκκλησία μας, η ακολουθία της ονοματοδοσίας του παιδιού, η οποία γίνεται την όγδοη ημέρα της γέννησής του δεν έχει καμία σχέση με το μυστήριο του Βαπτίσματος, το οποίο γίνεται, ώστε το παιδί που φέρει ήδη το όνομά του να εισέλθει στο σώμα της Εκκλησίας.

Τα σχετικά με την ονοματοδοσία του παιδιού, τη θεολογία της και τη σχετική ακολουθία της θα μου επιτρέψετε να αναπτύξω με λίγα λόγια, όπως ακριβώς η Πατερική Θεολογία τα προσδιορίζει και όπως κανονικά θα έπρεπε να είναι γνωστά στους πιστούς.

Ονοματοδοσία καλείται η μικρή Ιερή Ακολουθία που τελείται στο Ναό κατά την όγδοη ημέρα από τη γέννηση του παιδιού και με την παρουσία του. Η ακολουθία αυτή περιλαμβάνεται στο Μέγα Ευχολόγιο της Εκκλησίας. Η πράξη αυτή της Εκκλησίας στηρίζεται στα όσα έγιναν την όγδοη ημέρα στο βρέφος Ιησού Χριστό, ο οποίος υπέστη τότε την περιτομή και «εκλήθη το όνομα αυτού Ιησούς» (Λουκ. 2. 21).

Η ονοματοδοσία δεν είναι μια απλή ληξιαρχική πράξη. Είναι εκκλησιαστική πράξη με την οποία δίνοντας όνομα στο παιδί δοξολογούμε το Θεό για την ευεργεσία του. Της ονοματοδοσίας προηγείται η εκλογή του ονόματος, μεγάλη δε βαρύτητα δίδεται στα ονόματα των αγίων. Το όνομα δίδει στο νεογέννητο ο πατέρας, σε εξαιρετικές δε περιπτώσεις η μητέρα. Συνέχεια ανάγνωσης